คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #1 : CHAPTER I : คำไหว้วานของนภารุ่นที่สิบ
[FIC REBORN] Excuse Meขอประทานโทษครับ.. ยัยนั่นน่ะเด็กของผม
CHAPTER I : คำไหว้วานของนภารุ่นที่สิบ
__________________________________________________________
ตึกๆ
เสียงของรองเท้าผ้าใบลายทางกระทบกับพื้นกระเบื้องดังแว่วมาแต่ไกล ใช่แล้วค่ะ…เจ้าของเสียงรองเท้าคู่นั้นคือฉันเอง ฮาฮิ! สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมิอุระ ฮารุยินดีที่ได้รู้จักนะคะทุกคน ตอนนี้ฮารุกำลังเดินทางไปหาคุณสึนะค่ะ ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรถึงได้เรียกตัวฮารุมากระทันหันแบบนี้
เกิดอะไรขึ้นกันน้า…
ฮารุได้แต่คำนึงคิดในจิตใจ ดวงตาของฮารุนั้นฉายแววหวาดหวั่นไม่ใช่น้อย และฮารุเองก็สัมผัสได้ค่ะว่าคิ้วของฮารุได้ขมวดเข้าหากันเป็นปมใหญ่ๆ แล้ว แบบนี้คงต้องรีบหน่อยแล้วล่ะค่ะ
คุณสึนะจะเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะเนีย… ฮารุเป็นห่วงจังเลย
คำถามมากมายก่อขึ้นภายในจิตใจของฮารุคนนี้ ทำไมนะพยายามสะบัดหัวรุมทิ้งความคิดทั้งหมดออกไปมันก็ไม่ยอมหายไปซักที ทำไมฮารุถึงต้องกังวลแบบนี้นะ? เป็นเพราะคุณสึนะด้วยหรือป่าวคะT^T
ไม่เอาน่า…ฮารุเลิกงอแงได้แล้วเดี๋ยวคุณสึนะก็ไม่รักหรอก
ว่าแล้วฮารุก็ปั้นรอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏบนใบหน้าของฮารุเพื่อให้กำลังใจตัวเอง แต่แล้วมันก็ถูกแทนที่ไปด้วยร้อยยิ้มเศร้าหมองอีกครั้งหนึ่งเมื่อนึกถึงเรื่องบางเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นมาเมื่อเร็ววันนี้
มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันและมันก็เกิดขึ้นมาแบบไม่ได้ทันตั้งตัวเลยแหละค่ะ
ใช่แล้ว… สถานการณ์ตอนนี้เข้าขั้นรุนแรงอย่างถึงที่สุด หลังจากที่พวกคุณสึนะชนะศึกเบียคุรันที่พยายามแย่งชิงทูรินีเซตเต้ก็ผ่านไป5 ปีแล้วล่ะค่ะ ระหว่างนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย ทุกสิ่งทุกอย่างสงบสุข วองโกเล่แฟมิลี่ได้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนมั่งคั่งและกลับเข้าสู่เส้นทางในอุดมคติอีกครั้ง
แต่ทว่า... การเติบโตต้องหยุดลงเมื่อมีคนหมายปองร้ายคุณสึนะที่เป็นหัวหน้าวองโกเล่รุ่นปันจุบัน นั้นทำให้ฮารุรับไม่ได้มากเลยค่ะ ทั้งๆ ที่ฮารุก็อยู่ใกล้ๆ คุณสึนะแต่ทำไมฮารุถึงช่วยคุณสึนะไม่ได้ ทำให้คุณสึนะต้องบาดเจ็ดแถมยังทำให้ศัตรูบุกเข้าถึงตัวของบอส
ฮารุจะไม่ให้อภัยตัวเองเลยค่ะToT
ไม่รู้หรอกนะคะว่าทุกคนจะคิดยังไงกับฮารุ แต่สำหรับฮารุแล้วคุณสึนะเปรียบดั่งความอบอุ่นของฮารุเลยค่ะ หลายคนอาจจะไม่ชอบฮารุที่ทำตัวบ๋องๆ เปิ่นๆ เป็นตัวถ่วงของกลุ่ม อย่าเกลียดฮารุเลยค่ะเพราะฮารุออกจะเป็นคนที่จงรักภักดี เพื่อคุณสึนะแล้วฮารุยอมถวายชีวิตให้เลยนะคะ
ก็เพราะว่า... ฮารุน่ะรักคุณสึนะมากที่สุดเลย~
ว่าแล้วก็พาตัวเองมาถึงเสียได้ ตอนนี้ฮารุยืนจังก้าอยู่หน้าประตูไม้ราคาแพงสุดหูฉีกในคฤหาสน์ของคุณสึนะ ฮารุกำลังพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเปิดมันออกไป เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นบ่อยๆ ที่คุณสึนะลงทุนลงแรงเรียกฮารุมาพบแบบนี้#เพราะส่วนมากคุณสึนะมักใช้เวลาอยู่กับเคียวโกะจังเสียมากกว่า
แอด~
ฮารุเปิดประตูออกเพื่อเข้าพบคนด้านใน แต่แล้วขาทั้งสองข้างของฮารุก็ต้องหยุดกึกทันที เนื่องจากว่าตกตะลึงกับภาพที่ได้เห็นตรงหน้า
ภาพของทุกๆ คนที่เข้ามารวมตัวกันภายในห้องนี้!
