ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 : คนที่ไม่ควรเล่นด้วย [3] จบบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    21 ก.พ. 62


ตื่นเช้ามาพรรณิภาก็แต่งตัวออกไปตามหาเจ้าหนี้รายใหญ่ทันที จนมาเจอเขานั่งทำหล่อสวมแว่นตากรอบใสจิบกาแฟชมวิวอยู่ตรงเก้าอี้ติดกับหาดหน้าโรงแรมธาราวิลล์ เธอรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาทันที

“ได้เรื่องอะไรหรือเปล่า”

“เรื่องอะไรคะ” พรรณิภากระพริบตาปริบ เมื่อถูกถามทันทีที่เดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะเขา

แอชเชอร์หันมาทำหน้าขออภัยทันที “ขอโทษ ผมนึกว่าเป็นลูกน้อง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ พอจะมีเวลาว่างหรือเปล่าคะ”

แอชเชอร์พยักหน้าให้หญิงสาวนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สายตามองดูชุดสูทกระโปรงแบบสาวสมัยใหม่แวบหนึ่ง มันเรียบง่ายเหมาะกับเธอดี

“คุณคงอยากคุยเรื่องโรงแรมนี้”

“ค่ะ”

เมื่อคืนพรรณิภาไปถามผู้เป็นพ่อมาแล้ว พ่อก็ยอมรับว่าเอาโรงแรมธาราวิลล์ไปค้ำหนี้ไว้กับทั้งสองฝ่ายจริง ๆ แต่แอชเชอร์เป็นเจ้าหนี้ที่มีการเซ็นสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร ว่าหากไม่มีเงินไปใช้หนี้ จะต้องนำโรงแรมไปใช้หนี้แทน ส่วนเสี่ยดำรงนั้นเป็นเพียงการบอกทางวาจาเปล่า ๆ

แอชเชอร์เห็นท่าทางเคร่งเครียดบนหน้าสวย ๆ นั่นแล้วอมยิ้มในใจ ทำเป็นแกล้งเอ่ยเร่งออกไป “คุณมีอะไรก็ว่ามาเลย ผมไม่มีเวลามาก จะบินกลับคืนนี้แล้ว”

“คุณพ่อบอกว่ายังเหลือเวลาอีกสองเดือน...”

“ครับ แต่คิดว่าเขาไม่น่าจะมีความสามารถนำเงินมาชำระหนี้ทัน”

“ถ้าฉันมีล่ะคะ”

“เสียใจที่ต้องบอกว่าผมตัดสินใจแล้ว ว่าจะลงทุนในโรงแรมนี้”

“คุณตัดสินใจใหม่ก็ได้นี่คะ”

“ทางเดียวที่ผมจะเปลี่ยนใจก็คือ พ่อคุณเอาเงินสองร้อยล้านบาทมาจ่ายหนี้ให้ผม”

พรรณิภาเม้มปากแน่น ถ้าพวกเธอมีเงินสองร้อยล้านบาทอยู่ในมือคงใช้หนี้คืนให้เขาไปตั้งนานแล้ว ไม่รอให้เขามาทวงถึงที่หรอก พ่อต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงกล้าไปกู้เอาเงินเขามาถลุงเล่นตั้งมากมายขนาดนั้น แล้วยังปิดเงียบไม่บอกใคร เธอก็นึกว่าไม่มีเจ้าหนี้รายอื่นอีกแล้ว ถึงทุ่มเทหาทางแก้ปัญหาหนี้เสี่ยดำรง พอแอชเชอร์โผล่มาทวงเงินก้อนยักษ์แบบนี้ เงินสิบล้านบาทของเสี่ยดำรงนี่จางไปเลย!

“ตกลงว่าไง ผมรอได้ถึงเย็นนี้นะ” 

“ฉันไม่มีเงินให้คุณมากมายขนาดนั้นหรอกค่ะ” เธอบอกตรง ๆ “แต่หากคุณจะยอมให้ฉันผ่อนจ่าย ฉันอาจจะแก้ไขเรื่องนี้ได้”

“แน่ใจเหรอ” แอชเชอร์สวนขึ้นยิ้ม ๆ  

“ก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ แต่ฉันก็ไม่อยากเสียโรงแรมนี้ไป ขอร้องนะคะ” ยื่นหน้าเข้าไปอ้อนวอนเขาใกล้ ๆ “ขอเวลาฉันอีกหน่อย ถ้าฉันหาเงินมาใช้หนี้ให้คุณไม่ได้จริง ๆ ฉันถึงจะปล่อยมือจากโรงแรมนี้”

“หึหึ ก็ได้ ถ้าคุณไม่มีเงินมาจ่ายหนี้ผมตามกำหนดชำระเดิม ก็ถือว่าโรงแรมนี้เป็นของผมทันที”

นั่นแสดงว่าเธอมีเวลาหาเงินก้อนยักษ์นี้อีกแค่สองเดือน...

