The sunflower boy [Dramione (DM/HG) ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 475 Views

  • 21 Comments

  • 38 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    263

    Overall
    475

ตอนที่ 8 : The real life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

เฮอร์ไมโอนี่ตื่นมาอีกครั้งในตอนเย็นพร้อมกับความทรงจำในวัยเด็กที่กลับคืนมาแต่ยังไม่เต็มที่นัก เธอเหลือบไปเห็นกล่องข้างเตียงสองกล่องที่มีขนาดต่างกัน 
เธอเปิดกล่องแรกมีกล่องลักษณะยาวก็พบกับไม้กายสิทธิ์ เนื้อไม้ทำจากต้นโอ๊กอังกฤษ แกนกลางเอ็นหัวใจมังกร มีความยืดหยุ่นไม่มากไม่น้อยเกินไป ความยาว 12 นิ้ว เธอมองไม้ใหม่ของเธออย่างหลงไหล ก่อนที่จะเปิดกล่องเล็กอีกกล่องจึงพบกับแหวนและสร้อยประจำตระกูลมักมิลลัน เพชรรูปมังกรที่ประดับบนสร้อยและแหวนนั้นทำให้เธอรู้สึกถึงพลังที่แล่นเข้าสู่ร่างกายเธอทันทีที่สวมใส่

‘ความรู้สึกนี้คืออะไรกันนะ’ เธอถามกับตัวเองก่อนที่จะหยิบเสื้อคลุมและเก็บไม้กายสิทธิ์เข้ากระเป๋าพร้อมเดินออกจากห้องพยาบาลเพื่อไปโถงใหญ่ เพราะตอนนี้ท้องเจ้ากรรมของเธอมันส่งเสียงเรียกหาของกินอย่างย้าคลั่ง แหงล่ะ หลังจากมื้อเช้าที่เธอกินไปได้นิดหน่อยก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลยนี่นา

—หอประธานนักเรียน—

 หลังจากที่เดรโกเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเค้าก็กลับมาตั้งสติที่หอประธาน เค้ากำลังอ่านหนังสือ28ตระกูลศักดิ์สิทธ์ที่ตนเอามาจากห้องสมุดคฤหาสน์ นิ้วเรียวกำลังไล่บรรทัดในหน้ากระดาษอย่างร้อนรน แล้วเค้าก็พบกับผังตระกูลมักมิลลัลนที่เริ่มตั้งแต่เมอร์ลินผู้ยิ่งใหญ่จนมาถึงเฮอร์มิสและพิโอนี่ แต่แล้วในช่องสุดท้ายก็เริ่มปรากฏใบหน้าสวยของหญิงสาวที่เค้ารู้จักเป็นอย่างดี ใบหน้าของเค้าเริ่มมีเหงื่อซึม มือของเค้าเริ่มสั่นอย่างห้ามไม่อยู่

“เกรนเจอร์” เค้าหลุดเรียกชื่อเธอออกมา เว้นแต่ว่าชื่อที่ปรากฏใต้รูปนั้นเขียนว่า

‘เฮอร์ไมโอนี่ เจเรมิส มักมิลลัน’

ความคิดต่างๆกำลังตีกันให้หัวของชายหนุ่ม ทั้งความสับสน ดีใจ น้ำใสๆไหลออกมาจากหางตาเขาอย่างไม่รู้ตัว

‘ทั้งๆที่ฉันรอเธอมาตลอดแท้ๆ...ทั้งๆที่เราก็อยู่ใกล้กัน...แต่ทำไม...ทำไมเธอกลับดูห่างไกล...ทำไมเธอใจร้ายกับฉันล่ะเฮอร์มี่...’ แต่อยู่ๆความโกรธก็แล่นเข้ามาในความคิดของเขา อยู่ๆมือที่เคยสั่นก็กำแน่นจนมือที่ซีดอยู่แล้วยิ่งซีดเข้าไปอีก

