The sunflower boy (DM/HG)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406 Views

  • 19 Comments

  • 27 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    194

    Overall
    406

ตอนที่ 9 : A little war.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

หลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเดรโกมาพักใหญ่ เขาก็เริ่มรู้สึกตัวว่ามีคนตามมา

‘หึ!!!น่ารำคาญชะมัด’ เดรโกคิดในใจพลางก้าวให้ยาวขึ้น

“มัล...ฟอย แฮ่ก...มัลฟอย...หยุด!!!! ฉันบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้!!!” ได้ผล เขาหยุดเดินทันทีหลังจากที่เธอออกคำสั่งเขา ร่างสูงหันกลับมาเผชิญหน้าก็คนตัวเล็กอย่างมุ่งร้าย

“มีอะไร”

“นายจะรีบไปไหน ฉันตามไม่ทัน” เฮอร์ไมโอนี่แหวใส่อย่างอารมณ์เสีย

“ใครใช้ให้ตามมา ยัยคนน่ารำคาญ”

“นายว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกว่า เธอ! มัน! น่า! รำ! คาญ! เกรนเจอร์” เขาย้ำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เฮอะ ทำอย่างกะฉันไม่รำคาญน่าเหรอ เฟอร์เร็ตงี่เง่า อ่อ...แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ใช่เกรนเจอร์ ฉันคือมักมิลลัน” ร่างเล็กกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างผยองเหมือนที่เคยทำ

“เหอะ!!! เพิ่งรู้ว่าคนอย่างเธอจะทะนงในเลือดตัวเองเหมือนกันนะ อย่างว่าแหละ เคยอยู่แต่กับพวกมักเกิ้ลโสโครก พอได้เป็นเลือดบริสุทธิ์ก็ลืมว่าเคยอยู่กับพวกเลือดสีโคลน แบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรนะ...ลืมกำพืด ใช่หรือเปล่า” ทันทีที่เดรโกพูดจบ ฝ่ามือของเฮอร์ไมโอนี่ก็กำลังจะฟาดลงที่แก้มเค้า แต่น่าเสียดายที่เค้ารั้งมือเธอไว้ทัน ร่างสูงออกแรงบีบที่ข้อมือเล็กก่อนจะดันคนตัวเล็กกว่าเข้าไปในตู้ไม้กวาด เค้าจัดการล็อคตู้และบงคาถาป้องกันเสียงทันที

“ปล่อย...ปล่อยฉัน มัลฟอย”

“ให้ฉันปล่อยเหรอ....ไม่มีทาง”

“แต่ฉันเจ็บนะ...นายบีบข้อมือฉันจนจะแตกเป็นเสี่ยงๆแล้ว”

“เจ็บสิดี จะได้มีสติสักที เธอรู้ตัวมั๊ยว่าเธอมันทำตัวน่ารำคาญตั้งแต่เด็กยันโต ชอบทำตัวเป็นที่1ในกลุ่มไอ้หัวแผลเป็นพอตเตอร์กับไอ้ยาจกวิสลี่ย์ แสร้งว่าตัวเองฉลาดทุกอย่างรู้ทุกอย่าง ทำตัวเป็นผู้หญิงใจง่ายไปไหนมาไหนกับผู้ชายตั้ง2คน คนเดียวมันไม่สนุกใช่มั๊ยเกรนเจอร์ น่าสมเพชจริงๆ ฉันไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบเทียบคนแบบเธอแล้ว!!!!” เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินแบบนั้นก็ออกแรงกระทืบเท้าเค้าเต็มแรงจนเดรโกปล่อยมือออก ก่อนที่แก้มซ้ายของเค้าจะโดนฝ่ามือหนักๆของเธอฟาดลงมาอย่างจัง

“เพี๊ยะ!!!!”

“หุบปากของนายไปเลยมัลฟอย” เฮอร์ไมโอนี่เริ่มสั่นด้วยความโกรธ

“นี่เธอ....เธอกล้าตบฉัน”

“ซัดหน้านายฉันก็เคยมาแล้ว ตบแค่นี้ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”

“เธอ กล้าดียังไงห้ะ!!!!”

“ทำไม ทีนายยังพ่นคำเลวๆออกมาจากปากนายได้ไม่หยุดแล้วทำไมฉันตอบโต้บ้างนายถึงมาโมโห นาย
มันเลวเหมือนกับพ่อของนายแล้วก็พวกญาติๆนายนั่นแหละ!!!!” ทันทีที่เธอพูดจบเธอก็พึ่งคิดได้ว่าเธอได้พูดสิ่งที่ร้ายแรงออกไป แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรต่อ ปากของเธอก็โดนครอบงำจากคนตรงหน้าอย่างรุนแรง เดรโกจูบเธออย่างรุนแรงและไม่มีความอ่อนโยนใดๆ เค้ารวบมือเธอไว้กับอกเค้าทำให้เธอหมดสิทธิ์ดิ้น เค้าจูบเธอเนิ่นนานจนแทบจะขาดใจ เธอสัมผัสคาวเลือดได้จากปากของเธอก่อนที่เธอจะได้สติแล้วผลักอกเค้าออก

“นายต้องการอะไรกันแน่มัลฟอย!!!!” เธอตะโกนถามเค้าด้วยโทสะ

“ฉันเรอะ...ฉันแค่อยากให้เธอทบทวนด้วยสมองอันชาญฉลาดของเธอว่าความทรงจำตอนเด็กของเธอมันหายไปไหนเกรนเจอ์ อ่อ ไม่สิ มักมิลลัน เฮอร์ไมโอนี่ เจเรมิส มักมิลลัน” ทันทีที่พูดจบเค้าก็ผละตัวเองออกไปจากตู้ไม้กวาด ปล่อยให้เธอสะอึกสะอื้นกับคำพูดของเค้า

