The sunflower boy [Dramione (DM/HG) ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,572 Views

  • 48 Comments

  • 128 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    212

    Overall
    1,572

ตอนที่ 10 : Please tell me why?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

ตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่กำลังอ้อนวอนนางเงือกหน้าประตูอย่างสุดความสามารถ

“ได้โปรดเถอะค่ะ บอกรหัสหนูทีไม่งั้นหนูได้นอนนอกหอแน่” หญิงสาวทำหน้าเบ้คล้ายจะร้องไห้เข้าไปทุกขณะ

“เธอลองคิดดีๆสิจ๊ะว่าความทรงจำแรกของเธอกับเค้าที่เธอจำได้คือที่ไหน” 

“ที่ไหนกันนะ” เฮอร์ไมโอนี่หลับตาคิด ความทรงจำแรกที่จำได้เหรอ...

“ทุ่งทานตะวัน!!!”  เธอโพล่งออกมาด้วยความดีใจ

“เฮ้ออ ฉันคิดว่าเธอจะไม่ได้นอนซะแล้ว สาวน้อย” นางเงือกพูดพลางเปิดประตูหอให้ได้ก้าวเข้าไป ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในหอประธานเธอก็ทึ่งในความสวยงามของมัน แน่นนอนว่าไม่มีมุมไหนที่เธอชอบที่สุดเท่าชั้นหนังสือที่มีหนังสือแปลกใหม่อยู่หลายเล่มตรงมุมห้องนั้น

“เธอนี่เก่งจังนะ รู้รหัสด้วย เป็นฉันคงได้นอนนอกหอ” เสียงยานคางกล่าวขึ้นทำให้อารมณ์ของเธอกลับมาขุ่นได้อย่างฉับพลัน ถึงเธอจะเพิ่งคุยกับเค้าก่อนเข้ามาแต่เธอไม่ลืมเรื่องป่าเถื่อนที่เค้าเพิ่งทำกับเธอหรอกนะ

“เฮ้...เป็นใบ้ไปแล้วเหรอ ฉันคุยกับเธอนะเฮอร์มี่”

“อย่าเรียกฉันแบบนั้น นายไม่ได้สนิทกับฉันขนาดนั้นมัลฟอย”

สิ้นเสียงหญิงสาว ร่างกายชายหนุ่มก็ชาไปทั้งตัวเหมือนโดนน้ำเย็ดจัดสาด เดรโกพยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นจนเกินไป

“โอเค มักมิลลัน เธอพอใจที่จะให้ฉันเรียกแบบนี้ใช่มั๊ย”

“ฉันพอใจเป็นอย่างยิ่งมัลฟอย” เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางไหวไหล่ก่อนหันหน้าเข้าชั้นหนังสือ แต่อยู่ๆเธอก็ต้องขนลุกเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆมี่รดต้นคออยู่

“เธอพอใจแบบนี้จริงๆเหรอ” เสียงของชายหนุ่มสั่นไม่แพ้ตัวเขาตอนนี้ ให้ตายเถอะเดรโก มัลฟอยกำลังร้องไห้ให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆข้างหน้าเค้า แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ

“มัล...มัลฟอย” เฮอร์ไมโอนี่ไม่กล้าหันหลังกลับไปเพราะสัมผัสได้อีกว่าตอนนี้ร่างสูงกำลังเอาหัวของเขาวางบนไหล่ซ้ายของเธอ อยู่ๆเธอก็รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆหยดบนไหล่เธอ

“มัลฟอย นาย...”

“เงียบหน่า ขอฉันอยู่แบบนี้สักพัก”

“แต่...”

