The sunflower boy [Dramione (DM/HG) ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 449 Views

  • 21 Comments

  • 33 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    237

    Overall
    449

ตอนที่ 5 : I’m Hermione J. Macmillan (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

ด้านเดรโกหลังจากที่เดินออกมาจากห้องสมุดก็ตรงกลับไปยังหอประธานทันที แน่นอนว่าเขาขออนุญาตอาจารย์ใหญ่เข้ามาอยู่ที่นี่ก่อนเพราะรู้สึกอึดอัดกับหอสลิธีรินเต็มประดา

‘แหงล่ะ!!! ใครกันอยากจะเป็นเพื่อนกับลูกผู้เสพความตาย’
เขาคิดแล้วก็ได้แต่สมเพชตัวเอง ร่างสูงทิ้งตัวนอนเหยียดลงบนโซฟากลางห้องนั่งเล่น เนื่องจากวันนี้เขาไม่มีเรียนในช่วงเช้า ทำให้ห้องนี้ถูกเขายึดอย่างสมบูรณ์ ในหัวของเดรโกหลังจากที่เห็นข่าวในเดลี่พรอเฟ็ตก็มีแต่ภาพวัยเด็กของตนกับเด็กผู้หญิงคนนึงซึ่งมีชื่อเดียวกันกับเฮอร์ไมโอนี่ เธอมีผมหยักฟูสีบรูเน็ต ตาน้ำตาลสวยเข้ากับแพขนตางอนยาวนั้นยิ่งทำให้เขานึกถึงหน้าของคนที่เขาเพิ่งแกล้งเมื่อสักครู่ ติดอยู่อย่างเดียวคือเด็กหญิงคนนั้นเป็นเลือดบริสุทธิ์ไม่ใช่มักเกิ้ลบอร์นแบบเฮอร์ไมโอนี่ เธอคือทายาทตระกูลมักมิลลัน ภาพในความทรงจำ
เขาและเธอในวัย 5 ขวบ กำลังวิ่งเล่นกันทั่วคฤหาสน์มักมิลลัน

‘นายตามฉันไม่ทันหรอเดรโก’

‘เธอคิดว่าฉันจะจับเธอไม่ได้เหรอเฮอร์มี่’

‘แน่จริงก็ตามให้ทันสิ เจ้ามังกรน้อยของฉัน ฮ่าๆๆๆ’

“หึ...เจ้ามังกรน้อยของเธองั้นเหรอ” เขาพึมพำกับตัวเองทั้งที่หลับตาอยู่โดยไม่ทันได้รู้ว่าหางตาของเขามีน้ำใสๆไหลออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

‘เธอกล้ามานะที่ทิ้งฉันไว้คนเดียว ถ้าฉันหาเธอเจอล่ะน่าดู...ฉันคิดถึงเธอทุกวันเลยนะ...เธอหายไปอยู่ไหนกันแน่....เฮอร์มี่’

—ห้องทำงานของมักกอลนากัล—

“อรุณสวัสดิ์ค่ะศาสตราจารย์”

“มาแล้วเรอะคุณเกรนเจอร์”

“ค่ะศาสตราจารย์” ทันทีที่เฮอร์ไมโอนี่เข้าห้องมาคิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นว่าอาจารย์ใหญ่ของเธอนั้นมีแขกอยู่ในห้องสองคน เธอมองหน้าอาจารย์ใหญ่ด้วยความฉงน

“อ่อ...ฉันลืมแนะนำแขกของฉันนี่คุณและคุณนายมักมิลลัน”

“สวัสดีค่ะ หนูเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ค่ะ” เธอกล่าวพร้อมยื่นมือไปจับมือชายหญิงทั้งสอง

“เฮอร์ไมโอนี่....ลูกรัก” อยู่ๆคุณนายมักมิลลันก็เรียกเธอว่าลูก ตาสีน้ำตาลสวยของเธอกำลังเอ่อร้นไปด้วยน้ำตา เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกหัวหนักเหมือนมีค้อนขนาดใหญ่มาทุบหัว

“หนู...หนูไม่น่าจะใช่ลูกคุณทั้งสองนะคะ หนูเป็น...เป็นมักเกิ้ลบอร์น”

“ใช่...ลูกเป็นลูกสาวของเรา” คุณมักลมิลลันกล่าว

“เราเฝ้าดูลูกมาตลอด 14 ปีที่ผ่านมา เฝ้าดูลูกเติบโตเป็นลูกสาวคนสวยของแม่มาตลอด”คุณนายมักมิลลันเอ่ยขึ้นหลังตั้งสติได้

“แต่....คุณบอกไว้ในเดลี่พรอเฟ็ตว่าลูกสาวคุณหายไป19ปี ซึ่งหนูจำได้ว่าอยู่กับพ่อแม่ในชุมชนมักเกิ้ลตั้งแต่จำความได้ มันเป็นไม่ได้ที่หนูจะรู้จักพวกคุณทั้งสองนะคะ”

