คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 4 : III.


     อัพเดท 7 ก.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 4 : III. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 141 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


III.

 

          ให้ตายสิ นี่จะสอบ Mid Term อีกแล้วเหรอ ฉันยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือเลยนะ ที่สำคัญคือชีทที่เรียนฉันยังมีไม่ครบเลย!! จะเอาของยัยเพื่อนสองคนมาซีร็อกก็เท่านั้นแหละ เพราะยัยสองคนนั้นก็คงไม่ได้จดอะไร มันก็ไม่ต่างอะไรกับฉันอ่านกระดาษเปล่าๆ โอ้ย ทำยังไงดีเนี่ย!

            ขณะที่ฉันกำลังหงุดหงิดกับตัวเองอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเสื้อกราวน์สีขาวที่แขวนอยู่ที่ประตูตู้เสื้อผ้า  ฉันตั้งใจจะเอามันไปคืนเขาหลายรอบแล้ว แต่ก็ลืมทุกที โชคดีที่โฟนมีเสื้อกราวน์สองตัว ไม่อย่างนั้นเขาคงถูกหักคะแนนทุกคาบแน่ๆ =_=^

            โฟนเหรอ...โฟน...เออ ใช่ ทำไมฉันไม่ขอยืมชีทเขามาซีร็อกล่ะ ยังไงเขาก็ต้องจดมากกว่ายัยสองคนนั้นอยู่แล้ว ฉันคว้ามือถือไล่ดูเบอร์ไปทีละคนจนกระทั่งเจอเบอร์ของเขา ฉันกดออกโทรหาเขาทันที แต่ระหว่างที่รอเขารับสายนั้น ทำไมฉันต้องรู้สึกตื่นเต้นด้วย?

            (ฮัลโหล)

            “เอ่อ...โฟน ฉันยิปซีนะ”

            (อืม เธอมีอะไรหรือเปล่า)

            “ถ้าไม่มีฉันจะโทรหานายทำไม -_-^” ฉันตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่โทรมาหาเขา บางทีเขาอาจไม่ได้ฉลาดอย่างที่ฉันคิดก็ได้

            (โทษที -O-;;)

            “ฉันจะขอยืมชีทนายมาซีร็อกได้ไหม”

            (อ๋อ ได้ๆ เดี๋ยวฉันเอาไปให้แล้วกัน)

            “ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวฉันไปเอาดีกว่า”

            (อืม ก็ได้)

            หลังจากคุยกันเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ตรงดิ่งไปหาเขาที่หอทันที พอฉันมาถึงหอของเขาก็เห็นเขามายืนรอฉันที่ใต้หอแล้ว

            “นายจะรีบลงมาทำไม -_-^”

            “เธอจะได้ไม่ต้องรอไง ฉันทำอะไรผิดเหรอ -*-;;” นายจะดีไปไหนเนี่ย ฉันเข้าใกล้คนดีมากๆ ไม่ค่อยได้ด้วยสิ กลัวรังสีความเลวทรามจะแพร่ขยายไปโดนตัวเขา

            “เปล่า”

            “นี่ชีททั้งหมดนะ” เขาส่งแฟ้มประมาณเจ็ดแฟ้มหนาๆ มาให้ฉัน หนักชะมัดเลย ถ้าต้องอ่านหมดนี่ ฉันว่าเอาไปต้มกินแล้วกรอกใส่ปากคงจะง่ายกว่า =_=;

            “ฉันถือไปส่งที่รถดีกว่า” เมื่อเห็นว่าฉันทำท่าจะถือไม่ไหวแน่ๆ เขาก็ยกแฟ้มทั้งหมดไปถือไว้เอง แล้วเดินตรงไปที่รถฉัน ฉันเปิดประตูรถให้เขาเพื่อให้เขาเอาบรรดาชีทกองเท่าภูเขานั่นเข้าไปวาง

            “ขอบคุณ”

            “ไม่เป็นไร ^^” โฟนไม่ใช่คนยิ้มยากเย็นอะไร แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะมีรอยยิ้มระบายอยู่บนหน้าตลอดเวลา

            “งั้นเดี๋ยวฉันเอามาคืนนะ”

            “อืม” โฟนพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าหอไป ฉันก็เลยหันหลังเตรียมขึ้นรถไปซีร็อกชีทเหมือนกัน

            หมับ!!