“ได้โปรด” สิ้นเสียงของชายหนุ่มทั้งห้องนั่งเล่นก็เงียบสนิท นอกจากเสียงลมหายใจของคนทั้งสองแล้วก็มีแต่เสียงไฟจากเตาผิงเท่านั้น เฮอร์ไมโอนี่ไม่รุ้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่เธอรู้แค่ว่าเขาได้ออกไปจากตรงนี้แล้ว

“เอาล่ะมักมิลลัน ฉันว่าเราควรคุยกัน แบบจริงจัง” ร่างสูงนั่งไขวห้างลงบนโซฟาเดี่ยวแบบที่เค้าชอบทำ

“เรื่องอะไรล่ะ?” เฮอร์ไมโอนี่ลงมานั่งที่โซฟาตรงข้ามเค้า

“ทุกเรื่อง ทั้งเรื่องประธาน เรื่องของเธอ และเรื่องระหว่างเรา”

“สองเรื่องแรกฉันพอเข้าใจนะมัลฟอย แต่เรื่องสุดท้ายนี่ไม่เข้าใจสักนิด” เฮอร์ไมโอนี่กลอกตาเหมือนที่เคยทำ

“ได้โปรดเถอะ บอกฉันทีว่าทำไมเธอไม่อยากพูดถึงเรื่องระหว่างเรา เธอรู้มั๊ยว่าฉันรอเธอมาตลอด 14 ปี แล้ววันนี้เธอจะมาบอกว่าเราไม่ได้สนิทกัน เธอไม่ให้ฉันเรียกชื่อต้นเธอแต่เธอกลับเรียกชื่อที่ฉันให้เธอเรียกได้แค่คนเดียวเท่านั้นเนี่ยนะมัน....โคตรจะไม่ยุติธรรมเลย” ชายหนุ่มร่ายยาวด้วยความอัดอั้น 

“แค่ฉันเรียกนายว่าไอ้มังกรงี่เง่ามันทำให้นายต้องมาทวงความยุติธรรมจากฉันเลย แหม!!!ไม่คิดว่าสลิธีรินจะเรียกร้องความยุติธรรมเป็นด้วย” 

“เพราะมันเป็นสิ่งที่ฉันเสียเปรียบไง ฉันถึงเรียกร้อง ฉันรอเธอมา14ปีนะ 14ปีที่ต้องมาเฝ้ารออย่างมีความหวังว่าเธอจะกลับมา พอได้เจอทั้งๆที่เธออยู่ใกล้แค่ปลายจมูกเธอกลับจำฉันไม่ได้ บอกฉันทีว่าฉันไม่ควรได้รับความยุติธรรม?”

“แต่14ปีนายก็ไม่ได้ซื้อสัตย์กับคำสัญญานี่?” เฮอร์ไมโอนี่กล่าวก่อนนั่งไขวห้างตามบุคคลตรงข้าม เธอนึกไปถึงความทรงจำตอนเด็กที่เคยสัญญากับเดรโกว่าจะรอกันและกันโดยทั้งคู่จะไม่มีใครจนกว่าจะได้เจอกัน

“ผู้หญิงพวกนั้นแค่คู่นอน เธอเคยเห็นฉันคบใครเป็นตัวเป็นตนหรือ” ชายหนุ่มกล่าวย่างหัวเสีย

“ยิ่งนายคิดแบบนั้นฉันยิ่งไม่อยากให้ความยุติธรรมกับนายเลยมัลฟอย อ่อ และฉันสังเกตเห็นว่าช่วงนี้นายกำลังคุยกับกรีนกราสคนน้องอยู่ และฉันก็สัมผัสได้ว่าเธอจริงจังกับนาย และนายก็ชอบเธอ ถูกมั๊ย?” เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างมีชัย

“มันไม่ใช่ประเด็นหลัก!!!” 

