คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 14 : XIII


     อัพเดท 11 ธ.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 14 : XIII , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 153 , โพส : 1 , Rating : 0% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


XIII

 

            “นายจะกินข้าวกับที่บ้าน ทำไมต้องลากฉันมาด้วย” ฉันบ่นงึมงำเรื่องนี้ตลอดทางที่ไปบ้านโฟน และตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในรถสปอร์ตราคาแพงเว่อร์ที่โฟนได้เป็นของกำนัลจากพระมารดา ฉันอยากรู้จริงๆ ไอ้ Aston Martin รถสปอร์ตสัญชาติอังกฤษคันนี้มันราคากี่ล้าน!! ใช้ของแพงเกินความจำเป็นนะยะ!

            “ก็ฉันอยากให้เธอมาด้วยนี่นา -O-”

            “แต่ฉันมีนัดกับแม่นะ ยังไงก็อยู่ได้แค่แปบเดียว การขอตัวกลับก่อนเป็นเรื่องเสียมารยาทนะโฟน นายอยากให้แม่นายว่าฉันหรือไง” ใช่ ฉันมีนัดกับแม่หลังจากนี้อีกสองชั่วโมง ซึ่งฉันต้องตรงไปที่บ้านของเพื่อนในสังคมไฮโซของแม่ (แม่ฉันเป็นไฮโซเก่านะขอบอก -.-) แม่ห่างหายไปจากสังคมไฮโซนานพอสมควร ถึงจะยังแวะเวียนอยู่บ้างก็ตามเถอะ

            แม่ฉันน่ะเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ตาฉันทำธุรกิจอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ (แม่ไม่เคยบอก) ตาฉันโกรธมากตอนแม่บอกว่าจะแต่งงานกับพ่อ (ทั้งคู่เจอกันตอนพ่อไปฉีกวัคซีนหมาที่บ้านแม่ -.-) ถึงขึ้นตัดขาดกับแม่อยู่หลายปีจนกระทั่งฉันเกิด ตอนนั้นการ์ดอายุสามขวบ แม่เลยตัดสินใจพาเราสองคนหาตากับยาย และแม่บอกว่าเพราะเราสองคนตาก็เลยหายโกรธ (แม่บอกว่ายายร้องไห้ใหญ่เลย T^T ตาฉันนี่ใจร้ายชะมัดเลย) ฉันเองก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่หรอก เอาเป็นว่าแม่ดีกับตายาย พ่อก็ได้รับการยอมรับ

            ตอนนี้ตายกทุกอย่างให้กับแม่และก็บินไปอยู่ที่อังกฤษอย่างสำราญบานใจกับยายสองคน แม่บ่นว่าตาทิ้งงานใหญ่ที่โครตจะวุ่นวายว้าวุ้นไว้ให้ -_-^ ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไรเพราะไม่เคยสนใจจะถาม ฉันรู้ว่าที่บ้านทำกิจการฟาร์มโคนมนี่ก็ประเสริฐแล้วนะ -.-

            “ดีออก ฉันจะได้หาข้ออ้างกลับพร้อมเธอเลย^^+”

            “อะไรของนาย แทนที่จะอยู่กับพ่อแม่นานๆ ท่านต้องบินไปเมืองนอกบ่อยๆ ไม่ใช่หรือไง”

            “เจอกันวันนี้มันเป็นเรื่องธุรกิจ ยังไงก็ไม่ได้คุยกับแม่อยู่แล้ว T3T” โฟนทำหน้างอนๆ โอ้ย! หมั่นไส้ ตัวโตขนาดนี้ยังจะมางอนพ่อแม่อยู่อีก -*-

            เออ...จะว่าไป วันนี้แม่ก็บอกฉันว่าพ่อตกลงทำธุรกิจอะไรสักอย่างกับเพื่อนแม่เนี่ยแหละ เพราะงั้นก็เลยอยากให้ฉันกับการ์ดไปด้วย แต่เชื่อเถอะ…ไอ้พี่บ้าของฉันมันต้องเบี้ยวไม่ไปแน่ๆ ฟันธง!!

