(Dramione) What The Room Requires

ตอนที่ 23 : 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

VVVVVVVVVV

 

 

"There is no greater love than this.

There is no greater gift that can ever be given.

To be willing to die,

So another might live

There is no greater love than this."

-Stephen Curtis Chapman

 

 

VVVVVVVVV

 

 

เฮอร์ไมโอนี่

 

แผนการต้องดำเนินต่อไป พวกเราต้องทำมันให้สำเร็จ และมันจะเสร็จสิ้นลงในไม่ช้า อุปสรรคขนาดใหญ่รอพวกเราอยู่ ฉัน แฮร์รี่ และรอนต่างรู้และคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ มันในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น พวกเรามาไกลจนถอยกลับไม่ได้อีกแล้ว

เป็นเวลาอันเงียบสงบซึ่งหาได้ยากในตอนนี้ ฉันกับแฮร์รี่นั่งลงบนสนามหญ้า มองท้องฟ้าหลากสีในเวลาตอนเย็น ฉันและเขาต่างเอนหลังพิงอีกฝ่าย เหมือนที่เคยทำ ฉันสูดหายใจเอาอากาศอุ่นๆของยามเย็นเข้าปอด ฟังเสียงของสายลม เงยหน้ามองดูดวงดาวที่เริ่มแสดงตัวออกมา รอนที่น่าสงสารนอนอยู่บนพื้นไม่ไกลนัก หลับสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อน ฉันลูบแขนที่ถูกกรีดของตัวเองไปมาอย่างไม่รู้ตัว ลูบขึ้นและลง ขึ้นและลง สัมผัสถึงรอยแผลที่นูนบนผิวหนัง

“เดี๋ยวพวกเราก็หาอะไรมารักษามันได้” แฮร์รี่พูด ฉันยิ้มให้ เขารู้ว่าฉันกำลังทำอะไรแม้ไม่ได้มอง

“ฉันก็คิดว่าฉันทำได้” ฉันตอบ “แต่ฉันไม่ทำหรอก”

“ทำไมล่ะ?” เขาถาม

“เพราะว่า” ฉันเอียงคอ “เบลลาทริกซ์จะต้องตาย ฉันจะฆ่าเธอเองถ้าไม่มีใครฆ่าเธอได้” ฉันเงยหน้า “และห้าสิบปีหลังจากนี้ ฉันจะเล่าเรื่องนี้ให้หลานของฉันฟังว่าฉันตามหาฮอกครักซ์กับแฮร์รี่ พอตเตอร์ และเมื่อตอนนั้นเองที่ผู้เสพความตายพยายามจะรีดเอาข้อมูลจากพวกเรา ฉันก็ทำให้หูซ้ายของเธอหนวกซะ”

แฮร์รี่พ่นลมหายใจพรืด ตามด้วยหัวเราะ ฉันยิ้มอย่างดีใจ แต่รอยยิ้มก็ค่อยๆหายไปจากใบหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันเอนหลังลง พิงศีรษะบนไหล่อันอบอุ่นของแฮร์รี่

“ฉันรักนาย แฮร์รี่ นายเองก็รู้ใช่ไหม?”

“เอ่อ..” เขาเอ่ย “ใช่ ฉันคิดว่า ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเธอต้องบอก —“

“ฉันอยากจะพูดให้นายรู้น่ะ” ฉันตัดสินใจตอบ ขมวดคิ้ว “มันสำคัญนะ ที่จะรู้ว่ามีใครที่รักเราบ้าง และจดจำพวกเขาทั้งหมดไว้ในหัวใจ โดยเฉพาะในเวลาแบบนี้ เอาล่ะ ทีนี้ถึงตานายแล้ว”

“เธอจะเอาจริงเหรอ?”