            แรงฉุดที่ข้อมือ ทำให้ฉันมีปฏิกิริยาตอบโต้ออกไปอย่างรุนแรง ฉันหันขวับเตรียมส่งสายตาเย็นชาให้คนที่บังอาจมาแตะเนื้อต้องตัวฉัน แต่พอหันกลับมาสายตาเย็นชาที่ฉันเตรียมไว้ดูเหมือนมันจะอ่อนลงทันที หน้าเศร้าๆ ของเขาอดทำให้ฉันรู้สึกผิดไม่ได้

            “โทษที ฉันลืมไปว่าเธอไม่ชอบให้ใครถูกตัว” เขายิ้มเจื่อนให้ฉัน ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือฉัน พร้อมกับกล่าวคำขอโทษอีกครั้ง จึงจะหันหลังเดินเตรียมตัวเดินเข้าหอ

            “เดี๋ยว!” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมฉันถึงไม่อยากให้เขาเดินจากไปทั้งที่มีความรู้สึกแบบนั้น ฉันไม่ได้รังเกียจเขา ไม่เลยสักนิด

            “อะไรเหรอ” โฟนเลิกคิ้วถามฉัน

            “คือ...เมื่อกี้...ฉัน”

            “ฉันไม่โกรธเธอหรอก ^^”

            “ฉันไม่ได้กลัวนายโกรธสักหน่อย แต่ฉันจะบอกว่า...” โอ้ย ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย จะมาเป็นโรคติดอ่างอะไรตอนนี้ล่ะ โฟนนิ่งเงียบรอฟังคำพูดของฉันอย่างใจจดใจจ่อ แต่สายตาของเขากลับไม่ฉายแววกดดันฉันเลยสักนิด

            “ฉันจะบอกว่า ฉันไม่ได้รังเกียจนายนะอย่าเข้าใจผิด แล้วก็ขอบคุณมากสำหรับเสื้อกราวน์”

            “...”

            “...”

            “เหรอ ดีจังที่ได้ยินเธอพูดแบบนี้ ^^”

 

            ตุบ! กองชีทขนาดเท่าภูเขาถูกโยนกองไว้ที่ปลายเตียง จากนั้นฉันก็ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดของตัวเอง นอนหงายลงบนเตียงนุ่มๆ

            ‘อ่านหนังสือด้วยนะ’

          ‘รู้แล้วล่ะน่า นี่นายทำสรุปอีกหรือเปล่า’

          ‘คิดว่าจะทำนะ ทำไม? เธออยากได้เหรอ’

          ‘อืม ได้ก็ดี’

          ‘งั้นทำเสร็จแล้ว จะให้เธอคนแรกเลย^^’

          บทสนทนาธรรมดาๆ แต่กลับทำให้ฉันรู้ดีอย่างประหลาด โฟนออกจะป๊อปปูล่าในชั้นปีของเรา สาวๆ คนไหนก็อยากเป็นเจ้าของนายคนนี้ทั้งนั้น แต่ฉันแอบได้ยินข่าวลือมาว่า โฟนมีแฟนแล้ว เรียนแพทย์อยู่มหาวิทยาลัยไหนสักทีเนี่ยแหละ

            เฮ้ย! แล้วฉันจะมาฟุ้งซ่านอะไรเรื่องหมอนี่ล่ะเนี่ย!

            ฉันลุกพรึ่บขึ้นมา ลากไอ้บรรดาภูเขากระดาษเข้ามาใกล้ๆ แยกเป็นวิชาๆ ไป ฉันเปิดดูคร่าวๆ แต่ไม่เห็นมีหน้าไหนไม่มีตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือของเขาเลย จดทันทุกหน้าเลยเหรอเนี่ย!

            จะเก่งไปไหนย่ะ!!

