คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 11 : X


     อัพเดท 9 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 11 : X , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 135 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


X

 

            ช่วงนี้ฉันต้องลุกมาเรียนทุกวัน สาเหตุเพราะต้องลุกมาเล่นสงครามประสาทกับยัยนา (เชื้อ) ราและเมื่อวานนี้หล่อนทำฉันเดือดสุดๆ ด้วยการโทรมาหาฉัน!

            กล้ามาก -_-!

            ‘ยิปซี ฉันขอพูดกับเธอตรงๆ นะ คือฉันไม่อยากอ้อมโลกน่ะ’ เริ่มจากพร่ำพรรณาที่บ้านเธอไม่เรียกว่าอ้อมโลกเหรอ -_-;;;

            ‘ฉันคิดว่าการที่เธอสนิทกับโฟน มันทำให้คะแนนของโฟนลดลง

            ‘…’

            ‘ฉันก็เลยอยากจะให้ขอเธอเห็นแก่คนดีๆ คนหนึ่ง เลิกยุ่งกับเขาเถอะนะ’

            ‘...’

            ‘เธอเองก็มีคะ...’

            ‘จบหรือยัง...ถ้าที่เธอต้องการจะพูดมีแค่นี้ งั้นฉันจะบอกอะไรไว้สักอย่าง แล้วช่วยจำใส่หัวกลวงๆ ของเธอไว้ด้วยว่า ฉันกับโฟนเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ส่วนเรื่องอนาคตฉันคงให้คำตอบอะไรเธอไม่ได้ แล้วก็เลิกยุ่งกับเรื่องของฉันสักที ถ้าว่างมากก็เอาเวลาที่เหลือไม่ส่องกระจกแล้วมองดูตัวเองหน่อยนะว่าเธออยู่ในฐานะไหนถึงได้สะเอาะมาสอนคนอย่างฉัน!!!’

            และเพราะไอ้เหตุการณ์เดือดดาลแบบระเบิดอารมณ์ของฉัน จากสงครามประสาทเย็นๆ ก็เปลี่ยนมาเป็นสงครามท่ามกลางสมรภูมิรบที่ร้อนระอุ ฉันรู้สึกเหนื่อยและท้อขึ้นมาดื้อๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอนนี้ฉันกำลังสู้กับใคร สู้ไปทำไม และสู้ไปเพื่อใคร

            “โฟน...”

            ฉันตัดสินใจแล้ว พอกันที! ใครจะว่ายังไงก็ช่าง ฉันจะไม่สนใจอะไรอีก ขออย่างเดียว

            ...โลกอันสงบของฉัน...

            “ต่อไปนี้นายไม่ต้องมาหาฉันแล้วนะ”

            “หมายความว่าไง?” มือของโฟนที่กำลังแปลงขนให้มิดไนท์หยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันแววตาสงบนิ่งของเขามันกดดันฉันได้ดีเลยทีเดียว ฉันเม้มปากคิดในใจว่าฉันควรจะพูดต่อดีมั้ย...หรือว่าเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มกว้างแล้วบอกว่า ฉันล้อนายเล่น ฮ่าๆ -_-^

            ไม่ล่ะ! ฉันตัดสินใจแล้ว เรื่องนี้สมควรจบสักที!

            “นายเลิกยุ่งกับฉันเถอะ ฉันเหนื่อยแล้วก็บะ...เอาเป็นว่าเลิกยุ่งกับฉันก็พอ!” คำว่า ‘เบื่อ’ และ ‘รำคาญ’ ถูกกลืนลงคอฉันทันทีที่เห็นแววตาของโฟน มันไม่มีความเกลียดชัง โมโหโทโสหรืออะไรเลย แต่มันเป็นสายตาของการเยาะเย้ยพอมารวมเข้ากับนัยน์ตาเศร้าของเขาทำให้ฉันเข้าใจว่าเขากำลังเยาะเย้ยตัวเอง

            “เหตุผลของเธอ...ไม่คิดว่าเบาไปหรือไง”

            “ฉันแค่อยากหยุด อยากกลับไปอยู่อย่างสงบและนาย...” ฉันเว้นวรรคสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด โฟนนั่งนิ่ง มองฉันด้วยสายตาตัดพ้อและเจ็บปวด

            “นายเป็นคนดี...ดีมาก และคนดีควรกลับไปอยู่ในที่ของคนดี พบเจอแต่คนดีและคู่ควร...”