“จริงสิ” ฉันยืนยัน

เขากระแอมคอให้โล่ง

“ก็ได้ ฉันรักเธอ เฮอร์ไมโอนี่ และฉันหมายความตามนั้นจริงๆ”

ฉันหลุดหัวเราะ

“ดีใจที่ได้ยินนะ” ฉันเลิกคิ้ว แหงนมองมองดูดาวที่กำลังส่องแสงอยู่ข้างบน “แล้วพวกเราก็รักรอนทั้งคู่”

“ใช่ เขาเหมือนน้องชายของฉัน” แฮร์รี่พึมพำ

“ฉันด้วย” ฉันกระซิบ

“ครอบครัววีสลีย์ทั้งหมดเลย” แฮร์รี่พูด

“แน่นอน” ฉันยักคิ้วให้ “โดยเฉพาะจินนี่ ถูกไหม?”

“ใช่” เขาสูดหายใจ และนั้นทำให้ฉันยิ้มออกมา

“และแฮกริด” ฉันเสริม

แฮร์รี่หัวเราะ

“แฮกริดด้วย และลูปิน และท็องค์”

“และลูน่า เลิฟกู๊ด” ฉันเพิ่ม แฮร์รี่ทำท่าใช้ความคิด

“อ่าหะ ฉันเห็นด้วย ถึงเธอจะมีพ่อที่พูดมากไปหน่อยก็เถอะ”

“แฮร์รี่!” ฉันเกือบตะโกน “มองโลกในแง่ดีหน่อยสิ”

แฮร์รี่กระแอมคอ

“โอเค เอ่อ..” เขานิ่งไปสักพัก “ซีเรียส”

ความทรงจำที่เจ็บปวดของเขาดำลึกลงในจิตใจ

“ใช่ ซีเรียส”

“และพ่อกับแม่ และดัมเบิลดอร์ และด๊อบบี้”

ด๊อบบี้ผู้น่าสงสาร”

“และศาสตราจารย์ และทุกคนที่คอยดูแลฉันในตอนที่ฉันไม่สามารถดูแลตัวเองได้” แฮร์รี่เพิ่ม

“ฉันก็คิดเหมือนนาย” ฉันต่อ “ยกเว้น พ่อแม่ที่แท้จริงของฉัน และ..” เสียงของฉันลากหาย

“และคนอื่นๆ” แฮร์รี่ต่อให้จบประโยค “คนที่เธอบอกฉันไม่ได้”

ฉันพยักหน้าให้ หลับตาลง หันหน้าไปทางแฮร์รี่

“ไม่เป็นไร” เขาปลอบโยน กุมมือของฉันไว้ด้วยมือของเขา “มันจะไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญา”

“ขอบใจนะ แฮร์รี่” ฉันกล่าว ลืมตาขึ้นมองท้องฟ้า น้ำตาคลอหน่วยอยู่ขอบตา ฉันกัดริมฝีปาก จดจำภาพดวงดาวที่ระยิบระยับเหมือนกากเพชรบนท้องฟ้าไว้ในความทรงจำ

ทุกอย่างกำลังจะโหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ

 

 

เดรโก

 

 

ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวสูงหน้าเตาผิง ในคฤหาสน์ประจำตระกูลมัลฟอย นิ้วมือลูบไปมาบนหลังแมวที่นอนอยู่บนตัก แมวสีเทาของผม สทิงค์ กระโดดขึ้นยืน สะบัดตัวและส่งเสียงคราง ผมลูบมันไปมาในแบบที่มันชอบ เหมือนที่ผมเคยทำประจำ ตั้งแต่เกาคาง จนไปถึงแผ่นหลัง และสุดที่หางของมันก่อนจะเริ่มใหม่อีกรอบ ดวงตาสีเหลืองของสทิงค์จ้องมองผม ผมมองมันกลับ มันขดตัวลงบนตักผมตามเดิม เปลงเพลิงในเตาผิงลุกโชน

เมื่อไม่นานมานี้ครอบครัวผมได้ไม้กายสิทธิ์มาใหม่ ตั้งแต่พอตเตอร์ฉกมันไปจากพวกเรา พ่อของผมหัวเราะเยาะใส่ลั่น ประกาศว่าผมต้องกล้าหาญกว่านี้ ต้องรอคอยเวลาอย่างนานถ้าอยากจะได้ไม้อันเดิมคืนมา พ่อพยายามหว่านล้อมจอมมารให้ใช้ไม้กายสิทธิ์ของเขาเอง ดังนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดคือหาไม้อันใหม่

