(Dramione) What The Room Requires

ตอนที่ 14 : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    14 มี.ค. 60

O W E N TM.

VVVVVV

 

เดรโก

 

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..”

“นายว่าไงนะ?”

“ว่าอะไร?” เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำเอาผมสะดุ้ง หัวใจเต้นกระตุกไปวูบนึงด้วยความตกใจ ผมยกมือขึ้นทาบตรงบริเวณหน้าอก เฮอร์ไมโอนี่เขี่ยต้นข้าวที่ขึ้นขวางทางออกไปให้พ้น และหันหน้ามาสบตาผม

“นายก็เริ่มต้นนิทานด้วยคำว่ากาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วเหมือนกันหรอ?”

ผมมองเธออย่างงุนงง

“ก็..ใช่..”

เธอมองผมอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยิ้มออกมา แล้วลงไปนอนบนพื้นต่อ ผมหรี่ตามองการกระทำของเธอ

“อะไรล่ะ?”

“ไม่มีอะไร” เธอตอบ รอยยิ้มยังฉายชัดอยู่บนใบหน้า เธอนอนมองท้องฟ้าสีฟ้ากระจ่าง “นิทานมักเกิ้ลก็เริ่มต้นแบบนั้นเหมือนกัน”

“ดีใจที่ได้รู้นะ” ผมพึมพำ แหงนหน้ามองเมฆสีขาวก้อนใหญ่ และสูดหายใจลึกๆเพื่อให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะนั้นหายเป็นปกติเสียที สายลมพัดแรงอยู่ ผมกระแอมคอให้โล่ง นอนลงกลางทุ่งข้าวเช่นเดียวกันกับเฮอร์ไมโอนี่

“เอาล่ะ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.. ในดินแดนที่ไกลแสนไกลออกไป มีพ่อมดผู้วิเศษคนหนึ่งที่ร่ำรวยมากอาศัยอยู่ พ่อมดมีเพื่อนมากมาย และตัวเขาเองก็เป็นคนเจ้าสำราญเช่นเดียวกับเพื่อนๆของเขา จนกระทั่งเพื่อนๆของเขาเริ่มมีความรัก และพ่อมดทนเห็นภาพเหล่านั้นไม่ได้”

“อะไรคือทนเห็นภาพเหล่านั้นไม่ได้” เฮอร์ไมโอนี่ถามแทรกขึ้น

“ทนไม่ได้หมายถึงอดทนไม่ได้ รับไม่ได้” ผมตอบ

“อ๋อ” เธอร้องอย่างเข้าใจ “เป็นการเล่นคำนี่เอง”

“ประมาณนั้น เอาล่ะทีนี้..” ผมพูดต่อ “เขาเห็นเพื่อนๆทุกคนของเขาต่างมีความรัก และเริ่มทำสิ่งโง่ๆ พ่อมดไม่อยากเป็นแบบนั้น เขาจึงสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีความรัก พ่อมดเริ่มสนใจเกี่ยวกับศาสตร์มืด เขาจะเอาชนะความรักให้ได้”

“โอ้” เฮอร์ไมโอนี่ว่า “ฉันว่าเรื่องนี้ต้องจบไม่สวยแน่”

“ก็คงงั้น –เลิกพูดแทรกได้แล้ว” ผมเอ็ด “เดี๋ยวเธอก็รู้ตอนจบก่อนที่ฉันจะเล่าต่อพอดี”

“เพราะงั้นก็แปลว่ามันไม่ได้จะจบไม่สวย..ใช่ไหม..?”

“ตั้งใจฟัง แล้วอย่าพูดแทรก!