            “เธอคิดว่าอะไรคู่ควร แล้วเธอคิดว่าอะไรคือดี อะไรที่เธอใช้เป็นเกณฑ์ตัดสินฉัน!” โฟนเน้นเสียงหนักท้ายประโยคจนฉันเผลอสะดุ้ง แววตาเยาะเย้ยและตัดพ้อของเขาทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ ในใจ

...ทำไมฉันรู้สึกเหมือนใจมันจะขาด

...ทำไมฉันรู้สึกเหมือนออกซิเจนรอบๆ ตัวมันไม่เพียงพอเอาซะเลย

...ทำไมฉันรู้สึกเหมือนหัวใจวูบไหวแกว่งไปมาแรงๆ จนฉันรู้สึกเจ็บ

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร...

            “ฉันก็แค่คนหนึ่งคน...คนธรรมดา...คนเดินดิน...และฉันมีหัวใจ”

            “...”

            “ฉันเจ็บได้ ร้องไห้เป็น โกรธได้...และรักเป็น”

            “...”

            “เธออย่ามองว่าฉันวิเศษเลิศเลอหลุดลอยลงมาจากสวรรค์ได้มั้ย ทั้งชีวิตฉันขอแค่เธอคนเดียวที่รู้ว่าฉันเป็นแค่คนธรรมดาๆ ไม่ใช่เทวดาที่ไหน...แค่เธอคนเดียวก็พอ...แค่นี้ก็ไม่ได้หรือไง”

            เสียงสั่นๆ ของโฟนทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าว คัดจมูกขึ้นมาเฉยๆ ฉันรีบก้มหน้าหลบสายตาเขาที่มองตรงมาเพราะรู้ดีว่าถ้าขืนฉันยังมองหน้าเขาอยู่ ฉันเองเนี่ยแหละที่จะแพ้...และฉันเองเนี่ยแหละที่จะเสียน้ำตา

            ฉันทำได้เพียงก้มหน้านิ่ง พยายามสั่งให้ของเหลวที่กำลังจะไหลรินออกมาจากดวงตาย้อนกลับเข้าไปที่เดิมของมันหรืออย่างน้อยก็อย่าเพิ่งไหลออกมาตอนนี้เลย

            “คำขอของเธอฉันไม่ทำหรอก เพราะฉันทำไม่ได้ ถึงเธอจะลำบากใจ...ฉันก็ไม่ทำ!”

            เปล่าเลย...ฉันไม่ลำบากใจ แต่แค่อยากกลับไปอยู่อย่างสงบในโลกส่วนตัวของฉันเท่านั้น

            “ดึกแล้ว ฉันกลับล่ะ ฝันดีนะ”

            ประตูห้องฉันปิดลงช้าๆ พร้อมกับโฟนที่ค่อยๆ หายลับไป

            ฉันทำถูกแล้วใช่มั้ย...ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราทั้งคู่จะต้องเสียใจและฉันไม่อยากเจอความรู้สึกเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้ว มันน่ากลัวและโหดร้ายเกินไป

            ...ครั้งเดียวกับการสูญเสีย มันก็มากเกินไปสำหรับชีวิตฉันแล้ว...

 

            ก๊อกๆๆ

            พรึ่บ!!

            …

            ว่างเปล่า...อีกแล้ว

            ฉันเปิดประตูหลังจากมีเสียงเคาะและตลอดห้าวันมานี่ มันว่างเปล่าไร้เงาของสิ่งมีชีวิต มีเพียงป๊อกกี้รสช๊อคโกแลตสองกล่องกับกระดาษโน๊ต

            กินข้าวด้วยนะ

          ฉันหยิบหมุดสีฟ้าขึ้นมาปักทั้งมันและกระดาษโน๊ตลงบนบอร์ดแปะข้อความที่ฉันเพิ่งซื้อมา (เพื่องานนี้โดยเฉพาะ) ตอนนี้บนบอร์ดมีกระดาษโน้ตลายมือเดียวกันแปะอยู่ห้าแผ่น

            ขอโทษ

          วันนี้ไม่ไปเรียนอีกแล้วนะ -*-

          อ่านหนังสือด้วยนะ เข้าใจมั้ย?

          เหงาเปล่า...ฉันเหงาจัง คิดถึงแม่มิดไนท์ T^T

            ข้อความในกระดาษโน๊ตของสี่วันที่ผ่านมา ฉันวางป๊อกกี้อีกสองกล่องรวมกับอีกแปดกล่องที่ถูกส่งมาก่อนกลายเป็นว่าตอนนี้ห้องฉันมีป๊อกกี้สิบกล่องที่ฉันยังไม่ได้กิน!!

