คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤

ตอนที่ 10 : IX


     อัพเดท 7 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +.H2O.+ , Mr.Perfect ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +.H2O.+ , Mr.Perfect
My.iD: https://my.dek-d.com/maple_dryjeen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,367
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 10 : IX , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 126 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


IX

 

            วันนี้ฉันถูกหมอนั่นจิกมาเรียนได้สำเร็จ เหตุผลเพราะอาจารย์สุดรักถามหาฉันแล้ว ประมาณว่ายัยศิษย์สุดรักของฉันไปไหน ทำไมไม่มาให้ด่าเลย -.- อะไรทำนองนี้แหละ

            แต่รู้สึกว่าบรรยากาศในห้องเรียนดูจะไม่โสภาสักเท่าไหร่ เกิดอะไรขึ้นทำไมดูเหมือนบรรยากาศมันเงียบๆ ชวนสยองแบบนี้ ระหว่างที่ฉันไม่มาเรียนมีใครจากโลกนี้ไปเหรอไง -_-+

            “โว้ววว >.< ยัยไพ่ทำนายมาเรียนด้วยเหรอ” แซมทำหน้าตากวนประสาทเดินเสียงดังมาตั้งแต่หลังเขาพระสุเมรุ -_-

            “ฉันชื่อยิปซี อย่าเรียกอย่างอื่นได้มั้ย =_=+”

            “แหม ก็เธอมันหาตัวยากนี่ ใครๆ ก็ถามถึงเธอทั้งนั้น”

            “ถามถึงทำไม? หรือว่ามีกรอสซิปอะไรที่ฉันไม่รู้ (- -*)” ฉันถามออกไป แต่คำตอบดูเหมือนจะถูกเพิกเฉยจากทั้งยัยเพื่อนสนิทสองคน รวมถึงไอ้คนที่โผล่มาทำให้สงสัยด้วย

            “ควีน...”           ฉันกดเสียงต่ำเรียกผู้โชคร้าย เงียบแบบนี้ต้องเกี่ยวกับฉันแน่ๆ แบบนี้มันต้องไล่บี้ให้ตายไปทีล่ะคน

            “ทำไมมาลงที่ฉันอ่ะ TOT”

            “มีอะไรที่ฉันสมควรรู้หรือเปล่า?”

            “ซอล...”

            “TTOTT”

            “แซม...พูดให้รู้เรื่อง”

            “ฉันยังไม่อยากตายนะ T__T;;;”

            “ถ้านายไม่พูด นายได้ตายจริงๆ แน่ บอกมาเกิดอะไรขึ้น!!”

            “TT__TT” >>> ทั้งสามคน!

            ซอลถอนหายใจเบาๆ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เหมือนต้องการเรียกความกล้าและความมั่นใจ ยัยนี่เป็นเพื่อนสนิทของฉัน ต้องรู้อยู่แล้วว่าตอนนี้ฉันกำลังเดือดและถ้าฉันไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการมวลมนุษยชาติอาจตกอยู่ในอันตรายก็ได้ (สรุปฉันเป็นอะไร? นางเอกนิยายหรือก๊อตซิลาบุกโลก -_-^)

            “ตอนนี้มีข่าวว่าเธอกิ๊กกับโฟน...”

            “...”

            “แล้วดูเหมือนในชั้นปีเราจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่...บางคนบอกว่าเธอจะพาโฟนเสียคน...”

            “ใช่ๆ โดยเฉพาะสาวๆ กลุ่มฉัน” แซมพยักหน้าไปทางกลุ่มเพื่อนผู้หญิงของตัวเอง พวกนั้นกำลังมองมาทางฉันเหมือนกับรู้ว่าพวกฉันกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

            “...”

            “แต่เธออย่าสนใจเลย...” ควีนพูดเบาๆ บอกตามตรงนะตอนนี้ฉันเดือดปุดๆ นึกอยากจิกกระชากใครสักคนมาถามว่ายุ่งอะไรกับเรื่องของฉัน!