เบลล่าทริกซ์และผู้เสพความตายคนอื่นๆไม่ได้ชื่นชอบเรื่องไม้กายสิทธ์ใหม่ของผมนัก ผมเองก็ไม่ชอบวิธีที่เขามองผมเช่นกัน ผมตัดสินใจละออกมาจากพวกเขา เดินเข้าไปในสวนที่แห้งแล้ง ผมมักจะปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคาที่ไม่มีใครจะหาเจอ ทิ้งรอยเท้าไว้ในฝุ่นบนสนาม และบนนั้น ในกล่องเหล็ก ในห้องใต้เพดาน มีหนังสือเล่มนึงซ่อนอยู่

มันถูกห่อไว้ด้วยแผ่นหนังสีดำ ตัวหนังสือบนหน้าปกเริ่มจางไปตามกาลเวลา กระดาษข้างในแห้งกรอบและบอบบาง ตัวอักษรแต่ละตัวถูกเขียนด้วยลายมือเป็นอักษรรูนโบราณ ผมถือมันไว้ รู้สึกแปลกๆเหมือนถืออะไรสักอย่างที่เบาแทบไร้น้ำหนักและไม่น่าจะมาอยู่ตรงนี้ได้ เหมือนเชือกที่ห้อยลงมาท่ามกลางทะเลที่มีพายุโหมกระหน่ำ

ท่ามกลางโลกอันโหดร้ายรอบตัวผม ผู้เสพความตายที่คร่าชีวิตผู้คน ทั้งพ่อมด มนุษย์หมาป่า หรือแม้แต่จอมมารเองที่อยู่ในคฤหาสน์ ทานอาหารและวางแผนล่วงหน้า ผมนั่งอยู่ตรงมุมห้อง ถือหนังสือไว้ในมือ พยายามแปลภาษารูนโบราณออกมา แต่ละประโยค แต่ละบรรทัด เขียนมันใหม่เป็นภาษาอังกฤษ ในเวลาที่ไม่มีใครรบกวนผม ถ้าเป็นในเวลาเมื่อก่อนแล้ว ผมคงไม่พอใจอย่างมากที่ไม่มีใครสนใจผมเลย ตอนนี้ผมกลับยินดีอย่างยิ่งที่พวกเขาทำแบบนั้น พ่อและแม่ต่างคิดว่าผมกำลังพยายามจะกลับไปเรียนหนังสือ เขาเลยปล่อยผมไว้ตรงนี้ตามใจชอบ จอมมารและผู้เสพความตายเชื่อว่าผมเป็นเด็กไร้สมองที่สั่งสอนไม่ได้การ เขาจึงทิ้งผมไว้ตามลำพังเช่นกัน

ผมใช้หนังสือเป็นเครื่องเบี่ยงเบนความสนใจและบรรเทาความเจ็บปวดในตอนแรก แต่แล้ว..ในไม่ช้า ผมเริ่มซึมซับทุกอย่างจากที่ผมแปลออกมา ผมนั่งอยู่บนโต๊ะ มีเพียงแสงจากตะเกียงที่ให้ความสว่าง ทุกคำที่ผมเขียนลงไป ผมยิ่งจดจำและบันทึกมันไว้ในหัวสมองมากขึ้น

ประวัติศาสตร์ ข้อเท็จจริง และเวทย์มนต์คาถาทั้งหมดของเวทย์โบราณ

ผมหลับตา ฟังเสียงแมวของผมครางในลำคอ

เสียงประตูเปิดออกดังขึ้นด้านหลัง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆทำลายความสงบของบรรยากาศลง เขาทั้งรีบร้อนและจริงจังกับเรื่องนี้ ผมขบฟัน ก้มหน้าลง

สเนปตรงเข้ามาที่ตฤหาสน์ของผมจากฮอกวอตส์

ผมไม่ได้หันไปมองเขา

“จอมมารส่งฉันมา” สเนปเอ่ย เสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน “พวกเราจะเดินทางไปฮอกวอตส์”

เบลล่าทริกซ์ตรงรี่เข้ามาหาเขาทันทีจากอีกห้อง ไถก้นลงมาตามราวบันไดอย่างเริงร่าเหมือนเด็กสาว ผมเลิกคิ้วมอง ไม่ได้ลุกออกจากเก้าอี้

“เซเวอรัส!” แม่ร้อง เดินเข้ามาใกล้สเนป เสียงฝีเท้าของแม่ดังกระทบพื้นหิน “อะไรนะ ตอนนี้หรือ?”