            ไม่ใช่ฉันไปชอบนะ มันเป็นของโปรดฉันเลยแหละขอบอก แต่ที่ไม่กินเพราะยังทำใจกินมันไม่ลง T^T กลัวว่าพรุ่งนี้มันจะไม่มีมาแขวนอยู่หน้าห้องฉันอีก T_T

            สรุปฉันตัดสินใจถูกหรือเปล่า

            ฉันเหลือบสายตาไปมองทางมิดไนท์เด็กแมวตัวอ้วนที่นอนมองหน้าฉันตาแป่ว ฉันกับมิดไนท์เราไม่ค่อยสนิทกับเท่าไหร่เพราะว่าหน้าที่ดูแลเจ้านี่ส่วนใหญ่เป็นของโฟน ไม่ว่าจะเป็นการแปรงขน ให้อาหาร เปลี่ยนทราย (ส้วมแมว) ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของเขาหมด

            “คิดถึงพ่อแกหรือเปล่ามิดไนท์...”

            เหมี้ยว~

            “หึๆ ขนาดแกยังคิดถึงเขาเลยนี่นะ...ถ้าฉันจะคิดถึงบ้างก็คงไม่ผิดใช่มั้ย”

 

            ยู้ฮู้! วันนี้ฉันมีข่าวมาประกาศแหละ นั่นก็คือ…

            วันนี้เป็นวันเกิดฉัน!!

            ใช่...ครบรอบยี่สิบปี อายุฉันขึ้นเลขสองแล้วเหรอ ทำไมมันช่างรวดเร็วอะไรเยี่ยงนี้หนอ T_T เมื่อคืนตอนเที่ยงคืนฉันได้ SMS สุขสันต์วันเกิดจากพี่ชาย น้องชาย เพื่อนสนิทสองคน แซมและคนสุดท้าย...โฟน

            แม่ฉันโทรมาจิกให้ลุกไปใส่บาตรตอนเช้าแต่ขอแสดงความเสียใจด้วย หลังจากแม่วางหูไปฉันก็หลับต่อ T^T ฉันเลยต้องไปถวายสังฆทานที่วัดแทน เมื่อเช้าฉันทำบุญไปแล้ว ตกดึกก็เลยมาออกกำลังกายในที่มืดเหมือนเดิม

            G-99 สถานที่จัดเลี้ยงวันเกิดของฉัน!!

            นายไนท์อะไรนั่นเป็นลูกชายเจ้าของที่นี่ (เพื่อนพี่ชายฉันเอง -.-) เขาจัดการเตรียมพื้นที่ VIP ไว้รอ ฉันสั่งหมอนั่นว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับการ์ด ฉันขี้เกียจฟังมันบ่น โวยวายจนน่าอารมณ์เสีย

            ฉัน ซอล และยัยควีนที่หนีบเอาฮาวายมาด้วย กำลังสั่งเครื่องดื่มอันเป็นที่โปรดปรานของแต่ล่ะคน ซอลบอกว่าเดี๋ยวแซมจะตามมาสมทบทีหลังเห็นว่ามีธุระอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ

            “พี่ควีนอย่าดื่มเยอะนะฮะ” ฮาวายปรามยัยควีน ครั้งที่แล้วยัยนั่นก็มาเมาหัวทิ่มที่นี่กับฉันเนี่ยแหละ มารู้อีกทีตอนเย็นว่ายัยนี่เห็นยูโรกับนังแตงเน่าจูบกันหน้าห้องน้ำ เพื่อนฉันก็เล่นเฮิร์ทข้ามวันเลย

            “รู้แล้วน่า แต่นายมาเที่ยวผับนะ ทำไมสั่งน้ำเปล่าย่ะ! รู้ไหมว่ามันแพง!!”