            “ยิปซี...” เสียงเรียกแบบกลัวๆ กล้าๆ ของควีน

            “...”

            “เฮ้...เธออย่าคิดมากนะ โฟนมันไม่สนใจหรอก” แซมตบบ่าฉันเบาๆ เหมือนต้องการให้กำลังใจ แต่ฉันจะเอากำลังใจมาทำอะไรล่ะ! ในเมื่อฉันไม่ได้คิดมากเรื่องโฟนแต่ฉันกำลังโมโหพวกเจ้ากี้เจ้าการพวกนั้นต่างหาก

            คนพวกนั้นรู้จักฉันเสียที่ไหนกัน วันๆ แทบไม่เคยมองหน้ากันด้วยซ้ำ แล้วยัยพวกบ้านั่นเอาอะไรมาตัดสินฉัน!!

            “ไม่มีใครรู้จักเธออย่างที่เรารู้จัก เธอมีเรานะ” ซอลบีบมือฉันเบาๆ ตอนนี้คนอื่นอาจกำลังเห็นว่าฉันกำลังเศร้าเสียใจถึงขนาดต้องให้เพื่อนปลอบ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย! ท่าทางเหมือนปลอบใจของยัยสองคนนี้กำลังทำให้อารมณ์ฉันเย็นลงก่อนจะอาละวาดต่างหาก!!!

            “อืม ช่างมันเถอะ” อย่างที่ฉันเคยบอก ฉันแคร์คนทั้งโลกไม่ได้ ฉันขอแค่คนที่สำคัญของฉันเข้าใจก็พอ เพราะฉันคงอธิบายและทำให้คนทั้งโลกเข้าใจตรงกันไม่ได้

            หลายวันผ่านไป ดูเหมือนการนิ่งเงียบของฉันจะไม่ได้ส่งผลดีอะไรกับฉัน กลุ่มเพื่อนสาวของโฟนเริ่มระรานฉันมากขึ้น ที่สำคัญยัยพวกนั้นเล่นสงครามประสาทกับฉัน แต่ขอโทษฉันมีกุนซือด้านนี้อยู่ข้างตัวและเป็นคนที่ใครๆ ก็คิดไม่ถึง

            ควีน!

            ยัยนี่แหละ เจ้าแม่สงครามประสาทของแท้ ฉันยังไม่เคยเห็นยัยนี่แพ้ใครเรื่องนี้เลยนะ -.- สงครามประสาทเริ่มคนเมื่อเราสองกลุ่มเดินผ่านกัน ยัยหน้าเห่ยทั้งหลายเชิดใส่ฉัน

            ‘ซอล ถ้าเธอไม่สวยจริงอย่าไปเชิดใส่ใครนะ มันดูน่ารังเกียจ!”

            ‘=O=;;’

            เพื่อนฉันคิดเต็มสิบแต้ม!!

            ตามมาด้วยโต๊ะประจำ (แถวสี่นับจากด้านหน้า) ของพวกฉันถูกแย่ง ทำให้พวกฉันต้องระเห็จตัวเองไปนั่งข้างหลัง ยัยเพื่อนสองคนของฉันโกรธมากทำให้เกิดสงครามประสาทในลิฟต์ที่อัดแน่นไปด้วยนักศึกษา

            ‘แหม วันนี้ได้นั่งหน้าตรงนั้นทำเลดีนะ เรียนเข้าใจดี’ เพื่อนคนหนึ่งของโฟนพูดลอยหน้าลอยตา ฉันสังเกตเห็นยัยคนที่ชื่อนาราเหยียดยิ้มอย่างน่ารังเกียจ

            ‘ซอล หมาน่ะมันชอบนอนที่เดิมทุกวันหรือเปล่า’

            ‘เออ ใช่ มันคุ้นที่ คุ้นกลิ่น ทำไมเหรอ^^+’ ช่างเป็นรอยยิ้มที่เสแสร้งได้รางวัลจริงๆ -_-^

            ‘งั้นสงสัยพรุ่งนี้ฉันต้องลากหมาพวกนั้นกลับมาที่เดิมแล้วล่ะ เดี๋ยวมันไม่คุ้นที่คุ้นกลิ่น โง่ๆ ทั้งนั้น ถ้ามีอาการทางประสาทจะแย่เอา^^;’

            เอาไปเลยเต็มร้อย!

