คืนร้อนซ่อนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 253 Views

  • 0 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    58

    Overall
    253

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 คืนแห่งโชคชะตา 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

           แสงไฟหลากสีที่กะพริบไปมาตามจังหวะเพลงระทึก บวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้หนุ่มสาวที่อยู่กันแน่นขนัดในที่นั้นต่างพากันโชว์สเต็ปโยกตัวไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร และแม้แต่คนที่คุ้นชินกับบรรยากาศเช่นนี้อย่างพิมพ์พลอยก็อดโยกตามไม่ได้

ไม่สิ ถึงจะเป็นสถานบันเทิงเหมือนกัน แต่ผับแห่งนี้กลับดูแตกต่างจากผับอื่นๆ ด้วยการตกแต่งที่นัยว่าเจ้าของทุ่มเงินหลายสิบล้าน ทำให้ได้บรรยากาศที่แฝงไปด้วยความมีระดับ อีกทั้งดีเจต่างชาติชื่อดังที่กำลังแสดงฝีไม้ลายมืออยู่บนเวทีตอนนี้ก็ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความมันสุดเหวี่ยง

สมกับคำโฆษณาที่ว่า เป็นผับเปิดใหม่ที่ดีที่สุด และมาแรงที่สุด

เชื่อเธอเถอะ เพราะผับทั่วกรุงเทพฯ และปริมณฑล ทั้งถูกและแพง เธอไปมาหมดแล้ว

แม้จะชื่นชอบบรรยากาศตอนนี้อยู่ไม่น้อย หากพิมพ์พลอยก็ไม่อาจปล่อยตัวปล่อยใจได้เต็มที่ ด้วยอาชีพอย่างเธอ หากอยากจะอยู่รอดปลอดภัย ก็ต้องมีสติเต็มร้อย เพื่อเตรียมรับมือกับพวกเสือพวกตะเข้ที่คอยฉวยจังหวะงาบกวางน้อยให้ดี

แต่เสียใจ กวางน้อยตัวนี้ มันเป็นแมวป่าเล็บคมที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หนังกวางต่างหาก

หญิงสาวยิ้มหวาน พลางเชิญชวนให้แขกที่เดินผ่านไปมาเข้ามาในซุ้ม วันนี้หน้าที่ของเธอคือโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตัวใหม่จากค่ายดัง ปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสดพูดจาฉะฉาน ในขณะที่มือเรียวยกขวดเครื่องดื่มแจกจ่ายให้ลิ้มลอง

กลุ่มชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาดันขวดกลับคืนมาให้เธอ นัยว่าให้หญิงสาวประเดิมก่อน พิมพ์พลอยยิ้มพลางกะพริบตาอย่างขี้เล่น ก่อนจะยกจิบพอเป็นพิธี แล้วยื่นคืนให้

เฟลิร์ตได้ หยอกได้ ดื่มได้ แต่แขกก็คือแขก ทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น!

นั่นเป็นคาถาที่พิมพ์พลอยใช้เอาตัวรอดเสมอมา

แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเพียงแค่สองทุ่มครึ่ง ซึ่งถือว่ายังเร็วเกินไปสำหรับการออกท่องราตรี แต่แขกที่ทยอยเข้ามากันอย่างไม่ขาดสายก็ทำให้สถานบันเทิงขนาดใหญ่แห่งนี้ดูแคบไปถนัดตา

พิมพ์พลอยชะเง้อหาร่างของคนที่รอคอย หากปราศจากแม้แต่เงา หญิงสาวจึงเดินหลบไปหลังซุ้ม แล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กราคาถูกที่เหน็บไว้ในกางเกงตัวสั้นจิ๋วออกมา