“ถูกแล้ว นาร์ซิสซ่า พอตเตอร์และเพื่อนของมันบุกเข้ามาในปราสาท กำลังตามหารัดเกล้าของเรเวนคลอ”

ผมจ้องมองเปลวไฟที่ลุกขึ้น มองแหวนของผมที่ส่องประกายเมื่อกระทบแสง

“ลูเซียสอยู่ข้างบน” แม่พูด

“ฉันรู้ แต่เราต้องไปกันได้แล้ว” สเนปตอบ “ฉันจะไปรอเธออยู่ข้างนอก เตรียมตัวให้พร้อม” แล้วเขาก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง ประตูปิดตามหลัง

“สงครามที่ฮอกวอตส์?” เสียงแม่กระซิบ ท่ามกลางความเงียบงัน

“ใช่แล้ว ซิสซี่ มาเร็ว!” เบลล่าทริกซ์หัวเราะคิกคัก “ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว เวลาของเรา ที่จะเอาของของเราคืน!

“แต่..แต่นั่นโรงเรียนของเรานะ” แม่แย้ง  “ของลูเซียสและฉัน และพี่ และเซเวอรัส และ

“และพวกเราก็กำลังจะไปทวงมันคืน!” ป้าเบลล่าประกาศ “กำจัดพวกเลือดสีโคลนให้หมดและทุกคนที่ขวางทางพวกเรา ทำให้ฮอกวอตส์เป็นแบบที่ควรเป็น!

“กำจัดพวกมัน” แม่ทวนคำ น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้น “อย่ามาพูดดีไปหน่อยเลย เบลล่า เธอหมายถึงฆ่าพวกเขา”

“ก็ใช่น่ะสิ” เบลล่าทริกซ์ตะคอกกลับ “เธอคิดว่าอะไรล่ะ?”

“เธอกำลังจะฆ่าเด็กนักเรียน”

“พวกมันไม่ใช่เด็กนักเรียน ซิสซี่” เบลล่าส่งเสียงรอดไรฟัน “พวกมันเป็นสัตว์ชั้นต่ำ และฉันจะฆ่าพวกมันทั้งหมด ด้วยอำนาจของจอมมาร และไม่ใช่แค่พวกมัน ฉันรอมาเป็นปีแล้วที่จะฆ่าไอ้พวกทรยศต่อเลือด เธอก็ด้วย ใช่ไหม? พวกวีสลีย์น่าโสโครกและนิมฟาดอร่า และ..และไอ้ตัวประหลาดที่เธอแต่งงานด้วย” เธอพ่นคำสาบานออกมา “ฉันจะบอกเธอให้ ซิสซี่ เธอควรจะมาดูนะ ฉันตั้งใจจะตัดหัวพวกมันออก แล้วล้างไส้ไอ้เด็กลูกผสมของนิมฟาดอร่าให้เหมือนไก่งวง”

“นิมฟาดอร่าเป็นลูกพี่ลูกน้องผม”

เสียงของผมแทรกขึ้น แม้ผมจะไม่ได้พูดเสียงดัง ผู้หญิงทั้งสองคนหันขวับ ผมรู้สึกได้แม้กำลังหันหลังให้พวกเขา จ้องมองไฟในเตาผิง

“ใช่” เบลล่าทริกซ์ตอบเสียงเรียบ “หลานฉันด้วย แกคิดว่านั่นจะเปลี่ยนใจฉันได้หรือ?”