            จากนั้นสงครามประสาทก็รุนแรงมากขึ้นๆๆ มากจนฉันเหนื่อยและรำคาญ

            “ทำไมเธอดูเหนื่อยจัง +_+”

            “อืม คงงั้น” ถึงจะมีข่าวชวนปวดกะโหลกแต่โฟนก็ยังปฏิบัติตนตามปกติแถมยังมาหาฉันบ่อยขึ้นด้วยอย่างวันนี้ เป็นต้น โดยเขามักมีข้ออ้างต่างๆ นานาสะระตะที่พ่อคุณจะสรรหามา เป็นต้นว่า ข้างห้องร้องคาราโอเกะ  หมาห้องตรงข้ามเห่าเสียงดังหรือแม้กระทั่งหลอดไฟขาดอย่างเป็นวันนี้เป็นต้น

            “เรื่องข่าวพวกนั้น...”

            “ช่างมันเถอะ มันไม่ใช่ความจริงนี่ เราแค่เป็นเพื่อนกัน ฉันบอกนายไปล้านครั้งแล้วว่าไม่สนใจ”

            “เธอไม่สนใจแต่เธอโกรธฉันนี่ -_-;”

            “ไม่ได้โกรธ นายเอาอะไรมาพูด” ถ้าฉันโกรธเขาจริง คิดหรือว่าเขาจะมีโอกาสมานั่งเสนอหน้าในห้องนี้น่ะ

            “ก็เธอไม่ยอมเล่นกับฉันเลยตอนที่อยู่มหา’ลัยอ่ะ -O

            “ไม่มีอะไรหรอกน่า นายคิดมากไปแล้ว” ฉันบอกปัด ความจริงที่ฉันทำตัวห่างๆ จากเขาระหว่างที่เราอยู่มหา’ลัยก็เพราะฉันคิดว่ามันจะช่วยให้ข่าวเบาหูลงบ้าง เพราะตอนนี้ฉันเริ่มจะเหลืออดกับคำกล่าวหาของใครต่อใครแล้ว

            “ไม่จริงอ่ะ =O=;;”

            “จริง!”

            “ไม่เชื่อ!!”

            “โฟน! ให้ตายเถอะ ทำยังไงนายถึงจะเชื่อฉันล่ะ?”

            “เลี้ยงไอ้นี่ด้วยกัน!!” โฟนขุดเอากระดาษผ่านล่างสุดขึ้นมาจากกองชีทขนาดมหึมาที่เขาเอามาอ่านแล้วโยนทิ้งไว้ที่ห้องฉัน

            “อะไรน่ะ” ฉันรับกระดาษแผ่นยู่ยี่ๆ มาจากเขา ภาพลูกแมวอ้วนตุตะตัวสีส้มขนดกนอนหลับตาพริ้มสบายใจเฉิบอยู่ในตะกร้า

            “ลูกแมว ฉันอยากเลี้ยงอ่ะ ^^+”

            “ก็เลี้ยงสิ มาบอกฉันทำไม -_-^”

            “เธอต้องเป็นเจ้าของมันด้วยครึ่งหนึ่ง ^^+”

            “อะไรนะ!”

            “ถ้าไม่ตกลงฉันจะถือว่าเธอโกรธฉันนะ -^

            “เฮ้ย! ได้ไงเล่า?”

            “ไม่รู้ไม่ชี้ -3-!”

            “เฮ้ย นายอย่าเหมาเอาแบบนี้สิ”

            “ได้ งั้นฉันจะเข้าใจว่าเธอโกรธฉัน T^T”

            “เปล่าสักหน่อย!”