            และในที่สุด...คฤหาสน์แห่งความเว่อร์เวินก็ตั้งตะหง่านอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันว่ามันไม่สมควรเป็นที่อยู่อาศัยของคนจริงๆ นะ ใหญ่โตแล้วกว้างขว้างเกินไป เหมาะแหม่งกับการทำสวนสัตว์ =_=+

            โฟนเดินนำฉันเข้าไปในตัวบ้าน โถงกลางบ้านมีผู้หญิงท่าทางเสมือนนางพญายืนสั่งงานบ้างอย่างกับแม่บ้านอยู่ ใบหน้าหยิ่งๆ เชิดขึ้นเล็กน้อย แนวไขสันหลังตรงแป๊ะยิ่งกว่าไม้บรรทัด

            ...น่ากลัว -_-^^

            “แม่ครับ นี่ยิปซีเพื่อนสนิทผม” นายจำเป็นต้องแน่นหนักคำว่า ‘เพื่อนสนิท’ ด้วยหรือไงฮ่ะ!! นายอยากให้ตายฉันด้วยสายตาคมๆ คู่นั้นของแม่นายเรอะ!! ดูเธอมองฉันสิ แทบจะสำรวจตรวจตราทุกตารางนิ้วอยู่แล้ว ฉันไม่ใช่เชื้อโรคสายพันธุ์ใหม่นะคะ!!!

            “สวัสดีค่ะ...” ฉันยกมือไหว้ทำความเคารพพ่อแม่โฟน พ่อแม่โฟนยิ้มให้ฉัน แต่ดูยังไงก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แน่ล่ะสิ ในเมื่อฉันมันเป็นแค่ผู้หญิงชาวบ้านๆ นี่จะไปคู่ควรกับทายาทอสูรอย่างโฟนได้ไง

            “วันนี้แม่นัดเพื่อนมาทานข้าวด้วย ไหงตาโฟนพาหนูมาได้ล่ะจ๊ะ^^” แม่ของยิ้มหวานปานหยาดน้ำผึ้งให้ฉัน แต่เชื่อเถอะ รอยยิ้มแบบนั้นมันยาพิษดีๆ นี่เอง ฉันเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้บ่อยๆ ตอนเด็กๆ เวลาที่ต้องออกงานสังคมกับแม่ ซึ่งบางงานที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ

            “เอ่อ...คือ...หนูมายืมหนังสือเขาน่ะค่ะ เดี๋ยวจะกลับแล้ว ไม่อยู่รบกวนนานหรอกค่ะ โฟนเขาก็บอกว่าคุณแม่มีแขก^^;” ฉันพยายามส่งยิ้มกลับไปให้แม่ (ว่าที่) สามี (กล้ามาก -.-)

            “อ๋อ งั้นตามสบายนะจ๊ะ ^^+”

            “ขอบคุณค่ะ ^^;;;”

            “ตาโฟน จะสอบหรือยังลูก” และหลังจากส่งยิ้มอาบยาพิษมาให้ฉันแล้ว แม่ของโฟนก็หันไปหาลูกชายสุดที่รักพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ ช่างเป็นรอยยิ้มที่แตกต่างกันจริงๆ =_=;;

            “อาทิตย์หน้าครับ แม่มีอะไรหรือเปล่า”

            “งั้นก็พอดีเลย หนูไวน์จะกลับมาพอดี โฟนช่วย...”

            “ผมไม่ว่าง!” ทันทีที่ได้ยินชื่อ ‘ไวน์’ โฟนก็เสียงแข็งขึ้นมาทันที นัยน์ตาสีดำที่มักฉายแววสงบนิ่งยามเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนกลับลุกโชนขึ้นมาจนฉันตกใจ...ตกใจกับอีกด้านหนึ่งที่ฉันไม่เคยเห็น

            “โฟน...”

            “แม่มีธุระแค่นี้ใช่มั้ยครับ”

            “เอาเถอะ ไว้เรื่องนี้เราค่อยคุยกัน แต่ว่าวันนี้เพื่อนแม่จะพาลูกชายกับลูกสาวเขามาด้วย ลูกช่วยดูแลทั้งคู่ระหว่างที่เราคุยธุระกันได้มั้ย”

            “ก็ได้ครับ”

            ให้ตายสิ...ฉันไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย มันอึมครึมและชวนอึดอัดที่สุดในโลก โฟนโตมาแบบนี้งั้นเหรอ ท่ามกลางความเงียบ อ้างว้าง และอึมครึม ฉันสงสัยจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงยังส่งผ่านความอบอุ่นมากมายขนาดนั้นให้ฉันได้

            ครอบครัวฉันเป็นครอบครัวธรรมดา เราไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้าแต่แค่เราอยากได้อะไรแล้วเราก็ได้เท่านั้น (เท่านั้นจริงเหรอ?) แต่ฉันไม่เคยได้รับความรู้สึกกดดันและอึดอัดแบบนี้

            “ดีจ๊ะ ถ้าวอดก้ากับไวน์อยู่ที่นี่ก็คงไม่ต้องเดือดร้อนลูก”