“เจ๊รินเนี่ยน้า ยังไม่ทันไรก็ป๊อดเสียแล้ว” หญิงสาวรำพึงถึงพี่สาวคนสนิท รินรดากับเธออาศัยอยู่ในหอพักเดียวกัน และเธอก็ถูกชะตากับอีกฝ่ายตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรก ไม่รู้สิ เธอเชื่อเรื่องโชคชะตานะ บางคนเจอหน้ากันครั้งแรกก็เหม็นขี้หน้ากันจะเป็นจะตาย แต่บางคนแค่เห็นหน้า ก็รู้สึกคุ้นเคยเหมือนมีสายใยอะไรบางอย่างผูกกันไว้ ดังนั้นแม้จะไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ แต่เธอก็รักรินรดาเหมือนพี่สาวแท้ๆ คนหนึ่ง

ปกติพี่สาวผู้เรียบร้อยของเธอคนนี้ไม่เคยเที่ยวกลางคืน และปกติ ถ้ารินรดาขอตามเธอมาเที่ยวกลางคืน เธอก็คงไม่ยอม

แต่นี่มันไม่ปกติ เพราะรินรดาเพิ่งจะอกหักมา

อกหักชนิดไปเจอช็อตเด็ดระหว่างแฟนหนุ่มกับชู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองอีกด้วย

แค่คิดก็เจ็บแทนแล้ว!

ดังนั้นคืนนี้เธอจึงไม่อยากให้พี่สาวอยู่คนเดียว หนึ่ง เพราะไม่อยากให้ไปคิดถึงผู้ชายเลวๆ แบบนั้น และสอง พี่รินของเธอกำลังจะย้ายกลับต่างจังหวัด

คิดแล้วก็ใจหาย ไม่มีพี่ริน ชีวิตของเธอในเมืองหลวงคงห่อเหี่ยวน่าดู

“เจ๊ อยู่ไหนแล้วเนี่ย” สัญญาณรอสายดังไม่นาน อีกฝ่ายก็กดรับ พิมพ์พลอยส่งเสียงหวานแหบพร่ารัวเร็ว “ถ้ามาถึงแล้วบอกพี่การ์ดหน้าประตูนะว่าเป็นเจ๊ของแพมแพม แล้วเดินเข้ามาที่บาร์ หนูบอกพี่บาร์เทนเดอร์ไว้ให้แล้ว” เว้นจังหวะชั่วครู่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้ทัน “อ้อ แล้วอย่าหนีกลับก่อนล่ะ แค่นี้นะ หนูแอบเขามาโทร ต้องไปทำงานต่อแล้ว”

ไม่นานเกินรอ ร่างเพรียวของรินรดาก็เดินผ่านประตูเข้ามา เธอคิดไม่ผิดเลยที่เลือกให้รินรดาแต่งชุดนี้ เพียงแค่ปรากฏตัว หนุ่มๆ บริเวณนั้นก็มองตามกันตาละห้อย

ใช่ รินรดาเป็นคนสวย เพียงแต่เจ้าตัวชอบที่จะแต่งตัวเรียบๆ หน้าก็แต่งแค่บางๆ แต่นั่นก็ไม่อาจปกปิดความสวยของพี่สาวเธอได้หรอก

ลูกค้าที่เดินเข้ามาทำให้พิมพ์พลอยต้องฉีกยิ้มหวานตามหน้าที่ ปากพูดแนะนำด้วยท่าทางคล่องแคล่วขี้เล่นอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว เมื่อสบโอกาสจึงหันไปโบกมือทักทายรินรดาที่มองมาพอดีแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจลูกค้าต่อ

หญิงสาวอาศัยจังหวะที่บรรดาแขกในร้านหันไปสนใจวงดนตรีชื่อดังที่กำลังขึ้นไปเล่นบนเวทีรีบแวบไปหาพี่สาว ก่อนจะฝากฝังกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่สนิทกันด้วยเคยทำงานด้วยกันมาก่อน

“ฝากพี่สาวหนูด้วยนะพี่โจ๊ก อย่าให้ใครมาเกาะแกะล่ะ” หญิงสาวตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี

ชายร่างเล็กผิวเข้มพยักหน้า “ได้เลยน้องแพมแพม เชื่อใจพี่โจ๊กเถอะ พี่จะทั้งดูแลให้อย่างดี ทั้งเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ไม่อั้นเลย”