            “-3-” โฟนกอดอกทำหน้างอใส่ฉัน โอ้ย เวลาผู้ชายงอนนี่มันเป็นแบบนี้เองเรอะเนี่ย! จะบ้าตาย

            “ก็ได้ๆ เลี้ยงก็เลี้ยง เท่าไหร่น่ะ”

            “หนึ่งหมื่นห้าพันบาทถ้วน ^^”

            “อะไรนะ!! แมวบ้าอะไรย่ะ ทำไมแพงขนาดนั้น”

            “ลูกแชมป์เชียวนะเธอ คนล่ะเจ็ดพันห้าร้อยเอง นะๆๆ -/|\

            “มันจะยังอยู่เหรอ ใครมาซื้อไปแล้วหรือเปล่า” และฉันภาวะนี้ขอให้เป็นเยี่ยงนั้นเถิด เพี๊ยง!!

            “ไม่หรอก ฉันจองไว้แล้วน่ะ ^^+”

            อ้ากกก! ไอ้บ้านี่มันคิดไว้ทุกอย่างแล้วเหรอเนี่ย หนอย! ที่แท้ก็แค่อยากหาคนมาหารค่าตัวไอ้แมวอ้วนนี่ใช่มั้ย!!

            “พรุ่งนี้ไปรับลูกชายเอากลับบ้านกัน ฉันให้เธอตั้งชื่อแล้วกัน^^+”

            “TOT”

            ฉันเกลียดโฟนนนน =O=;;

           

3.08 AM ณ ร้านโจ๊ก

            “ทำไมเราต้องถ่อมากินโจ๊กที่นี่ด้วย -*-”

            “ก็มันเป็นโจ๊กที่เดียวที่ไม่เหมือนอ้วก -_-^” ใช่แล้ว ฉันไม่ชอบกินอะไรที่มันเละๆ เหนียวๆ หนืดๆ ยืดๆ   “แต่มันก็ไกลอยู่ดี” ทำเป็นบ่นนั่นบ่นนี่ฉันก็เห็นเขากระซวกมันเข้าไปสองชามแล้ว -_-

            “แล้วมันอร่อยไม่คุ้มกับความห่างไกลหรือไงย่ะ”

            “คุ้ม -_-;”

            “เออ งั้นก็เลิกบ่นสักทีสิ” โฟนบ่นแบบนี้ตั้งแต่ฉันพออ้อมโลกมากินโจ๊กที่นี่ ไหนๆ ก็ต้องออกมารับลูกชาย (ตัว) ใหม่ตอนเที่ยงคืนอยู่แล้ว แวะมากินสักหน่อยก็ไม่เห็นเสียหายอะไรเลยนี่หนา

            “เธอนี่ช่างสรรหาจะกินนะ -_-+”

            “แน่น้อน~”

            “ที่จริงเธอหากินแถวมหา’ลัยก็ได้”

            “ไม่ได้! แถวมหา’ลัยเราทำเละเกิน ฉันกินไม่ลงอ่ะ -O

            “-*-”

            “ฉันไม่ชอบกินราดหน้า โจ๊ก เห็ด ปลา เต้าหู้ นมถั่วเหลือง”

            “ที่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลย ไหงไม่ชอบกิน ง้ำๆ -).(-”

            “ราดหน้าเหนียวหนืด”

            “...”

            “โจ๊กเละเฉกเช่นอ้วก!”

            “...”

            “เห็ดเป็นเชื้อรา”

            “...”

            “ปลาก็เหม็นคาวมาก ได้กลิ่นแล้วจะอ้วก แหวะ!”

            “...”

            “เต้าหู้ก็เละๆ ยังไงไม่รู้”

            “...”

