The sunflower boy [Dramione (DM/HG) ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 479 Views

  • 21 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    267

    Overall
    479

ตอนที่ 1 : Hogwarts Agian

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

-- สถานีคิงส์ครอส ชานชาลาที่ 9 3/4 --

               ท่ามกลางเสียงแห่งความชุลมุนวุ่นวายของผู้ปกครองและนักเรียนทั้งเก่าและใหม่ของฮอกวอตส์ ทำให้เกิดรอยยิ้มน้อยๆเกิดขึ้นบนใบหน้าของ 3สหายที่หลายคนเรียกขานว่า Golden Trio แฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้รอดชีวิตและเป็นผู้พิชิตจอมมารกำลังกอดร่ำลาเพื่อนสาวสุดที่รัก เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ถัดจากเขาคือชายหนุ่มผมแดงนามว่า โรนัลด์ วิสลี่ย์ ซึ่งกำลังทำหน้าตาอาลัยอาวรณ์ต่อเพื่อสาวเช่นกัน

"เธอจะเขียนจดหมายหาพวกเราทุกครั้งที่มีโอกาสใช่มั๊ย เฮอร์ไมโอนี่"  ชายหนุ่มผมดำถามอย่างคาดหวังทั้งๆที่ตัวเขาเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเพื่อนสาวของเขาคนนี้ต้องเขียนมาหาพวกเขาอย่างแน่นอน

"โอ้ แน่นอนแฮร์รี่ ฉันสัญญาว่าจะเขียนหาพวกนายทุกครั้งที่มีโอกาส นายก็รู้ ฉันน่ะไม่เคยพลาดที่จะส่งจดหมายหานายหรอกนะ" หญิงสาวผมลอนว่าพลางขยิบตาให้เขาอย่างขี้เล่น 

"ถ้าโดนไอ้เฟอร์เร็ตงี่เง่านั่นรังแกเมื่อไหร่เธอต้องรีบบอกฉันนะเฮอร์ไมโอนี่" ชายหนุ่มผมแดงโผล่งออกมาทำให้หญิงสาวอดขำไม่ได้ในความเป็นห่วงของเขา

"ฉันสัญญาว่าจะรีบบอกนายรอน หากฉันไม่พลาดพลั้งสาปหมอนั่นไปซะก่อนอะนะ" หญิงสาวกล่าวพลางไหวไหล่เล็กน้อย มันอาจจะเกิดขึ้นได้ตามที่เธอบอกกลับรอน เพราะเฟอร์เร็ตที่ว่านั่นสามารถทำเธอหงุดหงิดได้ทุกครั้งที่เห็นหน้า ถึงแม้ว่าสาวๆหลายคนในโรงเรียนจะมองว่าเค้าหล่อจนอยากจะพลีกายถวายชีวิต แต่เธอกลับรู้สึกพะอืดพะอมทุกครั้งที่เห็นสายตาซีดคู่นั้นมองมาที่เธอ

"เฮ้ เฮอร์ไมโอนี่ เธอคิดอะไรอยู่น่ะ ฉันเรียกเธอตั้งหลายรอบ" เสียดีดนิ้วของแฮร์รี่เรียกสติของเธอให้กลับมาอีกครั้ง เธอทำได้แค่ยิ้มแห้งๆให้เพื่อนรักทั้งสอง 

"โอ้เมอร์ลิน อีก3นาทีรถไฟจะออกแล้ว ฉันต้องไปก่อนนะพวกนาย อ่อ แล้วก็ตั้งใจทำงานกันล่ะ แฮร์รี่ฉันฝากดูรอนด้วยนะ อย่าให้เค้าใช้อารมณ์เวลาทำงาน  เป็นมือปราบมารน่ะ ต้องมีสติเยอะๆ อย่าวู่วามเข้าใจมั๊ย"

"เหมือนฉันจะห้ามเค้าได้/เหมือนเค้าจะห้ามฉันได้" ทั้งรอนและแฮร์รี่บ่นอุบอิบกับตัวเอง

"อีกเรื่องนึงแฮร์รี่ นายไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลจินนี่ให้เอง ด้วยชีวิตของฉันเลย" หญิงสาวขยิบตาให้เพื่อนชายอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเค้าเริ่มมีสีแดงจางๆทั้งสองแก้ม

"เฮ้ ยัยนั่นก็เป็นน้องสาวฉันเหมือนกันนะเฮอร์ไมโอนี่" รอนโวยวายอย่างคนหวงน้อง 

"เอาน่า โรนัลด์ เดี๋ยวจินนี่เรียนจบ นายสองคนก็ได้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วจะหวงทำไมนักหนา" คำพูดของหญิงสาวยิ่งทำให้หน้าของแฮร์รี่แดงกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว เฮร์ไมโอนี่ยิ้มมุมปากน้อยๆด้วยความพอใจ

"ฉันไปก่อนนะ แล้วจะเขียนไปหา รักพวกนาย" พูดจบเธอก็เขย่งเท้าหอมหน้าผากเพื่อนรักทั้งสองก่อนจะรีบวิ่งลากหีบและสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถไฟไป ทิ้งให้สองหนุ่มที่มีหน้าแดงระเรื่อมองหน้ากันก่อนที่จะเบิดหัวเราะออกมาทั้งคู่ด้วยความเขินอาย 

-- บนรถไฟ --

          เฮอร์ไมโอนี่ลากสัมภาระของเธอเข้าตู้พรีเฟคก่อนจะทิ้งตัวลงบนเบาะอย่างเหนื่อยล้าก่อนที่จะหันไปเปิดกรงให้เจ้าแมวสีส้มตัวอ้วนนามว่า ครุกแชงค์ ออกมาเป็นอิสระภายในตู้ หลังจากจบสงครามเธอเลือกที่จะเรียนต่อให้จบปี 7 เพราะความฝันที่อยากทำงานในกระทรวงเพื่อเรียกร้องสิทธิ์ให้เอฟฟ์ หรือ โครงการ ส.ร.ร.ส.อ. ที่เธอเคยทำไว้ตอนเด็กๆให้สำเร็จ เธอแปลกใจเล็กน้อยที่พรีเฟคชายหรือ เนวิลล์ ลองบัตท่อม เพื่อนสนิทของเธออีกคนยังไม่มา
หากรอนและแฮร์รี่กลับมาเรียนต่อ ตำแหน่งนี้ก็ยังคงเป็นของรอนเช่นเคย แต่พวกเขากลับไม่กลับมา
เธอได้แต่ถอนหายใจน้อยๆกับเรื่องของเธอต่อจากนี้ เมื่อก่อนเธอมีเขาทั้งคู่เคียงข้าง แต่วันนี้มันกลับเหลือแค่เธอคนเดียว มันก็.....เหงาแปลกๆ      
เธอสะบัดหัวไล่ความฟุ้งซ่านออกพร้อมกับล็อคประตูปิดม่านเปลี่ยนเป็นยูนิฟอร์มของโรงเรียน ก่อนที่จะหยิบหนังสือวิชาที่ต้องเรียนในปีนี้ขึ้นมาอ่าน 
พร้อมกับลูบขนนุ่มนิ่มของครุกแชงค์ที่อยู่บนตักด้วยความเพลิดเพลิน เธอได้แต่หวงัว่า ปีสุดท้ายในรั้วฮอกวอตส์นี้ จะเป็นปีที่ดีและมีความสุขมากๆในชีวิตเธอ

"ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 MySpazzer (@passy-pas) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:08
    เขียนดีเลยค่ะ ภาษาอ่านง่าย รอติดตามนะคะ
    #5
    1