“ดีมาก เดี๋ยวหนูจะไปรายงานกับพี่เอให้ ว่าพี่โจ๊กความประพฤติดี๊ดี” หญิงสาวหมายถึงแฟนสาวของชายตรงหน้าที่สนิทกันดีกับเธอ “ทำดีแบบนี้กลับบ้านไปพี่เอต้องให้รางวัล”

ชายหนุ่มหัวเราะร่วน แล้วจึงเอ่ยขอตัวเมื่อมีลูกค้าเข้ามาสั่งเครื่องดื่ม

“เก่งใช่ย่อยนะเราเนี่ย ดูเป็นมืออาชีพจนพี่ทึ่งเลย” เมื่อเหลือกันสองคน รินรดาก็เอ่ยปากชมน้องสาว ปกติพิมพ์พลอยดูเป็นเด็กกะโปโล แต่เมื่อแต่งตัวแต่งหน้าแบบนี้ หญิงสาวก็สวยขึ้นจนเธอจำแทบไม่ได้

“แหมๆ ก็นี่ใคร นี่แพมแพม พริตตี้ชื่อดังนะคะ เห็นอย่างนี้ก็เถอะ เรื่องงาน หนูสู้ยิบตา” พิมพ์พลอยพูดโอ่ๆ ทำเอารินรดาส่ายหน้าอย่างหมั่นไส้ปนเอ็นดู “เออ ถ้าเจ๊เหนื่อย เจ๊กลับไปก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องรอหนู หนูต้องอยู่จนผับเลิก แถมยังต้องไปประชุมกับพี่ๆ เขาอีก วันนี้กว่าจะได้กลับ คงเช้า”

กว่าจะเลิกงาน พิมพ์พลอยคงได้ซื้อน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋ที่หน้าปากซอยเข้าไปกินเป็นอาหารก่อนนอนเหมือนเคย เธอเป็นลูกค้ารายแรกแทบทุกวัน จนสนิทกับอาแปะคนขายไปแล้ว

“หนูขอตัวก่อนนะเจ๊ วันนี้เปิดร้านวันแรก ไม่รู้เจ้านายจะดุรึเปล่า ต้องทำตัวดีๆ ไว้ก่อน” หญิงสาวพูดพลางเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้อย่างปราดเปรียว ก่อนจะแทรกตัวไปประจำอยู่ที่ซุ้มตามเดิม

ยิ่งดึก คนก็ยิ่งแน่นจนแทบขยับตัวไปไหนไม่ได้ หญิงสาวยิ้มหวานพลางโฆษณาสินค้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย แอลกอฮอล์ที่ทยอยจิบตั้งแต่หัวค่ำเริ่มส่งผลต่อสมรรถนะร่างกาย รู้ตัวอีกทีก็ชักมึน หากเมื่อลูกค้าคะยั้นคะยอ เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้

ยังไหวน่า เธอยังพอจะดื่มได้อีกนิด หญิงสาวกลั้นใจ พลางพยายามจิบเครื่องดื่มรสเฝื่อนให้น้อยที่สุด

“โห น้องแพมแพม แกล้งกันป่าวเนี่ย” หนึ่งในลูกค้าถามด้วยเสียงยานคาง หน้าแดงก่ำ บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายคงเมาไม่น้อย “แบบนี้ไม่เรียกว่ากินครับ แมวเลียยังเยอะกว่าเลย”

“พี่ก็” หญิงสาวยิ้มหวาน เอาความขี้เล่นเข้าสู้ “แพมแพมชักเมาแล้ว เดี๋ยวกลับบ้านไม่ไหว จะลำบากคนแถวนี้เอาน้า”

“น่าๆ อีกนิดๆ ถ้าเมากลับไม่ไหว เดี๋ยวพี่ไปส่งเองก็ได้” ชายหนุ่มยังคงตื๊ออย่างดื้อดึง รวมถึงเพื่อนของเขาก็พากันส่งเสียงเชียร์เสียงดัง ทำเอาแขกคนอื่นๆ หันมามองอย่างสนใจ

