(Dramione) What The Room Requires

ตอนที่ 8 : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    16 ม.ค. 60

You'll remember me
เธอจะจดจำฉันไว้
When the west wind moves
เมื่อสายลมตะวันตกพัดมา
Upon the fields of barley
ผ่านทุ่งข้าวบาร์เล่ย์
You'll forget the sun
เธอจะลืมดวงตะวัน
In his jealous sky
ที่แผ่ความอิจฉาไปทั่วท้องฟ้า
As we walk in fields of gold…
เมื่อเราเดินเข้าไปในท้องทุ่งสีทอง...


"Fields of Gold"-Sting


VVVVV

 

วันที่หนึ่ง

เฮอร์ไมโอนี่

ฉันลืมตาขึ้น และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นหญ้านุ่มๆในห้องต้นวิลโลว์ ไม่ต้องมองหาใคร ฉันก็รู้ว่ากำลังอยู่คนเดียว ฉันลุกขึ้นนั่ง เสยผมออกไปให้พ้นหน้าผาก ฉันรู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงไม่รู้สึกหิวหรือเหนื่อยเลย แต่มันก็ยังประหลาดอยู่ดี คงจะต้องใช้เวลาพอสมควร เพื่อให้คุ้นชินกับมัน

ลมที่พัดมาทางต้นวิลโลว์ทำให้ม่านใบไม้ปลิวออก เผยให้เห็นแสงสีทองส่องเข้ามาจากข้างนอก ฉันยืนขึ้น เดินตรงเข้าไปทางม่านที่กำลังปลิวอยู่นั่น

ทุ่งข้าวบาร์เล่ย์แผ่ขยายออกไปอย่างไม่รู้จักจบ ต้นข้าวปลิวไปตามแรงลมเหมือนคลื่นน้ำในมหาสมุทร บางอย่างในนั้นทำให้ฉันนึกถึงมหาสมุทรคานซัสในช่วงหน้าร้อน มันช่างดูราวกับสรวงสวรรค์

เดรโกอยู่ที่กลางทุ่งข้าว –เป็นจุดขาวๆที่เด่นสง่าอยู่กลางผืนผ้าสีทอง  เขากำลังเดิน สองมือล้วงกระเป๋า สายตาทอดยาวข้ามทุ่ง และทำให้ฉันนึกถึงเรื่อง”เมื่อคืน”

ฉันพยายามคุยกับเดรโก แต่ไม่ใช่ด้วยเจตนาที่อยากจะให้กำลังใจหรือถามคำถามอะไรสักอย่าง ฉันรู้จักพวกผู้ชายดี เขาจะเดินหนีไปถ้าหากไม่อยากพูดถึงหรือตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องที่ไม่อยากให้รู้ และหากเอาประเด็นนั้นมาพูดอีก พวกเขาก็จะทำเพียงชักสีหน้า ดังนั้น แทนที่จะทำวิธีนั้น ฉันจึงเดินเข้าไปคุยกับเขา โดยทำให้เหมือนกับว่าไม่ได้กำลังตั้งคำถามหรืออะไร –นี่เป็นสิ่งที่ยากที่สุด –ฉันต้องพยายามไม่ต่อล้อต่อเถียง สบประมาท หรือทำหน้าบึ้งใส่เขา ไม่ว่าเดรโกจะตอบกลับมาว่าอย่างไรก็ตาม

ฉันลืมตาและรวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มี

มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย

ฉันเดินตรงเข้าไปยังทุ่งข้าวบาร์เล่ย์ สายลมพัดเข้ามาทักทายราวกับกำลังกล่าวคำว่าอรุณสวัสดิ์ ฉันยิ้มรับ ปล่อยให้นิ้วมือระไปกับยอดข้าว เท้าที่เหยียบลงทำให้ต้นข้าวล้มเป็นทาง ผมสะบัดไปมาตามแรงเดิน

 เดรโกมองหน้าและกลอกตาใส่ ฉันขบฟัน พยายามที่จะไม่โมโหกับท่าทางของเขา เอาล่ะ –ฉันไม่ได้มาเพื่อหงุดหงิดหรือหาเรื่องทะเลาะ แต่จะพูดอะไรกับเขาดี?

