คืนร้อนซ่อนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 311 Views

  • 0 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    311

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

บทนำ


ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี ถนนสายเปลี่ยวปรากฏลำแสงจ้าของไฟหน้ารถตู้สีดำคันโตที่กำลังแล่นเข้ามาด้วยความเร็วสูง ส่งผลให้ทุกร่างในรถพากันนั่งหัวสั่นหัวคลอน เนื่องจากถนนที่นานๆ จะมีรถผ่านมาเส้นนี้สภาพไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าใดนัก ด้วยมันเป็นถนนที่ทอดยาวไปสุดที่หมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ

แม้เครื่องปรับอากาศในรถจะเย็นจัดจนอาจทำให้ขนลุกซู่ หากร่างบางที่แสร้งนอนแน่นิ่งอยู่บริเวณส่วนท้ายรถที่ถูกดัดแปลงเป็นที่กว้างกลับมีเหงื่อไหลโซมตัว

เหงื่อ...ที่มาจากความหวาดกลัว หาใช่เพราะสภาพอากาศไม่

สมองของพิมพ์พลอยคิดเร็วจี๋ มันต้องมีทางออกสิ พริตตี้เดนตายที่ผ่านสถานการณ์เลวร้ายมาอย่างโชกโชนอย่างเธอไม่มีทางจนมุมง่ายๆ แบบนี้แน่!

เปลือกตาบางค่อยๆ หรี่ตามองอย่างระแวดระวัง กลัวอีกฝ่ายจะรู้ว่าเธอฟื้นคืนสติแล้ว การโดนโปะยาสลบมันไม่สนุกนักหรอก ศีรษะเธอยังมึนด้วยฤทธิ์ยาอยู่เลย

ความมืดที่ปกคลุมทั่วทั้งรถเหมือนจะช่วยอำพรางให้เธอ หากมันก็ทำให้เธอมองเห็นอะไรลำบากด้วยเช่นกัน ดวงตากลมโตกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับดวงตาให้เข้ากับความมืด แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไรนัก สิ่งที่เธอพอเห็นรางๆ จากแสงที่สะท้อนจากหน้าปัดรถยนต์คือในรถคันนี้มีพวกมันทั้งหมดสามคน

และร่างสูงของใครบางคนที่ถูกมัดสภาพไม่ต่างกับเธออีกคน

เธอเห็นไม่ถนัดว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่นั้นเป็นใคร เอาล่ะ ถึงจะพอเดาได้ แต่ใจเธอก็ได้แต่ภาวนาให้ไม่ใช่เขา

ลำพังเธอตกอยู่ในสภาพนี้คนเดียวก็ไม่เท่าไหร่หรอก เรียกได้ว่า เธอรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าวันนี้จะต้องมาถึง เธอถึงขั้นเคยคิดเล่นๆ แล้วด้วยซ้ำว่าถ้ามันเกิดขึ้นจริง เธอต้องทำอย่างไร

แต่การที่ต้องทำให้ใครติดร่างแหไปด้วย โดยเฉพาะ “เขา” นั่นทำให้สถานการณ์ในตอนนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ให้เธอพูดตามตรงนะ ผู้ชายอย่างเขา รับมือยากยิ่งกว่าคนที่สั่งให้จับเธอมาแบบนี้เสียอีก

ใช่ เธอรู้ว่าทำไมเธอถึงถูกจับ รวมถึงรู้ตัวการของเรื่องนี้ด้วย

หญิงสาวค่อยๆ ยันศีรษะขึ้นอย่างทุลักทุเลเพื่อมองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ ด้วยในตอนนี้ทั้งสองนอนอยู่ในลักษณะสลับหัวสลับเท้า ดังนั้นที่เธอเห็น จึงมีเพียงรองเท้าหนังมันวับของชายปริศนาเท่านั้น

อีกนิดพลอย อีกนิดนึง หญิงสาวค่อยๆ ขยับกายอย่างยากลำบาก พลางหรี่ตามองฝ่าความมืด

หากเมื่อเห็นใบหน้าของร่างสูงที่นอนแน่นิ่งอยู่ชัดๆ หญิงสาวก็ได้แต่ทิ้งศีรษะลงอย่างหมดแรง

เป็นเขาจริงๆ!