มันเป็นอะไรที่แดนเจอรัสมากค่ะฮารุไม่เคยพบเคยเจอ! กระทั้งคุณฮิบาริเองก็ยังมารวมตัวด้วยเช่นเดียวกัน โลกจะถึงการอวสานก็วันนี้แหละค่ะคุณผู้ชม ชะอุ้ย! ดูเหมือนว่าฮารุจะเสียมารกับคุณฮิบาริไปซะหน่อยเพราะเขานั้นหันตาขวางดุๆ มาให้
ฮะ… ฮารุขอโทษค่ะ ฮารุไม่ได้ตั้งใจอย่าขย้ำฮารุเลยนะคะคุณฮิบาริแง่ๆ
“มั่วแต่ยืนเป๋อเหลออยู่นั้นแหละยัยบ๋องรุ่นที่ 10 รอนานแล้วนะรีบๆ เข้ามาซะที” หน่อย… เสียงแรกของวันแทนที่จะเป็นเสียงอันไพเราะของคุณสึนะกลับเป็นเสียงของคนที่ฮารุมักทะเลาะเป็นประจำบ่อยๆ ไปเสียได้
คุณโกคุเดระจะพูดขึ้นมาทำไมคะเนีย!? เสียระบบหมดเลย อะ… เด๋นั่นสินะฮารุก็เป๋อเหลออย่างที่เขาพูดจริงๆ นั่นแหละนะ เพราะคุณสึนะในตอนนี้กำลังนั่งมองหน้าฮารุอยู่ราวกับว่าพินิจบางอย่าง
“ฮาฮิ! ขอโทษนะคะคุณสึนะ ฮารุมัวแต่เหม่อต้องขอโทษด้วยค่ะ” ฮารุบอกขอโทษคุณสึนะเล็กน้อยแต่ก็ไม่วายมีเสียงฟึดฟัดมาจากชายที่มีผมสีราวกับหงอกของคนแก่ แต่ตอนนี้ฮารุไม่มีอารมณ์อยากจะทะเลาะกับคุณโกคุเดระหรอกนะคะชิ
“ไม่เป็นไรหรอกฮารุ” เสียงของคุณสึนะตอบกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเล็กน้อย ซึ่งนี่เป็นอะไรที่เวรี่ๆ เฟอร์เฟคมากเลยค่ะ ฮารุจะจำภาพนี้ไปชั่วกาลที่คุณสึนะยิ้มให้แบบนี้ ว่าแล้วฮารุก็รีบปิดประตูลงทันทีพร้อมเดินเข้าหาคุณสึนะ
“เรียกตัวฮารุมาพบแบบนี้ วันนี้ดูแปลกจังเลยนะคะคุณสึนะ รวมทั้งทุกคนด้วยที่มารวมตัวกันแบบนี้เกิดอะไรขึ้นหรือป่าวคะเนีย?”
เปรี้ยะ!
ฮารุกล่าวไปตามภาษาของฮารุที่ไม่ชอบให้มันเงียบ แต่ก็ดูเหมือนว่าคำถามของฮารุนั้นจะถามตรงจุดมากไป สายฟ้าเส้นเล็กๆ ดังเปรี้ยะออกมา ปฏิกิริยาของพวกคุณสึนะมีที่ท่าแบบเดียวกัน ไม่เว้นแม้แต่คุณมุคุโร่ใบหน้าของทุกคนดูเคร่งเครียดผิดกับเมื่อก่อน
“หึ! ที่จริงก็ไม่ได้ชอบนักหรอกนะการสุมหัวกันแบบนี้” คุณฮิบาริที่กอดอกพิงกำแพงอยู่ริมห้องกล่าวเปรยขึ้นมาเบาๆ “แต่เพราะมันเกิดเรื่องไงทำให้ต้องมาสุมหัวกันที่นี่”
“ฮาฮิ! เกิดเรื่องเหรอคะ!?” ฮารุตีหน้างงทันทีที่คุณฮิบาริพูดจบประโยค มีแต่เสียงจิปากราวกับไม่พอใจของคุณฮิบาริมาเป็นคำตอบแทน
“ก็อย่างที่ฮิบาริว่านั่นแหละนะฮารุ…” เสียงของเด็กตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาถัดจากคุณสึนะพูดออกมา คุณรีบอร์นนั้นเองแหละค่ะ วันนี้เขามาในชุดธีมวัวน้อยเหมือนของแรมโบ้จังที่ตอนนี้กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนตักของคุณยามาโมโตะ
“ฮาฮิ?”
