คืนร้อนซ่อนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 258 Views

  • 0 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    63

    Overall
    258

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 ตกกระไดพลอยโจน 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

     เสียงงึมงำที่ดังมาจากหญิงสาวทำให้พีรพัฒน์หันไปมอง เธอขยับตัวพลางดึงเสื้อผ้า ไม่บอกก็รู้ว่าคงไม่สบายตัว ชายหนุ่มชั่งใจ แต่กลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ส่งกลิ่นรบกวนนั้นก็ทำให้เขาตัดสินใจได้ เขาช่วยหญิงสาวถอดเสื้อผ้ารัดรูปออก แล้วสวมเสื้อคลุมอาบน้ำให้ชั่วคราว

อย่าว่ากันเลยนะ กับคนเมา เขาไม่มีอารมณ์ด้วยหรอก

พีรพัฒน์ยัดเสื้อผ้าของเขาและเธอไว้ในถุงซักรีดของโรงแรม แล้วโยนส่งๆ ไว้ในห้องน้ำ

กว่าจะเสร็จสิ้นกระบวนการก็ทำเอาเขาเหนื่อยหอบอีกรอบ

ชายหนุ่มเสียสละผ้าห่มผืนบางให้หญิงสาว ก่อนจะทิ้งตัวลงข้างๆ

ว่าแต่ทำไมเสื้อผ้าของเขามาช้าจัง แถมเปลือกตามันก็หนักเหมือนมีใครมากดไว้ เขาขี้เกียจฝืนแล้ว ขอพักสายตาก่อนแล้วกัน

ชายหนุ่มคิดอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะผล็อยหลับไป


พีรพัฒน์ตื่นมาอีกทีด้วยอาการปวดศีรษะตุบๆ แม้เขาจะพบอาการเช่นนี้บ่อย แต่เขาก็ไม่เคยชินกับอาการเมาค้างแบบนี้สักที

ชายหนุ่มยื่นแขนออกไปบิดขี้เกียจ ก่อนที่มือจะไปกระทบร่างของใครบางคน ผู้หญิง? นี่เมื่อคืนเขาพาผู้หญิงกลับมานอนด้วยงั้นเหรอ หัวสมองมึนงง ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ความง่วงงุนกับกระแสแอลกอฮอล์ที่ยังคงตกค้างในเส้นเลือดทำให้เขาคิดอะไรช้ากว่าที่ควรจะเป็น

แต่เดี๋ยว…เขาเริ่มผิดสังเกต นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเขา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เขาจำได้ว่า…

จริงด้วย ผู้หญิงคนนี้! พีรพัฒน์เริ่มจำได้ รู้สึกโล่งใจที่จำได้ว่าเธอเป็นใคร และมาอยู่กับเขาได้อย่างไร

ชายหนุ่มยกมือขึ้นคลึงขมับ บ้าเอ๊ย อยู่ดีๆ เขาหาเรื่องใส่ตัว พาเธอมาด้วยทำไมเนี่ย

เขาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง เสื้อผ้าที่เขาให้ไปหามา ป่านนี้ยังมาไม่ถึง เจ้าตัวคิดอย่างไม่สบอารมณ์ ปกติคนขับรถสูงวัยทำตามที่เขาสั่งได้ทุกอย่าง จริงๆ เรื่องแค่นี้ไม่น่าเหลือบ่ากว่าแรง

ดวงตาขุ่นมัวมองหาโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะพบว่าลืมไว้ในกางเกงตัวที่ใส่ไว้เมื่อคืน

“บ้าฉิบ แบตหมด” พีรพัฒน์สบถ ถึงว่าสิเขาถึงไม่ได้เสื้อผ้าเสียที คนขับรถสูงวัยคงติดต่อเขาไม่ได้ แล้วก็คงจะไม่รู็ว่าจะต้องเอาเสื้อผ้ามาให้ที่ไหน

ชายหนุ่มตัดสินใจใช้โทรศัพท์ในห้องโทรลงไปที่เคานต์เตอร์โรงแรม พนักงานที่เคานต์เตอร์คงพอจะหาเสื้อผ้าให้เขาได้สักชุดสองชุดหรอก เรื่องแค่นี้คงไม่ยากถ้าใช้แบงก์สีม่วงๆ เทาๆ สักใบ