แบบนี้ หากเธอคิดจะหนี ก็ยากขึ้นอีก เพราะเธอคงทิ้งเขาไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก

หญิงสาวได้แต่นอนนิ่งเพื่อรอจังหวะ สมองพยายามหาหนทางจนหัวแทบระเบิด

หากจะหนี ก็ต้องหนีตอนนี้ เพราะถ้าไปถึงจุดหมายปลายทาง โอกาสหนีของเธอเรียกได้ว่าแทบจะเป็นศูนย์

เพราะเธอคงไม่โชคดีเหมือนหลายปีก่อนนั้นอีกแน่!

ดูเหมือนโอกาสของเธอจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด เมื่ออยู่ดีๆ รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลง ก่อนที่คนหนึ่งในรถจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“ฉิบหายละ ข้างหน้ามีด่าน” ตามมาด้วยเสียงขยับตัวสวบสาบ “อุตส่าห์เลือกมาเส้นเปลี่ยวขนาดนี้ ยังเสือกจะมีด่านอีก แม่งขยันอะไรกันนักหนาวะ ตำรวจพวกนี้”

“มึงจะตกใจหาหอกอะไรวะไอ้บอย” เสียงที่เธอคุ้นเคยดีพูดขึ้นอย่างใจเย็น “ท่องไว้ รถของเราไม่มีของผิดกฎหมาย ตำรวจไม่ทำอะไรหรอก”

“ให้มันแน่เหอะพี่ ไม่ใช่โดนจับเข้าซังเตกันหมดนะ” ชายหนุ่มที่ชื่อบอยว่า พลางส่งสายตาไปทางสองร่างที่นอนอยู่ด้านหลัง

“เออ สองคนนั้นคนไทย ไม่ใช่ต่างด้าว ไม่ได้ลักลอบเข้าเมืองเสียหน่อย”

ชายที่เป็นหัวหน้าพูดต่อ เข้าเชื่อในบารมีของพ่อเลี้ยงว่าจะช่วยคุ้มครองพวกเขาได้ โดยเฉพาะในภาคเหนือซึ่งถือเป็นถิ่นอิทธิพล

แสงสว่างค่อยๆ ไล่เข้ามาทดแทนความมืด ตามด้วยแสงกะพริบสีแดงที่คุ้นตา ในใจพิมพ์พลอยขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ดูท่าสวรรค์ยังคงเมตตาเธออยู่ ก่อนที่รถจะค่อยๆ ชะลอลงจนหยุดในที่สุด พิมพ์พลอยได้ยินเสียงชายคนขับลดกระจกลงเพื่อคุยกับตำรวจ

“สวัสดีครับผู้หมวด มีไรให้รับใช้ครับ”

“ดึกดื่นขนาดนี้ จะไปไหนล่ะเรา”

“กลับบ้านครับ นายสั่งให้เอาของไปส่ง” ว่าพลางพูดชื่อผู้เป็นนาย “งานด่วน ต้องไปถึงก่อนพรุ่งนี้เช้า”

นายตำรวจพยักหน้าอย่างรู้กัน “โอเค แต่ต้องขอตรวจหน่อยนะ นายพี่สั่งมาเหมือนกัน” ลำแสงจ้าของกระบอกไฟฉายส่องเข้ามาในรถ พิมพ์พลอยรอจังหวะอย่างอดทน รอก่อนพิมพ์พลอย ตอนนี้ยังไม่เหมาะ รอก่อน

“เปิดหลังรถซิ” เหมือนเสียงสวรรค์ ถ้านายตำรวจคนนี้มาตรวจดูท้ายรถ ไม่มีทางที่เขาจะไม่เห็นเธอแน่!