“เราเลยอยากให้เธอช่วยเรื่องนี้หน่อยน่ะ” คุณสึนะเป็นคนพูดออกมาแทน ฮารุพึ่งจะสังเกตนะคะว่าวันนี้คุณสึนะดูดีมากเป็นพิเศษ เพราะวั้นนี้คุณสึนะเลือกใส่สูทสีดำกับเนคไทสีแดงมันดูโด่ดเด่นมากเลยค่ะ
“ให้ฮารุช่วยเหรอคะ?” ฮารุทวนคำถามกับตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มออกไป“ได้สิคะคุณสึนะ ถ้าเป็นคุณสึนะแล้วฮารุทำให้ได้ทุกอย่างเลยค่ะ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกลัวว่าจะพลาดเพราะฮารุจะทำให้มันดีที่สุดเลยค่ะ”
“โอ้ว!!!! มันต้องแบบนี้สิถึงจะสุดขั้วไปเลย!!!” เสียงแหกปากลั่นของคุณเรียวเฮนี่ยังดูเป็นเอกลักษณเหมือนเคยไม่เปลี่ยนไปเลยค่ะ
“หยุดแหกปากน่ารำคาญซักทีเถอะเจ้าหัวสนามหญ้า!” และมันก็เป็นอีหรอบเดิมที่คุณโกคุเดระจะรีบตามหันไปด่าทันควัน
“นี่แกว่ายังไงนะไอ้เจ้าหัวปลาหมึกพูดแบบนี้แกอยากจะโดนซักหมัดใช่ไหมห้ะ!?” คุณเรียวเฮทำท่าง้างกำปั้นขึ้น คุณโกคุเดระเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน เขาเดินเข้าไปหาคุณเรียวเฮด้วยท่าทีกวนโอ๊ย
“ก็อีแค่หมัดกระจอกๆ แบบนั้นจะทำอะไรฉันได้ห้ะไอ้เจ้าหัวสนามหญ้า!?”
“หนอย… นี่แกเจ้าหัวปลาหมึก!”
“แหม่ะๆ เอาน่าๆ ทั้งสองคนใจเย็นกันก่อนนะค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันก็ได้ตอนนี้ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะ” เสียงอ่อนโยนของคุณยามาโมโตะพูดแทรกห้ามทับพร้อมกับอาสาเป็นตัวกลางในการหยุดสองคนนี้ ซึ่งนั้นก็ทำให้แรมโบ้จังล่วงแอ๊กลงมาที่พื้นแถมยังร้องลั่นโวยวาย
“ฮื่อๆ คุณแรมโบ้เจ็บอ่า!!! หัวโนเลยไอ้บ้าเคชิทำอะไรเนีย!” ราวกับว่านี่เหมือนกับทุกๆ วันที่ฮารุต้องเผชิญ เหมือนกับว่านี่คือเรื่องปกติที่เจอทุกวันทั้งๆ ที่ตอนนี้ซีเรียสอยู่แท้ๆ นะคะ
ฮารุได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับพวกผู้ชายที่กำลังเปิดศึกกันอยู่ทางด้านหลังเก้าอี้โซฟาสีแดงตัวยักษ์ที่คุณสึนะนั่งอยู่จากนั้นฮารุก็กลับมาทำหน้าใสเจี่ยมเจี้ยมให้กับคุณสึนะที่รักแบบเดิม
“เอาล่ะคะคุณสึนะไม่ว่าจะงานแบบไหนฮารุยอมทำได้หมดค่ะถ้าคุณสึนะสั่ง เชิญบอกฮารุมาได้เลยค่ะ^O^” ฮารุเอ่ยออกไปโดยท่าทียิ้มแย้ม ฮารุเลือกที่จะไม่สนใจสมรภูมิรบทางด้านหลังเพราะยังไงซะมันก็คือกิจวัตรประจำวันของคนพวกนั้นแหละค่ะ
กึก! เฉียบ…
แต่ก็เหมือนว่ามันคือจุดสปาร์คทุกการกระทำหยุดนิ่งเหมือนกำลังฟังคำของฮารุแทนที่จะทะเลาะกันต่อ
ซึ่งมันเวรี่ๆ แปลกมากค่ะO_o
“ฮะ… ฮาฮิ ทำไมทุกคนถึงเงียบไปล่ะคะ” ฮารุลอบมองทุกคนอย่างนึกสงสัย
แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศมันจะเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ สายตาของแต่ละคนเริ่มมองกันเลิกลัก สีหน้าที่อ่อนโยของคุณยามาโมโตะนั้นฉายแววลำบากใจอย่างมาก ตาบ้าโกคุเดระเช่นกันตั้งแต่ที่เปิดประเด็นฉะคำพูดกับฮารุ หมอนั้นก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันทีไม่หันมามองฮารุอีก จนได้ฤทธิ์เปิดศึกกับคุณเรียวเฮพี่ชายของเคียวโกะจัง เขาถึงกลับมาเป็นแบบเดิม
ฮาฮิ…ทำไมกันล่ะคะ?
