(Dramione) What The Room Requires

ตอนที่ 16 : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

 W E N TM.



All those days chasing down a daydream

All those years living in a blur

All that time, never truly seeing

Things the way they were

Now she's here, shining in the starlight

Now she's here, suddenly I know

If she's here

It's crystal clear

I'm where I'm meant to go.

And at last I see the light

And it's like the fog has lifted

And at last I see the light

And it's like the sky is new

And it's warm and real and bright

And the world has somehow shifted…

All at once,

Everything is different

Now that I see you.

-"I See the Light," –Tangled

 

 

 

วันที่ยี่สิบสี่

เดรโก

 

 

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า?”

เฮอร์ไมโอนี่ถามผม พวกเรากำลังเดินเล่นกันอยู่ในทุ่งใต้แสงแดดยามเช้า ผมมองเธออย่างใช้ความคิดและส่งยิ้มให้

“แค่กำลังคิดอะไรบางอย่าง”

“เรื่องอะไรล่ะ?”

“ไม่บอก ความลับน่ะ”

“ไม่แฟร์เลย” เธอว่า มองผมด้วยสายตาแปลกๆ

“ทำไมล่ะ?” ผมหัวเราะ

“ก็..” เธอเงียบไปสักพัก “ทีฉันยังไม่มีความลับ –“

ผมหัวเราะออกมา

“กับนาย ไม่เคยคิดถึงมันอีกเลยด้วย”

“ฉันคิดถึงคำใบ้ในนิยายเรื่องอื้อฉาวในโบลีเวีย” ผมพูด “เธอคิดว่ามันกำลังจะเกิดอะไรขึ้น?”

เธอส่งเสียงครางในลำคอ

“ไม่รู้สิ ฉันว่าฉันเผลอหลับไปตั้งแต่กลางเรื่องได้” เธอตอบเสียงเบา ปัดมือเล่นไปมาระหว่างต้นข้าวแต่ละต้น ผมเลิกสนใจ กลับมาคิดถึงเรื่องก่อนหน้าที่เธอจะเอ่ยปากถาม จินตนาการถึงเหตุผลของสิ่งต่างๆให้เป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น ผมหลับตาลง และหายใจเข้าเต็มปอด

แล้วก็..เกี่ยวกับเรื่องนั้น.. ผมบอกกับห้องต้องประสงค์

“นั่นอะไรน่ะ?” เฮอร์ไมโอนี่ทักขึ้น เธอหยุดเดิน ผมลืมตาและหยุดยืนอยู่ข้างๆเธอ แล้วเธอก็ออกเดินนำหน้า

“อะไร? เธอเห็นอะไร?” ผมถาม เฮอร์ไมโอนี่เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ผมเดินตามเธออยู่ข้างหลังและ –

พวกเราเดินมาหยุดอยู่หน้าเครื่องเล่นจานเสียงสีแดงขนาดใหญ่กลางทุ่งข้าว ผมยิ้มออกมาดีใจ

“ว้าว!” เฮอร์ไมโอนี่ร้อง “ดูมันสิ!” เธอก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา แต่ผมเร็วกว่า และอุ้มมันขึ้นมาในอ้อมแขน พยายามจะจับจานเสียงขนาดใหญ่ไม่ให้หล่น

“นาย –ทำอะไรน่ะ?” เธอถาม

“เอามันกลับไปน่ะสิ”

“ท –ทำไม?” เธอถามอีก

“ฉันว่านี่ของฉัน” ผมตอบคำถาม และเดินกลับไปทางโพรงต้นไม้

“ไม่ยุติธรรมเลย!” เธอต่อว่า ฟังดูเหมือนกำลังโกรธนิดๆ

“ฉันรู้ ฉันรู้” ผมพูดขณะเดินกลับไปที่โพรงต้นไม้อย่างทุลักทุเล อุ้มเครื่องเล่นที่ใหญ่และหนักไปด้วย “แต่เดี๋ยวฉันจะทำอะไรให้เธอดู”

“แต่ เดรโก –“

“อย่าเพิ่งเข้ามาจนกว่าฉันจะบอกล่ะ!” ผมเตือนเธอ และเมื่อมาถึงก็ปัดม่านใบไม้ออก เดินเข้าไปก่อนอย่างตื่นเต้น

ห้องต้องประสงค์ได้ยินคำขอของผม และต่อจากนี้คงต้องเป็นหน้าที่ของผมที่จะทำอะไรๆให้เป็นไปตามแผนเสียที

 

 

เฮอร์ไมโอนี่

 

ฉันเดินไปเดินมาอยู่หน้าต้นวิลโลว์ได้เป็นเวลาสักสองสามปีสักปี เปล่า –อันที่จริงก็ไม่ถึง  แต่ก็เป็นเวลานาน ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มจะมืดแล้ว

“เดรโก” ฉันเรียก “นายทำอะไรกับเครื่องเล่นน่ะ? ฉันได้ยินเสียงมันดังออกมานิดหน่อย”

เขาไม่ตอบ ฉันขมวดคิ้ว และนึกสงสัยว่าเขาจะได้ยินหรือไม่ –บางทีม่านใบไม้นั่นก็ปิดเสียงได้ดีเกินไปหน่อย

“เดรโก..” ฉันลองเรียกอีก เริ่มจะหมดความอดทนกับการรอคอย “เดรโก เอาล่ะ ฉันรู้ว่านายบอกให้ฉันรออยู่ข้างนอกจนกว่านายจะเรียก แต่ถ้านายไม่ตอบ ฉันก็จะเข้าไปแล้วนะ” ฉันปัดม่านให้พ้นทาง และก้าวเท้าเข้าไป –

และยืนหยุดนิ่งอยู่หลังม่าน

“นาย –นายกำลังทำอะไร?” ฉันถามขณะสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณห้องที่ถูกอาบด้วยแสงอ่อนๆ ดูสวยงาม แตกต่างไปจากเดิม รูปภาพทั้งหมดยังติดอยู่กับต้นไม้ อย่างอื่นนอกเหนือจากนั้นถูกเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างหลังนาฬิกา ยกเว้นเครื่องเสียง –เดรโกยืนอยู่ข้างๆมัน เขาไขว้มือไว้ข้างหลัง และกำลังมองอย่างตื่นเต้น

“ฉัน –เอ้อ –ยังไม่คิดว่าเธอจะเข้ามาตอนนี้” เขาว่า “ฉันกำลังพยายามจะทำอะไรให้ –“

 ฉันขมวดคิ้ว และเดินเข้าไปข้างใน

“ทำอะไรล่ะ?”

