ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 : ยิ่งยื้อยิ่งเหนื่อย [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 ก.พ. 62



ด้านคนไปขอผ่อนผันเวลาจ่ายหนี้ก็กำลังเดินไปยังห้องทำงานด้วยอาการคิดไม่ตก ว่าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นมากจากไหน    

“คุณพั้นช์คะ คุณอติเทพรออยู่ในห้องแล้วคะ”

เลขาหน้าห้องลุกขึ้นบอกก่อนที่เธอจะเข้าห้องทำงาน

“เสิรฟ์น้ำให้แขกหรือยังคะ”

“เรียบร้อยค่ะ”

พรรณิภาพยักหน้ารับรู้ หายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อปรับอารมณ์ตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป คนมารออยู่ในห้องไม่ใช่ใคร เขาเป็นทั้งญาติและที่ปรึกษาของเธอมาตลอดหลายปีที่เริ่มทำงานมา

“มานานหรือยังคะ”

“อือ พี่นึกว่าจะต้องขึ้นไปหาพั้นช์ข้างบนแล้วเสียอีก จะทำงานไหวหรือเปล่าเนี่ยเรา” อติเทพลุกขึ้นถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“พั้นช์โอเคค่ะ” บอกพลางเดินไปนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ เขา

“แน่ใจนะ พี่ว่าหยุดพักสักวันไม่ดีกว่าเหรอ”

พรรณิภายิ้มเนือย ๆ ส่งให้เขา “ไม่มีเวลาพักหรอกค่ะ ตอนนี้พั้นช์มีปัญหาหลายอย่างรอให้แก้ ว่าแต่พี่เทพได้ข่าวเสี่ยดำรงบ้างไหมคะ ได้ยินพนักงานลือกันว่ามีคนไปเจอเขาอยู่กลางทะเล”

อติเทพเป็นเจ้าของสื่อรายใหญ่ของจังหวัด ข่าวสำคัญ ๆ แบบนี้เขาน่าจะรู้มาบ้างแหละ

“ตอนนี้เขาพักรักษาตัวอยู่ในห้องพิเศษที่โรงพยาบาล พรุ่งนี้พี่สั่งให้คนเอาข่าวลงหน้าหนึ่งแล้ว”

“จะดีเหรอคะ เดี๋ยวพี่เทพก็มีปัญหากับเสี่ยดำรงอีกคนหรอก ที่พี่มาสืบข่าวเรื่องเลว ๆ ของมันด้วยกัน ก็ยังกลัวอยู่เลยว่าจะทำให้พี่มีปัญหา”

“ช่างหัวมันสิ ใครบอกให้มันทำกับพั้นช์แบบนั้น” น้ำเสียงอติเทพไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “เล่าให้พี่ฟังอีกครั้งได้ไหม ว่าเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้น”

“เสี่ยดำรงให้คนมาฉุดพั้นช์ค่ะ ตอนนั้นคุณแอชเชอร์เขาผ่านมาเห็นพอดีเลยเข้ามาช่วย แต่พลาดโดนพวกมันฟาดคอจนสลบแล้วเอาลงเรือไปด้วยกัน ตกดึกเสี่ยดำรงถึงโผล่มาบอกจะเอาพั้นช์ไปโยนเป็นอาหารปลาในทะเล เพราะเราไปตามสืบเรื่องเลว ๆ ของมัน มันยังคิดจะข่มขืนพั้นช์ก่อนฆ่าด้วยนะคะ” พรรณิภาเม้มปากแน่นด้วยความแค้นใจ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกือบจะเกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อคืน 

“ไอ้เลวเอ้ย!” อติเทพสบถขึ้นเสียงกร้าว หากพอคิดได้ว่าน้องสาวยังปลอดภัยดีอยู่ตรงหน้าก็ขมวดคิ้วถาม “แล้วเกิดอะไรขึ้น พั้นช์กับผู้ชายคนนั้นรอดมาได้ยังไง”