คงมีแต่คุณมุคุโร่เท่านั้นแหละค่ะที่ยังคงสีหน้าและแววตาดูเจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนเคย มองดูแล้วน่าขนลุกยังไงก็ไม่รู้ค่ะ ฮารุรู้สึกไม่ถูกชะตากับคนๆ นี้เอาซะเลย โครมจังก็ได้แต่เงียบกริบมาตั้งแต่แรกเลยค่ะ แต่แล้วสายตาของฮารุก็ตัดหันมาหาคุณสึนะอีกครั้ง คุณสึนะที่ได้แต่นั่งก้มหน้างุดและกุมมือทั้งสองข้างไว้แน่น
ราวกับว่ากำลังหนักใจกับบางอย่างอยู่
“คุณสึนะคะเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ? ทุกคนด้วยตั้งแต่เมื่อกี้แล้วทำหน้าตาเหมือนกับกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่เลยล่ะค่ะ…” ฮารุถามออกมาพร้อมตีหน้างง “หรือว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับฮารุเหรอคะ?”
“มะ… ไม่ใช่หรอกที่จริงมันไม่เกี่ยวกับเธอหรอกนะฮารุ แต่จริงๆ แล้วฉันน่ะ…” คุณสึนะหลบหน้าหลบตาฮารุเหมือนกับเด็กที่ทำผิด ทำไมคุณสึนะถึงต้องทำหน้าตาที่ดูเหมือนรู้สึกผิดเต็มแก่ด้วยนะ
“ย้อนอดีต”
“ฮาฮิ!!!!”
“ก็อย่างที่ได้ยินน่ะนะ สึนะน่ะมันมีความต้องการให้เธอช่วยย้อนอดีตกลับไปยุคที่รุ่นที่หนึ่งของวองโกเล่ที่มีชีวิตอยู่” จู่ๆ คุณรีบอร์นก็โผล่พูดอะไรออกมาด้วยหน้าตาเรียบเฉยราวกับว่าไม่รู้สึกทุกข์ร้อน แต่คนฟังอย่างฮารุนั้นถึงกับตกกะใจตื่นตะลึงมันแวรี่เซอร์ไพส์มากเลยค่ะ
ให้คนอย่างฮารุย้อนอดีตเนียนะคะT^T บ้าไปแล้วแน่ๆ คุณสึนะคนเป๋อๆ อย่างฮารุจะไปทำอะไรได้
“ดะ… เดี๋ยวสิคะเรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงคะคุณรีบอร์น ทำไมฮารุถึงต้องย้อนเวลานั่งไทม์แมชชีนไปสู่อดีตของคุณรุ่นแรกด้วยล่ะคะ!? ฮารุยังไงเข้าใจซักเท่าไหร่ช่วยอธิบายเพิ่มเติมได้ไหมคะ?”
ทำไมเหมือนคุณสึนะกำลังจะตัดหางปล่อยวัดฮารุเลยล่ะคะ ฮารุใจไม่ดีแล้วนะคะToT
“ฉันขอโทษนะฮารุแต่นี่น่ะคือการตัดสินใจของฉัน ตอนนี้น่ะพวกเรากำลังเป็นฝ่ายเสียเปรียบ…” คุณสึนะว่าออกมาพร้อมกับใบหน้าสำนึกผิด
“ไฟธาตุของวองโกเล่ริงเริ่มที่จะมอดดับไปโดยไม่มีสาเหตุและมันบอกได้ถึงลางร้ายที่กำลังจะเข้ามาใกล้พวกเราในช่วงเวลาแบบนี้” คุณโกคุเดระเอ่ยเสริมพร้อมทำหน้าไม่สบอารมณ์
“แล้วเรื่องแบบนั้นมันเกี่ยวกันยังไงคะ?” ที่ฮารุถามไปฮารุไม่รู้จริงๆ นะคะ ฮารุไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวกับเรื่องที่ฮารุต้องย้อนอดีตกลับไป แต่ดูเหมือนว่าคำตอบของคำถามทั้งหมดจะถูกตอบโดยคุณมุคุโร่ที่เอาแต่ยิ้มน้อยๆ ราวกับว่ารู้กระจ่างทุกเรื่อง
“ท่านมุคุโร่…” เสียงของโครมจังเอ่ยเสียงคุณมุคุโร่ ฝ่ายนั้นได้แต่ส่งร้อยยิ้มอบอุ่นให้กับโครมจังจนสีหน้าเธอนั้นขึ้นสี ก่อนจะหันมามองฮารุด้วยสายตาแบบเดิมที่ไม่ใช่แบบนั้น
ฮาฮิ... การปฏิบัติตัวและการวางตัวต่างจากคนอื่นๆ นี่มันอะไรกันคะ ใช่สิคะก็ฮารุไม่สำคัญไม่มีใครจะปฏิบัติดีๆ กับฮารุหรอกค่ะ เว้นแต่คุณยามาโมโตะที่มีนิสัยดีแล้ว ส่วนคนอื่นๆ ก็ยังอยู่ในระดับปานกลางถ้าไม่ทำร้ายจิตใจกันก็เมินกันไปค่ะ
โหดร้ายที่สุด…
“คุฟุฟุฟุ ความจริงแล้วถ้าขืนปล่อยให้ไฟธาตุของวองโกเล่ริงมอดดับไปเรื่องที่พอจะเดาได้ก็มีอยู่แค่เรื่องเดียวนั้นคือการแย่งชิงมันไปจากพวกเราทั้งหมดที่เป็นผู้พิทักษ์แหวนวองโกเล่…”
“ฮาฮิ! แบบนั้นก็แย่สิคะ แบบนี้มันเข้าขั้นเวรรี่โคม่าขั้นสุดเลยค่ะ ฮารุรู้สึกว่ามันจะต้องอันตรายแน่ๆ”
“คุฟุฟุฟุ ใช้แล้วล่ะครับมันแย่มากด้วย” คุณมุคุโร่หัวเราะน้อยๆ ราวกับว่ายังคงใจเย็นกับเรื่องนี้ อะไรกันคะนี่ไม่ใช่เวลาจะมาหัวเราะนะคะ“แต่ด้วยความสามารถพิเศษของบอสพวกเรา สุดยอดลางสังหรณ์ที่สืบทอดสายเลือดกันมา เลยต้องจบที่คุณหนูเนียแหละนะที่จะต้องนำวองโกเล่ริงกลับสู่อดีตเพื่อฟื้นคืนพลังให้กับมันอีกครั้ง”
“หึ! เพราะแบบนี้สินะถึงได้ตัดสินใจส่งเจ้าสัตว์กินพืชเพศเมียนี้กลับอดีตเพื่อหาทางดึงพลังแหวนวองโกเล่กลับมา…”
“สะ… สัตว์กินพืชเพศเมีย…”
ควับ!