เขายักไหล่ แกล้งมองไปที่เครื่องเสียง และเอามือลูบต้นคอตัวเอง

“ฉันคิดว่ามันน่าจะใช้งานได้ ถึงเสียงจะไม่ค่อยดังเท่าไหร่” เขาว่า มองกล่องเล็กๆของมัน “ในนี้มีแต่เพลงเพราะๆ และ –ฉันกำลังเลือกเพลงที่เพราะที่สุด เอาออกมาเล่น” เขามองฉัน และยิ้มอย่างเขินอาย

“เพลงอะไรล่ะ?” ฉันขยับเข้ามายืนข้างๆเขาและมองลงไปที่แผ่นเลียงทั้งหมด

“พวกเพลงเก่าๆ –อย่างพวกเพลงบรรเลง” เขาอธิบาย “ฉัน.. เอ่อ.. ฉันเคยเต้นรำเพลงนี้ในงานฉลองครบรอบแต่งงานเจ็ดสิบปีของคุณปู่”

ฉันมองหน้าเขาและเลิกคิ้ว เดรโกมองกลับมา แล้วเขาก็หัวเราะลั่น

“นี่ ฉันจะทำให้เธอดู” เขาก้มลงและเปิดเครื่องเสียง มันเริ่มเล่นไปตามเพลงที่เดรโกจัดไว้

“นายจะให้ฉันดูอะไร?” ฉันมอง หรี่ตาเป็นเส้นแคบๆ

“ช่างซักช่างถามจริง” เขาเลิกคิ้ว มองอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้ฉันตกใจนิดหน่อย แล้วเขาก็ยืนขึ้น ยืดตัวตรง

เสียงไวโอลินดังออกมาจากกล่องเครื่องเสียง เพลงที่นุ่มนวลทำให้ฉันคิดถึงท่วงท่าที่สง่างามของแมว –ช่างสวยงาม อ่อนช้อย และน่าหลงใหล

“มันจะเริ่มช้าๆแบบนี้” เดรโกอธิบาย “แล้วก็ตรงนี้ เราจะค่อยๆก้าวเท้าเป็นจังหวะ หนึ่ง สอง-สาม หนึ่ง สอง-สาม” เขาพูด เสียงไวโอลินคลอไปกับเสียงพิณ เดรโกขยับเท้า จากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง มองที่เท้าอย่างระวัง ฉันเองก็มองที่เท้าเดรโกเช่นกัน เดรโกยื่นมาออกมาที่ฉันและหัวเราะน้อยๆ

การกระทำนั่นทำให้ฉันหยุดชะงัก และผงะไปชั่วครู่

“ฉันเต้นได้ไม่ค่อยดีเท่า –“

เสียงไวโอลินดังขึ้น เดรโกยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์อีก และมองอย่างท้าทาย ทำให้ฉันต้องเอื้อมมือออกไป วางมือของตัวเองลงบนฝ่ามือของเดรโก

“ฉันรู้ว่ามันไม่จริง” เขาว่า ดึงตัวฉันเข้ามาใกล้ เสียงดนตรีบรรเลงช้าๆคลอไปกับจังหวะการเต้นรำของฉันกับเดรโก เขายกมือขึ้น ให้ฉันหมุนรอบตัว จนฉันยืนมาหยุดอยู่หน้าเดรโกพอดี –แล้วเขาก็สอดแขนข้างนึงไว้ข้างใต้ มือขวาโอบเอวฉันพอดี มือซ้ายของเขากุมมือขวาของฉันไว้อย่างอ่อนโยน เดรโกเลิกคิ้วมอง ใบหน้าของฉันขึ้นสีแดงก่ำ แล้ว –

เสียงไวโอลินดังขึ้นตรงจังหวะ เดรโกดึงฉันเข้ามา และก้าวไปตามจังหวะของเสียงเพลง เร็วกว่าที่เขาเคยทำให้ดูเมื่อกี้เสียอีก ฉันก้าวเท้าตาม สายตาจดจ้องที่เท้า พยายามจะเต้นให้มันเข้ากับเดรโก เขากุมมือฉันไว้แน่น

“มองหน้าฉัน” เดรโกแนะนำ “มองหน้าฉัน –ให้ฉันนำทางเธอเอง”

ฉันเงยหน้า และสบตาเข้ากับเดรโกพอดี ทำให้ลมหายใจฉันสะดุดไปเสี้ยววินาที

เสียงเพลงขับขานอย่างทุ้มนุ่มลึก เดรโกยกแขนขึ้นให้ฉันหมุนลอดแขนของเขาอีกครั้ง และอีกครั้ง

แล้วทันใดนั้น เสื้อคลุมสีดำก็ปรากฎขึ้นด้านหลังของเขา มันค่อยๆกลืนกินเสื้อเชิ้ตสีขาวของเดรโก เริ่มจากหัวไหล่ แขน และเรื่อยมาจนถึงคอ ในที่สุดเดรโกก็อยู่ในชุดสีดำที่สง่างามที่สุด หรูหราที่สุดที่ฉันเคยเห็น ด้านนอกของเสื้อคลุมประดับด้วยเงิน พวกเราเต้นรำและเดรโกยกแขนให้ฉันหมุนตัวอีก

เสียงเพลงดังขึ้น ท่วงทำนองลึกซึ้ง เสียงไวโอลินสูงขึ้นและหวานเหมือนเสียงของผู้หญิง ในขณะที่เล่นเพลงเดียวกัน –

ประกายสีเงินหมุนวนอยู่รอบข้อเท้าฉัน และไล่สูงขึ้นมาทุกครั้งที่เสียงไวโอลินดังขึ้น ฉันก้มลงไปมองที่เท้าของตัวเอง แล้วก็ต้องร้องออกมาอย่างประหลาดใจ

