ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 8 : บทที่ 3 : ข่มขู่ดูใจ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

 

 

พรรณิภาสั่งให้คนไปเตรียมบ้านพักรับรองพิเศษไว้ให้แอชเชอร์เข้าพักตามที่เขาต้องการ ไม่อยากจะทำตัวขวาง เดี๋ยวเขาจะไปลงที่พนักงาน หลังจากเธอออกไปจากที่นี่   

เช้าวันต่อมาตอนจะเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อย ก่อนแอชเชอร์จะมาถึงนั่นเอง เสียงพนักงานคุยกันก็แว่วออกมาจากในบ้าน

“พี่ได้ข่าวว่าคนที่จะมาพักในบ้านหลังนี้เป็นเจ้าของโรงแรมคนใหม่แหละ”

นี่รู้กันถึงขนาดนี้เลยหรือเนี่ย

“ถ้าเปลี่ยนเจ้าของใหม่แล้ว พนักงานจะเปลี่ยนใหม่ด้วยไหมพี่”

“นั่นสิ เจ้าของใหม่จะใจดีเหมือนคุณพั้นช์หรือเปล่านะ”

คนใจดีส่ายหน้าด้วยอาการยิ้มอ่อน ตัดสินใจเดินเข้าไปหาแม่บ้านทั้งสามคนเพื่อปลอบใจเรื่องนายใหม่ แต่พวกนางก็ยังคุยไม่จบ

“ฉันได้ข่าวว่าเจ้าของคนใหม่เป็นคนใหญ่คนโตในจังหวัดเรานี่เองนะแก เขาจะมาพักที่โรงแรมทำไม”

“จริงเหรอแก!

“เออสิ ลือกันว่าเป็นเสี่ยดำรง”

“เสี่ยดำรงเนี่ยนะ!

พรรณิภาเม้มปากหมุนตัวเดินหนีออกมาจากตรงนั้นช้า ๆ หากพวกพนักงานรู้ว่าเจ้าของโรงแรมคนใหม่ โหดกว่าเสี่ยดำรงเยอะ พวกนางจะทำหน้ายังไงนะ 

“เฮ้อออ...”

ถอนหายใจยังไม่ทันจะสุด เลขาก็เดินเร็ว ๆ เข้ามาบอกสีหน้าไม่สู้ดี

“แย่แล้วค่ะ เสี่ยดำรงมาที่นี่ ตอนนี้รอคุณพั้นช์อยู่ที่ห้องค่ะ”

พรรณิภาอยากจะตีอกชกหัวตัวเอง คนบอกจะมา ยังไม่เห็นหน้า คนไม่บอกไม่กล่าว กลับโผล่หัวมาถึงก่อนเสียแล้ว!

“ยังมีอีกคนค่ะ เมื่อสักครู่นี้คุณแอชเชอร์เพิ่งเดินทางมาถึงค่ะ”

อะไรมันจะเหมาะเหม๋งอย่างนี้!

 

“มาสักทีนะ”

เสียงแหบห้วนดังขึ้นมาทันทีที่พรรณิภากับเลขาทั้งสองคนก้าวเข้าไปในห้องรับรองเล็กข้างห้องทำงาน เธอเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ห่างจากอีกฝ่ายมากที่สุด เลขาทั้งสองยืนอยู่ด้านหลังเช่นเดียวกับคนสนิทของอีกฝ่ายที่ยืนประกบหลังอยู่

“เสี่ยมาที่นี่มีธุระอะไรคะ” เธอถามเสียงเรียบแบบไม่อ้อมค้อม

“ฉันมาทวงหนี้ หนูก็รู้ว่าพ่อหนูติดหนี้ฉันอยู่ ตอนนี้พ่อหนูก็หนีไปบวชแล้ว หนูก็ปล่อยวางแล้วยกโรมแรมนี้ใช้หนี้ให้ฉันเถอะ”