            “เออ ช่างเถอะ ฮาวายไม่ดื่มก็ดีแล้ว วันนี้ฉันเลี้ยงเธอจะบ่นทำไมล่ะ” อันที่จริงยัยควีนก็พูดถูกนะ น้ำเปล่าในสถานที่แบบนี้แพงมาก...ถึงมากที่สุด! แต่ก็ยังกินกันอยู่เพราะฉะนั้นไม่ต้องบ่น

            บรรยากาศสลัวๆ ของสถานที่ออกกำลังกายในที่มืดของฉัน โซน VIP ยังมีบรรดานักเที่ยวกระเป๋าหนักมาใช้บริการกันอยู่ไม่ขาดสาย ฉันได้ข่าวว่าเศรษฐกิจไทยกำลังเน่าไม่ใช่เหรอ ไหงพวกหน้าเดิมๆ มันยังมีเงินเที่ยวกันอยู่อีก (รวมทั้งหล่อนด้วย!: +.ยิปซี.+)

            อารมณ์เซ็งจิตที่ฉันสะสมมาหลายวัน วันนี้จะปล่อยให้สุดเหวี่ยงเลยค่อยดูสิ! ฉันกระดกเครื่องดื่มสีสวยลงคอรวดเดียวหมด อ้า~ ร้อนชะมัด >.< ตับ ไต ไส้ พุง อยู่ตรงไหนรู้หมดเล้ย!

            “เฮ้ย ยังหัวค่ำอยู่เลย อย่าเพิ่งรีบเมาสิยะ!”

            “แค่นี้เด็กๆ ฉันไปออกกำลังกายก่อน ใครไปมั่ง”

            ฟึ่บ! ฟึ่บ!

            ( -_-) (-_- ) (-_- ) ( -_-)

            ฉันมองคนนั้นทีคนนี้ที ผลปรากฏคือ...สงบนิ่ง เสมือนนั่งอยู่ในวัด -_-^ พวกนี้มาทำไมกันแน่! มาเที่ยวผับแต่ไหงนั่งเฉยเป็นปูนปั้นแบบนี้ล่ะ โอ้ยเซ็ง! ไปคนเดียวก็ได้ เชอะ!

            ฉันเดินลั้ลลาไปที่ฟลอเต้นรำที่มีบรรดาคนวัยเดียวกับฉันออกมาวาดลวดลายโชว์สเตปเท้าไฟกันกระจาย

            “เธออยากให้ฉันตายหรือไง -_-;”

            “อะไรหน้านิ่ง”

            “ฉันชื่อไนท์เว้ย! ยัยนี่บอกกี่ทีก็ไม่จำ!” นายไนท์ตีหน้ายักษ์ใส่ฉัน ว่าแต่ว่าหมอนี่มันมาโผล่ตรงนี้ได้ไง

            “นายมีอะไร”

            “ทำไมออกมาล่อน้ำลายผู้ชายคนเดียว เพื่อนเธอไปไหนหมด” เสียงกระหึ่มของเพลงทำให้ฉันต้องขยับตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้น พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง!

            “นายว่าไงนะ!” ฉันแหกปากตะโกนแข่งกับเสียงเพลง เฮ้ย! ไอ้ดีเจ แกหุบปากก่อนได้ไหมเนี่ย คุยกันไม่รู้เรื่องแล้วเว้ยเฮ้ย!

            “ทำไมเธอออกมานี่คนเดียว เพื่อนไปไหน”

            “อยู่ที่โต๊ะ”

            “เฮ้ย! นี่เธออยากให้ไอ้การ์ดมันเอามีดผ่าตัดแทงฉันหรือไงเนี่ย -O-”

            “โอ้ย!! นี่นายได้เชื้อบ้าบอมาจากการ์ดด้วยหรือไงฮ่ะ” หมอนี่ท่าจะเป็นเอามากนะเนี่ย พอเถอะ! แค่ผู้ชายสามคนที่บ้านฉันก็สุดจะเซ็งโลกแล้ว เพิ่มหมอนี่มาอีกคนฉันได้ประสาทเสียพอดี!

            การ์ดเคยบอกไนท์เสียน้องสาวไปเมื่อสองปีที่แล้วจากอุบัติเหตุ แล้วด้วยความบังเอิญหรือบัญชาประการใดจากสวรรค์มิทราบได้ ฉันกับน้องสาวนายนี่เราอายุเท่ากัน เวลาเขาเห็นฉันก็เหมือนเห็นน้องสาวตัวเอง และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาดูห่วงใยฉันมากกว่า ‘น้องสาวเพื่อน’ (ตามที่การ์ดมันบอกมานะ -.-)

            “เที่ยวแบบนี้เธอต้องดูแลตัวเองด้วย แล้วเจ้าของวันเกิดบ้าอะไรแขกมางานยังไม่รู้เรื่องอีก -_-^”

            “แขกที่ไหนอีก” เพื่อนฉันยังมาไม่หมดอีกเหรอ ไม่น่าจะมีใครมาแล้วนะ -*-

            “ไปดูเอง”

            “ชิ!!” ฉันสะบัดหน้าเดินหนีกลับมาที่โต๊ะ สรุปกลายเป็นว่าฉันมีพี่ชายเพิ่มมาอีกหนึ่งหรือไง แค่คนเดียวก็เกินจะรับมือแล้ววุ่นวายกันไม่เลิกจริงๆ ผับผ่าสิ!!