ฉันเดินช้าลง ถอนยอดของต้นข้าวไปด้วย ตอนนี้อยู่ห่างออกไปราวสามสิบฟุตข้างหน้าเขา ฉันกลืนน้ำลาย เขายังเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบน ฉันกลืนน้ำลายอีกครั้งและกระแอมคอให้โล่ง แต่ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมา

เดรโกก้มหน้าลง มองมาที่ฉัน ทำให้ฉันตกใจเล็กน้อย แล้วเขาก็มองกลับขึ้นไปตามเดิม

“เธอเคยเห็นเมฆที่นี่มาก่อนรึเปล่า?”

ฉันกะพริบตาและเงยหน้า มันสวยจนแทบทำให้ลืมหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง

เบื้องบนของพวกเรา เมฆสีขาวสะอาดลอยประดับอยู่บนท้องฟ้าสีฟ้า –เป็นก้อนสีขาวหนาๆ บางอันดูเหมือนต้นไม้อันเล็กๆ บางอันดูเหมือนฟองสบู่ และมีแสงอาทิตย์สดสว่างส่องผ่านพวกมันตลอดเวลา

“ไม่เคย” ฉันตอบ “ฉันคิดว่าก่อนหน้านี้ไม่มีก้อนเมฆในนี้”

เดรโกไม่ได้ตอบกลับ เขายังคงเงยหน้าพิจารณามัน เขาเริ่มลุกขึ้นเดินอีกครั้ง ฉันลังเล แล้วจึงออกเดินตาม รู้สึกแปลกกับการเดินอยู่ในทุ่งข้าวโดยที่ไม่มีป่ามืดๆปรากฎอยู่ทางด้านขวามือ ฉันไม่เคยเดินข้ามทุ่งที่กว้างใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

ฉันเดินตามหลังเดรโกอยู่เป็นเวลานาน หักยอดอ่อนต้นข้าวด้วยนิ้วมือ และฉีกมันเล่น ฉันเดินตามหลังเขาติดๆ และแน่ใจว่าเขาต้องรู้ตัว แต่ระวังไม่ให้ใกล้เกินไปจนเดรโกรำคาญ

เดรโกเดินวนเป็นวงกลมวงใหญ่รอบต้นวิลโลว์ มันอยู่ทางซ้ายมือของเขาเสมอ เมื่อพวกเราเดินครบหนึ่งรอบ เขาก็ก้าวช้าลง แล้วก็หยุด ฉันหยุดตาม เดรโกพึมพำบางอย่างแต่สายลมที่พัดแรงทำให้ฉันไม่ได้ยิน ฉันเงยหน้าขึ้น

“อะไรนะ?”

แต่เขาไม่ได้พูดซ้ำ ฉันขยับเท้าไปมา แล้วเดินเข้าไปหาเขาใกล้กว่าเดิม

“อะไรนะ?” ฉันทวน ตอนนี้อยู่ห่างออกไปห้าฟุต เดรโกเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างครุ่นคิด

“เธอคิดยังไงกับ –เมฆพวกนี้ –แล้วก็ท้องทุ่งกว้างๆนี่?” เขาถาม “ไม่รู้สิ –ฉันรู้สึกไม่ดีกับพวกมันเอาซะเลย”

“ไม่รู้สิ” ฉันพูดโพล่งออกไป มองท้องฟ้าเหมือนอย่างที่เขาทำ และมองดูเขาอยู่สักพักหนึ่ง “ฉันคิดว่าก้อนนั้นเหมือนหมู”

เขาหันหน้ากลับมา ขมวดคิ้ว

“ก้อนไหน?”

“อันที่อยู่สูงๆ ตรงนี้” ฉันชี้ “ปอยเมฆสามอันนั่นแหละ –เห็นไหม ที่อยู่ใต้พระอาทิตย์”

“ซื้อบื้อจริง” เขาพูดขัด ก้มหน้า และเดินออกไป นั่นทำให้ฉันรู้สึกรำคาญ จนกระทั่ง –

“มันดูเหมือนแกะต่างหาก” เดรโกกล่าว

นั่นทำให้คิ้วของฉันเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ ปากชาไปชั่วครู่ –และรู้สึกตื่นเต้นอย่างแปลกๆ

“แกะ?” ฉันร้อง และเดินตามเขา “เหมือนยังไง?”

