คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 12 : XI


     อัพเดท 11 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 12 : XI , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 121 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


XI

 

            โอ้ย...ปวดหัวชะมัดเลย T^T     ฉันเมาลากสังขารกลับมาอีกแล้วเหรอเนี่ย -O-||| ช่วงนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเมรีขี้เมาเลย -_-^

            กริ๊งงง...กริ๊งงง

            เสียงโทรศัพท์ห้องฉันดังขึ้น รบกวนโสติประสาทฉันเป็นที่สุด! ฉันคิดว่าฉันสมควรชักปลั๊กมันออกนะแต่ขอรับสายนี้ก่อน

            “ฮาโหล~” หลังจากควานหาแล้วคว้ามันมาจากหัวเตียงได้ ฉันก็กรอกเสียงยานๆ แหบๆ ของตัวเองใส่ลงไป

            (ปวดหัวหรือเปล่า ยัยขี้เมา ^^+)

            O_O!!!

            เสียงของโฟนทำให้ฉันเกือบหายจากอาการสร่างเมา แต่หัวยังมีสภาพเหมือนระเบิดเวลาอยู่ โอ้ย ต่อไปนี้ฉันสัญญาเลยว่าจะไม่ดื่มจนเมาแบบนี้อีกแล้ว เมาทีไรฉันทรมานเจียนตายทุกที TT__TT

            “นิดหน่อย นายมีอะไร” ฉันทำเสียงแข็งใส่เขาทันที จำได้แล้ว! สาเหตุที่ฉันกระดกเหล้าแทนน้ำก็เพราะหมอนี่!! คนบ้าอะไรวันเกิดฉันไม่มีของขวัญสักชิ้น แค่คำอวยพรจากปากก็ยังไม่มีเลย เฮอะ!!

            (ก็จะมาทวงคำตอบเธอไง ^^;)

            “คำตอบอะไร คำถามไหน ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

            (อย่าบอกนะว่าเธอลืม!!)

            “ไม่ได้ลืม แต่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยต่างหากเล่า นายถามอะไร เมื่อไหร่!” ฉันไม่เห็นจำได้เลยว่าได้คุยอะไรกับเขา มีแค่ข้อความจากกระดาษโน้ต แล้วก็ SMS จากโทรศัพท์มือถือ

            (เฮ้อ...ให้ตายสิ เธอกำลังจะฉันคลั่งนะเนี่ยยิปซี ลองไปคิดดูแล้วกันเมื่อคืนเธอกลับมาถึงห้องได้ยังไง แล้วฉันพูดอะไรกับเธอบ้าง ตื๊ด...ตื๊ด...)

            วางสายไปแล้ว...เฮ้ย! แล้วยังคุยกันไม่รู้เรื่องนะ หมอนี่กล้าวางสายใส่ฉันได้ไง!! แล้วสรุปคำตอบอะไร คำถามไหนวะเนี่ย!! ทำไมชอบเอาเรื่องปวดประสาทมาให้ฉันคิดแต่เช้าเลย (ถึงนาฬิกาจะบอกเวลาว่านี่จะบ่ายสามแล้วก็ตาม -.-)

            เมื่อคืนฉันเมาระดับนรกเพราะโมโหที่โฟนไม่มีของขวัญวันเกิดแถมไม่มีคำอวยพรสักคำ จากนั้นฉันก็ดื่มๆๆ เออ...แต่เมาขนาดนั้นฉันกลับมาถึงที่นี่ได้ยังไง -*-

            นึก...นึก...นึก...นึกให้ออกเซ่ =O=;;

            หรือว่า...เรื่องนั้นไม่ใช่ฝันงั้นเรอะ!!!