“มีปัญหาหรือไง? อยากโดยขย่ำก่อนไปสู่อดีตงั้นเหรอ...” ฮารุรีบยกมือปัดทันทีราวกับว่าไม่ได้มีปัญหาอะไร อ่ะจึ๋ย! ฮารุไม่น่าพูดไปเลยค่ะ คุณฮิบาริเขายิ่งเป็นพวกรักสันโดดเสียด้วย เผลอพูดไปแบบนั้นก็มีออกอาการสุดโฉดหลุดออกมาเป็นธรรมดา
“ก็อย่างที่มุคุโร่พูดไปเธอจะต้องเป็นคนนำแหวนวองโกเล่กลับไปสุ่ยุคของอดีตเพื่อดึงพลังมันกลับมา” คุณรีบอร์นเอ่ยแทรกขัดจังหวะคุณฮิบาริ ถูกที่ถูกเวลามากเลยค่ะคุณรีบอร์น“พร้อมกันนั้นก็ช่วยตามหาวองโกเล่ สเปียร์และยืมกลับมาใช้ด้วยนะ”
“วองโกเล่ สเปียร์มันคืออะไรกันคะ?”
“ว่ากันว่าเป็นอาวุธลับในตำนานอีกชิ้นของวองโกเล่แฟมิลี่ ผู้ที่รู้ที่เก็บของมันมีแค่ผู้นำสูงสุดของวองโกเล่เท่านั้น นั่นคือวองโกเล่พรีโม่” คุณรีบอร์นสันธยายให้ฮารุฟัง พร้อมกับหยิบสมุดและดินสอสีขึ้นมาวาดบางอย่างลงไป
“จะทำอะไรน่ะรีบอร์น?” เสียงของคุณสึนะเอ่ยขัดคุณรีบอร์นแต่คุณรีบอร์นเลือกที่จะเมินคำพูดของคุณสึนะโดยสิ้นเชิง น่าสงสารคุณสึนะจังเลยค่ะ
“นั่นอะไรคะ?” ฮารุถือโอกาสถามทันทีเมื่อคุณรีบอร์นวาดมันออกมาลำเร็จ ภาพที่ถูกคุณรีบอร์นสื่อออกมาคือ
ภาพของหอกยาวหนึ่งเล่ม
“นี่คือวองโกเล่ สเปียร์ หรืออีกชื่อของมันก็คือหอกแห่งนภาเป็นอาวุธลับเฉพาะที่มีแค่วองโกเล่พรีโม่เท่านั้นที่รู้ที่ตั้งของมัน” พร้อมกับอธิบายเพิ่มเติม และคุณรีบอร์นก็นำกล่องสีดำหนึ่งใบขึ้นมา มันเป็นกล่องขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ ภายในจะแบ่งเป็นช่องทั้งหมดเจ็ดช่องโดยแต่ละช่องนั้นทำมาสำหรับใส่แหวนโดยเฉพาะ คุณรีบอร์นยื่นมันมาให้ฮารุ
“ฮารุเธอเดินเอากล่องนี่ไปให้พวกนั้นใส่แหวนวองโกเล่” ว่าจบฮารุก็ทำตามคำสั่งของคุณรีบอร์น แบบนี้มันไฟท์บังคับแล้วใช่ไหมคะที่จะต้องเป็นฮารุเพื่อย้อนกลับไปอดีตT..T ไม่มีแม้แต่ใครจะห้ามเลยใจร้าย~
“ชิ! ฝากด้วยละกันยังบ๋อง” เสียงสบถเล็กๆ ของคุณโกคุเดระว่ากล่าวออกมาพร้อมถอดแหวนของธาตุวายุใส่ลงในกล่อง“รักษามันดีๆ ล่ะมันมีค่ามากอย่าลืมเอามันกลับมาด้วย” ฮารุได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้กับเขาพร้อมกับเดินไปหาคนอื่นๆ
“โอ้ว! สุดขั้วไปเลย! ที่เธอจะทำให้แหวนนี่กลับมามีพลังอีกครั้งหนึ่งฝากด้วยนะฮารุจัง” เสียงที่ดูกระปรี่กระเปร่าของพี่ชายเรียวโกะจังเอ่ยออกมาพร้อมนำแหวนแห่งอรุณใส่ในกล่อง
“ฝากด้วยนะคะท่านฮารุ…” เสียงเรียบๆ ที่ดูเขอะเขินของโครมจังเอ่ยขึ้นพร้อมกับนำแหวนแห่งสายหมอกใส่ลงในกล่อง แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเฮือกหน้าแดงแจ๋เนื่องจากว่าคุณมุคุโร่ใช้มือของเขาโอบลอบไหล่เธอไว้และดึงมันชิดเข้าหาตัว
“คุฟุฟุฟุ ฝากด้วยนะคุณหนู” พร้อมกันนั้นยังคงพูดออกมาหน้าตาเฉย
“ทะ… ท่านมุคุโร่” ฮารุว่าสองคนนี้ต้องมีซัมติงกันแน่เลยค่ะ ชัวร์!