คราวนี้หญิงสาวหัวเราะออกมาแบบสาแก่ใจ

“คงต้องบอกว่าเป็นคราวซวยของพวกมัน ที่ดันจับตัวคุณแอชเชอร์ไปด้วย เขาจัดการลูกน้องทั้งสามคนของเสี่ยดำรงจนหมดท่า ก่อนจะมาช่วยพั้นช์จากเสี่ยไว้ได้ทันพอดี เสร็จแล้วเขาก็โทรศัพท์บอกให้เลขาเอาเรือออกไปรับ แต่ก็อย่างที่พี่เทพได้รู้ข่าวนั่นแหละค่ะ ก่อนพวกเราจะกลับเข้าฝั่ง คุณแอชเชอร์กับคุณอีธานจับพวกมันแก้ผ้าออกหมด แล้วเอาไปมัดขึงไว้บนดาดฟ้าเรือ ปล่อยให้ลอยลำอยู่กลางทะเลทั้งคืน”

อติเทพกระพริบตาถาม “เขาเป็นนักท่องเที่ยวแน่เหรอ พี่ฟังจากที่พั้นช์เล่า เขาน่าจะทำมาแล้วบ่อยครั้งนะ”

พรรณิภาถอนหายใจพลางส่ายหน้า “เขาเป็นเจ้าหนี้อีกคนของพ่อต่างหากละคะ เป็นก่อนเสี่ยดำรงอีกด้วย”

“ห๊า!

“ได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ เขาบอกพั้นช์ว่าพ่อเอาธาราวิลล์ไปขัดหนี้ไว้ และเขาก็เดินทางมาที่นี่เพื่อประเมินสภาพของธาราวิลล์ พั้นช์ถามพ่อแล้วเมื่อคืน เป็นเรื่องจริงที่พ่อติดหนี้เขาตอนไปเล่นพนันที่ฮ่องกง”

“ฮ่องกง?”

“ค่ะ คุณแอชเชอร์เป็นเจ้าของคาสิโนในฮ่องกง เรียกว่าเป็นเจ้าพ่อเลยละค่ะ พ่อไปผลาญเงินในคาสิโนของเขาจนหมดตัว แล้วไปขอกู้เงินเขามาเล่นต่อ หวังจะเอาเงินตัวเองคืน แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อหวัง ยิ่งเล่นหนักเท่าไหร่ พ่อยิ่งเสียหนักขึ้นเท่านั้น ไป ๆ มา ๆ เลยกลายเป็นหนี้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด”

“...” อติเทพพูดไม่ออก

“พูดไม่ออกเลยใช่ไหมคะ ตอนนี้พั้นช์ไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ให้พ่อแล้ว เสี่ยดำรงคนเดียวก็แทบเอาตัวไม่รอด นี่ยังมีมาเฟียต่างชาติมาเพิ่มอีกคน” พรรณิภาคร่ำครวญสีหน้าจะร้องไห้

“คนนี้อาพันติดหนี้อยู่เท่าไหร่ล่ะ”

ถึงกับเอาธาราวิลล์ไปขัดแทนได้แบบนี้ เจ้าหนี้รายนี้ของพันลภคงให้เครดิตหนี้เขามากกว่าเสี่ยดำรง...

“สองร้อยล้านค่ะ พ่อติดหนี้เขาอยู่สองร้อยล้านบาท”

ฟังแล้วอติเทพแทบจะหงายหลัง แค่หลักสิบล้านลูกสาวก็เครียดจะแย่ นี่พันลภถึงกับไต่ขึ้นไปหาหลักร้อยล้านเลยหรือ!

พูดคุยกันอยู่นาน อติเทพก็ขอตัวกลับไปก่อน เพราะมีธุระต้องไปทำ แต่เขารับปากว่าจะหาข้อมูลแอชเชอร์มาให้มากที่สุด หากไม่มีทางออกจริง ๆ เขายินดีจะให้ญาติสาวยืมเงินไปไถ่ถอน...

วันทั้งวันพรรณิภาคิดหาทางออกให้กลับเรื่องนี้จนปวดหัว โชคดีที่ไม่มีงานเร่งด่วนอะไรให้ทำ พอจะกลับขึ้นไปยังห้องที่ย้ายมาอยู่ถาวรเมื่อสองปีก่อน เลขาก็เดินเข้ามายื่นช่อดอกไม้ให้

“มีคนส่งมาให้คุณพั้นช์ค่ะ”

หญิงสาวรับมาพร้อมกับยิ้มขอบคุณเลขา ด้วยคิดว่าอติเทพคงส่งดอกไม้ขึ้นมาปลอบใจตน แต่พอเห็นข้อความบนการ์ดก็ถึงกับกระพริบตามองใหม่

ยินดีที่ได้พบคุณ

นี่ไม่ใช่ลายมือของอติเทพแน่...

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น