            ฉันจำภาพหน้าประตูในฝันเมื่อคืนได้ (แบบลางๆ -.-)

            ‘ฉันส่งแค่นี้นะ’ โฟนยืนอยู่หน้าห้องฉัน เขาจ้องหน้าฉันนิ่งๆ (ฉันจำสายตาหมอนั่นไม่ได้หรอกนะว่าเป็นยังไง เมาอ่ะ -.-)

            ‘อืม ขอบคุณ’ แต่จำได้ว่าตอนนั้นตัวฉันเองก็แทบจะทรงตัวยืนไม่อยู่แล้ว T^T รองเท้าส้นสูงเป็นอุปสรรค์ต่อการทรงตัวของฉันอย่างรุนแรง

            ‘คบกันไหม?’ คำถามที่ถามขึ้นดื้อๆ ของโฟนทำฉันนิ่ง อึ้ง ใบ้กิน เกิดความสับสนมากมายในหัวสมอง (กลวงๆ)

            ‘ยังไม่ต้องตอบก็ได้ ไปนอนเถอะ Happy Birth Day นะ’ ในฝันโฟนจูบหน้าผากฉัน หมอนั่นยิ้มกว้าง...กว้างชนิดที่ฉันเพิ่งเคยเห็น

            ‘ฝันดีนะ’ แล้วก็ไป...หมอนั่นกล้าพูดว่าฝันดี...

            ฉันจะฝันดีได้ยังไง!! คืนนี้จะหลับหรือเปล่าก็ไม่รู้ (<<< ในฝันคิดแบบนี้ -.-)

            เฮ้ย!!! สรุปเรื่องนี้ไม่ใช่ความฝันเรอะ!!!

            โกหกน่า~ ไม่จริงช่ายม้ายยย -O-|||

 

ฉันคิดทบทวนเรื่องโฟนอยู่หลายวัน เขาก็ไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบจากฉัน ทำตัวเป็นปกติได้อีกอ่ะ ผิดกับฉันเลย! เจอกันทีไรหน้าฉันเป็นอันต้องร้อนผ่าวทุกที (-///-)

            ฉันมีคำถามมากมายตีกันยุ่งอยู่ในหัวกบาลกลวงๆ...ทำยังไงฉันถึงจะได้คำตอบสำหรับคำถามมากมายพวกนี้ ประเด็นคือฉันต้องการบทสรุปอย่างด่วน!!!

            ถ้าถามว่า...

ดีใจมั้ย?...ดีใจโครตๆ -///-

ชอบโฟนมั้ย?...ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ชอบ -*-

กลัวมั้ย?...กลัวที่สุด!

เพราะที่ผ่านมาเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาก ถ้าเกิดฉันตัดสินใจผิดพลาด มันจะหมายถึง...มิตรภาพของเรา (หรือเปล่า?)

            ฉันไม่อยากให้อดีตเดิมๆ ตามมาตอกย้ำว่าฉันเป็นผู้หญิงเย็นชา ไม่อยากให้ใครมาพูดใส่หน้าว่าฉันละเลยเขา ไม่อยากร้องไห้แล้วจริงๆ นะ

            ฉันอาจจะเหมือนผู้หญิงที่ร้องไห้ไม่เป็น แต่อย่าลืมว่าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ ฉันมีรัก โลภ โกรธ หลง แค่ฉันจะแสดงมันออกมามากน้อยแค่ไหนก็เท่านั้น แล้วนี่ฉันควรทำยังไง อีกอย่างโลกส่วนของตัวฉัน มันจะสงบเหมือนเดิมมั้ย ตั้งแต่โฟนก้าวขาเข้ามามันก็ไม่มีความความสงบอีกเลย มันไม่ได้เกิดจากเขามันแต่เกิดจากคนรอบข้างเราต่างหาก...

            ฉันออนไลท์ MSN รอที่ปรึกษาที่อยู่อีกซีกโลกอยู่ ถ้าฉันเล่าเรื่องนี้ให้ซอลกับควีนฟัง คำตอบที่ได้ฉันรู้อยู่แล้วว่าคืออะไร แต่สองคนนั้นไม่ได้รู้นี่ว่าฉันมีอดีตที่ไม่สวยงามเท่าไหร่นักกับความรัก ถึงเรื่องมันจะนานมาแล้วก็เถอะ แต่ใครจะไปลืมได้ล่ะ!

            เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ....นานแสนนานมาแล้ว

            สมัยนั้นฉันก็เป็นนักเรียนม.ปลายคนหนึ่งแหละ ธรรมดาๆ เลย แอบสวยนิดๆ -///- (กระดากปากแค่ไหนก็จะพูด) อายุอานามก็ไม่มากเท่าไหร่ จำได้ว่าความรักครั้งนั้นเป็นความรักครั้งแรกเลย แฟนฉัน ณ ตอนนั้นชื่อ ทรีท (ที่แปลว่ารักษา -.-)

            ทรีทเป็นผู้ชายหน้าตาจัดว่าโอเคเลยนะ (สำหรับยุคเกรียน) นายนั่นมีสาวๆ มาติดเพียบ ตอนนั้นฉันไม่ใช่คนสวยเด่นดังอะไร แต่เพราะทรีทเรียนห้องเดียวกับเพื่อนสนิท (แบบห่างๆ) ของฉัน เราก็เลยรู้จักกัน อีกอย่างหนึ่งเราเรียนกวดวิชาที่เดียวกัน ก็แอบสนิทๆ กัน

            จนกระทั่งเราตกลงคบกัน -///- แต่ด้วยความที่ฉันก็ยังเป็นฉัน สิ่งมีชีวิตที่มีโลกส่วนตัวกว้างที่สุด =_=+ ฉันไม่เคยเป็นฝ่ายโทรหาหมอนั่น ไม่เคยไปนั่งกินข้าวกลางวันกับเขา นอกจากเขาจะเป็นผ่ายย้ายมานั่งกับฉันเอง เอ่อ...ลืมบอกไปเราเรียนกันคนล่ะห้อง

            ฉันให้เกียรติในการคบหากันของเราตลอด ไม่เคยโทรถามว่า...

อยู่กับใคร?

ทำอะไร?

ที่ไหน?

ทำไมไม่โทรหา?

            ถ้าผู้ชายคนไหนคบกับฉันจะไม่มีทางได้ยินคำถามพวกนี้จากฉันแน่นอน (ปัจจุบันฉันก็ยังเป็นแบบนี้นะ) จนบางครั้งทรีทถึงกับบอกว่า ฉันเป็นผู้หญิงเย็นชา

            แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นการคบกันของเราสองคนก็ดำเนินไปด้วยดี ซึ่งฉันไว้ใจและให้เกียรติเต็มที่ แต่...เรื่องมันก็เกิดขึ้นจนได้ วันนั้นฉันนอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่บ้าน เพื่อนฉันโทรมาบอกว่า เห็นเขาเดินกับรุ่นพี่ที่โรงเรียนคนหนึ่ง...ตอนนั้นฉันปรี๊ดแตก!! แต่ก็ยังใจเย็นพอจะไม่โวยวาย

            ฉันถามหมอนั่นไปตรงๆ และคำตอบที่ได้คือ...พี่

            แน่นอนว่าฉันเชื่อ (โง่ได้อีก -O-) และไม่ติดใจใดๆ อีก ช่างเป็นคนดีเสียจริง (ว่ามั้ย) ฮ่าๆ ^O^

            แต่ก็อีกนั้นแหละ...ความลับไม่มีในโลก ในที่สุดฉันก็รู้ว่ามันนอกใจฉัน!!! ฉันบอกเลิกทันทีที่รู้ ไม่มีคิดทบทวนให้เสียเวลา -_-^ กล้ามาก (ร้องไห้เกือบตาย T^T)

            แต่หลังจากนั้นเราก็คืนนี้กันภายในเจ็ดวัน โดยหมอนั่นให้คำสัญญาว่าจะไม่ทำอีก ฉันให้อภัยเขาด้วยเหตุผลสองข้อ

            หนึ่ง...ระหว่างที่เราคบกัน เขาไม่เคยฉวยโอกาส ล่วงเกินใดๆ ฉัน เพราะฉะนั้นถือว่า...Man!!!