            “ไม่เป็นไรครับ”

            ไวน์อีกแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน! ชักหงุดหงิดยังไงไม่รู้แฮะ -.- แต่ช่างเถอะ โฟนไม่ใช่คนไว้ใจไม่ได้ และฉันเองก็ยังไม่อยากเป็นไก่คอยตามจิกผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนตัวเอง

            รักคือ...การไว้ใจ

 

            ไม่จริงใช่มั้ยเนี่ย!!! บอกฉันทีว่านี่คือเรื่องโกหก ฉันขอตัวกลับก่อนหลังจากเจอเข้ากับสถานการณ์ชวนอึดอัด ฉันให้พ่อแม่ไปรับที่คอนโดฯ เพราะขี้เกียจขับรถมาเอง -_-^ แต่ไหงไอ้สถานที่ที่ฉันมาโผล่ถึงได้กลายเป็นคฤหาสน์แห่งความเว่อร์เวินที่เดิมล่ะ!!

            “ที่นี่จริงเหรอแม่ -*-”

            “ใช่สิ มีอะไรหรือเปล่ายิปซี”

            “แม่มีเพื่อนรวยขนาดนี้ได้ยังไง” นี่มันบ้านของโฟนไม่ใช่เรอะ!! อย่าบอกนะว่าพ่อแม่หมอนี่เป็นเพื่อนแม่ฉัน!! โกหกน่า~

            “ลูกบ้า อย่ามาดูถูกแม่ตัวเองนะยะ!” แม่ฉันทำปากยื่นงอนใส่ฉัน ส่วนพ่อก็เอาแต่หัวเราะหึๆ มีอะไรตลกคะคุณพ่อขา!!

            “ค่าๆ คุณแม่สุดไฮโซ -_-^” ฉันล่ะเหนื่อยจริงๆ แม่เป็นอดีตไฮโซหรือยังเป็นไฮโซอยู่กันแน่

            “ไปกันได้แล้ว นี่เราสายนะเนี่ย มัวแต่ไปรับใครก็ไม่รู้” พ่อปรายตามองมาทางฉันอย่างคาดโทษ

            “แหะๆ ^^;”

            หนอย~ การ์ด หนีแม่ได้อีกแล้วนะ!!! ปล่อยให้ฉันมารับเวรรับกรรมคนเดียวเลย เจอกันรอบหน้าจะถลกหนังหมอนี่ออกมาทอดกรอบแล้วโยนให้มิดไนท์กิน คอยดูสิ ฮึ่ม!

            “มาแล้วเหรอจ๊ะยาหยี” ยาหยี ณ ที่นี่คือแม่ฉันเอง เป็นไงหวานมั้ยล่ะ

            “ขอโทษที่สายนะจ๊ะ พอดีแม่ลูกสาวเขาเกิดของขึ้นน่ะ ^^+”

            “แม่!” ฉันส่งเสียงรอดไรฟันไปปรามแม่ กรุณาอย่าทำลูกสาวขายหน้าต่อหน้าแม่ (ว่าที่) สามีได้มั้ย

            “ทำไมหนูมาอยู่ที่นี่ได้  -*-” พอแม่โฟนเหลือบมาเห็นฉัน น้ำเสียงก็เกิดความเย็นชาขึ้นมาทันที

            “อ้าว รู้จักกันเหรอ นี่ยิปซีลูกสาวฉันเอง”

            “จริงรึ -*-?”

            “ขอโทษที่มาช้าคระ...เฮ้ย! ทำไมเธอมาอยู่นี่ล่ะ O_O!!”

            ฟึ่บ! ฟึ่บ!

            ( -_-) ( -_-) ( -_-) ( -_-)

            ขอบใจมากคุณแฟน นายทำให้ฉันตกเป็นเป้าสายตาได้สำเร็จแล้ว -_-^ บ้าที่สุด!!! ทีนี่ฉันก็ต้องมานั่งอธิบายยาวเหยียดให้พ่อแม่ตัวเองฟังว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วฉันมาเสนอหน้ารู้จักคนบ้านนี้ได้ยังไง

            “อ๋อ~ แบบนี้นี่เอง ตาโฟนก็ไม่บอกแม่ว่าหนูยิปซีเป็นแฟนเรา” กริยาและท่าทางพระมารดาของโฟนที่มีต่อฉันเปลี่ยนไปทันที -_-^

            “แม่คิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าหนูไม่รู้นะ” ฉันส่งเสียงรอดไรฟันไปคุยกับแม่ตัวเอง การพาฉันมาบ้านเพื่อนที่มีลูกชายแบบนี้มีเหตุผลเดียว

            แม่คิดจะจับคู่ให้ฉัน!!!