ชุดนักเรียนของฉันถูกแทนที่ด้วยชุดราตรีสีเงินยาวแขนกุดที่สวยงดงามที่สุด แบบที่ฉันไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน –เหมือนในฝันของผู้หญิงทุกคน เหมือนดวงดาวนับล้านถูกทักถอ รวมกันเป็นหนึ่งเดียว ชายกระโปรงพลิ้วไหวขณะที่ฉันขยับตัวไปมา ทำให้เกิดภาพที่งดงาม ฉันเงยหน้าขึ้น เดรโกเองก็งดงามไม่แพ้กัน ฉันมองเขาอย่างตกตะลึง ปากอ้าค้าง แต่ไม่มีคำพูดใดๆออกมา เดรโกยิ้มอย่างพอใจ เขาหมุนตัวฉันออก แล้วปล่อยมือข้างหนึ่งออก –

เกิดแสงสีขาวสว่างจ้า เสียงกลองดังกระหน่ำ –

แล้วท่วงทำนองของเพลงก็เปลี่ยนไป เร็วขึ้น เสียงเครื่องดนตรีบรรเลง เหมือนเป็นการเต้นลีลาศมากกว่าจะเป็นการเต้นรำ

ฉันกะพริบตา และก็เห็นสิ่งที่ปรากฎอยู่ตรงหน้า

 เดรโกยืนอยู่ตรงข้ามฉัน ก้าวเท้าไปมาตามจังหวะที่ฉันเองก็คุ้นเคย และภาพที่ฉันเห็นก็ทำให้ฉันแทบไม่อยากเชื่อสายตา

พวกเรากำลังยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ –กำแพงสีดำสูงและเพดานสีขาว แชนเดอร์เลียคริสตัลสองอันห้อยตกแต่ง พื้นก็เป็นสีขาวและดำเงาวับ เหมือนลายตารางหมากรุก และเสาสูงทุกต้นก็ถูกปกคลุมด้วยดอกลาเวนเดอร์ที่บานสะพรั่ง

แฮร์รี่ พอตเตอร์ อยู่ในชุดใหม่สะอาดเอี่ยม ยืนอยู่ด้านตรงข้ามกับฉัน ข้างๆเดรโก ในแถวผู้ชายที่ทุกคนยืนเรียงกัน

รอน วีสลีย์ ตัวสูงขึ้นจากที่ฉันเห็นครั้งสุดท้าย ขนาบอีกข้างของเดรโกเช่นกัน –และเขาไว้เคราด้วย! –รอนอยู่ในชุดเดียวกับแฮร์รี่ –ในมือของทั้งคู่ถือดอกคาร์เนชั่นสีแดงไว้

จินนี่ วีสลีย์ในชุดสีม่วงที่เข้ากับเธอที่สุด ยืนอยู่ด้านซ้ายของฉัน เธอเป็นคู่เต้นรำของแฮร์รี่ในคืนนี้

และพาราวตี พาติล –สวยงามเหมือนเช่นเคย อยู่ในชุดราตรีสีมรกต ยืนอยู่ทางด้านขวา

ผู้ชายและผู้หญิงทุกคนต่างยืนอยู่คนละแถว ฉันเห็นเนวิลล์ และลูน่า รวมถึงคอลิน และเพื่อนร่วมชั้นอีกนับไม่ถ้วนในฮอกวอตส์ ต่างพากันเต้นรำ หัวเราะอย่างมีความสุข หรือพูดคุยอย่างออกรสกับคู่เต้นรำหรือเพื่อนคนอื่นๆ ทุกคนอยู่ในชุดที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเมื่อตอนงานเต้นรำ ในตอนปีที่สี่

ฉันยืนนิ่ง และมองทุกคนอย่างตกตะลึง เดรโกมองหน้าฉัน และขยิบตาให้

“ฉันชอบวงดนตรีที่มาเล่นนะ เธอว่าไหม?” เขาถาม ชี้ไปด้านบน ฉันมองตามและเห็นเครื่องดนตรีทุกชิ้นลอยอยู่ในอากาศ ฉันทำหน้าตกใจให้กับภาพที่เห็น แล้วเดรโกก็หัวเราะเสียงดังออกมา

เดรโกยื่นแขนออกมา พร้อมๆกับเสียงดนตรีที่เปลี่ยนไป ผู้ชายทุกคนก็ทำแบบเขาเช่นกัน และผู้หญิงทุกคนก็ก้าวเท้าออกมาด้านหน้า เข้าหาคู่เต้นรำของตัวเอง ฉันขยับเท้าที่แทบจะติดหนึบออกจากพื้นกระเบื้องและจับแขนที่แข็งแกร่งของเดรโก มือของฉันจับเสื้อคลุมของเขา แล้วฉันก็รู้ว่าหน้าพวกเราอยู่ใกล้กันมากแค่ไหนก่อนที่ฉันจะทันคิด เขาหมุนฉันไปอีกด้าน ตอนนี้เดรโกยืนในจุดที่ฉันเคยยืน ฉันมองและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ รู้สึกทั้งอึดอัดและพอใจไปพร้อมๆกัน

“พวกเราจะฉลองคริสมาสต์ปีนี้กันที่นี่” รอนตะโกนออกมา ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลง

“อะไรนะ?” ฉันตอบ อย่างค่อนข้างตกใจ แล้วพวกเราก็หมุนตัวอีก รอนพยักหน้าให้และยิ้มให้ปัทมา

“เราฉลอง คริสมาสต์กัน ที่นี่” รอนชี้ไปที่พื้นหลังจากที่เขาปล่อยมือจากปัทมาแล้ว และมองฉันอย่างพิจารณา

“ฉันโอเค ก็ถ้าเธอโอเคล่ะนะ” แฮร์รี่แทรกขึ้น เขาตะโกนมาจากอีกด้าน เขามองหน้าฉันและมองอ้อมหลังเดรโก เพื่อจะได้จ้องรอนด้วยสายตาที่เหมือนจะบอกว่าซื่อบื้อเอ๊ย

“ทำไมนายต้องขึ้นอยู่กับเธอด้วย?” รอนถาม ขณะที่ทุกคนหยุดเต้นและปรบมือเป็นจังหวะสองครั้ง “นายคิดว่าเธอกลัวว่าคนจะเยอะเกินไปงั้นหรอ?”