“ดูที่หางสิ เกรนเจอร์” เขาตอบ “หมูจะมีหางม้วน แต่หางแกะจะยาวและมีจนฟูๆ”

ฉันหรี่ตามองเมฆที่อยู่เบื้องบน ยังคงเดินย่ำไปมา

“ไม่เห็นจะเหมือนหางตรงไหน”

“ดูที่ริมขอบนั่นสิ” เดรโกหันกลับมา ผงกหัวไปในทิศทางนั้น “หรือในโลกมักเกิ้ลมีแกะที่ไม่มีหางกัน”

“ที่ริมขอบไหน?” ฉันพูด ซ่อนความประหลาดใจและดีใจเอาไว้ “นายมองมันที่หัวต่างหาก”

“พระเจ้าช่วยเถอะ –ใครสอนเธอดูเมฆแบบนี้เนี่ย?” เดรโกเดินไปข้างหน้าอีกรอบ ฉันยิ้มพราย และตอบเขากลับไป

“ไม่มีใครสอนฉันเรื่องดูเมฆ”

“งั้นเธอควรจะหาคนสอนสักคนนะ!

“หรอ?” ฉันก้าวเข้าไปประชิดเขา “ใครล่ะ? นายหรอ?”

“อย่างน้อยฉันก็บอกได้แล้วกันว่าตรงนั้นมันหางหรือหัว” เขาส่ายหน้า และชี้ไปที่ก้อนเมฆ “เห็นอันนั้นไหม? มันเป็นรูปเรือโจรสลัด”

“ผิดแล้ว” ฉันบอก “นั่นมันปราสาท”

“ยัยโง่เกรนเจอร์”

“นายตาบอดรึไง”

เดรโกคำรามในลำคอว่าหึ และฉันเห็นเขายิ้ม แต่เพียงแปปเดียว แล้วมันก็หายไป แต่นั่นทำให้ฉันดีใจ แล้วฉันก็รู้ว่าการคุยกับเดรโกไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนัก

 

เดรโก

การเดินท่ามกลางแสงอาทิตย์ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น เมื่อแสงแดดส่องสว่าง ฝันร้ายที่น่ากลัวก็จะหายไป

แต่เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ถึงแม้อากาศจะยังอุ่นอยู่ก็ตาม ผมก็ต้องกลับไปที่ต้นวิลโลว์ตามเดิม เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา –ไม่ได้พูดออกมาเป็นชั่วโมง –ขอบคุณพระเจ้า ผมรู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ก็รู้สึกแบบเดียวกัน เพราะเธอเดินตามผมเป็นเวลานาน

ผมกำลังนั่งพิงนาฬิกาที่ไร้ชีวิต เหมือนที่เคยทำ เฮอร์ไมโอนี่นอนหันหลังให้ผมอยู่ไม่ไกลออกไปนัก ม้วนตัวเป็นลูกกลมๆ ผมไม่เหนื่อย และก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น ดูเหมือนเกรนเจอร์กำลังพยายามจะหลับ ผมคิด จนกระทั่งเห็นไหล่ของเธอสั่น และได้ยินเสียงสะอื้น

ผมขมวดคิ้ว

“ร้องไห้ทำไม?”