            “นมถั่วเหลืองก็เหม็น อีกอย่างฉันมีความทรงจำไม่ดีเท่าไหร่เกี่ยวกับมัน -_-^”

            “เลือกกินชะมัดเลย -_-+”

            “แต่ฉันจะสาธยายให้นายฟังทำไมเนี่ย -*-”

            “ดีแล้ว เพราะฉันก็อยากรู้ ^^+”

            “(-//O//-)” คำพูดบวกกับรอยยิ้มกว้างๆ ของเขาทำไมมันถึงทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ ในใจได้นะ อยู่ๆ หน้าก็ร้อนฉ่าขึ้นมาซะงั้น

            “เวลาฉันซื้อของไปให้เธอจะได้ซื้อถูก เธอชอบกินอะไรที่สุด”

            “ช๊อคโกแลต! ขนมหวานแทบทุกชนิดและทุกอย่างที่มีช๊อคโกแลตเป็นองค์ประกอบ >.<//”

            “=O=;;” โฟนทำหน้าช็อกค้างๆ ไปแปบหนึ่ง

            “ฮึๆ ให้ตายสิ เธอนี่ไม่เหมือนใครจริงๆ นะ อยู่กับเธอทุกวันฉันไม่มีวันเบื่อแน่ๆ ^^”

            “(-//O//-

            ทำไมฉันรู้สึกพักนี้โฟนมันจะรุกหนักขึ้น...หลายวันมานี่เขาพูดแบบนี้ทุกวัน และมันก็ทำให้ฉันหน้าร้อนผ่าวๆ ได้ทุกวันเช่นกัน อาการชักไม่ดีเลยแฮะ -.-

            “นี่เรื่องนาราน่ะ...” ฉันเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ยิ่งคุยกันฉันว่ามันยิ่งเข้าตัวฉัน และเป็นอันตรายกับหัวใจที่ปิดผนึกลงยันต์ของฉันด้วย

            “หือ? ทำไมเหรอ ยัยนั่นทำไม”

            “ฉันว่าเขาชอบนายนะ”

            “ฉันรู้”

            “รู้ O_O!”

            “(- -) (_ _) (- -) (_ _) (-_-)”

            “รู้แล้วทำไมนายไม่...”

            “ก็ฉันไม่ได้สนใจยัยนั่น น่ากลัวจะตาย -_-|||”

            “น่ากลัว -_-

            “เธอคิดว่าเรื่องข่าวลือพวกนั้นใครทำ?”

            “ยัยนั่นเรอะ!” ขอตกใจสามวินาที! โอเค ถึงแม้ฉันจะเกลียดขี้หน้ายัยนั่น แต่ก็ไม่คิดว่าข่าวนรกๆ จะถูกขับเคลื่อนโดยยัยนั่น

            โฟนพยักหน้าเบาๆ เป็นการยืนยันอีกครั้ง (-_-) (_ _) (-_-) (_ _)

            “เธอนี่ไม่สมกับเป็นนักเขียนเล้ย”

            “อะไร -_-^”

            “แค่นี้ก็ดูไม่ออก เซ่อจัง”

            “ชิ! แล้วทำไมนายไม่ชอบยัยนั่น ฉันว่าหน้าตาเธอโอเคนะ” ถึงจะไม่งดงามหยาดเยิ้มหยดย้อยเท่าฉันก็เถอะ

            “I want wife not mother!”

            “(-//O//-

            “ทำหน้าแบบนั้นเข้าใจป่ะน่ะ ^^+” โฟนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ชวนใจสั่นมาให้ มันทำให้ฉันต้องรีบหลบตาเขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

            “ฉันอาจดูโง่แต่ฉันเกิดมามีสมองนะย่ะ -///-” ถึงจะอายแต่ก็ไม่ยอมให้หมอนี่เข้าใจว่าฉันโง่เด็ดขาด ฉันเผลอหันกลับมาโวยใส่โฟน

            “ดี จะได้ไม่ต้องอธิบายมาก ^^”

            เอาเข้าไป!! จะเอาให้ฉันตายไปเลยหรือไงฮ่ะ!

            “นะ...นายคิดไงกับ...”