และฮารุก็เดินมาหยุดที่จุดหนึ่งซึ่งมันดูอันตรายกว่าจุดไหนๆ รังสีอำมหิตถูกแผร่ขยายออกมาเป็นเนื่องๆ ราวกับว่าไม่ต้องการให้ใครเข้ามายุ่ง
คุณฮิบารินั้นไงจะใครล่ะคะTAT
“หึ!” แค่เสียงสบถก็ทำให้ฮารุถึงกับสะดุ้งเนื้อตัวสั่น เขาใช้สายตาดุๆ มองฮารุพร้อมกับทำหน้าเหนื่อยใจไปในเวลาเดียวกัน และยัดแหวนแห่งเมฆาลงกล่องกันแบบไม่พูดไม่จา แต่เมื่อฮารุจะเดินออกไปเขาก็เอ่ยขึ้นมาเสียอย่างงั้น
“เอาไปแล้วก็ต้องเอากลับมา ถ้าไม่กลับมาฉันจะตามไปขย่ำเธอถึงอดีตแน่จำไว้…” ทำไมถึงได้ดูโหดร้ายนักนะคะ แง่ๆ และแล้วฮารุก็วนมาหาคุณยามาโมโตะที่กำลังนั่งส่งยิ้มมาให้
“ลำบากหน่อยนะฮารุจัง แต่ยังไงก็ฝากด้วยนะพยายามเข้าล่ะ” เขาขยิบตาส่งกำลังใจให้ฮารุเล็กน้อยพร้อมกับนำแหวนแห่งพิรุณใส่ลงมาในกล่อง
“คุณแรมโบ้ไม่รู้หรอกนะว่ากำลังทำอะไรกัน แต่ที่แน่ๆ คุณแรมโบ้รู้ว่าต้องเอาแหวนนี่ใส่ไปในกล่องนี่ใช่ไหมล้า” เสียงเล็กๆ ของแรมโบ้จังเอ่ยออกมากพร้อมกับทำท่าทางเหมือนกับเด็กเล็ก
“ใช่แล้วจ๊ะ แรมโบ้จัง” ฮารุเองก็ไม่ได้ใจร้ายใส้ระกำกับเด็กนะคะ ส่งยิ้มให้แรมโบ้จังราวกับว่าเป็นนางเอกในอนิเมะ ว่าแล้วแรมโบ้จังก็เอามือเล็กๆ นั้นล้วงลงไปในหัวฟูๆ จากนั้นก็หยิบแหวนแห่งอัสนีออกมาและนำมันใส่ในกล่อง
และแล้วก็มาถึงคนสุดท้าย... แหวนแห่งนภาของคุณสึนะที่ฮารุรักมากที่สุดยังไงล่ะคะ
“ของสึนะน่ะไม่ต้องหรอกนะ” เสียงของคุณรีบอร์นพูดออกมาทำให้ฮารุเองก็ชะงักไปพร้อมๆ กับคุณสึนะที่กำลังจะมอบแหวนแห่งนภาลงกล่อง
“เอ๋? ทำไมล่ะรีบอร์นคนอื่นๆ ยังต้องใส่เลยทำไมถึงมีแค่ฉันเท่านั้นล่ะที่ไม่ต้อง?” ใช่แล้วค่ะ คุณสึนะถามแทนในคำถามที่ฮารุอยากรู้พอดี
“นายเป็นบอสใหญ่นะสึนะ” เสียงของคุณรีบอร์นหยุดไปชั่วครู่ “จำเป็นที่จะต้องมีพลังของนภาเพื่อคอยปกป้องทางด้านนี้ด้วย การที่วองโกเล่ริงเป็นแบบนี้ได้จะต้องมีคนที่อยู่เบื้องหลังแน่ๆ มันอาจจะบุกมาทำลายวองโกเล่ของเราเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เพราะยังไงๆ พลังของนภาผู้เป็นบอสจะไม่มีวันมอดดับตราบใดที่ผู้ครอบครอบยังมีชีวอยู่ เพราะฉะนั้นสึนะนายจะต้องใช้แหวนนี่ต่อสู้คนเดียวระหว่างที่ฮารุยังไม่กลับมา”
“เอ๋! แล้วแบบนี้ฉันจะรอดไหมเนีย!?” เสียงอุทานของคุณสึนะถูกกล่าวออกมาพร้อมท่าทีที่ลนลาน
“จะไปรู้แกเหรอ” และคุณรีบอร์นเองก็ตอบกลับแบบกวนๆ ใช่ย่อย แต่ตอนนี้ที่ฮารุรับรู้ได้คือฮารุจะไม่ได้มีแหวนของคุณสึนะไปเป็นของดูต่างหน้าแดนไกลเลยค่ะ มันเวรี่ๆ แซดมาเลยค่ะงื่อๆ