“โอเคๆ”

“เพราะงั้น” ผมเล่าต่อ “เพื่อนๆของเขาทุกคนเริ่มแต่งงาน มีลูกมีหลาน ส่วนพ่อมดได้แต่คิดว่าตัวเขานั้นฉลาดกว่าเพื่อนๆทุกคน แต่อีกไม่กี่ปีต่อมา พ่อมดได้ยินคนรับใช้บางคนนินทาเขา –เป็นเรื่องที่เขาไม่คิดว่าพวกนั้นจะพูด พวกคนใช้มีทั้งที่หัวเราะเยาะ หรือสงสัย หรือแม้แต่เห็นใจ พวกนั้นกำลังอยากรู้ว่าทำไมคนที่ทั้งรวยและฉลาดแบบพ่อมดถึงยังไม่แต่งงานเสียที ดังนั้น พ่อมดเลยตัดสินใจว่าจะต้องแต่งงานกับหญิงสาวที่สวยและร่ำรวยที่สุดในโลก โชคเข้าข้างที่วันต่อมามีหญิงสาวแปลกหน้าเดินทางมาที่เมืองของเขาพอดี”

“เรื่องเบสิคมาก” เฮอร์ไมโอนี่ว่า ผมมองเธอที่เงยหน้ามองท้องฟ้าคราม และยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“พ่อมดเริ่มตามจีบหญิงสาว และทำให้ทุกคนต่างประหลาดใจที่เห็นเขาทำแบบนั้น แต่พ่อมดไม่ได้รักเธอ –ไม่เลยสักนิด –เขาเพียงแค่อยากเอาชนะคำสบประมาทของเหล่าคนใช้

 ...จนเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น พ่อมดขอเธอแต่งงาน หญิงสาวตอบตกลงทันที แต่เธอต้องทำให้แน่ใจเสียก่อนว่าพ่อมดมีหัวใจจริงๆ –เธอเห็นไหม –พ่อมดหลอกคนอื่นได้ทุกคนยกเว้นหญิงสาวที่เขารัก –ดังนั้นพ่อมดจึงพาหญิงสาวลงบันไดไปที่ห้องใต้ดินข้างใต้ปราสาท  และที่กลางห้องนั่นเอง มีกรงเหล็กซึ่งใส่หัวใจของพ่อมดเอาไว้”

หัวใจของเขาหรือ?” เฮอร์ไมโอนี่อุทาน “นั่นมัน –เป็นไปไม่ได้!

“ทำไมจะไม่ได้” ผมบอก “มันก็แค่นิทานล่ะน่า!

“โอ้ จริงด้วย”

“เอาล่ะ..”

“ใช่ เล่าต่อเลย”

“ขอบคุณมาก เอาล่ะทีนี้ หัวใจของพ่อมดดุร้ายเหมือนสัตว์ป่า เพราะมันไม่ได้อยู่กับเขามาเป็นเวลานาน มันห่างจากอารมณ์ความรู้สึก รวมถึงความมีมนุษยธรรมของเขา หญิงสาวจึงขอให้พ่อมดเอาหัวใจมาใส่คืนร่างในที่เดิม พ่อมดยอมทำตามคำขอของเธอเพื่อที่เธอจะได้แต่งงานกับเขา เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา เปิดหน้าอกและใส่หัวใจกลับเข้าไป”

“อี๋ย์”

“ฉันบอกเธอไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องนี้มัน..”

“ใช่ ใช่ ฉันรู้” เฮอร์ไมโอนี่ตอบ “เล่าต่อสิ”

“เธอแน่ใจนะ? เพราะมันจะไม่มีอะไรดีขึ้นต่อจากนี้แล้ว – “

“ช่างมันเถอะ! ฉันแค่อยากจะรู้ตอนจบ เล่าต่อเถอะหน่า!

“งั้นก็ได้..” ผมถอนหายใจ “เขาจึงเอาหัวใจกลับไปไว้ที่เดิม ในหน้าอก แต่มันดุร้ายและไม่เชื่อง และเมื่อหญิงสาวกอดพ่อมดด้วยความดีใจ หัวใจจึงสั่งให้เขาลงมือกระทำบางอย่างที่โหดร้ายกับเธอซะ – “

“เดี๋ยว หยุดก่อน!”  เธอเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ ผมตัวแข็งทื่อ ดวงตามองไปที่เธออย่างไม่รู้ตัว เธอหลับตา นิ้วอุ่นๆกำอยู่รอบข้อมือผม

“เขาฆ่าเธอ ใช่ไหม?” เธอหลับตาปี๋ ผมกลืนน้ำลาย คิดหาคำพูดที่นุ่มนวลที่สุดก่อนจะตอบออกไป