“ตกลงไหม” เขาเลิกคิ้วถาม

“ขอเวลาอีกสักเดือนไม่ได้เหรอคะ” เธอพยายามต่อรอง

แอชเชอร์ส่ายหน้าบอกอย่างอ่อนใจ “เราก็รู้กันดีพรรนิภา ต่อให้ผมเลื่อนเวลาให้อีกสักกี่เดือน พวกคุณก็หาเงินก้อนนี้มาไม่ได้แน่ สิ่งที่พ่อคุณเป็นอยู่ในตอนนี้ได้ทำลายเครดิตทางการเงินของคุณไปหมดแล้ว ไม่มีใครยอมให้คุณยืมเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้หรอก”

“...” พรรณิภาหมดคำโต้แย้ง

“แต่เอาเถอะ ผมจะให้เวลาตามที่คุณขอมา สามเดือนนับจากวันนี้ ไม่มีเพิ่มอีกแล้ว โอเคไหม”

“คุณพูดจริงเหรอคะ!” ลุกขึ้นถามตาวาว พอแอชเชอร์พยักหน้ารับก็ฉีกยิ้มกว้างส่งให้เขา “ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยฉันก็อยากจะลองสู้ดู”

แอชเชอร์ยิ้มตามด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก หากวันนั้นเธอไม่มีเงินมาใช้หนี้ เขายังจะได้เห็นยิ้มหวาน ๆ แบบนี้อีกไหมนะ...

 

สาวสวยจากไปได้ไม่นาน คนที่แอชเชอร์รออยู่ก็เดินเข้ามานั่งลงแทนทันที

“ผมไปสืบมาแล้วครับ คนที่จับตัวลูกสาวนายพันลภไปเมื่อวานเป็นเจ้าหนี้อีกคนของเขา นายดำรงเป็นผู้มีอิทธิพลในจังหวัดนี้ เครือข่ายค่อนข้างกว้างขวางครับ คนใหญ่คนโตในจังหวัดคุ้นเคยกับเขาทั้งนั้น หากเจ้านายจะมาลงทุนที่นี่จริง อาจต้องเจอกับคนพวกนี้”

“อืม น่าสน ตอนแรกฉันกะมาดูเล่น ๆ เผื่อจะเอาไปขายต่อได้ คิดดูแล้วเก็บไว้ดีกว่า บางทีอาจจะให้พนักงานมาพักร้อนริมทะเลที่นี่ แทนยุโรปเหมือนเคย”

เห็นแววตาระยิบระยับของเจ้านายแล้ว อีธานไม่รู้ว่าตัวเองควรจะยิ้มรับหรือขมวดคิ้วใส่ จากแค่แวะมาดูว่าจะทำอะไรกับโรงแรมนี้หลังจากได้มันมา เจ้านายดันไปเจอ เรื่องสนุก เข้า เลยเถิดจนถึงกับเล่นงานเจ้าถิ่น นี่ถึงกับบอกว่าจะเอาโรงแรมมาทำเป็นสถานที่ตากอากาศของพนักงาน 

“นายเรียกคนของเราที่กรุงเทพฯ มาประจำอยู่แถวนี้รอเลย อ่อ ให้พวกเขาไปสืบมาด้วยนะ ว่าทำไมพรรณิภาถึงถูกนายดำรงจับตัวไปฆ่าทิ้งกลางทะเล” แอชเชอร์สั่งงามเพิ่มเติมแล้วยกกาแฟจิบอย่างสบายใจ เหมือนไม่ได้สั่งงานอะไรจริงจัง แต่ลูกน้องที่ทำงานด้วยกันมาเกือบครึ่งชีวิตรู้ดีว่างานนี้ต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุด

“ผมคิดไว้แล้วครับ คนของเราที่เมืองไทยห้าคนจะแฝงตัวมาพักในโรงแรมเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป เพื่อวัดมาตรฐานการให้บริการลูกค้าในเบื้องต้น ระหว่างนี้พวกเขาก็จะตามสืบเรื่องความสัมพันธ์ของนายพันลภกับนายดำรงอย่างละเอียดด้วยครับ”

“โอเค เอาตามที่นายว่าเลย”

“ครับ ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด”

“ว่าแต่พวกมันกลับมาจากการลอยอังคาร เอ้ย! ลอยทะเลหรือยัง เนื้อกรอบพอดีหรือเปล่าวะ” แอชเชอร์ถามเสียงกลั้วหัวเราะ เมื่อถึงถึงภาพหมูตอนตากแดดบนดาดฟ้าเรือลำหรู

อีธานแสยะยิ้มตอบเจ้านาย “ได้ข่าวว่าเมื่อช่วงสาย ๆ ชาวประมงไปพบเข้า ทั้งนายทั้งลูกน้องร่างกายถูกเผาจนล่อแล่ ตอนนี้คงไปนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลแล้วครับ”

“หึหึ น่าเสียดาย ถ้าเป็นถิ่นเรา ฉันคงเล่นสนุกกับมันได้มากกว่านี้”

น้ำเสียงกับแววตาที่เหี้ยมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดของคนพูด บอกได้ดีว่าเขาเสียดายมากแค่ไหน  



 

 

 

 

 ฝากติดตามเรื่องนี้ต่อด้วยนะจ้ะสาวๆ 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:07

    พอมาสุ้นๆ

    #2
    0