“กล่องนั้นน่ะมีสายสร้อยสำหรับคล้องคออยู่ เธอจะต้องพกมันติดตัวตลอดเวลาเพราะว่ามันเป็นสิ่งของล้ำค่าที่ใครกลายต่อหลายคนต้องการแย่งชิง” ไม่ทันที่ฮารุจะได้อาลัยอาวรณ์ คุณรีบอร์นก็ถือโอกาสสั่ง
“คะ… ค่ะ!” ฮารุตอบรับคำของคุณรีบอร์นชัดแจ๋ว พร้อมยกสายสร้อยของกล่องสีดำนี่คล้องคอตัวเอง จะว่าไปมันก็เท่เหมือนกันนะเนีย
“ช่วยหน่อยนะฮารุ เธอเป็นคนเดียวที่ตอนนี้ลางสังหรณ์ของฉันมันบอกมา” แค่คำพูดของคุณสึนะนั้นก็สามารถทำให้ฮารุมีกำลังใจที่จะไปต่อแล้วล่ะค่ะ
“เพื่อคุณสึนะแล้วฮารุจะทำให้สำเร็จค่ะ ฮารุจะพยายามเต็มที่เลย” ฮารุปั้นรอยยิ้มปกปิดความกังวลใจ“ไม่นานเกินรอฮารุจะนำแหวนพวกนี้มาคืนทุกคนนะคะ ฮาฮิ! ว่าแต่จะกลับมาอนาคตยังไงล่ะคะ?”
นั่นสิจะเดินทางอยู่แล้วพึ่งมานึกขึ้นได้ขืนถูกส่งกลับไปอดีตและไม่รู้วิธีกลับมามันก็เหลวน่ะสิคะ
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเธอก็ใช้วิธีเดียวกับวิธีที่ฉันจะส่งเธอไป” เสียงเล็กๆ ของคุณรีบอร์นบอกกล่าว
“วิธีที่จะส่งฮารุไปงั้นเหรอคะ?”
ชิ้ง...
อะ...เอ๋ กิ้งก่าเลออนของคุณรีบอร์นเปลี่ยนสภาพ!?
ระ... หรือว่าจะ
“ความลับนั้นอยู่ที่ช่องใส่แหวนแห่งนภา ลองมองดูสิมันมีสิ่งหนึ่งที่ถูกแทนที่ด้วยแหวนมันคือสิ่งจำเป็นที่เธอจะต้องใช้มันกลับมา” ว่าแล้วฮารุก็เพล่งมองมันดีๆ ก็พบว่ามันคือสิ่งที่ฮารุไม่อยากจะเชื่อ
“ฮะ… ฮาฮิ! นี่มันกระสุนปืนนี่คะ! จะให้ฮารุยิงตัวเองตายเพื่อกลับมาเกิดในชาตินี้หรือยังไงกัน ฮื่อๆ” และมันก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ คุณรีบอร์นต้องการให้ฮารุยิงตัวเองทิ้งสินะคะ ไม่น้า~ ใช้งานฮารุยังไม่พอจะยังให้ฮารุนั้นต้องฆ่าตัวตายอีกเวรกรรมของฮารุแท้ๆ เลย
“กระสุนนั้นน่ะยิงไม่ตายหรอกนะ มันคือกระสุนดับเครื่องชนพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อไปกลับอดีตกับปัจจุบันโดยเฉพาะ ซึ่งในโลกนี้มีแค่สองนัดเท่านั้น นั่นคือกระสุนขาไปและกระสุนขากลับ ฉันจะยิงกระสุนดับเครื่องชนขาไปใส่เธอเพื่อย้อนกลับอดีต ส่วนขากลับนั้นเธอก็ตัดสินใจที่จะยิงมันด้วยตัวเองหรือจะให้คนอื่นยิงให้ก็ได้ แต่จำไว้ว่ามันมีแค่นัดเดียวในโลกเท่านั้นเพราะฉะนั้นก่อนใช้ก็ควรคิดให้ดีและรักษามันเท่าชีวิต ถ้าทำหายเธอก็กลับมายุคนี้ไม่ได้และพวกเราก็จบเหตุเช่นเดียวกัน”
“ฮาฮิ! แต่ว่าแบบนั้นมันเริ่มน่ากลัวนะคะคุณรีบอร์น” ทันทีที่ได้ฟังเด็กทารกคนนี้อธิบายความรู้สึกเสียวสันหลังก็เริ่มมีมาเพิ่มพูน “หาวิธีใหม่เพื่อที่จะฟื้นฟูพลังของแหวนดีไหมคะไม่ต้องกลับไปอดีตอะไรนั่น มันอาจจะดีกว่าก็ได้”
กึก!