คนนั่งเอนหลังวาดแขนไปตามพนักเก้าอี้ตัวยาวบอกด้วยสีหน้าเป็นต่อ แต่พรรณิภากลับยิ้มหยันกลับไป เมื่อคิดถึงสีหน้าตอนรู้ว่าธาราวิลล์ตกไปอยู่ในมือคนอื่นของเสี่ยดำรง

“ทำหน้าแบบนี้คงคิดถึงเรื่องบนเรืออยู่สินะ” เสี่ยดำรงเข้าใจไปอีกทาง “ไม่ต้องห่วง ถ้าหนูยอมยกโรงแรมนี้ให้ฉัน ฉันก็จะยอมปล่อยหนูให้อยู่อย่างสบายหายห่วงต่อไป”

“เสี่ยไม่คิดว่าตัวเองจะรังแกคนอื่นมากเกินไปหน่อยเหรอ ฉันไม่ได้ติดหนี้เสี่ยสักบาท คนที่ติดหนี้เสี่ยคือหลวงพ่อ ถ้าเสี่ยไม่กลัวบาปกลัวกรรม ก็ไปทวงเงินกับหลวงพ่อสิ” หญิงสาวสวนกลับแบบไม่ไว้หน้า โดนย่างแดดขนาดนั้นแล้ว ยังมีหน้ายกเรื่องนั้นมาขู่เธออีก

หน้าขาวอวบของเสี่ยใหญ่เริ่มแดงก่ำด้วยความไม่พอใจ ขยับตัวลุกขึ้นยืนจ้องหน้าพรรณิภาแล้วบอกเสียงเข้ม

“ฉันว่าฉันใจดีแล้วนะ ถ้าเธอไม่เห็นมันก็ตามใจ ฉันให้เวลาเก็บของเตรียมตัวไสหัวออกจากที่นี่ถึงสิ้นเดือนนี้ แล้วฉันจะส่งคนมาทำเรื่องเอกสารให้ถูกต้อง วันนี้คงต้องขอตัว!

“ไม่ส่งนะคะ”

พรรณิภาลุกขึ้นยืนส่งแขกไม่ได้เชิญด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่คิดว่าประตูจะเปิดออกก่อนที่เสี่ยดำรงจะเดินไปถึง

...เป็นแอชเชอร์

“อ้าว! มาเล่นสนุกอะไรที่นี่เหรอครับ”  

เสี่ยใหญ่จ้องตามคนเดินชนไหล่เข้าไปหาพรรณิภาตาลุก จำได้ดีว่ามันคือคนที่เล่นงานตนบนเรือในวันนั้น!

“จะกลับแล้วเหรอ ไม่รู้ว่าคุณจะมาเล่นสนุกที่นี่ ผมจะได้เข้ามาเร็วกว่านี้หน่อย”

พอตั้งตัวได้ เสี่ยดำรงก็หันไปบอกคนสนิทเสียงดัง

“จับตัวมันไว้ มันคือคนที่เล่นงานฉัน!

นายคมสาวเท้าเข้าไปหาแอชเชอร์ทันที ทว่ายังช้ากว่าอีธานที่โผล่เข้ามาขวางหน้าเจ้านายเอาไว้

“ถอยไป”

อีธานยักไหล่ใส่แบบไม่เข้าใจว่ามันพูดอะไร คนพูดได้ถึงห้าภาษาอย่างแอชเชอร์เลยต้องออกหน้าแทนลูกน้อง

“ไม่เอาน่า เราก็แค่เล่นสนุก ๆ กันไม่ใช่เหรอ ทีคุณจับผมไปขังไว้ ผมยังไม่เอาเรื่องเลย แค่ตากแดดเล่นไม่กี่ชั่วโมง คุณจะถือสาไปทำไม”

“นี่แก!” เสี่ยดำรงชี้หน้าแบบโกรธจัดกว่าเดิม  

 




T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น