“ก็นั่นมันบ้านเธอนี่!” จินนี่ตะโกนใส่รอน ข้ามฉันกับเดรโก

“ฉัน –“ ฉันเริ่มอย่างตะกุกตะกัก เดรโกส่งเสียงหัวเราะหึๆ จินนี่มองฉันอย่างชื่นชม

“แต่เราจะมาแน่ๆถ้าพวกเธอสองคนเชิญเรานะ เฮอร์ไมโอนี่” จินนี่ยิ้มให้ ฉันมองหน้าเดรโก และเขาก็กำลังมองหน้าฉันเหมือนกัน

เสียงเพลงเปลี่ยนไปอีก –เป็นจังหวะที่รัวเร็ว กระแทกกระทั้น เดรโกจับมือสองข้างของฉัน และพาฉันเต้นเป็นจังหวะ หนึ่ง-สอง-สาม ไปตามแถว เสียงปรบมือดังก้อง ฉันจับมือเดรโกแน่นพอๆกับที่เดรโกจับมือฉัน แล้ว –

เขาใส่แหวนที่มือซ้ายรึเปล่านะ?

ฉันเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีฟ้าชั่วขณะหนึ่ง –

แล้วเพลงก็จบลง ฉันส่งเสียงหัวเราะออกมาสั้นๆ ชุดราตรีสะบัดไปด้านหลัง พวกเราเดินกลับเข้ามาเป็นแถว จับมือคู่เต้นของตนเอง และกลับไปเต้นรำตามเดิม เสียงเพลงบรรเลงใหม่เริ่มด้วยโน้ตเสียงสูง

พวกผู้ชายต่างเดินออกมาข้างหน้า โอบเอวผู้หญิงไว้ และทุกคนก็เริ่มเต้นรำเป็นวงกลมขนาดใหญ่ไปรอบๆห้อง ฉันกับเดรโกเองก็ก้าวเท้าเป็นจังหวะเช่นกัน หนึ่ง สอง-สาม หนึ่ง สอง-สาม เหมือนที่เดรโกเคยสอนฉันเมื่อตอนพวกเรายังอยู่ในโพรงต้นไม้

กลิ่นหอมสดชื่นของดอกลาเวนเดอร์กระจายอยู่ทั่วโถง ขณะที่ฉันกับเดรโกต่างหมุนตัว พวกเราจับมือกันแน่นขึ้น และสายตาสบกันอย่างยาวนาน มีเพียงไม่กี่ครั้งที่ฉันละสายตาไปจากเขา และเห็นแฮร์รี่ รอน และจินนี่เต้นรำอยู่รอบๆ หัวใจฉันเต้นรัวอย่างแรง ฉันสบตาเดรโก และรู้ว่าไม่จำเป็นต้องมองที่เท้าของตัวเองเพื่อจะเต้นรำได้ถูกต้องอีกแล้ว เดรโกทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น ฉันหมุนตัวจนกระทั่งเริ่มจะมึนหัวขึ้นมานิดๆ

ฉันเงยหน้า และส่งเสียงหัวเราะออกมาท่ามกลางเสียงดนตรี

แล้วเดรโกก็หมุนตัวฉันออก ก่อนจะดึงฉันกลับมาสู้อ้อมแขนเขาตามเดิม พวกเราทำแบบนั้นกันอีกครั้ง และอีกครั้ง กระโปรงยาวของฉันบานออกเหมือนดอกไม้สีเงินที่ส่องประกายเหมือนเพชร ฉันก้าวเท้าเข้ามา เดรโกโอบรอบเอวฉัน –

เสียงไวโอลินขึ้นสู่โน้ตเพลงสุดท้าย

พวกเราหยุดชะงัก ปลายจมูกห่างกันเพียงนิ้ว ฉันได้ยินเสียงหัวใจของเดรโกที่เต้นตุบ ต่างคนต่างกลั้นลมหายใจไว้ ดวงตาของเดรโกสบกับดวงตาของฉัน แล้วเขาก็ละสายตาออกมา มองที่ริมฝีปากของฉันแทน

แล้วห้องโถงทั้งห้องก็ค่อยๆหายไป เหมือนม่านน้ำตก เหลือเพียงห้องในโพรงต้นไม้ กับพวกเราที่สวมชุดราตรีอย่างเรียบหรู งดงามที่สุด

เสียงดังแกรกกรากดังออกมาจากเครื่องเล่นขณะที่มันเริ่มเล่นเพลงวอลซ์ อย่างช้าๆ เสียงพิณและเครื่องดนตรีต่างๆ เดรโกขยับตัวออก ดึงฉันให้ตามมา แล้วพวกเราก็เริ่มเต้นรำกันเป็นจังหวะเพลงวอลซ์

เสียงเพลงที่ดังออกมาทำให้ฉันแทบลืมลมหายใจ

 

Lavender blue, dilly dilly

Lavender green,

If I were king, dilly dilly,

I'd need a queen…

 

เดรโกมองหน้าฉันอย่างไม่ละสายตา พวกเราเต้นรำไปรอบๆห้องโพรงต้นไม้เหมือนคู่รัก ท่ามกลางเสียงดนตรี ฉันมองหน้าเขา เส้นผมสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้าส่องประกายในแสงสีน้ำเงินอ่อนๆ ผิวขาวซีดของเดรโกเหมือนตุ๊กตากระเบื้อง แสงสีทองลูกเล็กๆค่อยๆลอยขึ้นมาทุกครั้งที่เราเหยียบลงไปบนพื้นหญ้า เหมือนแฟร์รี่ตัวน้อยๆ สะท้อนเข้ากับเงินที่ประดับนอกเสื้อคลุมของเดรโก และชุดสีเงินของฉัน

ฉันรุ้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยขึ้นในอากาศ และสิ่งเดียวที่ฉันเห็นคือเดรโก และแสงที่ส่องสว่างอยู่รอบๆ สัมผัสได้เพียงมือของฉันในมือของเขา มือของฉันที่วางอยู่บนไหล่และมือของเขาที่วางบนเอวฉัน

เดรโกยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มกระจายอยู่ทั่วใบหน้า

“เดรโก?” ฉันถาม มองหน้าเขาอย่างครุ่นคิด

 

“หืม?”

“นั่นมันอะไรกัน?”

“ไหน?” เขาเลิกคิ้วมอง และหมุนตัวฉันอย่างทะนุถนอม

“ทั้งหมดนั้นเลย” ฉันมองไปรอบห้องก่อนจะกลับไปสบตาเขา “ทั้งห้องโถงใหญ่ งานเต้นรำ และดอกลาเวนเดอร์.. นั่นมัน.. แค่ความฝันหรอ?”