            สอง...นี่เป็นความผิดครั้งแรกของเขา (ที่ฉันรู้) คนเราไม่มีใครไม่เคยพลาด เพราะฉะนั้น...ให้อภัยค่ะ ^O^// นางเอกได้อีกอ่ะ -_-^

            และถึงแม้จะเกิดเหตุการณ์สะเทือนใจสุดสยองขวัญครั้งนั้น ฉันก็ยังคงปฏิบัติตัวเยี่ยงเดิม...โลกยังเป็นของตู -_-^ ไม่เข็ดๆๆ

            แน่นอนว่าความรักของเรายังราบรื่นดี ฉันก็ยังลัลล้ากับชีวิตอยู่เหมือนเดิม จนในที่สุดเหตุการณ์บ้าๆ นั่นก็เกิดซ้ำรอยอีกจนได้ (โง่ครั้งเดียวไม่พอไง -_-;;;)

            เรื่องการนอกใจของหมอนั่นถึงหูฉันจากเพื่อนสนิท และเพื่อความชัวร์ ฉันโทรไปเช็คกับแหล่งข่าวที่ไว้ใจได้ นั่นก็คือเพื่อนสนิทของนายนั่นเอง

            ‘บอกมาเถอะ ฉันไม่โกรธหรอก’

            นี่คือคำพูดของฉัน และฉันมารู้ที่หลังว่า มันโครตจะเย็นชาเลย (เพื่อนทรีทเป็นคนบอกฉัน -.-)

            ‘อืม...มันมีจริงๆ ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก...’ นายคนนั้นทำเสียงสำนึกผิดมาก แต่ด้วยความเป็นนางเอกที่มีไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของฉัน

            ‘ไม่เป็นไร เราเข้าใจ’

            กร๊ากกก!!! นางเอกได้อีกใช่ไหมล่ะ \^O^/

            เช้าวันต่อมา ฉันตรงไปหาทรีทที่โต๊ะประจำของเขา

            ‘เลิกกันเถอะ’ แค่นั้น...ฉันพูดและเดินจากมา (กล้าอีกแล้ว -_-^)

            นายนั่นวิ่งตามฉันมาและขอเหตุผล ซึ่งฉันบอกไปตามจริงและถามเพียงคำถามเดียวว่า...

            ‘ทำไมทำแบบนี้อีก”’

            ‘เพราะเค้าอยากเก็บตัวเองไว้เป็นที่หนึ่ง อยากถนอมตัวเองเอาไว้ ถึงแม้เค้าจะมีใครๆ แต่เค้าก็รักและจริงจังกับตัวเองที่สุด ขอโทษ...ขอโอกาสอีกครั้ง...ได้ไหม’

            นี่คือคำตอบที่ฉันได้รับ...ที่หนึ่งงั้นเหรอ...บอกตรงๆ ว่าฉันไม่มีความรู้ยินดีหรือดีใจที่ได้ยินคำๆ นี้เลย มันก็แค่คำลวงโลกที่นายนั่นปั้นแต่งขึ้นมาให้มันดูดี

            การเลิกราของเราครั้งนี้คือจุดจบความรักครั้งแรกของฉัน และมันก็ไม่สามารถเรียกน้ำตาจากฉันได้สักหยด ในทางกลับกันทรีทเป็นฝ่ายที่จะต้องเสียน้ำตาซะเอง

            หลังจากวันนั้น...ฉันมานั่งทบทวนว่าฉันทำพลาดไปตรงไหน

            ฉันมีโลกส่วนตัวมากเกินไป เลยกลายเป็นว่าฉันไม่สนใจงั้นเหรอ...ไม่ใช่ ฉันสนใจ ฉันรู้ว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร จำได้ทุกรายละเอียด

            หรือว่าฉันไม่จิกๆ เป็นไก่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ -_-^^ ...ไม่ใช่ เพราะสำหรับฉัน การคบกันคือการให้เกียรติและไว้ใจในอีกฝ่าย ฉันเองก็คงไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนั้นกับฉันเหมือนกัน ฉันจึงเลือกที่จะไม่ทำแบบนั้นกับใคร

            ฉันเย็นชาไป...ไม่ใช่อีกแหละ เพราะฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาตั้งแต่เรารู้จักกันแล้ว

            สรุปคือ...ผู้ชายคนนี้ไม่มีค่าคู่ควรแก่ความรักของฉัน...ไม่มีค่าแม้กระทั่งน้ำตาของฉัน

            หลังจากเรื่องวันนั้นเพื่อนฉันบอกว่า...มันคิดว่าฉันจะร้องไห้มากมายจนน้ำตาจะท่วมหาสมุทรซะอีก -_-^ ที่สำคัญมันบอกว่า

            ‘เพิ่งรู้วันนี้เองว่าแกวันเย็นชา ฉันสาบานเลยจะไม่ทะเลาะกับแกอีก ขอร้องอย่ามองฉันด้วยสายตาเดียวกับที่มองไอ้เวรนั่นนะ’

            ฟังแล้วฉันล่ะฮา ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองเย็นชา -_-^

 

            Gipsy T_T say: เธอว่าฉันควรทำยังไงดี?