‘นายทำร้ายฉัน นายเข้าใจไปเองทั้งๆที่นายยังไม่ทันได้ฟังฉันอธิบายเลยด้วยซ้ำ คนบ้า’
“ไม่เอาน่าเฮอร์มี่เธอกำลังจะสายนะ เลิกร้องไห้แล้วออกไปได้แล้ว” เฮอร์ไมโอนี่ปรับอารมณ์สักพักก่อนจะเดินออกจากตู้ไม้กวาดแล้วเดินตรงไปที่ห้องทำงานมักกอลนากัล

“ขอโทษค่ะศาสตราจารย์”

“คุณสายไป 3 นาทีคุณมักมิลลัน เอาล่ะเชิญนั่ง” เธอเดินผ่านหน้าเค้าไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเค้า โดยที่เธอไม่สนใจเค้าอีกเลย ตลอดเวลาที่อาจารย์ใหญ่สั่งงานพวกเธอ เธอก็สนใจฟังจนไม่ทันสังเกตุว่าบุคคลตรงข้ามเธอแอบจ้องมองเธอเป็นระยะ ตาสีซีดพิจารณาหญิงสาวที่เค้าเพิ่งจูบเธอไปเมื่อสักครู่อย่างพินิจพิเคราะห์ตั้งแต่ผมสีบรูเน็ตของเธอจากที่มันเคยหยิกฟูก็เป็นทรงสวย ตาสีน้ำตาลสวยนั้นมีประกายความมุ่งมั่น จมูกรั้นกับปากสีกุหลาบซึ่งตอนนี้ช้ำเพราะเหตุการณ์เมื่อสักครู่สะกดเค้าได้ดีมาก ดีจนเค้ารู้สึกได้ว่า

‘ฉันอยากจูบเธออีกจัง’ เมื่อคิดได้ดังนั้นเค้าก็สะบัดหัวไล่เรื่องบ้าๆนั่นออกไปและกลับมาสนใจงานของเค้าต่อโดยไม่สนใจเธออีกเลย

“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้หวังว่าพวกเธอทั้งสองจะเข้าใจที่ฉันอธิบาย เชิญพักผ่อนได้”

“ครับ/ค่ะ”

“แล้วก็คุณมัลฟอย อย่าลืมบอกรหัสเธอด้วยล่ะ”

“ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว” เดรโกลุกออกทันทีที่พูดจบ โดยเค้าได้ยินคนตัวเล็กบ่นตามหลังว่า ‘มารยาทแย่’ แต่เค้าก็ไม่สนใจแบะเดินกลับหอประธานทันที

—หน้าหอประธาน—

“ฉันขอรหัสผ่าน” เฮอร์ไมโอนี่บอกคนตัวสูงที่ตอนนี้ทำเป็นหูทวนลมอยู่ข้างๆเธอ ตอนนี้นางเงือกหน้าห้อฃของพวกเค้ากำลังตั้งใจฟังรหัสอยู่

“นายเลิกกวนประสาทฉันสักทีได้มั๊ยมัลฟอย”

“เธอก็เลิกทำตัวน่ารำคาญสักครั้งได้มั๊ยมักมิลลัน”

“ไอ้มังกรงี่เง่า!!!!” ทันทีที่เค้าได้ยินเธอพูดแบบนั้นทำให้ตัวเค้าชาไปทั้งร่างกาย

“เธอว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกว่านายมันเป็นไอ้มังกรงี่เง่า”

“เธอเรียกฉันแบบนี้ทำไม”

“อย่ามาประสาท ตอน5ขวบล่ะยังชอบให้เรียก ตอนนี้จะมาถามว่าเรียกทำไม เหอะ!!!” คนตัวเล็กบ่นอย่างหัวเสียโดยไม่ทันสังเกตุว่าคนตัวสูงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“ทุ่งทานตะวัน” ร่างสูงกล่าวพร้อมเดินเข้าไปในหอประธานทันที

“เฮ้!!!รหัสอะไรนะ นาย เดี๋ยวอย่าเพิ่งปิด โอ้ย ฉันฟังรหัสไม่ทัน” ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ประตูก็ปิดลง

“เก่งนั้กก็เดาเองสิมักมิลลัน ถ้าคิดไม่ออกก็นอนนอกหอไปละกัน บาย” เสียงตะโกนจากคนด้านในทำให้เธอฉุนขาดขึ้นมาอีกครั้ง

“นายจำไว้เลยนะมัลฟอย ถ้าฉันเข้าไปได้ฉันจะสาปนาย จะใช้คาถากรีดแทงกับนายให้ตายไปข้างเลย
ไอ้มังกรนิสัยเสีย ฮึ่ยยย!!!!”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #4 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 11:18

    เดรกหัวร้อนมากกก หยุดฟังเฮอร์ก่อนเถอะเอะอะจับจูบ

    #4
    1
    • #4-1 maprangg97s (@maprangg97s) (จากตอนที่ 9)
      16 มกราคม 2562 / 11:30
      สายซาดิสม์ค่ะ555555
      #4-1
  2. #3 MewMuseHp (@MewMuse007) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 19:43
    น่ารักกก
    #3
    1
    • #3-1 maprangg97s (@maprangg97s) (จากตอนที่ 9)
      14 มกราคม 2562 / 19:56
      ตีกันทุกวันรักกันแน่นแฟ้น5555
      #3-1