ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 24 : บทที่ 8 : ดราม่าสีชมพู [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 มี.ค. 62


แอชเชอร์ดันร่างบางเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังตัวเอง แล้วยกมือขึ้นหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับมันตามคำสั่ง

“มึงเป็นใคร กล้าดียังไงมาเสือกเรื่องของเสี่ย” มันชี้ปืนใส่หน้าถามเสียงกร้าว

“แล้วเสี่ยมึงเป็นใคร กล้าดียังไงมาเล่นกับคนของกู” เขาถามกลับน้ำเสียงกวน ๆ พรรณิภาได้ยินแล้วแทบเป็นลม

จะไปกวนโมโหมันทำไมเล่า!

“อีคนสวยนั่นเหรอ คนของมึง เมียสวยดีนี่หว่า”

“สวยมากจริง ๆ กูเลยยอมให้เสี่ยมึงแย่งคนสวยไปจากกูไม่ได้”

“บุกมาคนเดียวแบบนี้ มึงคิดเหรอว่าจะรอด มึงไม่รู้เหรอว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร เฮ้ย!

สิ้นเสียงเรียกของมัน ชายสามสี่คนที่ตามมันมาก็เดินตรงเข้ามาหาแอชเชอร์ พรรณิภาเห็นท่าไม่ดีรีบขยับเข้าไปเกาะเอวหนาแนบหน้ากับแผ่นหลังเขาแน่น

“ชู่ว์...ไม่ต้องกลัว”

ถึงขนาดนี้แล้วจะไม่กลัวได้ยังไง!

เถียงในใจแล้วกอดเอวเขาหลับตาปี๋เอาไว้เสียเลย เป็นไงเป็นกัน เธอไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว

...ทว่ารอบตัวยังเงียบเหมือนเดิม

ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ แอชเชอร์ไม่ได้ถูกทำร้ายอย่างที่นึกกลัว

“นี่พวกแก...”

ลูกน้องเสี่ยดำรงครางเสียงตกใจ เมื่อเจอเรื่องหักมุม

“นี่พวกแกเป็นพวกเดียวกันอย่างนั้นหรือ! 

“จะว่างั้นก็ได้”

สิ้นเสียงเขาดวงตาคู่สวยของพรรณิภาก็เปิดขึ้นมามองเหตุการณ์ตาปริบ ๆ ไม่ใช่คนของมัน แต่เป็นอีธานกับพวกนี่เอง...

ตอนนี้พวกเขากำลังจับลูกน้องเสี่ยดำรงล๊อคตัวเอาไว้กับพื้นจนกระดิกไปไหนไม่ได้เลย

“บอกแล้วว่าไม่ต้องกลัว” แอชเชอร์บอกพร้อมกับหมุนร่างบางมากอดเอาไว้แนบอก “แบบนี้ค่อยดีหน่อย เมื่อกี้เหมือนมีลูกหมีมาเกาะหลังยังไงไม่รู้”

“นี่คุณ! ยังจะมาทำเป็นพูดเล่นอยู่อีก!

อีกคนที่ไม่รู้สึกสนุกไปกับแอชเชอร์ก็คือคนที่ถูกกดแนบพื้น

“นี่พวกมึงเข้ามาได้ยังไง คนของกูหายไปไหนหมด!

“ก็อยู่บนรถตู้ไง กูเตรียมส่งออกนอกสถานที่ให้พร้อมแล้ว เหลือแต่มึงที่มาเห่าอยู่ตรงนี้”

“มึง!

แอชเชอร์มองมันดิ้นรนจะเข้ามาหาตัวเองแล้วรำคาญ “หนวกหูว่ะอีธาน เอามันไปไว้ที่ไหนก็ได้ไป ฉันกับพรรณิภาจะหลบออกไปรอที่รถก่อน จัดการมันเสร็จแล้วนายก็ไปดูทางอีคอนด้วย ได้เรื่องยังไง โทรไปบอกฉัน”

“รับทราบครับ!” อีธานรับค่ำสั่งแล้วฟาดท้ายทอยคนบนพื้นจนมันสลบไป จากนั้นก็หามไปขึ้นรถคันแรกอย่างรวดเร็ว

“เอาละ เราไปกันเถอะ”

พรรณิภายืนมองพวกเขาจัดการได้แป๊บเดียวก็ถูกแขนใหญ่รั้งให้เดินตามไปอีกทาง เธอเดินตามเขาไปอย่างสับสนงุนงง

เรื่องมันจะจบง่าย ๆ แบบนี้ก็ได้หรือ...

