ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,286 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    25

    Overall
    2,286

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 : คนที่ไม่ควรเล่นด้วย [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    20 ก.พ. 62


ใบหน้าเจ้าเนื้อเงยขึ้นมองคนกดปลายกระบอกปืนแนบขมับตนแล้วครางออกมาได้คำเดียว

“...แก”

“ไง ไม่ต้องตกใจไป ฉันคือคนที่แกสั่งให้ลูกน้องเอาไปโยนทิ้งทะเลนั่นแหละ” คนเดินถือปืนมาจี้ขมับคนอื่นยักไหล่บอกจนน่าหวั่นว่าปืนจะลั่น

“แกออกมาได้ยังไง” เสี่ยดำรงถามอย่างไม่เข้าใจ

“คนของแกอ่อนไปหน่อย เล่นด้วยไม่สนุกเลย” แอชเชอร์บ่นพร้อมกับเอาเท้าเขี่ยปืนของดำรงไปให้พรรณิภาเก็บขึ้นมา แล้วสั่งให้เธอมาหลบอยู่ข้างหลังตน

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

พรรณิภาส่ายหน้าให้คนเหลียวมาถาม “ไม่เป็นไรค่ะ คุณมาทัน”

“โอเค เอาละ เรามาดูกันว่าจะทำยังไงกับคนพวกนี้ โยนทะเลดีไหมคุณ” เขาหันไปเคาะปลายกระบอกปืนกับหัวล้าน ๆ ของมัน

เสี่ยดำรงถึงกับเต้น “มึงกล้าทำก็ลองดู!

“ทำไมกูจะไม่กล้า”

“มึงเป็นใคร กล้าดียังไม่มาพูดกับกูแบบนี้”

“เป็นคนที่มึงไม่ควรจะเล่นด้วยไง แต่มึงดันอยากเล่นกับกู มันก็เลยต้องเล่นให้ดู อ่อ ตอนนั้นว่าไงนะ จะโยนกูลงไปเป็นอาหารปลาใช่ไหม เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย เดี๋ยวกูเล่นแบบเดียวกับมึงบ้าง”

“ลองมึงทำให้กูเจ็บสิ กูจะตามล้างตามผลาญมึงจนตายให้ดู” 

แอชเชอร์แสยะยิ้มบอกเสียงเยาะ “กูจะรอให้ถึงวันนั้นนะ อีกสักพักจะมีคนมาจัดการมึง ขอให้รอดมาเอาคืนกูแล้วกัน” 

“ใครจะมาช่วยมึงได้ ในเมื่อตอนนี้มึงอยู่กลางทะเล ไม่มีใครกล้าขึ้นเรือกูสุ่มสี่สุ่มห้าแน่”

“รอดูตอนมึงตื่นละกันนะ”

ว่าจบแอชเชอร์ก็ไม่เสียเวลาพูดมากอีก กระแทกสันปืนเข้าที่ต้นคออีกฝ่ายจนล้มพับแน่นิ่งไป จากนั้นจึงหันไปพยักหน้าเรียกพรรณิภา

“ไปคุณ ไปนั่งรอที่ดาดฟ้ากันดีกว่า อยู่ในนี้หายใจไม่ค่อยสะดวก”

“แล้วเขาล่ะคะ” ถามเสียงหวาด ๆ คอสั้นเต็มไปด้วยเนื้อแบบนั้นมีจุดให้ฟาดจนสลบได้ด้วยเหรอ

“ขังมันไว้ในนี้แหละ เดี๋ยวขึ้นไปหาโทรศัพท์โทรเรียกคนของผมมาจัดการต่อ คุณรู้ใช่ใหม่ว่าเราอยู่ทะเลส่วนไหน ผมจะได้บอกเขาถูก”

“...พอรู้ค่ะ”

พรรณิภาได้แต่สมน้ำหน้าเสี่ยใหญ่ในใจ เห็นชัดเลยว่าแอชเชอร์ไม่ใช่ตาสีตาสาให้ใครเล่นงานเอาง่าย ๆ เขารอดกลับมาในสภาพปกติทั้งที่ถูกผู้ชายตัวใหญ่ถึงสองคนรุมเอาไม่พอ ยังจัดการเรื่องได้นิ่งเย็นเหลือเกิน

นิ่งจนเหมือนเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา

 

สองชั่วโมงต่อมาพรรณิภาก็ได้กลับมาที่โรงแรมธาราวิลล์โดยสวัสดิภาพ ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเธอหายตัวไปตั้งหลายชั่วโมง  

“คุณไม่เป็นไรแน่นะ”

คนเดินเข้าโรงแรมมาพร้อมกันถามขึ้น ห่างออกไปไม่ไกล มีร่างสูงของคนสนิทที่ตามไปรับยืนรออยู่

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” บอกด้วยสีหน้ายิ้มอ่อน ๆ ก่อนยกมือขึ้นไหว้เขาจากใจ “ขอบคุณคุณมาก ๆ เลยนะคะ ที่ช่วยให้ฉันรอดกลับมาได้ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงแย่”

“ไม่เป็นไร คุณปลอดภัยก็ดีแล้วครับ” แอชเชอร์บอกง่าย ๆ เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของเธอ เขาเอ่ยขอตัวทันที “ยังไงผมขอตัวไปพักก่อน ส่วนเรื่องระหว่างเรา ผมจะติดต่อมาอีกทีก่อนกลับ”

“เรื่องหนี้ของพ่อเหรอคะ”

“ครับ ไว้เจอกันใหม่ ผมไปก่อนละ”

หลังจากพยักหน้าให้เธอเบา ๆ แล้ว เขาก็เดินแยกตัวออกไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทเงียบ ๆ พรรณิภาได้แต่ยืนเม้มปากมองตามหลังพวกเขาไป เธอต้องคุยกับบิดาเรื่องหนี้ของแอชเชอร์มาให้เร็วที่สุด จุดจบเสี่ยดำรงและพวกค่อนข้างน่ากลัว

...ไม่ใช่การโยนลงทะเลอย่างที่ขู่เอาไว้

แต่แอชเชอร์กับอีธานช่วยกันจับพวกเสี่ยดำรงถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแค่กางเกงใน แล้วมัดขึงไว้บนดาดฟ้าเรือ ตั้งใจให้สายลมและแสงแดดยามเช้าวันพรุ่งค่อย ๆ ย่างสดคนพวกนั้น จัดการเสร็จแล้วเขาถึงพาเธอลงเรือที่อีธานขับไปรับกลับมาขึ้นฝั่งแบบลอยตัว



------------------------------

แล้วพวกนางก็รอดกลับมานะเออ...หึหึ เล่นกับใครไม่เล่น 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:54

    นนานมาที

    #1
    0