“เบลล่า” แม่เริ่ม

“และนังเลือดสีโคลนที่เข้ามาขวางทางฉัน” เบลล่าทริกซ์ดีดนิ้ว ราวกับกำลังนึกถึงรายชื่อทุกคนที่หล่อนจะกำจัด “นังนั่นที่บังอาจทำร้ายฉันแล้วหนีไปได้ จะเป็นรายต่อไป หลังจากนิมฟาดอร่า ฮ่า! หล่อนคงจะต้องรอนานหน่อยล่ะ” เธอหัวเราะในลำคอ ป้าเบลล่าเดินตรงเข้ามาหาผม และพูดด้วยเสียงดังขึ้น “บางทีฉันอาจจะให้เดรโกจัดการเธอเองก็ได้ ดีมั้ย? งานชิ้นแรกของเขา น่าสนุกไหมล่ะ เดรโก?”

“ป้าครับ” ผมพูดขึ้นด้วยเสียงนิ่งและเย็น “บางครั้งผมก็สงสัยว่าป้าจะทำอะไรในเวลาว่างหลังสงครามจบแล้ว ต้มลูกของนิมฟาดอร่าและกินเป็นอาหารหรือครับ?”

ผมยืนขึ้นช้าๆ สทิงค์กระโดดลงจากตักและเดินไปที่มุมห้อง ผมเท้าแขนไว้บนพนักเก้าอี้ ไม่ได้เงยหน้ามองป้าเบลล่า สายตาจดจ้องอยู่ที่พื้น

“หรือป้าอาจจะลองหวีผมให้เรียบร้อยดูสักครั้ง ใส่น้ำหอมและหวังว่าจอมมารจะหันมาสนใจป้าบ้าง?”

ผมเงยหน้าขึ้นสบตา ป้าเบลล่ายืนอยู่ห่างจากแม่ไม่เกินห้าสิบเมตร แม่มองหน้าผม เบลล่าทริกซ์อ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษขาว

“แก แกกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?” เธอคำราม มือสองข้างกำหมัดแน่น

“ป้าพูดถูก ผมคิดว่าคงไม่ เพราะมันไม่มีวันที่จอมมารจะสนใจป้าหรอก” ผมสบตาเธอ หรี่ตาของผมลงเป็นเส้นแคบๆ “ป้าคิดว่าตัวเองเป็นคนวิเศษสำหรับเขาหรอครับ? คิดว่าตัวเองมีค่าสำหรับจอมมาร?” ผมส่ายหน้า ม้วนริมฝีปากขึ้น “ป้ามีค่าเป็นแค่สุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ คอยทำงานสกปรกให้เขา” ผมหยุดไปสักพักและพูดต่อ “ป้ามีค่าเท่ากับสัตว์ตัวนึงเท่านั้น”

เบลล่าทริกซ์ขยับตัวอย่างว่องไวจนผมตามไม่ทัน มือฉวยไม้กายสิทธิ์และตวัดออก เสียงของแม่กรีดร้องอย่างตกใจ แต่ไม่ดังเท่าคาถาของเบลล่าทริกซ์

“ครูซิโอ!

มันตรงดิ่งเข้ามาที่หน้าอก ผมกระเด็นถอยหลัง มือจับที่ตำแหน่งหัวใจของตนเองอัตโนมัติ ความแสบร้อนเด่นชัดบนผิวหนัง

ภาพทั้งหมดเริ่มพร่าเลือน ผมลืมตา สูดหายใจ สำรวจร่างกายตัวเองให้ทั่ว ก่อนสายตาจะมองไปที่ป้า

เธอยืนนิ่ง ไม้กายสิทธิ์ชี้ตรงมาที่ผม ดวงตาสีดำที่คลุ้มคลั่งเบิกกว้าง ความตกใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเผือด เบลลาทริกซ์ดูน่ากลัว ดุร้ายเหมือนปีศาจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

“สัญญากับฉันนะ ว่าเธอจะระลึกไว้เสมอ” ดัมเบิลดอร์พูด “เธอเข้มแข็งกว่าที่เธอคิด”

 

เสียงแม่กรีดร้องและตรงเข้าไปหาป้าเบลล่าทริกซ์ แต่หญิงสาวผลักเธอออก ผมตะเกียกตะกายลุกขึ้น ป้าเบลล่ากรีดเสียงใส่และชี้ไม้มาตรงหน้า

“อะวาดา เคดราฟวรา!

แสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นทั่วห้อง

พลังมืดตรงเข้ามาหาผม ซัดให้กระเด็นไปกระแทกกับตู้ กระจกร่วงลงมาแตกกระจาย พายุโหมกระหน่ำ ก้อนหินทุกก้อนสั่นไหว จนสุดท้ายทุกอย่างก็เหลือเพียงความเงียบ

ผมลืมตาขึ้นมอง

เบลล่าทริกซ์นอนหงายอยู่บนพื้น นิ่งไม่ไหวติง ผมถอยห่างออกจากตู้ อ้าปากหอบเอาอากาศเข้าปอด หัวใจเต้นโครมคราม ผมยิ้มออกมาอย่างดีใจ

ผมยังไม่ตาย

และมากกว่านั้น

ผมพูดถูก

ผมลุกขึ้น ขาสองข้างสั่นแต่พยายามทรงตัวไว้ สองเท้าย่ำไปบนเศษแก้วที่กระจายทั่วห้อง ถ้วยจานชามทุกใบกองอยู่บนพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ แม่ยืนนิ่งอยู่ข้างป้าเบลล่า สองมือกุมลำคอไว้ สงบนิ่งจนเหมือนหุ่นขี้ผึ้ง

ผมเดินไปหาป้าเบลล่า ดวงตาว่างเปล่าของเธอมองเพดาน เส้นผมสีดำยาวสยายบนพื้นหิน ลมเย็นเยือกพัดเข้ามาในห้อง

ผมก้มลง แตะนิ้วมือบนชีพจรของเธอ มันหยุดนิ่ง

“ลูก..” แม่คราง “ลูกฆ่าเธอ..”

“เธอฆ่าตัวเอง” ผมพึมพำ ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนไม่สามารถละสายตาไปจากใบหน้าของป้าได้ “ผมไม่มีแม้แต่ไม้กายสิทธิ์ด้วยซ้ำ”

แม่ชะงัก และเริ่มร้องไห้ ยกมือขึ้นปิดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ผมมองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ชีวิตของเบลล่าทริกซ์

 

"The lamb's protection does extend

Against murderer's efforts to you

A life for life

In skin imbues

The greatest power of all

A shroud around you will not bind

To death you will not fall."

 

(ผู้ปกป้องลูกแกะไร้เดียงสามีอยู่จริง

ป้องกันจากประสงค์ร้ายของฆาตกร

ชีวิตต่อชีวิต

ซึมซับไว้ใต้ผิวหนัง

พลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

 ผ้าห่อศพจะไม่ถูกผูกมัด

รักษาไว้จากความตาย)

 

ประโยคในหน้าสุดท้ายของหนังสือโบราณเล่มนั้น ผมจำมันไว้ และจำมันได้ดีตั้งแต่แปลคำพวกนั้นออกมา พวกมันอยู่กับผมตลอดเวลาในความคิด ทุกก้าวที่ผมเดิน รู้สึกถึงทุกตัวอักษร ผมเข้าใจความหมายของมันทุกคำ

และตอนนี้ผมก็รู้ว่ามันเป็นจริง

ดัมเบิลดอร์ตายเพื่อผม

ปกป้องผมไว้จากโวลเดอมอร์

ผมรู้แล้วว่าผมควรจะทำอะไร

และสิ่งที่ผมต้องทำคืออะไร

“เกิดอะไรขึ้น? เสียงดังอะไรกัน?” พ่อเดินลงมาจากบันได ผมไม่ได้หันกลับไปมอง ภาพเบื้องหน้าทำให้เขาหยุดนิ่ง

“อะไร?” เขาอ้าปากค้าง “เกิดอะไรขึ้น?”

“เบลล่า.. เบลล่าจะฆ่าเดรโก!” แม่สะอื้น แต่คาถาย้อนหลับและ..และเธอ เดรโก นั่นลูกทำอะไรน่ะ?”