แต่ดูเหมือนเรื่องจะง่ายกว่านั้น เมื่อหญิงที่เคานต์เตอร์แจ้งว่าเสื้อผ้าของเขาถูกเอามาฝากไว้ที่เคานต์เตอร์ตั้งแต่เมื่อคืน

ไม่นาน เสื้อผ้าใหม่เอี่ยมสำหรับเขาหนึ่งชุด และสำหรับหญิงสาวแปลกหน้าอีกหนึ่งชุดก็มาอยู่ในมือ เขายื่นถุงเสื้อผ้าเปรอะอาเจียนให้พนักงานโรงแรมที่เอาเสื้อผ้ามาส่ง สั่งให้จัดการทำความสะอาดให้เรียบร้อย แล้วจึงเดินเข้าห้องน้ำ สายน้ำเย็นๆ ทำให้สมองปลอดโปร่ง ในหัวคิดถึงภารกิจที่ต้องทำวันนี้ เมื่อคืนงานเปิดผับของเขาดูท่าจะไปได้สวย แต่เขาก็ยังไม่นิ่งนอนใจ ต้องสอบถามบรรดาแขกที่มาใช้บริการ รวมถึงบรรดาพนักงานว่ามีอะไรต้องปรับปรุงอีกหรือไม่

พีรพัฒน์เดินผิวปากออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี การได้อยู่ในเสื้อผ้าสะอาดๆ หอมๆ รวมถึงได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายทำให้เขารู้สึกกลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง แต่ดูเหมือนสิ่งที่รอเขาอยู่จะไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดคิด

เสียงกรีดร้องแสบหูและร่างที่พุ่งเข้ามาหาตามด้วยแรงกระแทกบริเวณหน้าอกทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน

สิ่งเดียวที่ช่วยเขาไว้คือสัญชาตญาณที่สั่งให้เขาคว้ามือของหญิงสาวที่กำลังทุบเขาอย่างบ้าคลั่งเอาไว้ เสียงที่ยังคงแหบพร่าเนื่องจากเพิ่งตื่นนอนตวาดอย่างเหลืออด

“หยุดเดี๋ยวนี้ ทำบ้าอะไรของเธอ!”

“ทำบ้าอะไรงั้นเหรอ ฉันต่างหากที่ควรจะถามว่าคุณทำบ้าอะไรกับฉัน!”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มองใบหน้าขาวผ่องซึ่งบัดนี้กำลังจ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้องงๆ “ทำอะไร?”

แต่ดูเหมือนคำถามนั้นจะไม่ถูกใจเจ้าหล่อนนัก หญิงสาวกรีดร้องอย่างเหลืออด

“นั่น เป็น ฉัน ต่างหาก ที่ ควร จะถาม!” เสียงแหบตะโกนสั่นพร่า ก่อนจะแผ่วเบาลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มเมื่อเจ้าตัวควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “คุณมาทำแบบนี้กับฉันทำไม ทำทำไม...”

พีรพัฒน์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก เพราะตามรูปการณ์แล้วมันก็ชวนให้เธอเขาใจผิดจริงๆ นั่นแหละ ถ้าเขาเป็นเธอ เขาก็คงคิดแบบเธอ อยู่ดีๆ ตื่นขึ้นมาในที่ไม่คุ้นเคยในชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียว แถมยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งอาบน้ำใหม่ๆ อยู่ด้วยอีก

ถ้าไม่คิดไปก่อนว่าเมื่อคืนทั้งสองคนต้องเพิ่งผ่านสมรภูมิรักมา ก็คงต้องเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีสุดๆ ชนิดวันๆ เดินอยู่ในทุ่งดอกลาเวนเดอร์เป็นแน่

และเธอก็ดูท่าไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งโวยวาย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย เมื่อคืน…” แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ หญิงสาวก็ตวาดแว้ดออกมา และทำท่าจะทุบเขาอีกรอบ ถ้าไม่ติดที่เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้แล้ว

“ไม่ได้ทำ? คุณกล้าพูดพูดออกมาได้ยังไง”

พีรพัฒน์ชักโมโห ทำไมยายนี่ไม่รู้จักฟังอะไรบ้างเลย “ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงเล่า เมื่อคืนเธอเมามาก จำอะไรไม่ได้เลยล่ะสิ”

“ใช่ ฉันเมา” หญิงสาวยกแขนขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ดวงตาแดงก่ำมองเขาอย่างเจ็บช้ำ “แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาทำกับฉันแบบนี้”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น