“ไม่มีอะไรหรอกพี่ เสียเวลาเปล่าๆ”

นายตำรวจส่งเสียงแกมรำคาญ “เออ น่า บอกให้เปิดก็เปิด นายพี่นั่งมองอยู่ในป้อมโน่น อย่าลีลาให้มันมากนัก”

พิมพ์พลอยอดทนรอด้วยใจระทึก หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าพวกมันจะได้ยิน

ประตูหลังค่อยๆ เปิด ตามด้วยแสงที่สว่างจ้า

ตอนนี้แหละ!

หญิงสาวลืมตาโพลง ดิ้นอย่างแรง พลางส่งเสียงดังที่สุดเท่าที่ผ้าที่ปิดปากอยู่จะอำนวย

หากเธอคิดว่าเมื่อนายตำรวจคนนั้นเห็น เขาจะรีบช่วยเธอและชายอีกคน เขาจะรีบจัดการพวกคนร้ายที่จับเธอมาพวกนี้ให้หมด

เธอคิดผิด!

นายตำรวจเพียงแค่พูดเสียงเบา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ผู้หญิงที่อยู่หลังรถตื่นแล้ว รีบจัดการก่อนที่จะร้องโวยวาย”

หญิงสาวเบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ ความหวังที่เพิ่งจะลุกโชน มอดดับลงในพริบตา

ร่างเล็กกระเสือกกระสนด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ถ้าเธอหลุดออกไปจากรถคันนี้ได้ คงมีคนอื่นที่เห็นเหตุการณ์บ้าง และพวกมันคงไม่กล้าทำอะไรโจ่งแจ้ง

“แหม เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ ฤทธิ์เยอะใช่เล่นนะน้องพลอย โอ๊ะ ไม่ใช่สิ แกเปลี่ยนชื่อแล้วนี่หว่าอีพลอย ต้องเรียกว่า น้องแพมแพมถึงจะถูก” ชายร่างสันทัด ที่แม้จะไม่เห็นหน้ามาหลายปี แต่เธอก็ยังจำหน้ามันได้ดีพูดกลั้วหัวเราะ

“มาๆ เดี๋ยวพี่ช่วยให้น้องหลับสบายนะ จะได้ไม่ต้องเหนื่อย ดูสิ เหงื่อไหลเต็มตัวไปหมดแล้ว พ่อเลี้ยงเห็นแบบนี้ จะบ่นพวกพี่เอาได้นะน้องนะ”

ถ้าเธอไม่ถูกมัดมือมัดเท้าแถมยังปิดปากอยู่แบบนี้ เธอได้ถ่มน้ำลายใส่หน้ามันอย่างที่เคยทำเมื่อหลายปีก่อนแน่ แต่ด้วยสภาพตอนนี้ สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงมองด้วยดวงตาแข็งกร้าว

“จุ๊ๆ อย่ามองพี่แบบนั้นสิ พี่กลัวจนตัวสั่นแล้ว” พูดจบ มันพร้อมทั้งคนอื่นๆ ในรถก็พากันหัวเราะเสียงดัง พิมพ์พลอยโกรธจนหน้ามืด ถ้าเพียงแต่เธอมีโอกาส ขอแค่โอกาสหนีอีกสักครั้ง

หากคำพูดต่อมาของมันราวกับอ่านใจเธอได้ “หมดเวลาแล้วจ้ะ จะหนีตอนไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ตอนที่อยู่กับพี่นะจ๊ะน้อง พี่ไม่อยากโดนพ่อเลี้ยงกระทืบเป็นครั้งที่สองหรอก”

พูดจบ ผ้าขนหนูผืนน้อยพร้อมด้วยกลิ่นฉุนจัดก็โปะลงบนจมูก หญิงสาวพยายามกลั้นหายใจ หากก็ต้องพ่ายแพ้

เธอน่าจะรู้ ว่าเขามีอิทธิพลกว่าที่คิด เธอน่าจะรู้...

ดวงตาของเธอหนักลงทุกทีจนยากที่จะต้านทาน ก่อนความมืดจะค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

หลังจากนั้น ความคิดของพิมพ์พลอยก็ล่องลอยไปไกล


*************************************


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น