ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,286 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    25

    Overall
    2,286

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 : ยิ่งยื้อยิ่งเหนื่อย [3] จบบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 ก.พ. 62



 


“พี่ว่าส่งธาราวิลล์ไปไว้ในมือเขา น่าจะดีกว่าอยู่ในมือเสี่ยดำรง”

“พั้นช์มองไม่เห็นทางเดินเลยเลยพี่เทพ เพิ่งเข้าใจว่ามืดแปดด้านมันเป็นแบบนี้นี่เอง” พรรณิภาบอกเสียงเศร้า ตั้งแต่แยกกันกับผู้เป็นพ่อ เธอก็หมกตัวนั่งคิดหาทางรอดให้ตัวเองและโรงแรมนี้จนไม่สนใจเรื่องอื่น และมันก็ไม่เหลือทางเดินอื่นให้เห็นเลย

ต่อให้จ่ายหนี้เสี่ยดำรงจนหมดสิ้น

เธอก็ยังเหลือหนี้ของแอชเชอร์อยู่ดี!

เงินห้าสิบล้านของพ่อบวกทรัพย์สินที่เธอมี ก็แค่ครึ่งหนึ่งของมูลค่าหนี้ที่ต้องชดใช้ให้แอชเชอร์ด้วยซ้ำ หากปล่อยมือจากธาราวิลล์ เธอก็จะมีเงินเหลือติดตัวให้เริ่มต้นใหม่อย่างที่พ่อบอก

พรรณิภาคิดไปคิดมาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงท้อแท้ “พี่เทพว่าไหม คนที่ควรหนีไปบวช น่าจะเป็นพั้นช์มากกว่าพ่อ”

“เฮ้ย! ไม่ได้นะ”

“บางทีการปล่อยมือจากธาราวิลล์ อาจจะเป็นการปลดแอกให้พั้นช์...”

 

ภายในห้องพิเศษบนตึกสูงของโรงพยาบาลดังกลางเมืองภูเก็ต ชายร่างท้วมบนเตียงคนไข้กำลังตวาดใส่ลูกน้องด้วยสีหน้าถมึงทึง

“พวกแกจะบอกว่าคนที่ทำกับฉันเหมือนหมูเหมือนหมาในคืนนั้น มันหนีกลับประเทศไปแล้วอย่างนั้นเหรอ ห๊า!

“พนักงานที่โรงแรมบอกแบบนั้นครับ”

เสี่ยใหญ่หลับตาข่มกลั้นอารมณ์ “ฉันบอกพวกแกแล้วใช่ไหม ว่าให้ไปจับตัวมันมาให้เร็วที่สุด มันทำกับฉันขนาดนี้ พวกแกยังปล่อยให้มันลอยนวลไปได้ยังไง ไอ้พวกเลี้ยงเสียข้าวสุก!

เห็นเจ้านายของขึ้น คนสนิทจึงดึงไปอีกประเด็น “แล้วเสี่ยจะให้ผมจัดการนายพันลภยังไงดีครับ”

“หึหึ ไม่ต้องทำอะไร ยังไงมันก็ไม่มีเงินมาคืนฉันแน่ โรงแรมนั้นต้องเป็นของฉันเร็ว ๆ นี้แหละ”

“แล้วลูกสาวมันล่ะครับ จะให้ผมจัดการยังไงต่อ”

“ปล่อยมันไป เจอแบบนั้นมันคงไม่กล้ามายุ่งเรื่องของฉันอีกแล้ว”

“แต่ว่า..”

เสี่ยดำรงตวัดสายตาบอกคนสนิท “แกส่งคนไปตามดูไว้ ถ้านังหนูนั่นคิดจะปากโป้งบอกเรื่องของฉันให้คนอื่นรู้ ค่อยเอาตัวไปเข้าสปา”

ได้ยินแบบนั้นพวกลูกน้องก็อดหนาวแทนพรรณิภาไม่ได้ สปาหรือที่เรียกกันในหมู่พนักงานว่า ซ่อง’ นั่นเอง! 

 

แล้วพันลภก็โกมผมห่มผ้าเหลืองบวชเป็นพระอย่างเรียบง่ายที่วัดป่าแห่งหนึ่งในจังหวัดตามที่ได้บอกไว้  

ก่อนหน้านั้นไม่กี่วัน พรรณิภาได้บอกกับผู้เป็นพ่อว่าจะไม่เก็บเรื่องในอดีตมาใส่ใจ เธอไม่ต้องการให้พ่อบวชหนีปัญหา แต่เขายังคงยืนยันว่าตั้งใจหันหน้าเข้าสู่โลกแห่งพระธรรมจริง ๆ และจะไม่ออกมาหาสังคมที่แสนวุ่นวายอีกแล้ว

หนูขอกอดพ่อก่อนจะไม่มีสิทธิ์ได้ไหม...