“ไม่มีอะไร” เธอตอบ และเงียบไป ทำให้ผมรอ แต่เธอก็ไม่ได้พูดต่อ ผมจึงนอนลงบ้าง ยัดหมอนเอาไว้ใต้ศีรษะ และหลับตา

แต่ผมได้ยินเสียงเธอกำลังร้องไห้ ดังอย่างชัดเจน เธอพยายามกลั้นก้อนสะอื้นไว้ในคอ แต่ด้วยความเงียบของต้นวิลโลว์ทำให้นั่นเป็นเสียงที่ค่อนข้างดัง ผมหันไปมองและกัดกระพุ้งแก้มด้านใน ผมไม่ชอบเวลาที่เธอร้องไห้ –โดยเฉพาะมันทำให้ผมคิดถึงภาพตอนนั้น ตอนที่เรียกเธอว่ายัยเลือดสีโคลน

“ร้องไห้ทำไม?” ผมถามซ้ำ อย่างกังวลปนรำคาญ

“ฉันไม่อยากนอนหลับ” เธอตอบเสียงเบา ผมยกคิ้วอย่างสงสัย

“ทำไมล่ะ?”

เกรนเจอร์ไม่ได้ตอบกลับมาเป็นเวลานาน เธอก้มหน้า นอนหันข้างและเอาแขนหนุนรองศีรษะ แล้วเธอก็พูดออกมาด้วยเสียงค่อยๆ

“นายจะไม่ทำแบบนั้นจะแฮร์รี่และรอนใช่ไหม”

คำถามนี้ทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนอยู่ด้านใน ผมมองลงไปที่มือของตัวเองตรงหน้าขา –แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับแหวนบนนิ้ว

“ฟังนะ เกรนเจอร์”  ผมพูดเสียงแข็ง “ใช่ ฉันเกลียดพอตเตอร์ และวีสลีย์ด้วย ก็ได้ ฉันยอมรับว่าบางครั้งฉันอยากจะเอาอะไรทุบหัวพวกมัน หรือแอบใส่ยาพิษในอาหาร หรือฟาดหน้าพวกนั้นด้วยไม้กวาด” ผมหยุดไปสักพัก สูดลมหายใจ พยายามจะไม่ให้ตัวเองเผลอขึ้นเสียง “แต่ฉันฆ่าพวกนั้นไม่ลงหรอก รู้ไหม” ผมเหลือบมองเธอที่ยังนอนหันข้างให้ “รู้สึกดีขึ้นหรือยัง”

เธอไม่ได้ตอบ แต่ก็หยุดร้องไห้แล้ว ผมหันหลับมาตามเดิมและมองขึ้นไปด้านบนของต้นวิลโลว์ พยายามที่จะนอนหลับ

 

เฮอร์ไมโอนี่

ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย ในตอนกลางวัน ฉันห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงมันได้ แต่ตอนกลางคืนที่ความมืดปกคุลมพวกเรา ภาพพวกนั้นวนเวียนอยู่ในหัว สลัดไม่ออก นั่นทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ –ฉันร้องไห้ต่อหน้าเดรโก อีกแล้ว –และหยุดร้องไม่ได้ด้วย ฉันไม่อยากจะลุกไปไหน รู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายได้กลายเป็นเส้นลวดที่ทิ่มแทงอย่างเจ็บปวด บางทีเดรโกอาจพูดถูก บางทีหมอกนั่นอาจจะเป็นอันตรายก็ได้

คำสารภาพของเดรโกที่ว่าเขาไม่สามารถฆ่าแฮร์รี่หรือรอนได้ทำให้ฉันตกอยู่ในความคิดที่น่ากลัวของตัวเอง แต่เมื่อความเงียบอยู่รอบตัวเราเหมือนก่อนหน้านี้ ทำให้ความอบอุ่นค่อยๆจางหายไป ฉันขยับตัว รู้สึกราวกับเป็นไข้ น้ำตาที่ล้นออกมาทำให้ภาพรอบข้างดูพร่ามัว ฉันหายใจเข้าอย่างติดขัด ลำคอทั้งเปิดและปิดจนฉันสำลัก ฉันยกมือที่สั่นเทาขึ้นปาดน้ำตา กลืนน้ำลายลงคอ แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง

“นายตื่นแล้วหรอ?” ฉันถามเสียงแหบแห้ง

“อ.. หืม?”

“นายตื่นแล้วหรอ?” ฉันพูดทวน

“ตื่นแล้ว ขอบคุณที่ถาม” เขาตอบกลับแบบห้วนๆ และฉันได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ “พวกเรามีปัญหากับการนอนกันสินะ?”