ผมไม่ได้ตอบคำถาม ผมแกะไม้กายสิทธิ์ของเบลล่าทริกซ์ออกจากมือ ลุกขึ้นยืนตัวตรง หันกลับไปมองพ่อ

ทั้งคู่ยืนตัวแข็ง ดวงตาของแม่เต็มไปด้วยน้ำตา สายตาของพ่อเต็มไปด้วยความตกตะลึง ดวงตาสองคู่จดจ้องมาที่ผม

“ผมทำในสิ่งที่ควรจะทำ” ผมตอบ มองพวกเขาทั้งคู่ “ผมรักพ่อและแม่นะครับ” ผมเอ่ย สะบัดไม้กายสิทธิ์ เกิดเสียงปังดังลั่น หายตัวไปจากคฤหาสน์มัลฟอย

 










 

 

 


ขอให้พวกเขาสองคนได้เจอกันอีกไวๆ ขอให้ทุกคนปลอดภัยในสงครามด้วยเถอะ T T



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

481 ความคิดเห็น

  1. #457 piinkhyun (@piinkhyun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 16:05
    ในที่สุดด
    #457
    0
  2. #427 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 13:07

    โอ้ มาย กอดดก เดรโกคืออย่างหล่อเลย

    #427
    0
  3. #387 POPPIN-s (@zigetab3v) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 17:14
    ทำดีแล้วเดรโก นายทำสิ่งที่ควรจะทำ
    #387
    0
  4. #361 Miya. (@yonoop) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 22:29

    เยี่ยมมาเดรโกกกก

    #361
    0
  5. #334 cloudzel_ (@cloudzel_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 17:07
    ทำดีมากเดร!
    #334
    0
  6. วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    ทำดี ทำดีมากๆ ประทับใจ นายโคตรเท่เลยเดรโก
    #283
    0
  7. #249 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 13:40
    แกทำได้เดร
    #249
    0
  8. #221 mongmongji (@pandamongji) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 09:32
    เครทำดีมากกกกกกกกคิดดีแล้วโอ๊ยเก่งมาค่าาา//ปรบมือ
    #221
    0
  9. #189 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:13
    เดรเท่สุดๆๆไปเลยย คนที่จะจบเรื่องนี้คือเดรสินะ
    #189
    0
  10. #160 aabbjgg (@nuttopk625) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 13:05
    ผมทำในสิ่งที่คำจะทำ กรี้ดดเดรโกโคตรเท่เลยเหอะ 
    #160
    1
    • #160-1 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 23)
      3 มิถุนายน 2560 / 17:23
      เดรขอเป็นคนดีมั่งค่ะ ถถถ
      #160-1
  11. #147 ppitta (@ppitta) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:38
    ฮืออ เราชอบเรื่องนี้มากๆๆเลยค่ะ ไม่รู้ไรท์จะเห็นมั้ยแต่อยากบอกว่าไรท์บรรยายออกมาดีมากกกกกก เป็นงานเขียนดีๆเรื่องนึงได้เลยนะคะ ยังไงก็สู้ๆน้าเป็นกำลังใจให้ มาต่อไวๆน้าา
    #147
    1
  12. #140 K'CHW (@chawalin2833) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 03:47
    เดรกโครตเท่ห์
    #140
    1
  13. #139 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 22:13
    ในที่สุดด เฮ้อออ  ใกล้แล้วๆงืออออ สู้ๆนะไร้เตอร์เป็นกำลังใจให้้ค่า
    #139
    1
  14. #138 tuktahiper (@tuktahiper) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 23:26
    รอตอนต่อไปน้าลุ้นมากเลยว่าเนื้อเรื่องจะเป็นยังไงต่อ
    #138
    0
  15. #137 litter girl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:56
    โอ๊ยลุ้นน สมน้ำหน้าเบลลาทริก ไปหาเฮอร์เลยเดรก
    #137
    0
  16. #136 Memoris S'Misa (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:14
    เบลล่า.... ตายจริงหรอ???
    #136
    1
  17. #135 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:03
    สุดยอดมาก เดรโกเหมือนจะไร้เทียมทานเลยตอนนี้//สะท้อนกลับคาถาพิฆาตอันเปี่ยมล้นจิตสังหารด้วยความกล้าในหัวใจเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!!!
    #135
    0
  18. #134 SnIPeR (@amtitima) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:00
    ในที่สุด นังเบลล่าก็ตายซะที เย้~
    รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #134
    0
  19. #133 มาดาม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 20:47
    รออ่านตอนต่อไปนะค๊าาาาา
    #133
    0