พิมพ์พลอยคิดจะบ่ายเบี่ยง แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจ เมื่อเห็นผู้จัดการร้านกำลังเดินเข้ามาพอดี

เธอไม่อยากตกงานตั้งแต่วันแรกที่มาทำงานหรอกนะ

หญิงสาวจิบเครื่องดื่มไปอึกใหญ่ อีกฝ่ายจึงพอใจ และยอมไปแต่โดยดี

แอลกอฮอล์ที่ชักจะมากเกินไปทำเอาท้องไส้หญิงสาวปั่นป่วน พิมพ์พลอยพยายามเก็บอาการ ก่อนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อดีเจประกาศร่ำลาบรรดาแขกเหรื่อ

งานของเธอจบลงไปแล้วส่วนหนึ่ง

หญิงสาวยิ้มหวาน โบกมือทักทายนักท่องราตรีที่ทยอยออกจากร้าน ก่อนจะแสร้งนั่งลงเพื่อเก็บขวดเครื่องดื่มหลังซุ้มเมื่ออาการวิงเวียนทวีความรุนแรงขึ้น

ตาเธอพร่าไปหมด พื้นแทบจะลอยขึ้นมาตีหน้า

“ไหวมั้ยน้องแพม” เสียงคุ้นเคยดังอยู่เหนือศีรษะ โจ๊กยืนมองด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยื่นขวดน้ำเย็นจัดส่งมาให้ “ดื่มสักหน่อยนะ จะได้ดีขึ้น แล้วก็ไปนั่งพักที่บาร์เถอะ อีกห้านาที ผู้จัดการจะเรียกประชุม เห็นว่าเจ้านายก็จะมาด้วย”

หญิงสาวพึมพำขอบคุณ อยากถอดรองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่ทิ้ง แต่ดูจากสภาพพื้นที่เปียกนองแล้ว ทำให้ได้แต่ประคองร่างไปนั่งบนเคานต์เตอร์หน้าบาร์อย่างยากลำบาก

ตาที่หนักขึ้นทุกทีทำให้เธอตัดสินใจฟุบศีรษะลงบนโต๊ะ แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์ เพราะมันทำให้เธอยิ่งเวียนศีรษะ และพะอืดพะอมรุนแรง

เธอต้องไปห้องน้ำเดี๋ยวนี้!

ขาเรียวบนรองเท้าส้นเข็มกว่าสามนิ้วซอยถี่เร็วที่สุดเท่าที่สภาพเธอตอนนี้จะเอื้ออำนวย มือหนึ่งยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นไม่ให้บรรดาเครื่องดื่มที่กำลังตีขึ้นมาออกมาได้สำเร็จ อีกมือไขว่คว้าพิงไปตามผนังเพื่อพยุงตัว

หากเมื่อหญิงสาวเดินหักเลี้ยวไปตามทางเข้าห้องน้ำ ร่างเพรียวก็กระแทกเข้ากับกำแพงอะไรสักอย่างอย่างแรง เล่นเอากระเด็นลงไปกองที่พื้น

“เฮ้ย! น้อง เป็นไงบ้าง”

พิมพ์พลอยทั้งจุก ทั้งคลื่นไส้ ตาก็พร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด ตามมาด้วยความคลื่นไส้อย่างรุนแรง

เธอต้องการอาเจียน เดี๋ยวนี้!

ชายหนุ่มที่เธอมองหน้าไม่ชัดพยายามฉุดเธอให้ลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอยังคงนั่งนิ่ง พิมพ์พลอยพยายามดันร่างนั้นออก ส่ายศีรษะเป็นเชิงห้าม

ออกไปให้ไกล ก่อนที่ฉันจะ...

อ้วกกก

        สายไปเสียแล้ว เธออาเจียนใส่ร่างของหนุ่มโชคร้ายเสียหมดไส้หมดพุง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น