‘ได้...ในเมื่อเธอเลือกแบบนี้...ฉันก็จะเล่นเกมส์นี้ไปกับเธอ’ สิ้นสุดความคิดร่างสูงก็สะบัดเสื้อคลุมก่อนเดินปึงปังออกจากหอประธานไป

—ห้องโถงใหญ่—

ทันทีที่เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาให้ห้องโถง เสียงที่เคยดังกลับเงียบลงทันที สายตาทุกคู่จ้องมองเธออย่างตกตะลึงแต่จากนั้นก็เกิดเสีบงซุบซิบดังสนั่นห้องโถงเหมือนเดิม ซึ่งหัวข้อสนทนาคงไม่พ้นเรื่องของเธอเมื่อเช้าแน่ๆ เฮอร์ไมโอนี่เดินไปยังโต๊ะประจำบ้านพร้อมนั่งลงข้างจินนี่และปาราวตี

“เธอเป็นยังไงบ้างเฮอร์ไมโอนี่” จินนี่ถามพลางจับแขนเธอด้วยความห่วงใย

“โอเคขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจนะ”

“แล้วเรื่องเมื่อเช้ามันยังไงเหรอ” คราวนี้เป็นปาราวตีถามเธอ เฮอร์ไมโอนี่มีท่าทางหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

“เอ่อ...เดี๋ยวไว้ฉันเล่าให้ฟังนะ...พอดีเรื่องมันยาวน่ะ”

“โอเค/ก็ได้” ทั้งจินนี่และปาราวตีตอบพร้อมกัน แล้วทั้งสามก็ต้องสงสัยกับอาการของมัลฟอยที่เดินปึงปังเข้ามายังห้องโถง ก่อนที่เค้าจะเดินถึงโต๊ะประจำบ้าน เฮอร์ไมโอนี่สัมผัสได้ถึงความโกรธของเค้าผ่านหางตา 

“ทำไมเค้ามองเธออย่างนั้นล่ะเฮอร์ไมโอนี่” จินนี่ถามด้วยความสงสัย

“ไม่รู้สิจิน...เค้าคง...คงโกรธที่ฉันไม่ได้ช่วยงานประธานเค้าเลยมั้ง” เฮอร์ไมโอนี่ว่าพลางทบทวนว่าเค้าเป็นอะไร อยู่ๆภาพความทรงจำวัยเด็กที่เห็นเป็นเธอกับเด็กผู้ชายที่เธอรู้สึกคุ้นเคยก็แวบเข้ามาในสมอง เด็กชายผู้มีผมบลอนด์ตัดกับผิวขาวซีดกำลังวิ่งเล่นกับเธอในทุ่งทานตะวันอันกว้างใหญ่ แล้วอาการปวดหัวน้อยๆก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้งจนทำให้เธอต้องนวดขมับเพื่อให้มันบรรเทาลง

“เฮ้...เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ไปห้องพยาบาลมั๊ย” จินนี่ถามเธอด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบใจมาก” เธอยิ้มให้จินนี่ก่อนหันไปพบกับสายตาคู่ที่เธอคุ้นเคยจ้องมาจากโต๊ะสลิธีริน เธอไม่สามารถอ่านได้ว่าตาสีซีดนั้นมองเธอด้วยความรู้สึกอะไร 

“แกร๊งๆๆๆๆๆ” เสียงเคาะแก้วของมักกอลนากัลทำให้เธอและเขาละสายตาจากกันทันที

“เอาล่ะ ก่อนที่จะเริ่มมื้อค่ำแสนอร่อยนี้ ฉันขอเชิญประธานนักเรียนหญิงออกมาข้างหน้านี้ ตอนนี้เลย” สิ้นสุดเสียงของอาจารย์ใหญ่ เฮอร์ไมโอนี่ลุกออกจากโต๊ะไปยืนยังที่ข้างๆมักกอลนากัล

“ฉันมีสิ่งสำคัญจะประกาศว่าต่อไปนี้ประธานนักเรียนหญิงที่ทุกคนรู้จักในนามของ เฮอร์ไมโอนี่ จีน เกรนเจอร์ จะไม่มีอีกต่อไป ต่อไปนี้ให้ทุกคนเรียกเธอว่า เฮอร์ไมโอนี่ เจเรมิส มักมิลลัน” สิ้นสุดเสียงของเธอ นักเรียนที่เคยเงียบก็ส่งเสียงดังสตั่นอีกครั้ง