“ก็..ใช่” คำพูดตะกุกตะกัก เธอปล่อยมือและวางมันลงข้างๆผม แต่ไม่ได้ยกมือกลับไป

“ไม่เป็นไร” เธอว่า “ฉันไม่อยากรู้ตอนจบแล้วก็ได้”

“แต่..แต่พ่อมดก็โดนสิ่งท่เขาทำสนองคืนเช่นกัน.. ถ้านั่นทำให้เธอสบายใจ” ผมเอ่ย พยายามปลอบใจเธอ

“ไม่เป็นไร”

“ขอโทษนะ”

“ไม่ใช่ความผิดนายเสียหน่อย” เธอพูด “ฉันเป็นคนขอให้นายเล่าเอง”

“ก็จริงของเธอ”

เธอยิ้มให้ผมอย่างล้อเลียน แต่ดวงตาที่เศร้าหมองเหม่อลอย ผมมองไปที่มือของผมกับเธอ มันอยู่ใกล้จนแทบจะชิดกัน ผมกัดกระพุ้งแก้มด้านใน อย่าคิดอะไรบ้าๆน่า ผมบอกกับตัวเอง แต่ในที่สุดกำแพงของผมก็ได้ถูกทำลายลงเหมือนถูกค้อนขนาดใหญ่ทุบ ผมสูดหายใจสั้นๆ ก่อนจะเอื้อมมือของผมออกไปจับมือเธอ

เธอหันหน้ามา มองสบดวงตาของผม แต่ผมไม่ได้รอให้เธอพูด ผมลุกขึ้นยืนขึ้นทันที ดึงเธอขึ้นมาด้วย เฮอร์ไมโอนี่ยืนขึ้นอย่างงุนงง ผมปล่อยมือเธอ และเดินกลับไปทางต้นวิลโลว์

“มาดูกันดีกว่าว่าวันนี้ห้องต้องประสงค์จะเอาอะไรมาให้เรา”

เฮอร์ไมโอนี่ขยับปาก ทำท่าเหมือนกำลังจะพูด แต่ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนใจเสียก่อน ผมยิ้มกว้าง เดินผ่านเธอไปโดยไม่ได้รอ ผมรู้ว่าเธอจะต้องตามมาแน่ๆ แล้วก็เป็นจริงตามนั้น เธอเดินตาม เร็วขึ้นจนทันอยู่ข้างๆผม เมื่อผมเริ่มออกวิ่ง เธอก็ทำตาม อย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้ ผมหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เธอเองก็เช่นกัน เสียงหัวเราะของเฮอร์ไมโอนี่เหมือนเสียงของระฆังแก้ว และเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยิน

 

 

เฮอร์ไมโอนี่

 

“ถือไว้นะ ไม่ใช่ –ถือตรงนั้น  ใช่ –เดี๋ยว  –ไม่ใช่แบบนั้น  บ้าเอ้ย เกรนเจอร์ เธอไม่เคยใช้ไม้กายสิทธิ์หรือไง?”

“นี่มันดาบนะ ไม่ใช่ไม้กายสิทธิ์!” ฉันตอบกลับ สายลมพัดอย่างรุนแรงทำให้ผมยาวของฉันปลิวเข้าเต็มใบหน้า แสงแดดที่ส่องลงมาทำให้ทุ่งข้าวทอประกายสีทอง ดวงตาสีฟ้าของเดรโกรับเข้ากับแสงอาทิตย์ละกลายเป็นสีฟ้าสด ช่างเป็นภาพที่ดูงดงาม

“ก็เหมือนแท่งไม้นั่นแหละ โอ้ –ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ใช่ดาบหรือไม้ของจริง –ไม่งั้นฉันคงตายไปแล้ว” เดรโกกล่าว เขาย่ำเท้าตรงเข้ามาหาฉัน เปลี่ยนไปจับดาบไม้ด้วยมือขวาแทนมือซ้าย และใช้มือขวาช่วยจับดาบของฉัน ฉันไม่รู้ว่าห้องต้องประสงค์คิดอะไรอยู่ถึงส่งดาบไม้มาให้เรา

