The sunflower boy (DM/HG)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 383 Views

  • 19 Comments

  • 24 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    171

    Overall
    383

ตอนที่ 7 : Tell me a true story.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

หลังจากเฮอร์ไมโอนี่หลับไป 1 ชั่วโมงเต็มๆ เธอก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมความมึนงง

‘ฉันมาอยู่ที่ห้องพยาบาลได้ยังไง’ เธอถามตัวเองในความคิดก่อนจะหันไปพบกับคนสองคนที่เพิ่งบอกว่าเป็นพ่อแม่แท้ๆของเธอเอง ผู้เป็นพ่อระบายยิ้มน้อยๆให้เธอ น่าแปลกที่ว่า เธอไม่ได้รู้จักทั้งสองคนมาก่อนแต่กลับอุ่นใจอย่างประหลาดเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นจากทั้งคู่

“ลูกสลบไปเป็นชั่วโมง เฮอร์มี่” ผู้เป็นพ่อกล่าว

“ลูกมีอะไรอยากจะให้เราเล่าให้ฟังหรือเปล่าจ๊ะ” ราวกับผู้เป็นแม่พินิจใจเธอได้

“เล่าความจริงทุกอย่างค่ะ...ทุกอย่างเลย”

“เอาล่ะ ลูกคือลูกสาวคนเดียวของเราสองคน ปู่ของลูกเป็นลูกชายของท่านเมอร์ลิน”

“เมอร์ลิน พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่นั่นหรือคะ” เด็กสาวมีท่าทีตกใจกับสิ่งที่พ่อบอก ถ้าทวดของเธอคือเมอร์ลิน เธอก็มีเลือดของทวดอยู่บ้างน่ะสิ

“ใช่ลูกรัก พ่อจึงไม่แปลกใจเลยที่ดัมเบิลดอร์บอกเราว่าลูกเป็นเลิศในด้านคาถาและปรุงยา” เฮอร์มิสกล่าวอย่างภูมิใจในตัวลูกสาว

“แล้วทำไมพวกคุณถึงทิ้งหนูไว้กับพ่อกับแม่...เอ่อหมายถึงพ่อกับแม่ที่เป็นมักเกิ้ลน่ะค่ะ”

“เพราะพวกเราเป็นแค่ไม่กี่ตระกูลใน28ตระกูลศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ยอมเข้าร่วมกับพวกจอมมารน่ะสิจ๊ะ” คราวนี้เป็นแม่เธอที่กล่าวขึ้น

“เราไม่อาจเสี่ยงเอาลูกไปด้วยในตอนนั้น ตอนที่เราต้องไปอยู่ที่อเมริกา เราเลยฝากลูกไว้กับญาติห่างๆของแม่ที่เป็นมักเกิ้ล เพราะพวกผู้เสพความตายแฝงตัวอยู่ทั่วมุมโลก ตอนอยู่ที่นั่นพ่อกับแม่โดนลอบทำร้ายหลายครั้ง”

“ลูกรู้มั๊ย พ่อเกือบเสียแม่ไปรอบนึง มันน่าเศร้ามากความรู้สึกที่ว่าเรากำลังจะเสียของรักไป ตอนที่พ่อได้ยินว่าบูกต่อสู้เคียงข้างกับเด็กชายผู้รอดอย่างกล้าหาญ พ่อทั้งภูมิใจและเกลียดตัวเองเช่นกัน เกลียดที่ไม่สามารถเข้ามาช่วยลูกได้อย่างเต็มที่” เฮอร์มิสกล่าวเศร้าๆ เค้านึกถึงเหตุการณ์ที่พิโอนี่โดนเบลาทิกซ์เสกคากรีดแทงใส่จนเกือบจะเสียชีวิต น้ำเสียงและท่าทางของพ่อเศร้าจนทำให้หัวใจของเฮอร์ไมโอนี่กระตุก