เขายักไหล่ ก้มหน้าอย่างเร็วๆ พวงแก้มค่อยๆแดงด้วยเลือดฝาด เดรโกเงยหน้า มองมาที่ฉัน ดวงตาเป็นประกาย

“ก็.. ของเล็กๆน้อยๆเผื่อเธอจะชอบ” เขายอมรับ “ฉันคิดว่าเธอน่าจะชอบ”

“นาย.. นายขอมันกับห้องงั้นหรือ?” ดวงตาของฉันเบิกกว้าง

“ก็..ประมาณนั้น” เขาว่า หมุนตัวฉันอีก “ฉันแค่คิดถึงมัน ไอเดียพื้นๆน่ะ แล้วห้องต้องประสงค์ก็ –ฉันแค่ต้องปล่อยให้ความคิดไหลไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะบังคับมัน มันก็จะหายไป”

“นี่คือที่นายทำมาตลอดบ่ายเลยหรือเปล่า?” ฉันถาม พวกเราหมุนตัวเป็นวงกลม เดรโกหัวเราะในลำคอ

“ใช่ –แล้วเธอก็เข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว”

“นายคิดถึงอะไรหรอ?” ฉันถาม “นายเริ่มมันยังไง?”

“ถ้าเธอจับทางมันได้ มันก็ง่ายมาก” เขาตอบ มองหน้าฉัน “ฉันก็คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่จะนึกออก ที่จะทำให้เธอมีความสุขได้”

ฉันหัวเราะ เขาต้องล้อเล่นแน่ แต่สายตาที่แน่วแน่ของเดรโกทำให้ฉันเปลี่ยนใจ พวกเราเต้นกันช้าๆ จนกระทั่งหยุดยืน อยู่กับที่ แขนของเขายังโอบรอบเอวฉัน ฉันกลืนน้ำลายอย่างลำบาก

ไม่มีใครขยับตัวอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เดรโกจะมองผ่านไปด้านหลังของฉัน สายตาเข้มขึ้น

“นั่นอะไรน่ะ?” เขาถามขึ้นมา ก่อนจะผละออกและเดินออกไปที่ม่านใบไม้ หัวของฉันหมุนติ้ว หัวใจเต้นกระแทกซี่โครง ฉันหันกลับไปมองเดรโก

เสื้อคลุมตัวยาวของเขาสะบัดตามหลัง เดรโกปัดม่านใบไม้ออกไป ฉันเห็นแสงที่เคลื่อนไหวอย่างเร็วๆอยู่ข้างนอกไกลๆ

“ดาวตก” เขาว่า เดรโกยื่นมือออกมาหาฉัน สายตายังทอดมองออกไปยังท้องฟ้า

คลื่นความตื่นเต้นแผ่ไปทั่วร่างจนทำให้ฉันตัวสั่นและขนลุก กระเพาะบิดเป็นเกลียวตีลังกา เหมือนกำลังตกสู่หลุมลึกไร้จุดสิ้นสุดที่มองไม่เห็น และช่างเป็นความพยายามที่ไร้ความหมาย หากจะหาทางปีนขึ้นไป

ฉันก้าวเข้าไปหาเดรโก สอดมือเข้าไปในมือของเขาที่รออยู่ เดรโกจับมือฉันตอบ มือที่ทั้งแข็งแรงและอบอุ่นกุมอยู่รอบมือของฉัน ฉันใช้มืออีกข้างปาดน้ำตาที่จู่ๆก็ซึมออกมา ขณะที่เดรโกพาฉันออกไปสู่ทุ่งข้างนอก ที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาว

อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็น แต่ไม่มีลมแม้แต่นิดเดียว เดรโกจับมือฉัน แขนของฉันโอบอยู่รอบตัวเขา ทำให้ฉันแทบจะยืนพิงเดรโกได้อย่างสบายเลยทีเดียว

ท้องฟ้าสีดำเหมือนผ้าสีดำผืนกว้าง ประดับด้วยดวงดาวพรายระยับนับล้านดวง ส่องแสงเป็นประกายแวววาวเหมือนกากเพชร พวกเรายืนมองความสวยงามของมันอยู่ใต้ผืนท้องฟ้า ต่างไม่มีใครพูดอะไรออกไป แสงสีเงินสาดส่องลงมายังทุ่งข้าวด้านล่าง ฉันจับมือเดรโก –และเขาเองก็กุมมือของฉันไว้เช่นกัน

เดรโกหันมามองหน้าฉัน

“อะไร?” ฉันถาม เดรโกยิ้มให้อย่างเบาบาง

“ฉันก็แค่อยากมองเธอ” เขายิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน “ขออนุญาตมองเธอได้ไหม?”

เขาเอียงคอ ยังมองมาที่ฉัน ทำให้ฉันรู้สึกถึงเลือดฝาดที่สูบฉีดขึ้นมาที่แก้มจนร้อนขึ้นเรื่อยๆ

“นั่นมันเพลงใช่ไหม?” เขาพูด “เพลงของอเมริกา –ฉันว่าเธอรู้จักมันนะ  'Someday, when I'm awfully low, when the world is cold, I will feel a glow just thinking of you, and the way you look tonight’

 (ในวันนี้ ที่ฉันตกต่ำที่สุด และโลกทั้งโลกหนาวเหน็บ แต่เพียงแค่คิดถึงเธอในค่ำคืนนี้ ทุกอย่างที่เลวร้ายก็มลายหายพลัน)'"

หัวใจฉันเต้นถี่รัว ฉันก้มหน้าน้อยๆ และหัวเราะออกมาเบาๆ

“แปลกมากเลย นั่นคงเป็นคำพูดที่หวานที่สุดที่เคยมีคนพูดกับฉัน” ฉันยอมรับ

“ฮ่า” เขาหัวเราะ “ฉันก็ไม่ได้โง่เรื่องผู้หญิงมากหรอก เธอรู้ใช่ไหม”

“งั้นแปลว่านายก็พูดอะไรแบบนี้กับแพนซี่สินะ”

เดรโกขมวดคิ้วมองมาทางฉันทันทีเมื่อฉันพูดจบ ความไม่พอใจของเขาแผ่ออกมาจนฉันรู้สึกได้

“แพนซี่?” เขาทวนคำถาม เหมือนเป็นชื่อที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ใช่ เธอนั่นแหละ..” ฉันชะงักเล็กน้อย “นาย..”

