คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 2 : I


     อัพเดท 30 ส.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 2 : I , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 194 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


I'm a normal not the angel. Only usual be without the wings.

มนุษย์ไม่ใช่นางฟ้า...คนธรรมดาไม่มีปีก

 

I

 

            กำลังจะสอบแล้ว!! แต่ฉันยังไม่มีชีทอ่านเลย นี่แหละเป็นเหตุผลของการไม่ไปเรียนของฉัน -_-^ ก็แหม ไอ้วิชาพวกนั้นใครอยากจะไปเรียนกันล่ะ คอมพิวเตอร์งี้ จิตวิทยางี้ กฎหมายงี้ สรุปว่ามีวิชาไหนบอกฉันได้บ้างว่าฉันเป็นนักศึกษาสัตวแพทย์!

            กริ๊ง! กริ๊ง!

            เสียงโทรศัพท์ห้องภายในหอดังขึ้นขัดเรื่องหงุดหงิดในใจของฉัน ใครโทรมาล่ะเนี่ย!

            “ฮัลโหล!”

            “เจอกันที่ระเบียง” เสียงยัยซอลดังลอดมา จากนั้นมันก็วางสายไป อะไรอีกล่ะ!

ซอลเป็นเพื่อนสนิทฉัน เราเจอกันในวันที่สมัครเรียนที่นี่ และนั่นทำให้รหัสนักศึกษาเราสองคนติดกัน จากนั้นบุบเพ (สันนิบาศ) ก็ทำให้ฉันกับยัยนั่นมาอยู่หอเดียวกัน ห้องข้างๆ กัน

            ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นบนความซวยหรือความโชคดีกันแน่ -_-^

            “มีไร -_-”

            “เขางอกหรือยังย่ะ!” ยัยนั่นโผล่หน้าออกมา ส่งรอยยิ้มกวนประสาทมาให้

            “ยาวเกินมาสามเซน...พอใจยัง -_-;;”

            “คริคริ เอ้า! เอาไป” ยัยเพื่อนข้างห้องยื่นกระดาษปึ้งหนึ่งมาให้ฉัน

            “อะไร?”

            “สรุป^^”

            “O_O!” ฉันมองไอ้กระดาษในมืออย่างทึ้งๆ หนาได้อีกค่ะพี่น้อง!

            “ใครทำอ่ะ”

            “โฟน หล่อด้วยนะ^^+”

            “ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องนั่น =_=^”

            “เออน่า อ่านๆ ไปเถอะ”

อ่านๆ ไปเถอะ...พูดมาได้ยังไงย่ะ ถ้าทำสรุปหนากว่าฝาบ้านแบบนี้ ไม่สู้โยนสารานุกรมมาให้ฉันอ่านเลยล่ะ!

            “ใครทำนะ?”

            “โฟน...เป็นปลาทองหรือไง -_-^”

            “...”

            “ฉันไปอ่านหนังสือล่ะ บาย!” แล้วยัยนั่นก็ผลุบหายไป ปิดประตูหลังห้อง รูดม่านพร้อม ฉันอ้าปากพะงาบๆ จะถามมันว่า ไอ้คนชื่อโฟนเนี่ย มันคือใคร!!!

 

            ฉันใช้ชีวิตนักศึกษาสัตวแพทย์มาครึ่งปีแล้ว ไฟนอลเทอมที่แล้วฉันผ่านมาได้อย่างหวุดหวิด แต่สบายหน่อยตรงที่ไม่ต้องมานั่งอ่านเองทั้งหมด เทอมที่แล้วมีสรุปของคนชื่อโฟนออกมาทุกวิชา ฉันก็เลยได้รับส่วนกุศลผลบุญนั้นมาเต็มๆ -..-

            วันนี้เปิดเทอมวันแรกของเทอมที่สอง แต่ทำไม...ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองยังไม่พร้อมจะเรียนเลย -*-;;

            ห้องเลคเชอร์อัดแน่นไปด้วยบรรดานักศึกษาสัตวแพทย์ที่แต่งตัวเรียบร้อยตั้งแต่ยอดหัวจรดปลายเท้า ฉันก้มมองสภาพตัวเองอย่างพินิจพิจารณา...กระโปรงนักศึกษาสั้นเหนือเข่า รองเท้าส้นสูงปรี๊ด ผมสีดำยาวๆ ดัดเป็นลอนใหญ่ เสื้อนักศึกษาพอดีตัว หึๆ สรุป...ฉันเรียนคณะนี้จริงๆ หรือเปล่านะ?