พรรณิภาจำได้ดีว่าเสียงตนสั่นเครือแค่ไหน ตอนเอ่ยประโยคขอร้องนี้ออกไป เธอก็ได้กอดพ่อเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี และเป็นกอดสุดท้ายที่เธอจะกอดพ่อ...ในฐานะพ่อลูก

ปล่อยวางนะลูก

พ่อกอดเธอไว้ในอกแล้วกระซิบบอกเสียงอ่อนโยน จนเธอต้องซุกตัวเข้าไปในอกพ่อมากขึ้น เพื่อซ่อนน้ำตาที่ไหลออกมา

“เฮ้อ...”

คิดถึงพ่อแล้วพรรณิภาก็รู้สึกปล่อยวางมากขึ้น เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนก็จะครบกำหนดเวลาจ่ายหนี้ให้แอชเชอร์แล้ว แต่เธอยังมีเงินไม่พอจ่ายหนี้ด้วยซ้ำ ตอนนี้ยังมีข่าวลือเรื่องโรงแรมถูกขายในหมู่พนักงาน จนทำให้หลายคนไม่สบายใจ และคนที่ต้องตอบคำถามแบบเดิมซ้ำ ๆ อย่างเธอก็เหนื่อยใจเหลือเกิน เพื่อนหลายคนแนะนำให้ไปลงทุนเปิดห้องเสื้อตามความฝัน ขณะที่อติเทพแนะนำให้เลิกสนใจเรื่องหนี้สิน แล้วเอาเงินที่พ่อให้ไปเที่ยวรอบโลก ไปหาอะไรใหม่ ๆ ทำให้มีชีวิตชีวา หลังจากตกอยู่ในวังวนการกอบกู้โรงแรมมาหลายปี  

แต่ก็อย่างที่อติเทพบอก พรรณิภามีชีวิตติดอยู่ที่ธาราวิลล์มาหลายปี ตอนนี้เธอนึกหางานหรือสถานที่เที่ยวอื่น ๆ ไม่ออกเลย  

เธออยากดูแลธาราวิลล์ต่อไปอีกนานแสนนาน...

“มีโทรศัพท์ค่ะคุณพั้นช์ จากคุณแอชเชอร์”

เสียงอินเตอร์คอมที่ดังขึ้นมาแจ้ง ทำให้ความคิดฟุ้งซ่านในหัวแตกกระจายทันที พรรณิภากดรับสายโดยไม่ทันได้ฟังให้ดีด้วยซ้ำ

“ไฮ คนสวย”

ดวงตาคมหวานหรี่ลงเล็กน้อย “คุณแอชเชอร์?”

แอชเชอร์หัวเราะมาตามสาย “ใกล้ครบกำหนดแล้วนะ ไหนล่ะเงินสองร้อยล้านบาทของผม”

“...” พรรณิภาเม้มปากไม่เอ่ยอะไรสักคำ

“ยังหาได้ไม่ครบสินะ บอกแล้วว่าเสียเวลาเปล่า”

“สนุกนักเหรอคะ กับการซ้ำเติมคนอื่น”

“ผมแค่เอาความจริงมาพูด เอาเป็นว่าโรงแรมจะถูกนำมาใช้หนี้นะ”

“ค่ะ ถึงแม้ว่าฉันไม่อยากยกโรงแรมนี้ให้คุณ แต่ในเมื่อทางเดินของฉันมันสิ้นสุดตรงนี้ ก็คงต้องเป็นไปตามแต่เจ้าหนี้ต้องการค่ะ ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะรั้งมันไว้แล้ว” เธอบอกเสียงเศร้าลึก น้ำตาเม็ดใสซึมขึ้นมาอย่างห้ามไม่ไหว เมื่อนึกถึงวันที่ตนต้องเดินออกจากโรงแรมธาราวิลล์ไป

“นี่คุณอารมณ์ไม่ดีอยู่เหรอ”

พรรณิภาสูดลมหายใจเข้าแรง ๆ พยายามปรับอารมณ์ให้คงที่แล้วถามกลับไป “นอกจากโทรมาซ้ำเติมฉันแล้ว คุณมีธุระอะไรอีกไหมคะ ถ้าไม่มี ฉันขออนุญาตวางสาย ต้องไปเก็บของเตรียมตัวย้ายออก”

“ธุระ? อ่อ มีสิ พรุ่งนี้ผมจะบินไปหานะ รบกวนคุณเตรียมห้องไว้ให้ผมหน่อย แค่นี้แหละ บายคนสวย”

น้ำเสียงของคนที่อยู่ปลายสายช่างมีความสุขจนพรรณิภาปวดใจ เธอวางหูโทรศัพท์ด้วยอาการหมดแรง คงถึงเวลาแล้วสินะ...

  


อยากรู้เรื่องราวระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้คู่นี้ 

สามารถติดตามได้จาก E-Book เรื่อง ร่ายรักขจัดร้าย นะคะ 

วางขายแล้ววันนี้ ที่ Mebmarket

ฝากเฮียด้วยยย ><


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น