ฉันเงียบไป

“ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะไม่สบาย” ฉันตอบ

“ก็แหงสิ เธอเล่นออกไปแบบนั้น” เดรโกพูด ฉันได้ยินเสียงเขาขยับตัว ดูเหมือนจะขยับออกไป

“อย่างี่เง่าหน่า” ฉันตอบ ริมฝีปากสั่น “ถ้าฉันอาเจียนออกมาล่ะ? ฉันยังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลย”

เขาไม่ได้พูดต่อ ฉันหลับตาลง และพยายามจะนอน

“ร้องเพลงสิ” ฉันเอ่ยขึ้น

“อะไรนะ?” เขาพูดด้วยอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“ร้อง-เพลง” ฉันพูด หลับตาแน่น

“บ้ารึไง” เดรโกประชด

“มันคือเวทย์มนต์นะ” ฉันพูด เสียงยืนยัน “ฉันร้องเพลงให้นายตอนที่นายนอนไม่หลับ แล้วแสงสีทองก็ลอยขึ้นมาห่อหุ้มตัวนาย ทำให้นายพักผ่อนได้” ฉันปาดน้ำตาอีกครั้ง “นายติดหนี้ฉันหนนึง”

“อะไ –ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ไม่กี่คืนก่อน แต่ไม่สำคัญหรอก” ฉันพูด ความคิดนั้นทำให้ฉันขนลุก “ร้องเพลงสิ”

“ล้อเล่นหน่า จะให้ฉันร้อ – “

“ฉันไม่รู้” ฉันกัดฟันตอบ รู้สึกหมดหวังนิดๆ “ไม่ใช่เรื่องที่ต้องแคร์นี่”

เดรโกคำรามออกมา

“ฉันไม่ร้องเพลงหรอก เกรนเจอร์ นั่นน่าสมเพชมาก”

“ได้โปรด?” ฉันกระซิบ

เขาเงียบไป เป็นเวลานาน ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำหรอก จนกระทั่งเดรโกเริ่มพูดอะไรบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ และเขาก็ถอนหายใจ



"See her how she flies

เมื่อเห็นเธอโบยบิน
Golden sails across the sky

เรือใบสีทองข้ามท้องฟ้า
Close enough to touch

ใกล้เพียงเอื้อมมือ
But be careful if you try…

แต่จงระวัง หากอยากลิ้มลอง..."

 

เดรโกไม่ใช่นักร้อง เสียงของเขาห้าวและต่ำ แถมตัวโน้ตก็ผิดคีย์ด้วย แต่เขาก็ทำ และยิ่งร้องเสียงของเขาก็ยิ่งทุ้มขึ้น

"Though she looks as warm as gold

แม้เธอจะดูอบอุ่นราวกับแสงสีทอง
The moon's a harsh mistress

ดวงจันทร์คือหญิงสาวที่เย็นชา
The moon can be so cold

ช่างเย็นชาเหลือเกิน"



ฉันขยับตัว เริ่มรู้สึกดีขึ้น แต่จู่ๆเขาก็หยุดร้อง ฉันกลืนน้ำลาย ยกมือขึ้นกอดอก

“ร้องต่อได้ไหม?” ฉันหายใจเข้า  เมื่อเขาเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง เสียงของเขายิ่งฟังดูเพราะกว่าเดิม ทำให้ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วตัว


"Once the sun did shine

เมื่อดวงอาทิตย์ฉายแสง
Lord, it felt so fine

ข้าแต่พระเจ้า ช่างรู้สึกดียิ่ง
The moon a phantom rose

ดวงจันทร์ดอกกุหลาบแฝง
Through the mountains and the pines

ผ่านภูเขาและต้นสน
And then the darkness fell

เมื่อความมืดปกคลุม
The moon's a harsh mistress

ดวงจันทร์แห่งความรักที่รุนแรง
It's so hard to love her well…

และมันยากที่จะรักเธอ.."

