ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 9 : บทที่ 3 : ข่มขู่ดูใจ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    1 มี.ค. 62



แอชเชอร์จับแขนข้างหนึ่งของพรรณิภาที่ยืนอึ้งอยู่เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาว ราวกับเป็นเจ้าของห้องแห่งนี้เสียเอง ก่อนจะเอ่ยกับเสี่ยดำรงคนขี้เบ่งว่า

“คุณอาจจะคิดว่าผมเล่นแรง แต่ถ้าคุณไปเล่นแบบนี้ที่บ้านผม คุณจะไม่ได้กลับมายืนลอยหน้าลอยตาแบบนี้แน่นอน บางทีตอนนี้คุณอาจจะกลายเป็นอาหารปลาฉลามไปแล้วก็ได้”

น้ำเสียงไม่ยี่หระของชายหนุ่มทำให้เกิดความเงียบขึ้นมาในห้องทันที พรรณิภาเริ่มขยับตัวออกห่างจากคนนั่งข่มขวัญคนอื่นภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มนั่น แต่มือใหญ่กลับจับแขนเธอลากเข้าไปนั่งชิดกันกว่าเดิม

“ปล่อยนะ...” กระซิบบอกเสียงขุ่น

“เฉย ๆ น่า”

เลขาทั้งสองเห็นเจ้านายอึกอักก็อยากจะเข้าไปช่วย แต่พอคิดถึงสาเหตุการเข้าโรงพยาบาลของเสี่ยใหญ่ที่เพิ่งได้ยินมาสด ๆ ร้อน ๆ พวกเขาก็ตัดสินใจยืนอยู่เงียบ ๆ ต่อไป

ด้านเสี่ยดำรงก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ชี้หน้าแอชเชอร์สั่งเสียงกร้าว

“ออกไปจากโรงแรมของฉันเดี๋ยวนี้ ไสหัวไป!!

แอชเชอร์ทำหน้าเมื่อยหันไปสั่งอีธาน “เอามันออกไปที ฉันมีธุระจะคุยกับพรรณิภา”

อีธานฉีกยิ้มเดินย่างเข้าไปหาคนสนิทของเสี่ยดำรงช้า ๆ ไม่พูดไม่จา แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมถอย จนต้องเผชิญหน้ากันในระยะหายใจยังได้ยิน

“อย่าไปทำมันเลย” คนเคยเจอฤทธิ์เจ้านายมันมาก่อน กัดฟันสั่งให้ลูกน้อง “ฉันมีธุระต้องทำอีกเยอะ เรากลับกันดีกว่า เสียเวลาเปล่า”

แล้วเสี่ยใหญ่ก็เดินอาด ๆ ออกไปโดยบอกตัวเองในใจว่าจะให้คนกลับมาจัดการแอชเชอร์ทีหลัง

“เขาไม่รู้หรือว่าโรงแรมนี้กำลังจะเปลี่ยนมาอยู่ในมือผม”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นอย่างแปลกใจ พรรณิภาขยับตัวออกมาให้ห่างเขาแล้วจึงตอบ

“ไม่รู้ค่ะ”

อย่าว่าแต่เสี่ยดำรงเลย ขนาดเธอยังรู้เรื่องเอาตอนที่เขาโผล่มาให้เห็นหน้านี่แหละ

แอชเชอร์นิ่วหน้าถามต่อ “แล้วคุณมีเรื่องอะไรกับเสี่ยนั่น ทำไมเขาถึงตอแยคุณไม่เลิก คราวก่อนก็เอาตัวไปที่ลอยเรือ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เขาแค่ตามมาทวงเงินที่หลวงพ่อติดหนี้ไว้”

“หลวงพ่อ?”

“พ่อฉันค่ะ ตอนนี้ท่านบวชเป็นพระแล้ว”

“โอ...หวังว่าเขาจะละทางโลกได้จริง”

พรรณิภาค้อนใส่คนทำท่าเหลือเชื่อให้เห็น “เลิกถามได้แล้วค่ะ มาหาฉันถึงที่นี่ มีธุระอะไรคะ”

ชายหนุ่มยักไหล่ตอบว่า “ก็แวะมาทักทาย”

“มาดูห้องทำงานที่กำลังจะเป็นของคุณละไม่ว่า”

พอเจ้านายถามแบบนั้นเลขาทั้งสองก็สบตากันทันที

“จะว่างั้นก็ได้”

“แล้วเป็นไงคะ อยากปรับเปลี่ยนตรงไหนหรือเปล่า”

“ยังคิดไม่ออก รบกวนคุณช่วยพาเราเดินดูโรงแรมก่อนได้ไหม เผื่อว่าผมจะปรับเปลี่ยนอะไร จะได้ทำพร้อมกันทีเดียว

พรรณิภาแอบเบือนหน้าหนีมากลอกตาอยู่คนเดียว  

ถ้าเงินหนาขนาดนั้น ก็สั่งเปลี่ยนทั้งหมดไปเลยสิ!