“จับแบบนั้น” เดรโกยกดาบไม้ของฉันขึ้น “แล้วก็หันไหล่แบบนี้ ..เดี๋ยว ไม่ใช่แบบนี้” เขาอ้อมเข้ามาหาฉันทางด้านหลัง จับไหล่ของฉันให้หมุนตามทางที่ถูกต้อง เดรโกทำให้ฉันหน้าแดงขึ้นมา –นั่นบ้ามาก –แต่เขายังไม่ยอมปล่อยมือ  ดูเหมือนกำลังตั้งใจสอนอย่างจริงจัง

“เธอต้องยืนให้มั่นไม่งั้นฉันจะทำเธอล้มซะ ก้าวเท้าออกมามากกว่านี้” เขาเตะที่ขาขวาของฉันเบาๆ และฉันทำตามที่บอก เดรโกเดินกลับมายืนข้างหน้าฉันตามเดิม ยกดาบของเขาขึ้น ความจริงจังในแววตาของเขาทำให้ฉันประหวั่นขึ้นมานิดๆ

“อืมม..” ฉันถอยหลังไปนิดนึง “นายจะไม่ทำให้ฉันเจ็บตัวใช่ไหม?”

“ทำแน่” เขาตอบ “ถ้าเธอยังไม่ยกดาบขึ้น”

ฉันยกปลายดาบขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ น้ำหนักของมันทำให้ฉันเอนปลายดาบลงเล็กน้อย

“ฉันจะสอนเธอนะ ท่าป้องกันทั้งหมดทีเจ็ดท่า” เขากล่าว “หนึ่ง –กันหัวเข่าด้านนอก สอง –หัวเข่าด้านใน สาม –กันไหล่ด้านนอก สี่ –กันไหล่ด้านใน ห้า-กันที่ด้านนอกเหนือหัว หก ที่ด้านในเหนือหัว เจ็ด –กันด้านหลัง เดี๋ยวฉันจะลองทีละท่า เธอพร้อมไหม?”

“เอ่อ..”

“อย่าเครียด เฮอร์ไมโอนี่ ใจเย็น –ฉันจะทำช้าๆ” ดวงตาเขาฉายแววอย่างอันตราย “สำหรับเธอที่เพิ่งเริ่ม”

ฉันกะพริบตามอง เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ เดรโกเรียกฉันด้วยชื่อต้นหรือนี่

“เริ่มล่ะนะ ท่าที่หนึ่ง” เขากล่าว เหวี่ยงดาบไม้ลงบนเข่าฉันก่อนที่ฉันจะทันคิดถึงรู้ตัวด้วยซ้ำ โชคดีที่ฉันพอมีสติจะดึงดาบออกมากันไว้ มันกระทบกันดังแคร๊ก

“ดีมาก คราวนี้ สอง” เขาทำตามแบบเดิม แต่เป็นอีกด้าน ฉันถือดาบไม้ไว้ด้วยมืออันสั่นเทา ครั้งที่ สาม สี่ ห้า หก นั้นผ่านไปด้วยดี แต่ท่าที่เจ็ดทำให้ฉันต้องเอี้ยวตัวกลับไปกันเดรโกจากอีกทางก่อนที่ดาบไม้ของเขาจะฟันลงมาโดนหลังฉัน

“ไหนนายบอกว่าจะเริ่มต้นอย่างช้าๆ!” ฉันพูดอย่างไม่พอใจ เดรโกหัวเราะ

“ฉันเบื่อที่จะทำช้าๆแล้ว” เขาตอบ เสยผมที่ปรกลงมาไปด้านหลัง “ไหน ลองอีกทีสิ”

ฉันขบฟัน ยกดาบไม้ขึ้น เดรโกพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ในจุดเดิมที่เขาเคยทำ ฉันกัดริมฝีปากและพยายามจะยกมันขึ้นกันให้ได้ก่อนเขา

“เร็วขึ้น” เขาเอ่ยชม มองฉันอย่างพอใจ “เธอเข้าใจได้เร็วดี ลองใหม่อีกครั้ง –แล้วถ้าเธอทำได้คราวนี้ ฉันจะสอนให้ทำแบบฉันมั่ง”

ฉันส่งเสียงออกมาอย่างประหลาดใจ และส่ายหน้า

“นายรู้ท่าทางของดาบพวกนี้ทั้งหมดได้ยังไง ใครสอนนาย เดรโก?”