“มันเป็นไปได้ลูกรัก ถ้าพ่อเอาความทรงจำวัยเด็กกลับคืนให้ลูก ซึ่งพ่อสัญญาว่าหลังจากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้ว พ่อจะคืนมันแก่ลูก”

“มิเนอร์ว่าคะ คุณพ่อท่านอยู่ไหนหรือคะ”คุณนายมักมิลลันหันไปถามถึงใครบ้างคนกับอาจารย์ใหญ่ของเธอ

“ถ้าหมายถึงคุณเมอร์ลิเซนต์ คุณไม่ต้องตามหาหรอกเพราะเค้ามาแล้วล่ะ” สิ้นสุดคำพูดของมักกอลนากัลก็ปรากฏร่างแมวอ้วนสีส้มขึ้น มันย่างสามขุมเขามาอย่างหน้าหมั่นไส้มากกว่าน่าเกรงขาม

“ครุกแชงค์” เฮอร์ไมโอนี่เรียกมันหลังจากเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ แต่แล้วอยู่ๆแมวของเธอก็กลายร่างเป็นชายชราท่าทางใจดีคนนึง ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ช็อก

‘นี่แมวฉัรเป็นอนิเมจัสหรือนี่’

“ให้ตายเถอะพวกแกกว่าจะมากันได้ ฉันอยู่ในร่างแมวนี่มาตลอด7ปีจนเบื่อแล้ว” ชายชราบ่นคุณและคุณนายมักมิลลัน

“โถ่พ่อครับ ผมกับพิโอนี่ต้องซ่อนตัวจากพวกของจอมมารนั่นกว่าจะกลับมาที่นี่ได้ก็เกือบแย่ แต่ผมรู้นะว่าพ่อไม่ได้อยู่ในร่างแมวตลอด แม่เล่าให้ผมฟังหมดแล้ว”

เฮอร์ไมโอนี่มองคนทั้ง3สลับกันไปมา อยู่ๆเธอก็มีอาการปวดหัว สายตาเริ่มพร่ามัวและหูเริ่มอื้อ

“นี่แกรู้มั๊ยว่าฉันต้องทนเห็นหลานฉันโดนรังแก โดนทำร้ายตั้งกี่รอบ แต่ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้ ใจฉันจะขาดตาย แล้วยังไง สุดท้ายพวกแกก็มาตอนจบสงคราม ฉันอยากจะบ้า”

“แต่เราก็สนับสนุนภาคีอย่างเต็มที่นะครับพ่อ อีกอย่างใน28ตระกูลก็มีแต่พวกของจอมมารเกือบครึ่ง ถ้าเราเคลื่อนไหวแล้วพวกนั้นรู้ว่าเราไม่ภักดีกันมันเราจะแย่เอานะครับ” ผู้เป็นลูกชายเถียงอย่างไม่ลดละ จะให้พวกเขาบอกว่าเป็นพวกของภาคีก็ตายกันพอดี พ่อเค้ามักเป็นแบบนี้ตลอดให้ตายเถอะเมอร์ลิน

“พอเถอะค่ะคุณ..คุณพ่อ ดูเฮอร์ไมโอนี่สิเป็นอะไรก็ไม่รู้”

“หลาน/ลูกเป็นอะไรหรือเปล่าเฮอรมี่”


“ป่ะ...เปล่าค่ะ...หนู...หนูโอเค...ฟุ้บ” สิ้นเสียงหวานร่างของเธอก็ลงไปนอนพับอยู่กับพื้นทำให้ผู้คนในห้องต่างตกใจ กลายเป็นว่าผู้เป็นพ่อต้องอุ้มลูกสาวสุดที่รักที่เพิ่งเจอกันวันแรกไปห้องพยาบาล ท่ามกลางเสียงกระซิบและสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองตลอดทางเดิน ข้างหลังของเขานั้นมีอาจารย์ใหญ่ และหญิงผู้เป็นภรรยามีท่าทางสง่างามในชุดกระโปรงสีกรมท่าพร้อมกับเจ้าแมวอ้วนสีส้มวิ่งตามไปติดๆ พอดีกับ
เดรโก มัลฟอย ที่เพิ่งออกจากหอประธานเพื่อเตรียมไปกินมื้อเที่ยงเดินสวนกับคนกลุ่มนั้นพอดี เมื่อเขาเห็นหน้าคุณและคุณนายมักมิลลันใจของเค้าก็เต้นไม่เป็นจังหวะ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเค้าหยุดเต้นไปชั่วขณะก็คือร่างไร้สติของหญิงสาวที่เค้าคุ้นเคยอยู่ในอ้อมกอดของคุณมักมิลลัน

“ฮะ...เฮอร์....มี่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น