“พ่อกับแม่....พ่อกับแม่ไม่ผิด...ฮึก ไม่ผิดหรอกค่ะ...ฮึก...” หลังจากที่อดกลั้นมานานสุดท้ายกำแพงความเข้มแข็งของเธอก็ทลายลง อ้อมกอดของผู้เป็นแม่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลายทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันมา 14 ปีเต็มๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลังจากที่เธอแปลงความทรงจำของพ่อกับแม่ที่เป็นมักเกิ้ลของตัวเอง เธอแสร้งว่าตัวเองเข้มแข็งตลอด

“เฮอร์มี่ลูกไม่เคยสงสัยเลยหรือว่าตัวเองอาจจะเป็นเลือดบริสุทธิ์” เฮอร์มิสถามอย่างสงสัย

“ไม่ค่ะ...แต่ก็เคยตอนปี1 หมวกคัดสรรลังเลกับการเลือกบ้านให้หนูมากพอๆกับแฮร์รี่ ทีแรกหมวกจะให้หนูไปอยู่เรเวนคลอ แต่ก็ลังเลเป็นกริฟฟินดอร์ แต่คำพูดของหมวกที่หนูสงสัยก็คือ ‘สายเลือดไม่ธรรมดาแต่ก็ชะตาแปลกจากสลิธีรินทั่วไป หรือจะส่งไปสลิธีริน’ พอได้ยินว่าสลิธีรินหนูก็รีบบอกในใจว่าไม่เอาแล้วค่ะ ขอเรเวนคลอไม่ก็กริฟฟินดอร์ก็ได้”

“ลูกหลักแหลมมากจ้ะ เฮอร์มี่” พิโอนี่พูดอย่างมีชัย

“เฮ้...แต่เกือบทั้งตระกูลผมก็มาจากสลิธีรินนะที่รัก”

“นั่นแหละค่ะ ลูกฉลาดเหมือนฉัน ไม่ได้เจ้าเล่ห์แกมโกงเหมือคุณ”

“แต่เหนือสิ่งอื่นใด ลูกเรากล้าหาญเหมือนกับคุณย่าของผม ลูกเหมือนคุณทวดโรซี่มากเฮอร์มี่”

“เบลาทิกซ์ทำลูกใช่มั๊ย รอยนั้น” พิโอนี่ลูบรอยแผลของเฮอร์ไมโอนี่อย่างแผ่วเบา ตาคู่สวยมีน้ำตาคลอ

“ค่ะ แต่เธอก็ได้ชดใช้โดยการโดนมอลลี่ฆ่า”

“มอลลี่เป็นแม่มดที่เก่งมากคนนึงสมัยเรียน เธอเป็นรุ่นน้องแม่1ปี กริฟฟินดอร์ผลิตคนเก่งๆออกมาเยอะไม่แพ้เรเวนคลอเลย แต่สิ่งเดียวที่กิฟฟินดอร์ทำให้เรเวนคลอชื่นชมมาตลอดคือความกล้าหาญ”

“แม่กับพ่อก็ต้องรู้จักพ่อแม่ของแฮร์รี่สิคะ ศ.สเนปก็ด้วย” เม่อพูดถึงสเนป เธอก็รู้สึกสลดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงตอนที่เค้าจากไป

“รู้จักสิ เซเวอร์รัสเป็นรุ่นน้องพ่อ พ่ออยู่ปี3 เซเวอร์รัสอยู่ปี 1 เค้าเป็นคนแรกที่ตื่นจากความหลงผิด ต้องขอบคุณลิลลี่ที่เป็นแสงสว่างใ้ห้เค้า เค้ามีความหมายต่อภาคีมาก ส่วนเจมส์หมอนั่นร้ายมากตอนยังไม่ได้คบกับลิลลี่”

“แล้วพวกมัลฟอยละคะ” เธอเก็บความสงสัยไม่ได้จนต้องถามออกไป

“ลูเซียสเคยเป็นเพื่อนรักพ่อ....” เสียงของเฮอร์มิสขาดห้วงไปเมื่อเอ่ยถึงลูเซียส

“เค้าเป็นเพื่อนคนนึงที่พ่อเคยสนิท ทีแรกก็เกลียดกันมากเพราะพ่อเคยจีบนาร์ซิสซา แต่พ่อแพ้ลูเซียส หลังจากนั้นเราก็สนิทกันมากจนกระทั่งเค้าเป็นผู้เสพความตาย เราก็ไม่ได้ติดต่อันอีกเลย” เธอสังเกตุว่าพ่อเธอดูเศร้าลงไปทันทีเมื่อพูดถึงพวกมัลฟอย