“โธ่ เธอนี่ไม่รู้อะไรบ้างเลย” เดรโกพูด “พวกเราทุกคน –พวกที่มีเชื้อสายคุณนางหรือโตมาในคฤหาสน์ ก็ต้องเรียนอะไรงี่เง่าพวกนี้ทั้งนั้นแหละ”

ฉันหัวเราะกับคำบ่นของเขา และรีบยกดาบขึ้นมากันไว้ก่อนเดรโกจะลงมือ

“พร้อมนะ?” เขาถามลองเชิง สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าฉัน ฉันกัดริมฝีปากกลั้นขำ พยักหน้าให้

“เริ่ม!” เดรโกเหวี่ยงดาบไม้ลงมา “หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด เยี่ยมมาก เฮอร์ไมโอนี่ อีกครั้งนึง!

 

 

เฮอร์ไมโอนี่

 

“โอ้ย ให้ตายสิ!

“อย่างอแงน่า” ฉันยกนิ้วขึ้น “นายเดินมาให้ฉันกินเองนะ”

“ฉันเปล่านะ ฉันแค่ขยับตัวควีนไปทางช่อง..”

“นั่นไง” ฉันยกยิ้มและเชิดหน้าอย่างผู้ชนะ เดรโกได้แต่มองกระดานหมากรุก ก่อนจะจ้องหน้าฉันอย่างไม่ละสายตา

“ฉันจะยอมเธอก็ได้ แต่อย่าหวังว่าจะได้กินคิงของฉันเลย”

“งั้น.. นายจะทำยังไงต่อล่ะ?” ฉันว่า

เดรโกนอนลงทอดบนพื้น เขาแตะนิ้วไปที่คางเหมือนกำลังใช้ความคิด ฉันมองเขาอย่างไม่ได้รู้สึกกังวลใดๆ แสงสีฟ้าอ่อนๆส่องอยู่รอบตัวเขา มันสะท้อนรับกับเส้นผมและดวงตาสีอ่อน ขนตายาวและคิ้วได้รูปของเขาทำให้ฉันอดมองมันไม่ได้ ฉันวางหมอนสลิธีรีนไว้ใต้อกและท้อง มันช่วยให้รู้สึกสบายขึ้นมากทีเดียว

เดรโกยกมือขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะเลื่อนตัวหมากตัวสุดท้าย ฉันหยิบควีนของฉันขึ้นอย่างรวดเร็วทันที และวางมันในตำแหน่งถัดจากคิงของเดรโก

“เช็คเมท”

“บ้าชิบ!” เดรโกคำราม จับหมากตัวคิงโยกไปมา ฉันหัวเราะและมองอย่างอารมณดี

“ฉันสัญญาว่าจะให้นายชนะในวันพรุ่งนี้”

“ไม่จริงหรอก” เขายกมือขึ้นสองข้าง ลุกขึ้นนั่งและหยิบผ้าห่มที่กองอยู่ตรงปลายเท้าขึ้นมา “อย่ามาทำเป็นอ่อนข้อให้หน่อยเลย”

“ฉันไม่ได้จะอ่อนข้อให้ซะหน่อย” ฉันยืนยัน

“ใช่สิ” เดรโกเถียง นอนลงบนพื้นตามเดิม “เธอชนะฉันมาตั้งสิบสองตาแล้ว”

ฉันนอนลง เกยคางไว้บนหมอน มองดูตัวหมากที่เหลือ ฉันถอนหายใจขณะใช้ความคิด กลิ่นโคโลญจ์ของเดรโกที่ยังติดอยู่บนหมอน..