ช่างเถอะ ใครสนกันล่ะ

            ฉันมองรอบๆ เพื่อหาว่าเพื่อนของตัวเองนั่งตรงไหน ก่อนจะไปสะดุดตากับมือที่โบกไหวๆ ของยัยควีนเพื่อนสนิทอีกคนของฉัน ฉันโบกมือคืนให้ยัยนั่นก่อนจะรีบเดินตรงไปหาเพื่อน

            ผลัก! ตึง!

            ฉันชนอั้กเข้ากับแผ่นหลังกว้างของใครคนหนึ่ง ไอ้บ้าที่ไหนมายืนขว้างทางอยู่ล่ะเนี่ย!! นายคนนั่นหันมาหาฉัน ผมสีดำซอยยาวๆ ละต้นคอ ใบหน้าเรียวรับกันดีกับจมูกโด่งๆ นัยน์สีดำมองฉันงงๆ ริมฝีปากบางสีอ่อนกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่...

            “นี่นาย มายืนขว้างทางทำไมเนี่ย จะนั่งตรงไหนก็นั่งสักทีสิ เกะกะ!” ฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาอ้าปากพูดในสิ่งที่ต้องการ

            “...”

            “เฮอะ!!” หงุดหงิดแต่เช้าเลย ฉันสะบัดหน้า เบี่ยงตัวหลบเดินไปหาเพื่อน ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของหลายๆ คนในห้องกำลังมองฉันเสมือนเพิ่งก่อโศกนาฏกรรมร้ายแรงไป โอ้ย...แต่ช่างเถอะ ฉันไม่สนใจหรอก

            “ทำหน้าอย่างกับที่บ้านล้มละลาย”

            “-_-^” เป็นคำทักทายคำแรกที่ฟังแล้วเจริญหูเจริญจิตมาก

            “ซอลยังไม่มาเหรอ” ฉันนั่งลงข้างๆ ยัยควีน เอ่อ...รู้สึกจะนั่งหน้าไปหน่อยหรือเปล่า แถวที่สี่เลยนะ

-*-;;

            “อ้าว ไม่มาพร้อมเธอเหรอ”

            “มาก็เห็นสิ”

            “ขอโทษที่ถามย่ะ” ควีนสะบัดหน้าหนีฉัน ทำปากยื่นปากยาว นี่คิดว่าฉันจะง้อหรือไง

            “ยัยบ้า! จะออกมาทำไมไม่โทรบอกย่ะ” ยัยซอลมาถึงปุบก็โวยวายปั้บ

            “ก็ปกติเธอเป็นคนโทรมาไม่ใช่หรือไง” ฉันมองเพื่อนที่นั่งลงข้างๆ ซอลหันมาทำตาขว้างใส่ฉัน

            “แล้วมายังไงเนี่ย”

            “บินมามั้ง...เดินมาสิย่ะ!”

            “เออ -_-^ งั้นฉันนอนก่อนนะ ง่วง” พูดจบฉันก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเลคเชอร์ทันที ให้ตายเมื่อคืนนอนตั้งตีสาม ไม่น่าอ่านนิยายเพลินเลย แต่ฉันยังหลับตาได้ไม่ถึงสิบนาที เพื่อนสนิทสองคนก็พากันสะกิดฉันกันยกใหญ่

            “ยิปซีๆ อาจารย์มาแล้ว”

            “อืม...” ฉันครางเบาๆ พยายามยกใบหน้างามๆ ของตัวเองขึ้นมาจากโต๊ะ สะบัดหัวเบาๆ

            “อย่างกับหมา -_-^” ซอลว่าฉัน แต่ฉันไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงกับยัยนี่ แค่ต่อสู้กับความง่วงก็ลำบากยากเย็นแสนเข็ญแล้ว

            หน้าห้องมีอาจารย์ผู้ชายยืนอยู่ ให้ตายสิ! ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมประเทศไทยถึงได้ร้อนหัวสมองเดือดขนาดนี้ ก็เล่นมีพระอาทิตย์ตั้งสองดวง หน้าห้องเรียนฉันก็ดวงหนึ่งแล้ว =_=^ (ยัยนี่...ตายไปตกนรกแน่ๆ)

            ดร.หัวเปร่งแสง!!!

            แล้วนั่นใคร? สูงขนาดนั้นยังสะเออะไปนั่งหน้าอีก บังโปรเจคเตอร์ชาวบ้านเขาหมด ไม่รู้เรื่องหรือไง

            “สูงขนาดนั้น ยังจะไปนั่งหน้าอีก” ฉันบ่นเบาๆ แต่ยัยเพื่อนหูดีสองคนของฉันกลับได้ยินชัด

            “เฮ้ย! แกไปว่าเขาทำไม โฟนเป็นเทพที่ทำสรุปให้แกอ่านนะยะ”