            ฉันฮึดฮัดอยู่ในใจคนเดียว เงยหน้าขึ้นก็เจอกับเสื้อกราวน์ของคนใจดีที่ฉันยังไม่ได้เอาไปคืน คิดอีกทียึดไว้เป็นของตัวเองเลยดีไหมนะ ฮ่าๆ บ้าเรอะ! จะไปทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ แค่เรื่องที่ฉันได้อยู่เลปเคมีกลุ่มเดียวกับโฟน ก็ทำเอาหลายๆ คนแทบจะกระโดดเข้ามากระชากหัวฉันให้หลุดจากบ่าแล้ว -_-^

 

            นับถอยหลังเจ็ดวันต่อจากฉันฉันกำลังจะสอบ Mid Term!! ตอนนี้ฉันประสบปัญหาปรากฏการณ์การอ่านไม่ทัน! -_-^ จะไปอ่านทันได้ยังไงล่ะ ชีทกระดาษกองเท่าภูเขานั่นฉันยังไม่จับมันเลย เฮ้อ~ ทำไงดีหนอ แต่ช่วงนี้ฉันไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือสอบหรอก กำลังปั่นนิยายมันส์เลย ช่วงจะสอบทีไรหัวฉันแล่นจนพิมพ์ไม่ทันทุกที แต่เวลาว่างๆ หัวก็ตันขึ้นมาซะอย่างงั้น ให้ตาย ช่างไม่รู้เวลาล่ำเวลาจริงๆ

            ก๊อกๆๆ

            เสียงเคาะประตูทำดึงความสนใจจากหน้าจอคอมฯ ไปที่ประตูบานสีน้ำตาล ใครมาล่ะเนี่ย ไม่อ่านหนังสือหนังหากันหรือไง นี่มันตีสองแล้วนะ หรือจะเป็นโจทย์ปล้นสวาท -.,-

            “อ้าว...นายมาทำไมป่านนี้” ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องฉันไม่ใช่โจทย์ปล้นสวาทอย่างที่คิด แต่กลับเป็นผู้ชายอีกคนที่ไม่น่าจะเสนอหน้ามาในเวลานี้เลย

            “เอาสรุปมาให้” โฟนยื่นกระดาษเอสี่จำนวนหนึ่งมาให้ฉัน มันไม่ได้หนาอะไรมากมายนักเมื่อเทียบกับชีทกระดาษกองเท่าภูเขานั่น =_=+

            ฉันมองคนตรงหน้างงๆ ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเขาถึงต้องรีบร้อนเอามาให้ฉันขนาดนั้น ในเมื่อยังไงพรุ่งนี้เราก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว มันไม่ใช่แค่เดินส่วนกันอย่างที่เคยแต่พรุ่งนี้เราต้องทดลองเลปเคมีด้วยกัน อยู่กลุ่มเดียวกัน ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี...ไม่ใช่เหรอ?

            “เอ้า! ไม่เอาแล้วเหรอ” โฟนเลิกคิ้วมองฉัน ริมฝีปากบางยกขึ้นนิดๆ ทำให้เกิดรอยยิ้มบางๆ ชวนน่าหลงใหล

            “อ่ะ...อ๋อ...เอาดิ” ฉันยื่นมือไปรับสรุปต้นฉบับจากเขามา นิสัยอย่างหนึ่งของฉันถ้าได้อะไรมา อย่างแรกต้องเปิดให้ผ่านๆ ตาก่อน อ่านไม่อ่านไว้คุยกันทีหลัง ช่วงเวลาที่ฉันก้มดูชีทในมือนั้นเอง โฟนชะโงกหน้าเข้าไปในห้องฉัน ส่ายหัวดุกดิกไปมาหา

            “ทำอะไรของนาย -_-^”

            โฟนหดตัวกลับมาพร้อมกับส่งยิ้มกว้างๆ ให้ฉัน

            “พรุ่งนี้เอาเสื้อกราวน์ไปให้ด้วยนะ^^” พูดเสร็จพ่อตัวดีก็หันหลังเดินไป

            “เฮ้ย นายเอาไปเลยสิ เดี๋ยวฉันลืม” ฉันตะโกนตามไล่หลังเขาไป โฟนหยุดเดินและหันกลับมาหาฉันช้าๆ ส่งรอยยิ้มกว้างกระชากใจมาให้ ถ้าเป็นคนอื่นอาจตายไปแล้วเพราะอาการหัวใจเต้นแรงผิดปกติ โชคดีที่เป็นฉันที่มีภูมิคุ้มกันอยู่บ้างแล้ว