“อาจจะเป็นเพราะสีก็ได้” ฉันเอ่ยขึ้น “เรามาลองสลับกัน”

“ไม่มีทาง” ดวงตาสีฟ้าสบกับฉันขณะที่เขายัดหมอนสีขาวไว้ใต้ศีรษะ “แบล็ก สีดำหมายถึงนามสกุลเก่าแม่ฉันน่ะ รู้ไหม ฉันไม่มีทางสลับสีแน่ๆ”

แบล็กหรือ?” ฉันขมวดคิ้ว

“ใช่”

คำตอบของเดรโกทำให้ฉันนิ่งไปชั่วขณะ

“แล้ว.. ซีเรียส..?” ฉันเอ่ยอย่างติดๆขัดๆ เดรโกนิ่งไปสักพัก และเขาก็พลิกตัวกลับมานอนหงาย ท้าวคาง เขาเลิกคิ้วให้และหยิบตัวคิงสีดำขึ้นมาเล่น”

“ถูกแล้ว แม่เขาและปู่ของฉันเป็นพี่น้องกัน”

“งั้นซีเรียส.. เป็นลูกพี่ลูกน้อง หรือว่า..” ฉันพยายามคาดเดา เดรโกนิ่งไปอีก ก่อนพยักหน้ารับ

“ใช่ ลูกพี่ลูกน้องของแม่ฉัน”

“ฉัน..ฉันนึกไม่ถึงเรื่องนี้เลย..” ฉันตอบ ตัวเย็นเฉียบเหมือนแช่น้ำแข็ง ฉันเงยหน้ามองเขาช้าๆ “แล้วมันยากไหมในตอนที่เขา..”

“ฉันไม่เคยเจอเขาหรอก” เดรโกวางคิงลงบนกระดานอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เขาหันกลับไปนอนหงาย มองยอดสูงสุดของต้นไม้ต่อ ฉันได้ยินเสียงเขาสูดหายใจ

“ฉันจะลองสลับกับเธอก็ได้”

ฉันน้ำตาซึม พยายามจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด และควบคุมเสียงไม่ให้สั่นจนเขาจับได้

“สีดำก็ไม่แย่นักหรอก” ฉันกระซิบ เดรโกหันมามองฉันก่อนจะยิ้มให้บางๆ แต่ไม่ได้ตอบกลับ แล้วเขาก็หันกลับไปทางเดิม แต่ฉันรู้ว่าเดรโกไม่ได้นอนหลับ เขากำลังคิดถึงสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดออกไป ฉันหยิบคิงสีดำขึ้นมาดูเล่น ลองหมุนมันไปมาระหว่างนิ้ว สูดหายใจจนเต็มปอด และเริ่มส่งเสียงร้องเพลง

 

"Roses whisper goodnight
Neath silvery light

Asleep in the dew
They hide from our view

When the dawn peepeth through
God will wake them and you

When the dawn peepeth through
God will wake them and you…"

 

แสงสีทองลอยขึ้นจากพื้น อย่างช้ากว่าที่เคยเป็น มันลอยอยู่รอบเดรโกก่อนจะหายเข้าไปในตัวเขา เดรโกไม่ได้มองดูพวกมันเหมือนที่ฉันคิดว่าเขาจะทำ ดวงตาของเขาปิดสนิท ฉันเบาเสียงลง แต่ยังไม่ได้หยุดร้องเพลง

 

"Slumber sweetly my dear
for the angels are near

To watch over you
The silent night through

And to bear you above
To the dream land of love

And to bear you above
To the dream land of love..."

 

แสงสีทองจมเข้าไปในร่างกายพร้อมๆกับเดรโกที่นอนหลับสนิท ฉันปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไว้ พร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมา

ซีเรียส แบล็ก ชายหนุ่มที่ยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยพวกเราทั้งหมด ซีเรียสมีความสัมพันธ์ร่วมสายเลือดกับเดรโก มัลฟอย ซีเรียสคือหนึ่งในพ่อมดที่มีจิตใจบริสุทธิ์ที่สุดที่ฉันเคยเจอ และฉันคิดว่าบางที มันอาจส่งต่อไปถึงผู้ร่วมสายเลือดคนอื่นก็ได้