“พระเจ้า...รอนกับแฮร์รี่ต้องช็อคแน่ๆ” จินนี่กล่าวกับเพื่อนในโต๊ะ ทางฟากสลิธีริน เบลส กับ แพนซี่มองหน้ากันด้วยความช็อค ต่างจากเดรโกที่ดูไม่ได้ตกใจอะไรเท่าไรนัก

“ให้ตาย ยัยนั่นเป็นเลือดบริสุทธิ์...บริสุทธิ์ขนานแท้เลย” เบลส ซาบินี่กล่าวอย่างทึ่งๆ

“ไม่น่าเชื่อยัยเลือดสีโคลนนั่น ฮึ่ย...” แพนซี่กล่าวอย่างหัวเสีย

“เอาล่ะ ฉันคิดว่าพวกเธออยากจะใช้ปากในการรับประทานอาหารแสนอร่อยนี้มากกว่าจะเสียเวลาคุยกันนะ เชิญทุกคนสนุกกับมื้อค่ำ” สิ้นเสียงมักกอลนากัลอาหารมากมายก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ เด็กๆพุ่งความสนใจไปที่อาหารตรงหน้าทันที

“เอาล่ะ คุณมักมิลลันคุณกลับไปนั่งที่ได้ อ่อแล้วก็หลังมื้อค่ำเชิญคุณกับคุณมัลฟอยมาพบฉันที่ห้องทำงานด้วย ฉันมีเรื่องให้พวกเธอจัดการ”

“ค่ะ ศาสตราจารย์”

“อ่อ อีกเรื่องนึง ข้าวของของเธอ ฉันให้เพื่อนๆขนไปให้ยังหอประธานแล้ว คืนนี้เธอต้องนอนที่นั้น ส่วนรหัสไปถามคุณมัลฟอยเอาเพราะเค้าเข้าไปอยู่ก่อนเธอ ไปได้คุณมักมิลลัน” สิ้นคำพูดของมักกอลนากับ เฮอร์ไมโอนี่เดินไปยังโต๊ะของสลิธีรินทันที

“โว้ววว ยินดีต้อนรับคุณหนูมักมิลลัน กระผมรู้สึกยินดียิ่งที่ได้พบคุณ” เบลส ซาบินี่กล่าวกับเธออย่างอารมณ์ดี ทำให้เธอแอบหัวเสียนิดๆ

“มีอะไร” เสียงยานคางถามเธอ

“ฉันจะมาบอกนายว่ามักกอลนากัลให้นายกับฉันไปหาหลังมื้อค่ำ” เธอพูดกับเค้าแต่เค้าดูไม่สนใจเธอนัก มือของเค้ายังคงวนอยู่ในถ้วยซุปเห็ดอย่างสบายใจ ท่าทางแบบนั้นทำให้เธอหัวเสียทันที

“เฮ้...นายได้ยินที่ฉันพูดมั๊ยมัลฟอย” เธอถามด้วยเสียงไม่พอใจ ชายหนุ่มตรงหน้าช้อนตามองเธอก่อนที่จะไหวไหล่เล็กน้อยและกินซุปต่ออย่างไม่สนใจเธอ ทำให้เธอโมโหจนเดินกลับไปยังโต๊ะตัวเอง ก่อนจะทิ้งตัวลงข้างจินนี่และเริ่มกินอาหารเย็นอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

‘เฟอร์เร็ตงี่เง่า น่ารำคาญเอ้ย’
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 09:08
    เฮอร์มมี่ฟื้นความจำแล้ววว เดรกรีบมาดูนะ
    #2
    1
    • #2-1 maprangg97s (@maprangg97s) (จากตอนที่ 8)
      14 มกราคม 2562 / 12:43
      มันต้องมีตีกันบ้างแหละค่ะ5555
      #2-1