 

แอชเชอร์ก้าวช้า ๆ ตามหลังร่างระหงที่เดินแนะนำสถานที่ต่าง ๆ ในโรงแรมธาราวิลล์ พื้นที่หลักคือตึกสูงหลายสิบชั้นหันหน้าเข้าหาทะเล ส่วนพื้นที่รองลงมาก็คือบ้านพักส่วนตัวหลังเล็กหลังใหญ่ ซึ่งสามารถเปิดประตูเดินลงไปหาหาดทรายขาว ๆ และน้ำทะเลหน้าบ้านได้เลย  

เดินตรวจดูไปเรื่อย ๆ จนถึงบริเวรชายหาดที่แขกพากันมาเล่นน้ำ ชายหนุ่มก็ขยับเข้าไปถามคนเดินนำ

“คุณตัดใจปล่อยมือจากโรงแรมนี้ได้แล้วจริง ๆ หรือพรรณิภา”

พรรณิภาถอนหายใจเบา ๆ หันไปเหม่อมองตึกใหญ่ของโรงแรมขณะตอบเขา “ฉันตัดใจไม่ได้หรอกค่ะ แต่ก็ต้องทำใจปล่อยธาราวิลล์ไป เพราะฉันไม่มีเงินสองร้อยล้านบาทไปใช้หนี้ให้คุณจริง ๆ แล้วฉันก็คงต้องสู้กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับโรงแรมนี้ไม่ไหวแน่”

“สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันเกี่ยวกับเสี่ยคนนั้นหรือเปล่า”

ดวงตาเรียวสวยมองสบแววตาติดยิ้มคู่นั้นแล้วพูดไม่ออก เขามองเหมือนกับจะบอก ว่าเขารู้...

“คิดจะยืมมือผมจัดการกับเสี่ยอ้วนนั่นจริง ๆ เหรอ คิดว่าผมจะยอมเอาตัวเข้าไปพัวพันกับนักเลงท้องถิ่นเพื่อโรงแรมนี้อย่างนั้นเหรอ คิดง่ายไปหน่อยไหมคนสวย” แอชเชอร์บอกเสียงเรียบแววตายิ้ม ๆ หายไปในตอนนี้

“ฉันแค่...” เอ่ยหน้าซีด

“ผมมันคนต่างบ้านต่างเมือง จะลงทุนทำอะไรที่ไหนต้องดูให้รอบด้าน การขัดแข้งขัดขาเจ้าที่มันไม่น่าดูนักหรอกนะ แล้วอีกอย่างคุณก็รู้ดีว่าผมทำธุรกิจแนวเดียวกับเสี่ยนั่น ไม่กลัวผมจะร่วมมือกับเขา เปลี่ยนโรงแรมนี้กลายเป็นสถานเริงรมย์ให้คนมาสนุกสนานกันหรือไง”

พรรณิภาร้องห้ามทันที “คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ!

ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม “ทำไมผมจะทำไม่ได้”

“ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลย ฉันยอมวางมือเพราะคิดว่าคุณเห็นค่าของธาราวิลล์ คิดว่าคุณจะเอามันไปทำให้ดีเด่นเท่าเหมือนกับโรงแรมหลายแห่งของคุณ ได้โปรดอย่าเอามันไปทำแบบนั้นเลยนะคะ ฉันขอร้อง” ยกมือขึ้นจับแขนใหญ่อ้อนวอนอย่างหวั่นใจ

“ผมเป็นนักลงทุนครับ อะไรที่จะทำให้ผมขาดทุน หรือมีแนวโน้มว่าจะก่อให้เกิดปัญหา ผมไม่นิยมเก็บเอาไว้”

มือเล็กร่วงลงข้างตัวทันที พรรณิภาเธอเม้มปากมองหน้าคนยิ้มมุมปากส่งมาให้อย่างเสียใจ 

“ผมคิดว่าผมไม่ผิดนะ”

“ค่ะ อยากทำอะไรก็ตามใจ มันกลายเป็นของคุณไปแล้วนี่!

 


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น