“เอ้อ..ฉัน..” เดรโกมองไปทางอื่น “ฉันไม่เคยมีโอกาสได้พูดอะไรแบบนั้นกับเธอหรอก”

“จริงอะ” ฉันถามอย่างแปลกใจ “แม้แต่ที่งานเต้นรำ นายก็ไม่ได้บอกเธอหรอ?”

“เอ้อ.. เรื่องนี้มันตลกมาก” เดรโกเอามือถูหลังต้นคอตัวเอง “ตอนนั้น –ฉันพยายามจะบอกอะไรเธอบางอย่าง –คืนนั้นเธอสวยมากเลย จากที่ฉันจำได้ ฉันเห็นพอตเตอร์ที่หันไปมอง และอ้าปากค้างให้กับบันได –ฉันมองตาม แล้วฉันก็เห็นผู้หญิงที่สวยที่สุดกำลังเดินลงบันไดมา เธออยู่ในชุดกระโปรงสีชมพู ผมหยักศกเป็นลอนยาวประมาณไหล่ ฉัน..ไม่รู้ว่านั่นคือเธอ เฮอร์ไมโอนี่ ฉันสาบานได้ แล้วฉันก็หันไปถามแพนซี่ว่า นั่นใครน่ะ?” เดรโกกระแอมคอและจัดปกเสื้อให้เรียบ “แพนซี่ไม่พูดกับฉันอีกเลยตลอดทั้งคืนนั้น”

“โอ้!” ฉันอุทาน ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ “ฉันขอโทษนะ!

“เธอก็ควรจะรู้สึกขอโทษนั่นแหละ” เดรโกพูดเสียงเรียบ มองออกไปยังทุ่ง “ความผิดเธอทั้งนั้น”

ฉันหัวเราะออกมาเสียงดัง เดรโกหันมามองยิ้มให้ฉัน

“เรานั่งกันดีไหม?” เขาถาม

 ฉันกะพริบตา

“เอ่อ..ก็ได้ นั่งน่าจะสบายกว่าล่ะนะ”

เขาผละออกจากข้างกายฉัน ทำให้ไอความร้อนจากตัวของเขาหายไป เหลือแต่ความหนาวของทุ่งในตอนกลางคืน ฉันกอดแขนสองข้างไว้รอบตัวเอง เดรโกเดินกลับเข้าไปในโพรงต้นไม้และลากผ้าห่มออกมาสองผืน เขากางผืนนึงให้คลี่ออกจนสุดบนพื้นหญ้า และเอาอีกผืนนึงขึ้นมาห่มตัวฉันไว้รอบๆไหล่ ฉันหันไปมองเดรโก

“อะไร?” เขาถาม มือยังจับอยู่บนไหล่ฉันสองข้าง คิ้วขมวด และเป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้

“ไม่มีอะไร” ฉันโกหกตอบไป นั่งลงบนผ้าห่มที่ปูอยู่ เขาเองก็นั่งลงข้างๆฉัน เอนตัวลงมา ทำให้หัวไหล่ข้างหนึ่งของเราชนกัน ฉันหันหน้าไปมองเขา แต่เดรโกกำลังเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและดวงดาว

“เดรโก” ฉันเรียก เสียงไม่ได้ดังเหมือนอย่างที่ตั้งใจไว้

“หืม?” เขาขานรับ ยังคงเงยหน้ามองท้องฟ้า

“เมื่อกี้แฮร์รี่กับรอนก็อยู่ที่นั่นด้วย”

ดวงตาของเขาไหววูบ แต่เดรโกพยักหน้ารับ

“ฉันรู้ นั่นเป็นเรื่องที่ฉันไม่ทันคิดไว้” เขากล่าว

“นายไม่ได้จินตนการพวกเขาออกมางั้นหรอ?” ฉันถามอย่างสงสัย เดรโกครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ

“บางที..” เขาว่า “ฉันก็คิดว่าฉันทำนะ”

“แต่พวกนั้น..” ฉันเริ่มอีก “ฉันหมายถึง พวกเขายืนอยู่ข้างๆนายนะ แต่นายดูไม่..”

เดรโกขยับตัวอย่างอึดอัด ทำให้รู้สึกอย่างไม่น่าสบายใจ แล้วคำตอบก็ผุดขึ้นมาในหัวของฉัน อย่างช้าๆ –สิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อน

“นายเคย.. นายเคยคิด..” ฉันถาม “นายเคยคิดไหมว่าถ้าพวกเรา.. เอ่อ..”

เขามองฉัน และกำลังตั้งใจฟัง ดวงตาสีฟ้าสดจับจ้องอย่างไม่ลดละ ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนจากตัวของเขา –และอะไรบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจของฉันอย่างช้าๆ

“อะไรล่ะ” เขาถามอีก

“ถ้าพวกเราเจอกันบนรถไฟของฮอกวอตส์ตั้งแต่ปีแรก ถ้าพวกเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ตอนนั้น” ฉันว่า “หรือถ้าพวกเราทั้งหมดกับนายเป็นเพื่อนสนิทกัน หรือถ้านายได้เข้าบ้านกริฟฟินดอร์ –หรือถ้าพวกเราทุกคนได้อยู่บ้านฮัฟเฟิลพัฟ – “

เดรโกหัวเราะหึๆ ฉันเองก็หัวเราะออกมาด้วย เดรโกเงยหน้ากลับไปมองดูดวงดาวข้างบนอีกหน ฉันกระแอมคอให้โล่ง และคลุมผ้ารอบตัวให้แน่นขึ้น

“นายคงไม่เคยคิดถึงมันสินะ” ฉันพึมพำ

“เคยสิ” เขาตอบ ฉันมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

“เคยหรอ?”

เขาพยักหน้า ดวงตาสีฟ้าจับจ้องหมู่ดาว

“ใช่ ถึงฉันจะ.. เธอก็รู้ เป็นแบบนั้นก็ตาม” เขาเหยียดยิ้ม “ฉันเคยคิดถึงตอนนั้น หากวันนั้นฉันกับแฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นเพื่อนกันขึ้นมา ชีวิตของฉันตอนนี้จะเป็นแบบไหนกันนะ”

“แล้ว..” ฉันลองถาม จับปลายผ้าห่มเล่น “ถ้านายย้อนเวลากลับไปได้.. นายอยากจะพูดกับแฮร์รี่ว่าอะไร?”