            แต่เสียใจด้วย...ฉันจับกันเองแล้ว ฮ่าๆ ^O^// บ้าสิ! ถ้าเกิดไอ้คนที่แม่คิดไว้ไม่ใช่โฟนขึ้นมา ชีวิตฉันไม่ว้าวุ่นวุ่นวายอีกเรอะ! แล้วพ่อฉันยอมได้ไงเนี่ย ไหนว่าห่วงฉันหนักหนาทำไมยอมให้แม่ทำแบบนี้!!! ฮึ่ม~

            “โฟนพาหนูยิปซีไปนั่งเล่นข้างนอกก่อนนะ พวกแม่ขอคุยธุระกันหน่อย^^”

            “ครับ/ค่ะ” ฉันกับโฟนรับคำ แล้วก็เดินออกมาพร้อมกัน ฉันหันกลับไปมองแม่ ดูสายตาแสนภาคภูมิใจนั่นสิ จะปราบปลื้มอะไรขนาดนั้น ฉันยังไม่ได้แต่งงานกันนะ!

           

            “ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อเลย”

            “ฉันไม่อยากเชื่อกว่านายอีก -_-^”

            พรึ่บ!

            ฉันล้มตัวนอนลงบนเตียงนุ่มของโฟน ห้องหมอนี่มันใหญ่เว่อร์จริงๆ โฟนเคยบอกว่าบ้านเขาแบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ๆ ปีกขวาของบ้านโฟนเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ ส่วนปีกซ้ายเป็นของน้องชาย...ไอ้เด็กนรกนั่นแหละ -_-^ โฟนบอกว่าพ่อแม่ไม่ค่อยอยู่บ้านเพราะฉะนั้นพื้นที่ใช้สอยส่วนใหญ่ก็มีแค่ห้องนอนและห้องทำงาน

            “นี่ชั้นหนังสือนายน่ะ มีแต่หนังสือเรียนทั้งนั้นเลยเหรอ” ฉันเหลือบไปดูชั้นหนังสือที่อยู่ใกล้ๆ หัวเตียง มีแต่หนังสือสมัยเรียนมัธยม เก็บไว้ทำไมให้รกจะเอาไว้กลับไปเรียนใหม่หรือไง -*-

            “แน่สิ เด็กเรียนแบบฉันจะมีหนังสือนิยายเต็มชั้นเหมือนห้องเธอได้ไง =_=;;”

            “เดี๋ยวเป็นศพหรอก -_-^”

            “...” โฟนยักไหล่เบาๆ เป็นการกวนประสาทฉัน จากนั้นก็หันไปสนใจกับหนังสือเรียนที่หมอนั่นอุตส่าห์ออกแรงขนมาอ่านค่าเวลา ฉันก็จัดการค่าเวลาด้วยการรื้อค้นห้องหมอนี่ =_=^

            “อย่ารื้อจนรกนะ ขี้เกียจัดใหม่”

            “เออน่า~” ฉันหยิบหนังสือเรียนสมัยเขาอยู่ม.ปลายออกมาหลายเล่ม เปิดดูหน้านั้นหน้านี้...สรุปคือหมอนี่มันจดทุกหน้า -_-^

            “เฮ้ย! ทำไมนายมีหนังสือรุ่นของโรงเรียนฉันล่ะ” ฉันหยิบหนังสือปกแข็งสันสีน้ำเงินออกมา Athena Parthenos High School ชื่อโรงเรียนถูกพิมพ์ด้วยอักษรสีทองเพิ่มความหรูหราไฮโซให้กับหนังสือ ดูให้คุ้มราคาที่แพงเว่อร์นั่น

            “คือ...”

            พรึ่บ...ฟิ้วแปะ...

            ฉันเปิดหนังสือรุ่นหน้าที่เหมือนมีอะไรบางอย่างขั้นเอาไว้และพอฉันเปิดมันออก สิ่งที่ขั้นอยู่ก็ล่วงลงบนพื้นห้อง

            “นายรู้ได้ไงว่าฉันเรียนห้องนี้...”

            “หือ...เธอเรียนห้องนั้นเหรอ”

            “อืม...” ทำไมลางสังหรณ์ในใจฉันมันบอกว่า โฟนไม่รู้...เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเรียนที่นั่น งั้นใครกันที่โฟนรู้จัก...ใครกันที่เรียนห้องเดียวกับฉัน

            ฉันก้มลงเก็บสิ่งที่ขั้นหน้านั้นไว้ คิดจะเก็บมันเข้าที่เดิมแต่ว่า...