            “ใช่ๆ เทอมที่แล้ว สี่จุดเชียวนะ” ยัยสองคนนั้นพยักเพยินหน้าไปทางนายหัวโด่นั่น ตอนแรกก็คิดจะขอบใจอยู่หรอกนะ แต่มานั่งบังฉันแบบนี้ไม่โดนด่าก็บุญหล่นพับหัวนายแล้ว -_-;;

            แต่ตกลงนายโฟนอะไรนั่นหน้าตาเป็นยังไงล่ะเนี่ย

 

            “เฮ้ยๆ นั่นพวกน้องซอลนี่” เสียงงึมงำดังเป็นแมลงหวี่กำลังตอมถังขยะของพวกผู้ชายในโรงอาหารดังขึ้นทันทีที่พวกฉันก้าวขาเข้ามาภายในอาณาเขตของโรงอาหาร…ก็เข้าใจนะ ในเมื่อยัยซอลมันเป็นดาวมหา’ลัย ใครๆ ก็ต้องอยากมองยัยนี่อยู่แล้ว แต่ช่วยอย่าเอาสายตาแทะโลมของพวกนายมาใช้กับฉันด้วยจะได้ไหมฮ่ะ!!

            ฉันพยายามมองหาโต๊ะที่ว่างในโรงอาหารแคบๆ เท่ารูหนูนี่ ผลปรากฏก็คือ...

            โต๊ะเต็ม! -_-^^

            ไม่มีโต๊ะนั่งกินข้าวงั้นเหรอ? ค่าเทอมของพวกฉันแพงเว่อร์ขนาดนี้ ยังไม่มีโต๊ะให้นั่งกินข้าวอีกเหรอเนี่ย

            “นั่นไงๆ ว่างแล้ว” ซอลพุ่งปรี๊ดไปที่โต๊ะ ซึ่งคนกลุ่มหนึ่งเพิ่งจะลุกไป พร้อมกับทิ้งความซกมกปนโสโครกไว้เบื้องหลัง กินหรือหว่านกันแน่ -*-;;

            “โสโครกชะมัด” ควีนบ่น ยัยนั่นชะเง้อคอสั้นๆ มองหาแม่บ้านทำความสะอาด

            “พวกเธอไปซื้อข้าวไป เดี๋ยวฉันนั่งเฝ้าโต๊ะเอง” ฉันเสนอ เพราะขี้เกียจเดินเบียดเสียดกับคนเฉียดล้านในโรงอาหารแคบๆ

            “แล้วจะกินไร”

            “เอาเหมือนเธอก็ได้ซอล”

            เพื่อนสองคนพยักหน้า ก่อนจะเดินหายเข้าไปในฝูงคน ส่วนฉันก็นั่งเฝ้าโต๊ะ รอแม่บ้านมาทำความสะอาดไอ้โต๊ะอาหารโสโครกนี่ ไม่นานป้าในชุดสีน้ำตาลก็เดินผ่านมา พร้อมรถเข็นและอุปกรณ์ทำความสะอาด เธอจัดการกวาดเอาความโสโครกต่างๆ ลงถัง

            “ขอบคุณค่ะ”

            ป้าแกยิ้มกว้างให้ฉัน แล้วก็เข็นไอ้รถบรรทุกขยะนั่นออกไป และอยู่ๆ ข้าวจานหนึ่งก็วางลงข้างๆ ฉัน ฉันเงยหน้ามองเจ้าของจาน

            “มีคนนั่งหรือเปล่า^^” ผู้ชายผมสีดำยิ้มกว้างให้ฉัน ฉันมองเขาอย่างใช้ความคิด...โต๊ะนั่งได้หกคน พวกฉันมีกันสามคน เพิ่มนายนี่เข้าไปด้วยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

            “ไม่มี ว่างอีกสามที่” เมื่อได้รับคำอนุญาตเขาก็นั่งลงข้างๆ ฉัน แต่ทำไมต้องมานั่งใกล้ฉันด้วย -*-;;

            “เพื่อนเธอไปไหน”

            “ไปซื้อข้าว” ฉันตัดบทสนทนาด้วยการฟุบลงกับกระเป๋า หลับตาลงด้วยความง่วงที่ยังคงคุกคามฉันไม่ไปไหน ต่อให้คนชวนคุยเป็นพระเจ้าก็เถอะ...ฉันง่วงนี่นา (_ _)zZ

            “มาแล้ว!”