“เอาความจริงเลยนะ” เดรโกถอนหายใจ “ฉันคงไปนั่งข้างๆเขา แล้วบอกว่า นายกังวลเรื่องการคัดสรรบ้านหรอ? ฉันก็เครียดจนแทบจะอ้วกอยู่แล้ว

ฉันเกือบจะหัวเราะออกมา เอามือปิดปากไว้เพื่อกลั้นเสียง

“จริงหรอ?”

“ฉันว่างั้นนะ” เดรโกส่งเสียงหึๆ เขาดูเจ็บปวดเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น “ถ้าให้ฉันซื่อสัตย์กับตัวเองนะเกรนเจอร์ –แบบไม่มีการโกหกเลย –ฉัน.. ฉันคิดว่า ถ้าพ่อฉันไม่ได้เป็นแบบนี้ ..พอตเตอร์กับฉันอาจจะเป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้” เขาเบาเสียงลง “วีสลีย์ด้วย”

ฉันกะพริบตามอง กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่เขา

“นายหมายความตามนั้นจริงๆหรอ?”

เขาหันมามองฉันอย่างเคร่งขรึม

“ถ้าฉันเป็นเพื่อนกับเธอนะ เฮอร์ไมโอนี่ ฉันคงต้องยอมรับว่าเธอฉลาดจริงๆ ให้ตายสิ –และฉันคิดว่าใครสักคนที่ฉลาดขนาดนั้นคงไม่มีเป็นเพื่อนกับพวกโง่สมองทึบหรือพวกมารยาทชั้นทราม” เขาลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก้มหน้าลงและมองมาที่ฉันเหมือนแทบจะทะลุทั่วทั้งร่าง คิ้วเลิกขึ้น “เธอเห็นอะไรบางอย่างในตัวพวกนั้นที่เธอ.. เธอชอบพวกมัน”  ฉันเห็นแววความเจ็บปวดในดวงตาของเดรโก เพียงเวลาสั้นๆ “ฉันคิดว่าพวกเขาอาจจะไม่แย่นักก็ได้”

ฉันอึ้ง จนไม่อาจพูดอะไรได้ เดรโกมองฉันอยู่อีกสักพัก ก่อนหันกลับไปดูดาวต่อ พวกเราต่างอยู่ในความเงียบกันเป็นเวลานาน

“เธอรู้ไหม..” เขาพึมพำ เหมือนกำลังเสียใจและใช้ความคิดไปด้วย “ฉันคิดว่าฉันคงพลาดอะไรบางอย่างไป”

เสียงของเดรโกฟังดูเศร้าสร้อย –ฉันเอนตัวลงอีกด้าน พิงศีรษะของตัวเองเข้ากับไหล่ของเขา

เดรโกสูดหายใจ วางคางลงบนศีรษะของฉัน ฉันหลับตา ฟังเสียงหายใจของเขา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ อาจเป็นเพียงช่วงระยะเวลาหนึ่ง.. อาจนานชั่วนิรันดร์ ..อาจเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง ..หรืออาจนานเป็นปี..

 

 

 

 

 

 

 

 


เผื่อใครคิดไม่ออก ไม่เคยเห็น อันนี้คือหน้าตาของเครื่องเล่นค่ะ

โอยยย ชอบ (แปลเองฟินเอง) ตอนนี้มันโรแมนติกม้ากมากกกก อบอุ่นหัวใจมากก ตั้งแต่ที่เดรชวนเต้นรำ คิดถึงฉากนั้นของเขากับเฮอร์ไมโอนี่ สารภาพความคิดจริงๆของเขา จริงๆแล้วเดรแค่อยากเป็นเพื่อนกับแฮร์รี่แค่นั้นเอง แต่แฮร์รี่ไม่เล่นด้วยซะงั้น

ฉากท้ายๆทำให้เราคิดถึง what if เลยค่ะ ว่าถ้าเดรกับแฮร์เป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้าเดรไม่ได้รังเกียจเฮอร์ที่เลือดสีโคลน ถ้าพวกเขาทั้งหมดอยู่บ้านเดียวกันจะเป็นยังไง

 

//แล้วก็นั้น ที่จินนี่บอกว่า แต่เราจะมาแน่ๆถ้าพวกเธอสองคนเชิญเรานะ ทำให้เราแอบคิดไปไกลว่าเฮอร์คงแต่งงานกะเดรและอยู่บ้านเดียวกันไปแล้ว โอย เดรมันต้องคิดแบบนี้แน่ๆ 5555 มีอีกนะ ที่จินนี่บอกรอนว่า ก็นั่นมันบ้านเธอ(เฮอร์)นี่  แปลว่าต้องใช่แน่ๆ โอ้ย เดรเอ๊ย ถ้าชอบก็รีบบอกเขาไปเร็ว 55555

 

รีดเดอร์อ่านแล้วรู้สึกยังไงบ้าง คิดยังไงกัน คิดเหมือนกันบ้างไหม บอกหน่อยเน้ออ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

481 ความคิดเห็น

  1. #438 N_Ahgase&Army (@0804452409) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 17:39
    คิดเหมือนไรท์เลยค่าา ฟินมากๆๆๆ
    #438
    0
  2. #422 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 09:11

    จินตนาการว่าเหมือนเดรโกกับเฮอร์เป็นเจ้าของบ้านและชวนทุกคนมาบ้านน โอ๊ย เขิน

    #422
    0
  3. #381 POPPIN-s (@zigetab3v) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 12:12
    แงงง น้ำตาเราจะไหล ถ้าทุกคนเป็นเพื่อนกัน ถ้าได้เป็นเพื่อนกันจริงๆ ,_, เดรกับเฮอร์ระหว่างสองคนตอนนี้มันละมุน มันฟีลกู้ดมากก
    #381
    0
  4. #355 Miya. (@yonoop) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:09

    อบอุ่นใจมากเลยตอนนี้น้ำตาจะไหล

    #355
    0
  5. #329 cloudzel_ (@cloudzel_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 00:21
    อยากให้ทุกคนเปรเพื่อนกัน;-;
    #329
    0
  6. #309 BeamLightyear (@BeamLightyear) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 01:15