“นี่แหละประเด็นหลักมัลฟอย ฉันไม่อยากให้นายทำร้ายเธอ สายตาที่เธอมองนายมันก็ชัดอยู่แล้วว่าเธอมีแค่นายคนเดียว อย่าเอาอดีตมายึดติดให้ชีวิตนายไม่ได้เดินต่อเลยมัลฟอย เชื่อฉันเถอะ”

“เธอ...เธอคิดว่ามันไม่สำคัญงั้นเหรอ เรื่องของเราในอดีตน่ะ...” ร่างสูงเริ่มสั่นอีกครั้ง

“ให้ตายสิ!!!นายไม่เข้าใจอะไรเลยใช่มั๊ยเนี่ยมัลฟอย” หญิงสาวกล่าวอย่างเบื่อหน่ายพลางลุกจากโซฟาเพื่อจะขึ้นไปยังห้องนอนของตน วันนี้เธอเหนื่อยมามากแล้ว ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว

“เธอคิดว่าคำสัญญาทุกคำที่ฉันเคยให้ไปมันไม่มีความหมายเลยรึไง ทั้งๆที่ฉันจมอยู่กับมันมา14ปี แต่มาวันนี้เธอบอกให้ทิ้งมันเพราะอยากให้ชีวิตฉันก้าวต่อ เธอเป็นบ้าอะไรของเธอเฮอร์มี่!!!!”

“เพล้ง!!!!”  สิ้นเสียงตะโกนของเค้าแก้วใบสวยใบหนึ่งก็แตกพร้อมกับไฟในเตาผิงเองก็ดับสนิท ร่างบางยืนแข็งทื่อทันที เธอกลัวทั้งอารมณ์ของมัลฟอย กลัวทั้งความมืดที่มันปกคลุมอยู่ด้วย เสียงฝีเท้าของบุคคลที่เธอกลัวกำลังก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เธอได้แต่หลับตารับชะตากรรม

“อ๊ะ!!!” อยู่ๆเค้าก็พลิกร่างเธอให้หันไปเผชิญหน้าเค้า แสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาทำให้เธอเห็นดวงตาซีดนั้นชัดเจน แววตาคู่นั้นมันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายจนเธอสัมผัสอะไรไม่ได้เลย

“ปล่อยฉันเถอะมัลฟอย....” เธอพยายามอ้อนวอน แต่ยิ่งอ้อนวอนเค้าก็ยิ่งกำข้อมือเธอหนักขึ้น

“มองตาฉันสิฉันสิ เฮอร์มี่” เค้าบอกกับเธอด้วยเสียงที่อ่อนลง พร้อมกับคลายมือที่กำข้อมือเธอออกแล้วเปลี่ยนมากอดเธอหลวมๆแทน เฮอร์ไมโอนี่ช้อนตามองเค้าอย่างหวาดหวั่น

“เธอเห็นอะไรในตาฉันบ้าง เฮอร์มี่” เสียงนุ่มถามเธอ

“ฉัน...ฉันไม่รู้” เธอตอบพลางจะหันหน้านี้แต่ก็โดนสายตาของเค้าสะกดไว้ เดรโกค่อยๆโน้มหน้าลงมาเรื่อยๆจนกระทั่งริมฝีปากบางประกบเข้ากับปากเธออีกครั้ง แต่คราวนี้มันอ่อนโยนกว่าครั้งแรกมาก เค้าจูบเธอเนิ่นนานราวกับว่ารอมันมาทั้งชีวิต น่าแปลกที่เธอก็ตอบสนองเค้าเป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่เธอรู้สึกว่ามันนานมากกว่าเค้าจะยอมหยุดมัน และไอ้อาการที่มีผีเสื้อบินอยู่ในท้องของเธอก็ไม่ยอมหายสักที ไม่นานนักหลังจากที่เธอคิดร่างสูงก็ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งก่อนที่จะเอาหน้าผากของเค้ามาชนกับหน้าผากเธอ