“ลูกชายเค้า เมื่อก่อนก็มาเล่นกับลูกที่คฤหาสน์บ่อยๆ เค้าคงสบายดีใช่มั๊ยจ๊ะ” แม่เธอพูดถึงเดรโก

“เค้าคงสบายดีค่ะ แต่เค้าเคยสนิทกับหนูเหรอคะ แค่คิดก็ขนลุก” เธอลูบแขนไปมา

“สนิทจ้ะ สนิทมาก เดี๋ยวพ่อเค้าจะฟื้นความจำให้ลูก แล้วลูกจะรู้เองว่าสนิทถึงขั้นไหน”

“ลูกพร้อมจะรับความทรงจำตอนั้นคืนหรือยัง” สิ้นสุดคำพูดของพ่อเธอตีกับตัวเอง ใจนึงก็ไม่อยากจำ แต่ใจนึงก็อยากรู้ว่าชีวิตตอนนั้นเป็นยังไง

“แต่เดี๋ยว แม่ขอลบไอ้รอยบ้าๆนี่ทิ้งจากแขนลูกก่อน กล้าดียังไงมาทำลูกแม่แบบนี้ ดีลิซซิโอ” สิ้นสุดคำพูดความแสบร้อนก็แล่นเข้าสู่แผลของเธอ แต่หลังจากไม่นานแขนของเธอก็ไม่เหลือรอยข้อความอัปยศนั้น

“แม่...แม่ทำได้ยังไงคะ”

“สายเลือดไงจ๊ะ แม่เป็นเลือดบริสุทธิ์ ลูกก็เช่นกัน คำสาปของแม่มดวิปลาสนั่นต้องลบด้วยสายเลือดเดียวกัน” แม่ของเธอพูดราวกับมันเป็นสิ่งที่จัดการง่ายๆ ทั้งๆที่เธอพยายามอย่างมากแต่มันก็ไม่เคยลบออก ให้ตายสิครอบครัวเธอเหลือเชื่อจริงๆ

“เอาล่ะเฮอร์มี่ลูกรัก พร้อมจะรับความทรงจำสมัยเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆคืนหรือยัง” เฮอร์มิสกล่าวพร้อมหยิบไม้กายสิทธิ์ของเค้าออกมา เฮอร์ไมโอนี่กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่

“พร้อมค่ะ”

“เอาล่ะ หลังจากพ่อร่ายคาถาไปลูกจะมีอาการปวดหัวนิดหน่อยหลังจากนั้นจะง่วงนอน จงหลับไปถ้าลูกไม่อยากทรมาน”

“ค่ะ” เธอกล่าวอย่างมาดมั่นทั้งชีวิตเธอมีแต่เรื่องตื่นเต้นมาตลอด เจอเรื่องนี้อีกเรื่องคงจะไม่เป็นไร

“เจอกันที่บ้านของเราวันคริสต์มาสนะลูกรัก” พิโอนี่จูบหน้าผากเธอด้วยความรัก

“อย่าลืมเขียนจดหมายมาหาเราด้วยนะลูกรัก
เอาล่ะ....รีทรานบริลาเต” สิ้นสุดเสียงของพ่อ เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกหัวสมองว่างเปล่าก่อนจะปวดหัวอย่างรุนแรง และจึงหลับไป เมื่อเห็นว่าหญิงสาวหลับไปแล้วทั้งคู่จึกลุกขึ้นและเตรียมตัวกลับคฤหาสน์ โดยที่ไม่ลืมทิ้งกล่องไว้สองกล่องข้างเตียงลูกสาว

“ฝากหลานด้วยนะฮะพ่อ” เฮอร์มิสกล่าวกับแมวอ้วนสีส้มที่เพิ่งขึ้นมานอนบนเก้าอี้ข้างเตียง

“ม้าววว” มันร้องพลางขยับหางไปมาด้วยความสบายใจ และคนทั้งคู่ก็หายตัวไปในพริบตา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น