 

ตลอดเวลาที่นั่งรอฟังจุดจบของเสี่ยดำรงกับพวกอยู่ในรถด้วยกัน แอชเชอร์ก็ได้เปลี่ยนเป็นอีกคน เขาสร้างบรรยากาศมาคุขึ้นมาเงียบ ๆ จนพรรณิกาไม่กล้าขยับตัว

เขาโกรธ...

ภายในรถคันใหญ่เงียบงันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งอีธานกลับมาบอกว่าเสี่ยดำรงถูกอีคอนจับกุมตัวได้แล้ว ตอนนี้กำลังเค้นสอบเรื่องเครือข่ายการค้ามนุษย์อยู่ในโกดังแบบเข้มข้น

“โอเค งั้นพวกเรากลับโรงแรมกันเถอะ”

สั่งแค่นั้นแล้วแอชเชอร์ก็กอดอกหลับตานิ่งไป ฝ่ายลูกน้องหันมาสบตาพรรณิภาแวบหนึ่งเป็นเชิงแปลกใจอาการเจ้านาย แต่เธอก็ส่ายหน้ายิ้มแห้ง ๆ ให้เขาแล้วขดตัวเอียงหัวซบขอบประตูรถหลับตาลงบ้าง

เหนื่อยเหลือเกิน...

หากเรื่องที่เจอก็ทำให้หลับได้ไม่สนิทนัก ต้องทำเป็นหลับอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งถึงโรงแรมธาราวิลล์

“คุณนอนคนเดียวได้ใช่ไหม” แอชเชอร์ถามขึ้นเสียงเรียบขณะยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของหญิงสาว “ถ้ากลัวผมจะให้คนมาเฝ้าหน้าห้อง”

“คุณโกรธฉันเหรอคะ” ถามเสียงสั่น อาการเขามันฟ้องได้ดี

“ทำไมถึงคิดว่าผมโกรธคุณล่ะ คุณทำอะไรผิดงั้นเหรอ”

พรรณิภาพูดไม่ออก น้ำตาเริ่มคลอหน่วยด้วยความรู้สึกภายในใจ มือกำลูกบิดประตูที่เปิดค้างไว้แน่น เธอไม่รู้ว่าทำอะไรผิด ทำไมแอชเชอร์ ถึงเย็นชาใส่ขนาดนี้ ใจเสียเรื่องเกือบถูกส่งข้ามไปขายตัวในประเทศเพื่อนบ้านก็มากพอแล้ว เขาไม่ปลอบขวัญเธอไม่ว่า นี่ยังมาทำท่าทีเช่นนี้ใส่อีก

“ถ้าไม่รู้ว่าทำผิดอะไร ก็เข้าห้องไปเถอะ” แอชเชอร์สั่งเสียงเย็นแล้วหมุนตัวเดินหนีมาทันที

“คนใจร้าย” เสียงสั่นเครือไล่หลังมา

“...”

“นายครับ...” อีธานเดินตามมาเรียก

“ฉันไม่อยากคุยอะไรตอนนี้ นายก็รู้ว่าอารมณ์ฉันไม่ดีนัก”

“แต่คุณพั้นช์ร้องไห้หนักเลยนะครับ ร้องจนทรุดไปแล้วด้วย”  

!!

ชายหนุ่มหันหลังขวับทันที แล้วก็เห็นร่างบางทรุดลงไปนั่งก้มหน้าซุกเข่าร้องไห้กับขอบประตู

“ผมขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ” อีธานบอกแค่นั้นแล้วก็เดินจากมา อาการแบบนี้ไม่อยากคุยก็ต้องคุยละ เลขาอย่างเขาขออยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ดีกว่านะครับท่าน


+++++++++++++++++++

อ้าวเฮีย ตกลงจะเอาไงยะ

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น