            “ไม่เอาขี้เกียจถือ พรุ่งนี้ฝากเธอเอาไปให้ด้วยนะ” แล้วก็เดินห่างออกไปอีกครั้ง ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างๆ ของเขาอย่างไม่เข้าใจ แล้วก็ก้มลงมองสรุปในมืออีกครั้งก่อนจะเงยหน้ามาพบกับความว่างเปล่าของระเบียงทางเดิน…เขาหายไปแล้ว

 

            เป็นอีกวันที่ฉันรีบตารีตาเหลือกไปเรียนเลปเคมี สาย...สาย...สายอีกแล้วววว =O=;; บีกเกอร์ต้องลอยมากระแทกหัวกบาลฉันแน่ๆ เลย TTOTT

            “ญดา!”

            “ค่า T^T” เมื่อฉันเปิดประตูห้องเลปเข้ามา อาจารย์สุดรักสุดห่วงของฉันกำลังเช็คชื่อ เรียกถึงชื่อฉันพอดีเลย โอ้~ ขอบคุณสวรรค์ เป็นอีกวันที่หัวฉันอยู่รอดปลอดภัย อาจารย์สุดรักทำตาขว้างใส่ฉัน สายตาที่มองออกมาลอดแว่นบอกว่า ‘ถ้าฉันสายอีกครั้ง ตายแน่’

            “จะยืนอีกนานไหมจ๊ะแม่คุณ ไปนั่งสิไป” อาจารย์ออกปากไล่ฉันไปนั่งรวมกับเพื่อนในคลาส (เรานั่งกองอัดกันอยู่หน้าห้อง รอให้อาจารย์อธิบายเลปวันนี้) ฉันมองซ้ายมองขวา ก็เห็นควีนกับซอลโบกมือเรียก ฉันรีบสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อนอย่างรวดเร็ว

            “บอกแล้วให้มาเรียนตอนเช้าด้วยกัน จะได้ไม่สาย” ซอลกระซิบเสียงเครียด ขณะที่ยัยควีนพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วย แต่ฉันไม่ได้สนใจเสียงพล่ามของเพื่อนสองคน ฉันกำลังมองหาใครบางคนอยู่

อ๊ะ! นั่นไง แต่ทำไมต้องไปนั่งหน้าขนาดนั้น -_-^ ไม่รู้เลยหรือไงว่าไอ้หัวโด่ๆ ของตัวเองน่ะมันบังคนอื่นเขา!!

            “เธอๆ” ฉันสะกิดเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหน้า ยัยผู้หญิงหน้าบานๆ (ฉันจำชื่อไม่ได้ -O-) หันมามองฉันอย่างสงสัย และถ้าฉันไม่คิดไปเอง ฉันแอบเห็นยัยนั่นมองฉันแบบจิกๆ

            “ส่งนี่ให้โฟนหน่อย” ฉันยื่นเสื้อกราวน์ในมือส่งให้ยัยหน้าบาน เธอมองอย่างสงสัยนิดๆ ก่อนจะรีบส่งต่อไปข้างหน้า เพราะอาจารย์สุดรักกำลังจะตรวจเครื่องแต่งกายแล้ว และเมื่อเสื้อกราวน์ไปถึงมือโฟน เขามองกลับมาหาฉัน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้เป็นการขอบคุณ ฉันทำแค่เพียงพยักหน้ารับเบาๆ

            “ฮั่นแน่! เธอแอบมีอะไรกับโฟนตั้งแต่เมื่อไหร่” ควีนส่งสายตาสอดรู้สอดเห็นมาที่ฉัน คำพูดกำกวมของยัยนี่ทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆ พากันหันมามองฉันเป็นตาเดียว

            “จะแหกปากทำไมย่ะ ฉันไม่ได้มีอะไรกับนายนั่นสักหน่อย แค่เอาเสื้อกราวน์มาคืนเขา อย่าพูดจาให้ใครเขาเข้าใจผิดสิ!!”