“นี่ทดแทนจูบแรกของเราในทุ่งทานตะวันตอนนั้นนะ” เค้ากล่าวอย่างอารมณ์ดี

“ตอนนั้นเราเพิ่ง 5 ขวบนะตามังกรงี่เง่า นายมันแก่แดด” เฮอร์ไมโอนี่ตอบกลับเค้า

“เราสองคนต่างหากที่แก่แดด” เค้าว่าพลางกอดเธอแล้วหมุนไปรอบๆอย่างช้าๆ

“นายจะไม่ตัดใจจากฉันจริงเหรอ มัลฟอย”

“ได้โปรดเรียกเดรโกเถอะ”

“ก็ได้ เดรโก”

“ฉันไม่ตัดใจหรอก เธอมีค่าเกินกว่าจะตัดใจ”

“แต่นายกับกรีนกราส”

“นั่นมันเป็นเรื่องที่ฉันต้องจัดการ เธอไม่ต้องกังวล”

“ฉันรู้สึกไม่ดีเลยแห้ะ!!”เฮอร์ไมโอนี่กล่าวหวั่นๆ

“แล้วตกลงเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วใช่มั๊ยเฮอร์มี่”

“เหมือนเดิมยังไง??” ร่างบางเอียงคอถามอย่างน่ารัก

“ก็ตามสัญญาที่เคยบอกกันไว้ว่า หากวันนึงเรากลับมาแล้วต่างคนต่างไม่มีใคร เราจะคบกัน”

“โอ้...ฉันว่ามันยังไม่เหมือนเดิมนะ”

“ได้โปรดเถอะ...บอกฉันทีว่าทำไม” เดรโกโอดครวญอย่างทรมาน เค้ารอเธอมา14ปีเพื่อมาเจอเธอเล่นตัว ดีชะมัด!!!! 

“อยากรู้เหรอเจ้ามังกรน้อย”

“ตอนนี้ไม่น้อยแล้วนะ อยากดูมั๊ย” ร่างสูงตอบพร้อมทำหน้าทะเล้นใส่เธอ

“ทะลึ่ง!!!!” เฮอร์ไมโอนี่ทุบอกเค้าอย่างจัง จนร่างสูงเผลอปล่อเธออกจากอ้อมกอด

“เจ็บนะเฮอร์มี่”

“ถ้านายอยากให้ฉันเป็นเหมือนเดิม ฉันมีข้อเสนอ” เฮอร์ไมโอนี่กล่าวขึ้นพร้อมกับท่าประจำที่ชอบทำคือกอดอกและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ว่ามาเลยที่รัก” 

“จีบฉันใหม่สิมัลฟอย ทำให้ฉันหลงรักนายอีกครั้ง นั่นแหละคือข้อเสนอ” 

“โอเคดีล!!!! แล้วเธอจะรู้ว่าเล่นผิดคนเฮอร์มี่” เค้าตอบพลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ 

‘อยากรู้จริงๆว่าเจ้าหญิงแห่งกริฟฟินดอร์จะทนเสน่ห์ของเจ้าชายสลิธีรินอย่างฉันได้นานแค่ไหน ชักสนุกซะแล้วสิ’
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #27 ★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:35
    เกลียดคำว่า โอเค ดีล 55555555 กวนอะ

    ยากใฟ้เฉลยเรื่องในอดีตจัง ว่าแต่ 14 ปีก่อน ตอนนั้นก็แค่ 4 ปีเองสิ ไม่แก่แดดเฮอร์มี่ 5555 เค้าเรียกว่าไร้เดียงสา

    ป.ล.

    พลิก นะคะ ไม่ใช่ ผลิก
    #27
    1
    • #27-1 maprangg97s (@maprangg97s) (จากตอนที่ 10)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:37
      ตอนนี้คุณพ่อกับคุณแม่ท่านไปทัวร์ดูธุรกิจอยู่ค่ะ แต่ถ้าท่านกลับมาจะรีบให้ท่านคืนความทรงจำในหนูเฮอร์นะคะ ทางเรื่องคำผิดจะรีบดำเนินการให้นะคะ >///<
      #27-1