เสียงขึ้นนกไกปืนของคุณรีบอร์นทำให้ฮารุเสียวสันหลังวาบอีกครั้ง กิ้งกาเลออนตัวเขียวๆ ของเขาตอนนี้ได้กลายเป็นปืนพกคู่ใจสมบูรณ์ไปเสียแล้วล่ะคะท่านผู้ชม
“ฮะ… ฮาฮิ ใจเย็นก่อนค่ะคุณรีบอร์นฮารุกลัวว่าตอนเมื่อยิงกลับมาฮารุจะไปโผล่ที่อื่น” ว่าแล้วสองขาของฮารุก็ก้าวถอยหลังหนีที่ละก้าวๆ เพื่อหลีกหนีเด็กตัวเล็กๆ ที่ตอนนี้มีท่าทีเหมือนนักฆ่าเต็มที
“ไม่ต้องห่วงมันถูกเซ็ตให้กลับมาที่นี่เพราะฉันเป็นคนทำขึ้นมา มันก็ต้องกลับมาหาเจ้าของมัน” ขาเล็กๆ ของคุณรีบอร์นก้าวสาวเท้าใกล้ฉันเรื่อยๆ กระสุนนั่นได้บรรจุลงไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ที่เขาอธิบาย แต่ตอนนี้ยังไงฮารุก็ทำใจไม่ได้เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะโดนยิง
ถึงไม่ตายก็เถอะแต่มันก็กลัวนี่น่าT^T
“ตะ… แต่ว่าคุณรีบอร์นคะ!” ฮารุพยายามพูดคุยถ่วงเวลาเพื่อหลีกหนีสถานการณ์ตอนนี้ เผื่อจะให้คุณรีบอร์นได้ฉุกคิดและไม่ส่งฮารุไปในยุคที่ฮารุไม่รู้จัก
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแล้ว”
“ฮาฮิ! ตะ… แต่ว่า”
“พูดมากน่ารำคาญไปอดีตได้แล้ว!”
ปัง!
กรี๊ด!!!!
ทันทีที่ฮารุได้รับกระสุนดับเครื่องชน ฮารุก็แหกปากกรี๊ดลั่นเลยคะไม่สนด้วยว่าพวกคุณสึนะจะมองฮารุยังไง ก็ฮารุกลัวนี่คะ ถึงจะถูกยิงมาแล้วแต่ก็อย่างที่คุณรีบอร์นบอกมันไม่เจ็บซักกะนิด แต่ร่างกายมันชามากค่ะ สายตาของฮารุยังคงปกติดี แต่ร่างกายนี่สิจากที่ยื่นอยู่ก็ล้มแผละราวกับขาไม่มีเรียวแรงเลย ล้มไปตาหน้าต่อตาคุณสึนะและผู้พิทักษ์วองโกเล่ทุกคน
“จำไว้นะฮารุว่าเธอจะต้องตามหาวองโกเล่พรีโม่และหาทางให้เขาชุบชีวิตวองโกเล่ริง รวมถึงขอยืมวองโกเล่ สเปียร์มาใช้ชั่วคราวด้วย” นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฮารุได้ยินจากคุณรีบอร์น และร่างของฮารุเริ่มโปรงขึ้นเหมือนกำลังจะจางหายไป
ใจร้ายที่สุดเลยค่ะ คุณรีบอร์นเล่นยิงแบบเผด็จการมากเลยนะคะไม่ถงไม่ถามสุขภาพฮารุซักคำเลยแง่ๆT^T
__________________________________________________________
TALK WITH WRITE
สำหรับฟิครีบอร์นเรื่องนี้ก็ได้เปิดเรื่องเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะคะ
ทำไมเหมือนคำไหว้วานของรีบอร์นเสียมากกว่าละเนีย
และฮารุจังก็ถูกส่งกลับอดีตไปเป็นที่เรียบร้อย โดยบักรีบอร์น (สึนะยังจำเป็นอยู่ไหม555)
ถ้าอ่านกันดีๆ อาจจะเห็นความห่วงใยของโกคุเดระคุงกับท่านฮิบาริที่มีต่อฮารุ
#หรือป่าวหว่า555
ในตอนหน้าจะเข้าสู่ยุคอดีตเต็มตัวแล้วค่ะ
และก็จะถึงตาพระเอกของฟิคนี้ออกโรงเสียที
ขุ่นปู้จีออตโต้~ ..
ไม่ไล่หนักอ่านเงา แค่คุณกดเข้ามาอ่านก็ดีใจแล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ
ความคิดเห็น