            ‘ให้พี่โฟน...อย่าลืมไวน์นะ’

            ไวน์...

ชื่อที่ทำให้โฟนมีปฏิกิริยาเปลี่ยนไป...

ชื่อที่ฉันคิดจะลืมและไม่เก็บมาใส่ใจ...

            ชื่อผู้หญิงคนไหนของโฟน...

            ฉันไม่รอที่จะพลิกอีกด้านของมันขึ้นมาดู รูปเด็กสาวถักเปียสองข้างในชุดนักเรียนแบบเดียวกับที่ฉันเคยใส่ ใบหน้าเรียวหวานส่งยิ้มกว้างมาจนตาโตๆ ของเธอเกือบจะปิด ที่สำคัญกว่านั้นคือฉันรู้จักผู้หญิงคนนี้ เธอเรียนห้องเดียวกับฉันมาสามปี ถึงเราจะไม่ใช่เพื่อนสนิทกันแต่ก็เป็นเพื่อนร่วมห้องที่เจอหน้ากันทุกวัน ผู้หญิงในรูปนี้ก็ชื่อ...ไวน์

            อย่างที่ฉันเคยบอก ฉันเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยหรือตามจริงแล้วคือไม่มีเพื่อนสนิทเลย ฉันไม่ใช่พวกสุงสิงกับใครก็เลยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรนัก แต่ไวน์ไม่ใช่...เธอตรงข้ามกับฉันทุกอย่าง เป็นคนร่าเริง ยิ้มแย้ม เพื่อนเยอะแยะ ไม่มีใครไม่รู้จักเธอ อีกอย่างเธอเป็นคนสวยจึงไม่แปลกอะไรที่เธอจะเป็นที่สนใจของคนอื่นๆ ฉันจำได้ว่าเคยได้ยินข่าวว่าไวน์มีแฟนที่แก่กว่าหนึ่งปี ตอนนั้นเขาไปรับไปส่งเธอมาเรียนทุกวัน ด้วยความที่ฉันเป็นเด็กหอก็เลยไม่เคยเห็นหน้าตาของแฟนเธอ

            …หรือว่าแฟนของไวน์...จะเป็นคนเดียวกับแฟนของฉัน!

            “ใคร?” ฉันถามขึ้นเบาๆ ตายังไม่ละจากรูปของไวน์ ฉันรู้ว่ามันเป็นอดีตแต่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมฉันถึงต้องกังวล ทำไมต้องกลัวขนาดนี้

            “เธอรู้จัก?”

            “ฉันถามว่าใคร!?” เมื่อได้คำตอบไม่ตรงกับคำถาม องค์มารก็ลงฉันทันที บ้าจริง! ฉันไม่อยากเป็นผู้หญิงงี่เง่าแบบนี้นะ แต่ฉันหยุดตัวเองไม่ได้ เพราะโฟนเหรอ? เพราะเขาที่ทำให้ฉันสูญเสียการควบคุมตัวเอง

            “เฮ้...ยิปซี...”

            “นายจะไม่ตอบใช่มั้ย” ฉันถามนิ่งๆ วางรูปลงหน้าเดิมและเก็บหนังสือรุ่นเล่มนั้นเข้าที่ ทำไมฉันถึงรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ทำไมข้างในหัวใจฉันมันถึงร้อนระอุได้ขนาดนี้ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังมีอะไรเดือดอยู่ในใจ เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่!!!

            “เธอเป็นอะไร” โฟนเดินเข้ามาใกล้ฉันช้าๆ แววตาเขาเหมือนลังเลและกังวลกับอะไรบางอย่าง

            “ฉันจะกลับ ฝากบอกพ่อกับแม่ด้วยว่าฉันรู้สึกไม่ค่อยดี” ฉันกำลังจะเดินผ่านหน้าโฟนไป แต่เขาคว้าแขนฉันไว้แน่น ดึงฉันให้กลับมาอยู่ตรงหน้าเขา แววตาของเขาไม่เข้าใจและเต็มไปด้วยคำถาม

            แววตานั่นต้องเป็นของฉันไม่ใช่เหรอ

            “ฉันขอเวลา...ขอเวลาคิดทบทวนอะไรบ้างอย่างก่อนนะ นายอย่าเพิ่งถามอะไรฉันตอนนี้เลย ขอร้อง...”



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 14 : XIII , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 153 , โพส : 1 , Rating : 0% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 10
อยากอ่านๆ >
Name : jusmin [ IP : 125.25.86.98 ]

วันที่: 14 พฤศจิกายน 2553 / 07:48

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android