    เราร้องไห้อะ มันอบอุ่นหัวใจมากนะตอนนี้

    #309
    0
  7. #277 fai_btam (@fai_btam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 18:00
    โอ้ยยย สงสาร
    #277
    0
  8. วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 17:20
    เขินโว้ยยยยยยยยยักยำัตกีนึไีนึำีกีกึนดคเียดึจะจ้นินึพย่บพำสืบตพร้บะคำน้ยำั/ีดสำ่
    .
    ถ้าทุกคนเป็นเพื่อนกันจริงๆเรื่องราวในแฮร์รี่ต้องป่วนมากแน่เลยอะ นึกแล้วก็ขำ555555
    #273
    0
  9. #219 mongmongji (@pandamongji) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 07:57
    มีความอยากทำให้เฮอร์มีความสุขโอ๊ยพ่อคุณน่ารักไปแล้วนะ>\\\<
    #219
    0
  10. #182 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:12
    กรี๊ดดดด ฟินมากอะ เดรตั้งใจทำเพื่อหนูเฮอร์สุดๆ
    #182
    0
  11. #88 MalfoyFelton (@MalfoyFelton) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:08
    โอยย อ่านฟิคแปลไรต์แล้วรู้สึกเหมือนจะจมน้ำ เหมือนทะลักความฟินออกมาเป็นรังสีรอบๆตัวเลยอะ-//-
    #88
    0
  12. #86 Ragend (@tonchabub) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:27
    ทำไมดีขนาดนี้ ชอบๆๆๆๆ ไรท์แปลดีมากค่ะ เรารอแจ้งเตือนตลอดเลยยยย
    #86
    1
  13. #85 poppcy (@poppcy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 11:12
    คืองานดี๊ดี~~~~
    #85
    0
  14. #84 K'CHW (@chawalin2833) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 10:35
    ฟินมาก กรี๊ดสิบล้านรอบบบบบบบ
    #84
    1
  15. #83 Memoris S'Misa (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 08:43
    ฟินมากกกก >\\\\< เดรก นี่นายทำเพื่อเฮอร์ใช่มั้ยยย โอ้ยยย อลังการงานสร้างมาก
    เฮอร์นี่ไงคนที่ทำให้เธอมีความสุข~~~~ เง้ออออ เมื่อไหร่จะจูบก๊านนนน
    นั่งลุ้นมาก 555 เกือบจะจูบแล้ว อีกนิด อีกนิดดดดด ~~~
    **ความฟินมักมาพร้อมกับมาม่า #ยกเว้นตอนจบ กลัวมีมาม่าอะ งื้ออออ
    #83
    1
    • #83-1 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 16)
      25 มีนาคม 2560 / 17:49
      แปลๆอยู่ อยากจะเอื้อมเข้าไปในจอ ผลักหน้าพวกเขาให้จูบกันสักที 55555
      มาม่าจะมาหรือไม่ รอชมค่ะ
      #83-1
  16. #82 naomi-14 (@naomi-14) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 07:47
    โอ้ยยยย มันดีมากกกกกกก ไรท์ใช้ภาษาสวยมากก
    #82
    1
  17. #81 JACKAPPLE (@kimrosaryrose) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 06:49
    ตอนเต้นรำน่ารักมากค่ะ ไรท์แปลเก่งด้วย ขอบคุณค่ะ
    #81
    1
    • #81-1 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 16)
      25 มีนาคม 2560 / 17:47
      เนอะ น่ารักเนอะะะ ไรท์เองก็ชอบ555
      #81-1
  18. #80 Jinjerbell (@k-ngong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:22
    หมอนขาดดดดด ชอบทุกองค์ประกอบในตอนนี้เลยค่ะ นี่แอบคิดเหมือนกันว่าต้องจินตนาการว่าแต่งกันแล้ว โอ๊ยยยยย เขินนนน
    #80
    1
    • #80-1 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 16)
      25 มีนาคม 2560 / 17:47
      เราก็ชอบองค์ประกอบตอนนี้ค่ะ หวานแต่ไม่เลี่ยน heart-warmingดีจัง
      #80-1
  19. #79 nuttopk625 (@nuttopk625) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 23:55
    เขินมากกกกกกก โรแมนติกสุดๆ ตอนนี้ดีมากนี่คิดไปแล้วว่าเดรโกต้องชอบเฮอมากๆแน่ๆเลย แบบคิดอะไรที่ทำให้เธอมีความสุขโอ่ยยยยยย อบอุ่นจริงๆ ตัวติดกันนะตอนนี้ มีจับมือ มีสบไหล่ มีเกยคาง ง่อววววเขิน / จริงๆแล้วเดรเค้าก็อยากเป็นเพื่อนกับแฮรี่นิเสียดายเนาะที่เค้าเริ่มต้นกันไม่ดี
    #79
    1
    • #79-1 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 16)
      25 มีนาคม 2560 / 17:45
      จริงๆ เราคิดว่าเดรชอบเขาแล้วล่ะ แต่มันไม่รู้ตัว 5555 ซื่อบื้อเอ้ย //อยากเห็นwhat ifที่ เดรเป็นเพื่อนกับแฮรี่มากๆเลยล่ะค่ะ
      #79-1
  20. #78 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:15
    กร๊ดดด โรแมนติกมากๆเลยค่ะ  ฟินมากๆๆ ลุ้นจนตัวงอเลยค่ะ เดรโกอบอุ่นจังง งืออ >< แอบคิดเหมือนกันทั้งแหวนเอย ทั้งที่จินนี่พูดเอย เดรโกต้องจินตนาการว่าแต่งงานกับเฮอร์ไมโอนี่แน่ๆเลย  โอ้ยยชอบความสมู๊ด และสโลวเบิร์นมากๆเลย ตอนนี้เบิร์นจนไม่รู้จะเบิร์นยังไงแล้วไรเตอร์  กรี๊ดดด รักเรื่องนี้ แอบกระซิบว่าใกล้จบหรือยังคะ??
    #78
    1
    • #78-1 ลิลหรี่ (@maple_) (จากตอนที่ 16)
      24 มีนาคม 2560 / 22:38
      เราก็ชอบอะไรที่สโลวเบิร์นค่ะ 5555 ค่อยๆเผา(ใจติ่ง) มันดีต่อใจเนอะ อยากอ่านแบบนี้อีกจัง //เหลืออีกสักสิบตอนค่ะ
      #78-1