            ฉันส่งคำถามไปทันทีที่ยัยที่ปรึกษาอีกซีกโลกออนไลท์ ฉันเพิ่งนึกคิดจะรักไอ้เคลือข่ายโยงใยทั่วโลกก็วันนี้แหละ -_-^

            Nat Mode: ตันขั้นวิกฤต!! say: ก็ทำตามที่คิดไง

          Gipsy T_T say: -_-^ ถ้าฉันรู้ว่าตัวเองคิดอะไร ฉันจะถามเธอมั้ยย่ะ

          Nat Mode: ตันขั้นวิกฤต!! say: ก็เธอยังไม่รู้เลยว่าตัวเองคิดยังไง แล้วฉันจะรู้กับเธอไหมย่ะ ยัยบ้า

          Gipsy T_T say: ก็ฉันกลัวนี่

          Nat Mode: ตันขั้นวิกฤต!! say: กลัวอะไร ไม่เห็นมีเรื่องน่ากลัวเลย

          Gipsy T_T say: ฉันรู้สึกดีมากนะที่มีหมอนั่นอยู่ใกล้ๆ แต่กลัวว่าถ้าตอบตกลงไป แล้วสักวันฉันไม่มีเขา ฉันกลัวตัวเองเสียใจวะ

          Nat Mode: ตันขั้นวิกฤต!! say: เชื่อเถอะ โฟนเขารักเธอออกนะ ไม่ว่าจะตัดสินใจยังไง โฟนก็ยังจะเป็นเพื่อนเธอ...ถ้ารักเขาก็ไปบอกซะไป ผู้ชายดีๆ ไม่ได้เดินผ่านมาทุกวันนะยะ (ฮ่าๆ)

            Gipsy T_T say: เฮ้อ~ เอาก็เอาวะ

          Nat Mode: ตันขั้นวิกฤต!! say: แล้วฉันจะรอฟังข่าวดี ถ้าปฏิเสธไป ฉันจะตามไปเตะเธอถึงเมืองไทยเลย

          Gypsy T_T say: เออ รู้แล้วย่ะ มันจ้างเธอมาเท่าไหร่ยะเนี่ย ชิ!!

           

พอฉันได้คำตอบในใจแล้ว ปรากฏการณ์การเดินวนก็เกิดขึ้นกับฉัน ฉันเดินวนอยู่รอบโทรศัพท์ห้องประมาณแสนรอบ ยกแล้ววาง วางแล้วยกอยู่แบบนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว T^T เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเวลาจะตอบรับหรือสารภาพอะไรสักอย่าง มันต้องใช้ความกล้าขนาดไหน

            เอาก็เอา! ไหนๆ ฉันก็ได้คำตอบแล้วนี่ ช้าเร็วก็ต้องบอกอยู่ดี ตีสามแล้ว...จะนอนหรือยังนะ แต่ช่างเถอะ นอนไม่นอนก็ต้องฟัง เพราะฉันจะพูดครั้งเดียว!!

            ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

            เสียงหัวใจฉันมันดังได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! ฉันว่าถ้าเต้นได้แรงขนาดนี้ทะลุออกมานอกอกเลยดีกว่ามั้ย -_-^

            (ฮัลโหล!) เสียงโทรศัพท์ดังมาถึงหนึ่งครั้ง โฟนก็รับสายแล้ว หรือเขาเองก็รอฉันอยู่...