 

ฉันหลับตาลง รู้สึกเหมือนทุกส่วนภายในร่างกายเริ่มคลายตัว ยิ่งฉันฟัง เสียงของเขาก็ยิ่งดังชัดเจน เสียงทุ้มลึกซึมซับลงไปในหัวใจของฉัน

"I fell out of her eyes

ฉันไม่ได้อยู่ในสายตาของเธออีกแล้ว
I fell out of her heart

ฉันไม่ได้อยู่ในหัวใจของเธออีกแล้ว
I fell down on my face

ฉันล้มคว่ำลง
I tripped and missed my start

สะดุดและพลาดการเริ่มต้น
I fell, and I fell alone

ฉันทำผิดเพียงผู้เดียว
And the moon's a harsh mistress

และดวงจันทร์คือหญิงสาวที่โหดร้าย
And the sky is made of stone

และท้องฟ้าที่แข็งราวกับสร้างจากหิน"

ฉันพยายามลืมตา แต่ลืมไม่ขึ้น แสงสีฟ้าห่อหุ้มรายรอบอยู่สักพักจนกระทั่งฉันหลับสนิท มันช่างสงบสุข –เสียงของเขาทำให้ฉันลืมความเศร้าทั้งหมดราวกับถูกชะล้างไปแล้ว น้ำตาหยดนึงไหลลงมาถึงดั้งจมูก และนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้


 

 


เดรโกร้องเพลงแล้ว เยสสส

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

481 ความคิดเห็น

  1. #446 piinkhyun (@piinkhyun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 19:00
    ไม่ต้องออกจากห้องได้มั้ย55555
    #446
    0
  2. #415 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 07:11

    เดรโกอ่อนโยนกับเฮอร์มากเลย ร้องเพลงให้ฟังด้วย

    #415
    0
  3. #349 Miya. (@yonoop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:06

    นี่จะอยู่ในห้องนี้ไปอีกกี่ตอน แต่เดรโกยอมร้องเพลงแล้วว

    #349
    0
  4. #321 cloudzel_ (@cloudzel_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 18:18
    ผุ้ชายปากแขง ชอบเค้าแล้วใช่มั้ยซิส🌝🌝🌝
    #321
    0
  5. #301 BeamLightyear (@BeamLightyear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:46

    อบอุ่นหัวใจไปจ้าาาาา เเต่ว่าเมือ่ไรจะได้ออกจากห้องนี้นะ มันชักจะนานไปเเล้ว

    #301
    0
  6. #265 fai_btam (@fai_btam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 13:57
    เดรโกผู้ทำให้การกลั้นยิ้มเป็นเรื่องยาก
    #265
    0
  7. #261 ElfA_Hale (@ElfA_Hale) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 23:17
    ตามอ่านมาตั้งแต่ตอน1 ชอบมากเลยย บางครั้งก็บีบหัวใจหน่วงซะเหลือเกิน ตอนนี้ยิ้มตามไปเลยย ชอบบบ
    #261
    0
  8. วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 23:12
    ละมุนละไมมากกกกกก ทำไมเดรโกอ่อนโยนอย่างนี้ อยากจะไปนอนฟังแทนเฮอร์ไมโอนี่55555555
    #260
    0
  9. #236 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 00:28
    ละทุนนนน
    #236
    1
    • #236-1 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 8)
      6 กรกฎาคม 2561 / 00:29
      มุน* สิ 5555
      #236-1
  10. #174 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 11:41
    เดรน่ารักมากเลยยย ดีใจที่ร้องเพลงให้หนูเฮอร์นอนหลับได้

    ทอมก็ชอบร้องเพลงนะ
    #174
    0
  11. #35 DracoM (@Abclll1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 16:47
    อยากเข้าไปนั่งฟังเดรกน้องเพลงจัง
    #35
    0
  12. #34 Dramione Always~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 06:32
    เขินนนนนเบาๆ
    #34
    0
  13. #33 Hatsune Maluko (@napasakorn102) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 22:22
    มันโอเคมาก ชอบง่าาา
    #33
    0
  14. #32 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 20:10
    อบอุ่นใจ งืออออ
    #32
    0
  15. #31 Memoris S'Misa (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 19:53
    ฟินเบาๆ ><
    #31
    0