            “ผู้ชายอยากได้เมียไม่ใช่แม่ ยัยนั่นคงเหมาะกับใครสักคน ผู้ชายประเภทขาดความอบอุ่นจากแม่ -_-^”

            สรุป...ยังไงหมอนั่นก็จะให้ยัยนั่นเป็นแม่ให้ได้ใช่มั้ย เยี่ยม! เอาเป็นว่าฉันวางใจได้

            เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ วางใจเหรอ? ทำไมฉันต้องวางใจเรื่องนี้ด้วยเล่า -O-|||

            “นี่แล้วเธอจะตั้งชื่อลูกชายว่าอะไร ^^”

            “ลูกชาย? ไอ้อ้วนที่นอนหลับในรถอยู่น่ะนะ -_-^”

            “เรียกลูกว่าไอ้อ้วนได้ไงเล่า -O- ตั้งชื่อดิ”

            “งั้น...มิดไนท์แล้วกัน -_-^”

            “ทำไมชื่อนี้”

            “เพราะฉันต้องแหกตาตื่นมารับมันตอนเที่ยงคืนไง!”

 

          “ยัยนั่นหลอกโฟนแน่ๆ เลย เมื่อวานฉันเห็นผู้ชายมารับยิปซีที่หน้าตึกด้วยนะ”

          “เออ ใช่ๆ หล่อด้วยนะ ใครเหรอ?”

          “ฉันว่าแฟนยัยนั่น”

          “งั้นแปลว่า ยัยนั่นกำลังจะหลอกโฟนงั้นสิ”

            ข่าวการควงผู้ชายของฉันดังสะพลัดกระจรกระจาย ทั้งๆ ที่ไอ้คนที่มารับฉันเมื่อวานมันเป็นพี่ชายฉัน! เยี่ยมจริงๆ

            “โอ้ย! ฉันเบื่อแล้วนะโฟน นี่มันเรื่องอะไรกันฮ่ะ!!”

            “ใจเย็นน่า~”

            “เย็นบ้าเย็นบออะไรของนาย ฉันกลายเป็นของหวานตบท้ายมื้ออาหารยัยพวกปากมอมนั่นไปแล้วนะ ให้ตายเถอะ” ฉันถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเหนื่อยหน่ายในหัวใจยังไงบอกไม่ถูก ทำไมรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงของฉันถูกสูบออกไปพร้อมกับข่าวคราวบ้าๆ พวกนี่ ดูท่าทางข่าวบ้าๆ นี่จะติดกระแสลมบนซะด้วย

            “ขอโทษ...เพราะฉัน เธอถึงต้องวุ่นวาย” น้ำเสียงเขาเจือไปด้วยความรู้สึกผิด

            “...”

            “ฉันจะพูดกับนาราเอง” โฟนพูดมือเขาหวีขนยุ่งๆ ของมิดไนท์ (ลูกแมวราคาแพงเว่อร์นั่นแหละ -.-) ที่นอนหลับตาสบายใจ มีความสุขเหลือเกินนะไอ้อ้วน!

            “อย่าเลย ฉันไม่อยากให้นายทะเลาะกับเพื่อน”

            “แต่เพื่อนฉันทำไม่ถูก”

            “เถอะน่า มันเป็นเรื่องของฉันกับยัยนารา”

            “แต่ว่า...”

            “ช่างเถอะ!” จากนั้นฉันก็แกล้งหันมาสนใจกับคอมฯ ของตัวเอง ทำเป็นพิมพ์นั่นนี่เสมือนกำลังแต่งนิยาย แต่เปล่าเลยสมองฉันหยุดทำงานมานานแล้ว ที่จริงฉันแอบคุยกับนัทเพื่อนนักเขียนของฉัน เราเจอกันในบอร์ดนักเขียนแห่งหนึ่ง เธอเป็นคนไทยที่ไปอยู่เยอรมัน ฉันคุยกับเธอทุกวัน ไม่รู้เอาเรื่องที่ไหนมาคุยกันหนักหนา -*-

            ส่วนโฟนก็นั่งในมุมสงบกับแปลง...และแปลงขนเจ้าอ้วนมิดไนท์ -_-^



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❤•My Good Boy รักพลิกล๊อคยัยตัวร้ายกับนายแสนดี•❤ ตอนที่ 10 : IX , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 126 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android