ถ้าเป็นเมื่อสามวันที่แล้ว ฉันคงหัวเราะกับความคิดนี้ แต่ตอนนี้ฉันคนที่นอนอยู่ข้างๆเดรโกเชื่อในความคิดดังกล่าว ฉันปาดน้ำตาที่ไหลรินออก เดรโกเปลี่ยนไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาในพายุวันนั้น แต่สายตาของเขากับร่องรอยความเจ็บปวดที่ปรากฎอยู่บนหน้าของเดรโกทำให้ฉันไม่กล้าถามออกไป แฮร์รี่ ลูปิน ต่างก็มีร่องรอยของมันเช่นกัน –แม้แต่ศาสตราจารย์สเนป และในวันนั้น หลังจากพายุสงบลง ฉันเห็นมันฉายชัดอยู่บนใบหน้าและดวงตาสีฟ้าที่งดงามของเขา มันทำให้ฉันไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไปสักคำ

อาจจะไม่ใช่ในตอนนี้

แต่อาจจะเป็นภายในเร็วๆนี้

ฉันนอนลงบ้าง หนุนศีรษะลงบนหมอน กระดานหมากรุกกั้นพวกเราออกจากกันไว้ ฉันเหลือบมองดูเดรโกเป็นครั้งสุดท้าย กุมตัวหมากรุกไว้ในมือทั้งสองข้าง

“นางฟ้าอยู่เพียงใกล้..” ฉันร้องเพลงด้วยเสียงกระซิบ กุมตัวหมากในมือจนแน่น “มองพวกเราผ่านคืนที่เงียบเหงาอยู่ไม่ไกล..”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 เห็นเขาเข้าใจกันแล้ว เราก็ดีใจค่ะ <3 


//แอบเห็นมีคนโหวตให้ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

481 ความคิดเห็น

  1. #449 piinkhyun (@piinkhyun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 21:11
    งุ้ยยยย
    #449
    0
  2. #421 Tarantallegra (@Tarantallegra) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 08:32

    ไม่มีคำไหนนอกจากละมุนเลยค่ะ อบอุ่นใจมากๆ

    #421
    0
  3. #378 Swip_cy (@zigetab3v) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 23:28
    โอ้ยย ฟีลกู้ดมากค่าาาาาา
    #378
    0
  4. #353 Miya. (@yonoop) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 21:28

    เเค้าเข้าใจกันดีเราก็ดีใจ

    #353
    0
  5. #327 cloudzel_ (@cloudzel_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 23:41
    จริงๆแล้วเดรเปนคนที่จิตใจดีนะ แต่ถูกเลี้ยงมาแไมาดีอ่ะฮือลู้ก
    #327
    0
  6. #307 BeamLightyear (@BeamLightyear) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:30

    รีบๆ เเสดงความรู้สึกต่อกันมากกว่านี้เน้อออ

    #307
    0
  7. #241 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 02:29
    แกรทำถูกแล้วววเดร
    #241
    0
  8. #213 panitin (@panitin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 05:28
    เดรกทำตัวดีๆก็ไม่ยากที่จะหลงรักเค้า
    #213
    0
  9. #180 l!i:.นู๋ นิ้ ง.:i!l (@ninko) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 16:33
    คุยกันดีๆ ดีกว่าตั้งเยอะ น่ารักดี

    ในหนังก็บอกนะ ตระกูลเลือดบริสุทธิ์ เป็นญาติกันหมด
    #180
    0
  10. #72 DracoM (@Abclll1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:29
    งุ้ยๆๆๆ รักเดรก
    #72
    0
  11. #71 nuttopk625 (@nuttopk625) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 02:24
    ชอบตอนสองคนนี้ไม่ทะเลาะกันแล้วคุยกันดีๆมากๆเลย ตอนบอกว่าอย่าพูดแทรกสิ ของเดรโกตอนเล่านิทานน่ารักมากๆเหมือนดุเด็กน้อยชอบขัดเลย^^
    #71
    1
  12. #70 naomi-14 (@naomi-14) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 22:33
    10 10 10 ไปเลยย
    #70
    0
  13. #69 Memoris S'Misa (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 20:34
    เวลาไม่ทะเลาะกันแล้วดูฟินเบาๆ =\\\\=
    #69
    0
  14. #68 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 20:27
    งือออออ ดีจัง///////
    #68
    0
  15. #67 Sabrina Darchelle (@poupe_sama) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 20:19
    คู่นี้น่ารักมากกกก
    #67
    0