“คำถามที่ถามไว้ จำได้ไหม?” ฉันพูดโดยไม่มีการอ้อมค้อม เพราะเดี๋ยวไอ้ความกล้าที่ฉันมีมันจะหายไปซะก่อน =_=+ ฉันล่ะเกลียดเวลาตัวเองเป็นแบบนี้จริงๆ

(จำได้ซิ! แล้วคำตอบคือ...?)

“อืม ตกลง -///

(จริงเหรอ!! ยะฮู้!! ^O^// อย่าเพิ่งนอนนะเดี๋ยวฉันขึ้นไปหา!!! ตื๊ดดด...)

            มันวางสายใส่ฉันอีกแล้ว -_-^ เดี๋ยวตายหรอก!!!

ก๊อกๆๆ

            ไม่ถึงห้านาทีเสียงเคาะประตูห้องฉันก็ดังขึ้น เราอยู่ห่างกันสี่ชั้นเชียวนะ ถึงจะมีลิฟต์ก็เถอะ แต่มันจะไวอะไรขนาดนั้น ฉันเปิดประตูห้องช้าๆ หลังจากยืนทำใจที่จะเผชิญหน้ากับเขาครั้งแรก (หลังให้คำตอบ) อยู่นาน หัวใจฉันเต้นโครมครามแต่มือไม้กลับมาเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา อาการปกติของฉันเลยนะเวลาตื่นเต้นเนี่ย

            หมับ!!!

สิ่งแรกที่ฉันได้รับจากเขาทันทีที่เปิดประตูก็คืออ้อมกอดอันอบอุ่น โฟนกอดฉันแน่นอยู่หน้าห้อง กรี๊ด >.< ถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำไงเนี่ยยย (-///-)

            “ให้ตายสิ! ฉันกลัวเธอปฏิเสธแทบตาย เล่นหายไปตั้งหลายวัน...” เสียงดีใจแบบสุดๆ ของโฟนทำให้ฉันดีใจจนเผลอยิ้มไปด้วยไม่ได้

            “ฉันก็ต้องคิดอะไรก่อนให้คำตอบนายมั่งสิ -///-” ฉันบอกหลังจากผละออกจากอ้อมกอดเขา ตอนแรกโฟนจะไม่ยอมปล่อย แต่ฉันดันออกเขาเบาๆ เป็นการเตือน

            “คิดนานจนลืมนึกถึงคนรอหรือเปล่า ฉันแทบบ้าเลยนะ” โฟนทำหน้างอ มองฉันอย่างตัดพ้อ ขี้งอนด้วยแฮะหมอนี่ -.-

            “แล้วคำตอบฉันมันคุ้มค่ากับการรอคอยมั้ยล่ะ ^^” ฉันแกล้งยิ้มกว้าง เอียงคอถามเขา

            “คุ้มที่สุดๆ ^^+” และโฟนก็ดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง กรี๊ด!! นายทำแบบนี้ทุกวันฉันได้เป็นโรคหัวใจตายแน่ๆ เลย

            ให้ตาย...ตอนนี้หัวใจฉันทำไมมันรู้สึกอุ่นๆ แบบนี้นะ...อุ่นจนฉันไม่อยากผละออกจากอ้อมกอดนี่เลย อยากยึดและเก็บมันไว้คนเดียวแบบนี้ตลอดไป รวมไปถึงรอยยิ้มกว้างๆ นั่นด้วย ฉันมีสิทธิ์ที่จะยึดมันไว้

            ...ได้ใช่มั้ย?



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 12 : XI , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 121 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 9
*เครือข่าย <-- แบบนี้ สัตวแพทย์สาวในอนาคตของฉันเขียน เคือข่าย
PS.  Duncan Cleev : สัมผัสจากผม ความรักจากผม คุณรู้สึกถึงมันบ้างไหม คุณรู้สึกถึงหัวใจผมรึเปล่า...มันเต้นแรงก็เพราะคุณ คุณจะจดจำมันไว้ เหมือนอย่างที่คุณเคยจดจำทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเดเมี่ยนรึเปล่าคาเมรอน
Name : เจ้าชายอัศวิน เจ้าหุ่นกระบอก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าชายอัศวิน เจ้าหุ่นกระบอก [ IP : 93.132.60.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2552 / 14:14

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android