            และพอฉันกลับมาที่โต๊ะของตัวเองก็เจอกับคนที่ไม่คิดว่าจะเจอนั่งรออยู่

            “ทะ...ทำไมนาย...”

            “ไปไหนมายัยเจ้าของวันเกิด เอ้านี่! ของขวัญจากฉัน” แซมเดิมเข้ามาขัดวิถีการสบตาของฉันกับโฟน เขายื่นกล่องของขวัญห่อสีฟ้ามาให้ฉัน

            “ขอบใจ คิดว่านายจะไม่มาแล้วซะอีก”

            “ก็บอกแล้วเดี๋ยวตามมา ยัยนี่พูดไม่รู้เรื่อง” แซมบ่นงึมงำๆ แล้วเดินนั่งแทนที่ฉัน เหลือเพียงที่ว่างข้างๆ โฟนไว้ให้ฉัน ไอ้พวกบ้า! พวกแกจะจงใจเกินไปแล้วนะ!

            “ยิปซีมานั่งสักทีสิ จะเป่าเค้กแล้วนะ”

            “มีเค้กด้วยเหรอ -*-” ไอ้เค้กนี่ไม่ได้อยู่ในรายการวันเกิดที่ฉันเตรียมไว้นะ -_-;;

            “มีเซ่ -O-! พี่ไนท์เขาเตรียมไว้ให้”

            เยี่ยม! กินเค้กกับแอลกอฮอล์ เมาหัวทิ่มกันไปข้างแน่ๆ

            “นั่งสักที -O

            “เออ!!!” ฉันจำใจไปนั่งข้างๆ โฟน หมอนั่นไม่ทำอะไรนอกจากยิ้ม...และยิ้ม ให้ตายสิ! ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งหลายวัน เขายิ้มเก่งขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ

            เพลงกระหึ่มๆ เงียบลง แสงไฟในผับถูกเปิดให้สว่างขึ้นมาเล็กน้อย มุมหนึ่งของโซน VIP มีแสงไฟจากเปลวเทียนส่องสว่างอยู่ มันค่อยๆ เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ๆ ฉัน พร้อมกับคนที่ถือมันไว้ในมือ

            ...ไนท์

            เพลงอวยพรวันเกิดฉันดังกระหึ่ม ฉันรู้สึกว่าหน้าของตัวเองดูร้อนวาบขึ้นมาเฉยๆ รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกกับการทำเซอร์ไพร์ของ (เพื่อน) พี่ชายคนใหม่

            “เปล่าเทียนสิ ร้อน -_-^”

            จะหมดอารมณ์ซาบซึ้งก็ตรงนี้แหละ =_=+

            ฉันอธิฐานความปรารถนาในใจ และมีเรื่องเดียวที่ฉันขอพรมาตลอดหลายปี...ขอให้ฉันได้เป็นนักเขียนอย่างที่หวังไว้เถิด เพี๊ยง!!!

            ฉันเป่าเทียน ตัดแบ่งมันให้คนนั้นคนนี้

            “อ่ะ! ของนาย” ฉันยัดเค้กชิ้นนั้นใส่มือคนยืนข้างๆ อย่างไม่สบอารมณ์ เขามันไม่คิดจะอวยพรหรือให้ของขวัญอะไรกับฉันเลยหรือไง หงุดหงิดเว้ย!!!

            ฉันหันไปเห็นน้ำในแก้วใครสักคนสีสวยดี ฉันก็ยกและจัดการมันรวดเดียวหมด ท่ามกลางเสียงตกใจของอื่น และก็ยังเหมือนเดิมเขายังนิ่งกินเค้กที่ฉันตัดแบ่งไปให้ โดยไม่สนใจว่าฉันจะทำอะไรหรือดื่มอะไร

            ได้~!! จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย งั้นวันนี้ฉันจะเมาให้ลืมโลกเลยค่อยดูสิ!!!



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 11 : X , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 135 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android