            “ตรงนั้นคุยอะไรกัน ญดา!” อาจารย์สุดรักตวาดเสียงดัง ส่งสายตาอาฆาตสุดพยาบาทตรงมาที่ฉัน ขณะที่สายตาอีกหลายสิบคู่จับจ้องมาที่ฉันอีกเช่นกัน...กลายเป็นจุดศูนย์กลางโดยไม่ได้ตั้งใจซะอย่างนั้น

            นี่ฉันกำลังถูกประจานต่อหน้าสาธารชนใช่ไหม =O=!!

            “คะ...ขาอาจารย์^^;;” ฉันพยายามปั้นยิ้มออดอ้อนอาจารย์สุดรัก ถึงแม้จะรู้ว่ามันจะไม่ได้ผลก็เถอะ -_-

            “มาสายก็ช่วยเงียบๆ ได้ไหม คุณญดา” ให้ตายเถอะ! ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ทำไมอาจารย์คนนี้ถึงจงเกลียดจงชังฉันนักนะ

            “ทราบแล้วค่ะ” แล้วนั่นก็ทำให้ฉันจำเป็นต้องรูดซิปปากพร้อมใส่กุญแจล๊อกมันไว้ และตั้งใจฟังอาจารย์สุดรักอธิบายเลป พูดง่ายๆ คือวันนี้ฉันแทบจะจดทุกคำที่เธอพูดเลย

            “โห วันนี้ตั้งใจเรียนเชียวนะ” โฟนชะโงกหน้าข้ามไหล่ของฉันมาดูหนังสือเลปที่ฉันจดละเอียดยิบ มีตัวหนังสือยุกยิกเต็มหน้า

            “เฮ้ย โผล่หน้ามาแบบนี้ได้ไงเล่า -O-” ฉันหันหน้ากลับมาหาเขา ตั้งใจฝาดหนังสือใส่หมอนี่สักหน่อย แต่ปลายจมูกของฉันกับเขากลับเฉี่ยวกันซะนี่ -///-

            เฉี่ยว ณ ที่นี่ของฉันคือ สัมผัสกันเพียงนิดส์เดียวเท่านั้น

            “เอ่อ...คือ...” โฟนถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว อ้าปากพะงาบๆ จะพูดอะไรสักอย่าง

            “ไปเอา เมททารีน บลู มาดิ” ฉันสั่งเขา เสแสร้งมองไปทางอื่น จับบีกเกอร์ขยับไปขยับมาเหมือนคนไม่มีอะไรทำ ส่วนยัยซอลเพื่อนสาวของฉันก็เดินหายต๋อมไปตั้งแต่คุณเธอบอกว่า จะไปขอสารที่อาจารย์เตรียมไว้ให้ แต่ ณ บัดนี้ยังไม่กลับมาเลย ไปขอสารจากอาจารย์สุดรักหรือยัยนี่ไปผลิตสารเองันแน่เนี่ย

            “มาแล้วๆ เธอไปเอาอินดิเคเตอร์มาหรือยังยิปซี” ซอลยื่นหน้ามาหาฉัน วางสารที่ไปขออาจารย์ลงกับโต๊ะปฏิบัติการ

            “โฟนกำลังไปเอามา”

            “แล้วเธอเป็นอะไร ทำไมทำหน้าตาแปลกๆ”

            “เปล่า”

            “มาแล้วๆ” เสียงทุ้มๆ ที่พักหลังๆ มานี่ฉันเริ่มจะคุ้นเคยกับมันมากขึ้น ฉันขยับตัวหลบทางให้เขา จากนั้นก็ทำหน้าที่อ่านขั้นตอนการทดลองให้ฟังทีล่ะขั้นตอน โดยมีโฟนเป็นคนทำการทดลอง มียัยซอลเป็นผู้ช่วย (อยู่ห่างๆ)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 4 : III. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 141 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 7
ฮี้ววววววววว
PS.  -Fearless-
Name : Bitter Kiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bitter Kiss [ IP : 112.142.19.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2552 / 21:13

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android