            จานข้าวยื่นมาตรงหน้าฉัน เพื่อนสองคนของฉันมองไปทางนายคนนี่ แล้วก็กลับมามองฉัน จากนั้นก็มองนายนั่นอีก ต้องการอะไรเนี่ย -_-^

            “โต๊ะมันเต็ม เขาขอมานั่งด้วย” ฉันบอกแบบไม่ใส่ใจอะไรมาก จากนั้นก็ตักข้าวเข้าปาก เพื่อนของเขาอีกสองคนก็ตามมานั่งกับเราด้วย

            “ยิปซี เลิกทำหน้าง่วงสักทีได้ไหมย่ะ” ยัยซอลมองฉันอย่างรำคาญลูกตา

            “เสียใจ ทำให้ไม่ได้” ฉันตักข่าวเข้าปาก เคี้ยวเอื้องช้าๆ เอ๊ย! ไม่ใช่...เคี้ยวช้าๆ พยายามรับรู้ถึงความอร่อยให้ได้มากที่สุด...แต่ดูเหมือนฉันจะคาดหวังมากเกินไป ที่ผ่านมาห่วยยังไง ตอนนี้ยิ่งโครตห่วยเลย

            “อาหารคนใช่มั้ยเนี่ย คำว่าอร่อยนี่สะกดเป็นไหม” ฉันรวบช้อน ก่อนจะผลักจานออกห่างจากตัว รสชาตินรกมาก =_=;

            “กินเพื่ออยู่ ไม่ได้อยู่เพื่อกิน”

            “งั้นเธอก็กินดินแทนข้าวได้สิ”

            “งั้นเธอก็น่าจะลองกินหญ้าแทนข้าว เผื่อมันจะอร่อย”

            “-O-;;” ฉันล่ะเกลียดยัยนี่จริงๆ ยิ่งกว่าแม่ฉันอีก หลังจากจิกกัดฉันจนหน่ำใจแล้ว ยัยซอลก็หันไปกัดควีนที่กำลังเขี่ยบรรดาฝักใบเขียวมาไว้ข้างๆ จาน

“ผักน่ะกินๆ เข้าไปเถอะ ไม่ตายหรอก”

            “หน้าฉันเหมือนวัวหรือไงย่ะ ถึงต้องกินพืชใบเขียวน่ะ”

            “ตอนนี้ไม่เหมือน แต่ฉันว่าอีกนานก็ใกล้เคียง”

            “=_=^”

            งี่เง่าทั้งคู่เลย เอ๊ะ...แล้วทำไมฉันต้องเสียเวลานอนมาดูยัยสองคนนี้เถียงกันล่ะเนี่ย นอนดีกว่า (_ _)zZ

            “โฟน ขอบคุณมากนะสำหรับสรุป”

ควีนพูดขึ้นทำให้ฉันรีบเงยหน้ามองเขา นายนี่เหรอเจ้าของสรุปที่ฉันนั่งอ่านทุกวิชาก่อนสอบ เอ๋...พอมองดีๆ หมอนี่มันคนที่ฉันด่าไปเมื่อเช้านี้นี่หนา อ๋อ ถึงว่า...ทำไมถึงมีสายตาอาฆาตมองมาที่ฉัน แบบนี้นี่เอง...บุคคลสำคัญสินะ -_-

            “ได้กันด้วยเหรอ อ่านรู้เรื่องหรือเปล่า”

            “รู้ๆ ขอบใจมาก” ซอลรีบบอก โฟนยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ เชอะ! เก่งจังเลยนะพ่อคุณ

            ระหว่างบทสนทนาของพวกนั้น ฉันแอบเห็นสายตาอาฆาตจากเพื่อนผู้หญิงคนเดียวของนายนี่ด้วย แต่ดูเหมือนเพื่อนฉันมันจะไม่รับรู้แฮะ -..-

            “สีหน้าเธอไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” โฟนหันมาถามฉันที่นั่งเงียบอยู่นาน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้  แถมยังเอามือมาอังที่หน้าผากฉัน

            เพี๊ยะ!!!

            ฉันปัดมือเขาออกทันที ไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรงแบบนั้น แต่มันเป็นไปเองตามธรรมชาติอ่ะ -O-

            “ยัยยิปซี!!!” เพื่อนสองคนแทบจะขย้ำคอฉัน -*-;;

            “โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ พอดีฉันไม่ชอบให้คนแปลกหน้าถูกตัวน่ะ” โฟนมองหน้าฉันอย่างงงๆ แต่เขาก็พยักหน้ารับคำขอโทษจากฉัน โดยไม่พูดอะไรต่ออีก

            เฮ้อ...โกรธงั้นเหรอ? แต่ช่วยไม่ได้นะ...เพราะฉันไม่สนใจ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 2 : I , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 194 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 11
นางเอกเลวอ่ะ -*-
PS.  ความรัก คือ สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อบดบังความอ่อนแอของตนเอง ถ้ามีความรักแล้วต้องเจ็บปวดสู้อย่ามีมันซะดีกว่า
Name : สวยซะเมื่อไหร่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สวยซะเมื่อไหร่ [ IP : 125.26.112.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 02:13

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android