ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 23 : บทที่ 8 : ดราม่าสีชมพู [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

 

“พวกมันมาโน่นแล้ว”

เสียงห้าวของอีคอนบอกขึ้น เมื่อสังเกตเห็นรถคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่านประตูเหล็กทึบสูงเข้าไปด้านในโกดังที่พวกตนซุ่มรออยู่ ดูจากด้านหน้าที่นี่ก็เหมือนโกดังเก็บสินค้าทั่วไป แต่หลังจากสำรวจดูดี ๆ แล้ว ด้านหลังยังมีอาคารใหญ่และตึกสำนักงานซ่อนอยู่ โดยรอบ ๆ กำแพงยังมีการยืนยามเฝ้าอยู่อย่างเข้มงวด 

รังใหญ่ของจริงแน่นนอน!

“เอาไงต่อวะ บุกเลยไหม” แอชเชอร์ถาม

“อีกสิบนาทีทีมฉันจะบุกเข้าไป ถ้าแกไม่อยากให้คนสวยของแกเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ แกต้องหาทางช่วยเธอออกมาก่อน” 

ตอนนี้ทีมตำรวจสากลชุดพิเศษของอีคอนได้ตามมาสมทบแล้ว รอแค่บุกเข้าไปด้านในเท่านั้น

แอชเชอร์ขยับตัวทันที “ช่วยคนออกมาได้แล้ว ฉันจะให้อีธานมาช่วยแกจัดการมัน”

“โอเค ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย”

สองเพื่อนรักสบตากันท่ามกลางความมืดแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

“แยกกัน!

 

กลุ่มของแอชเชอร์เพิ่งจะหาทางลอบเข้ามาด้านในได้ ยังไม่ทันจะค้นหาตัวพรรณิภาเจอ ก็เห็นเด็กสาวหลายคนเดินเรียงแถวออกมาจากอาคารใหญ่ โดยสวมชุดยูนิฟอร์มสีแบบเดียวกันทุกคน

สายตาคมกริบมองชายฉกรรจ์หลายคนต้อนพวกเธอขึ้นไปบนรถคันใหญ่ แบบที่มักจะเห็นรับส่งพนักงานโรงงาน

พวกมันคิดจะขนผู้หญิงหนีไป!

แอชเชอร์ส่งสัญญาณให้ทุกคนเตรียมตัว พลางโทรบอกให้อีคอนทราบสถานการณ์ทางนี้ 

“พวกเธอสวมเสื้อผ้าเหมือนกันแบบนี้ มองไม่เห็นคุณพรรณิภาเลยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบบอก หลังจากเจ้านายวางสาย

ชายหนุ่มกวาดสายตามองหาตัวพรรณิภาจนทั่วก็ไม่พบเธอเช่นกัน คิดไปคิดมาก็หมุนตัวไปสั่ง

“หาวิธีสกัดพวกมันไม่ให้พาผู้หญิงออกไปจากที่นี่ ฉันจะลอบเข้าไปค้นดูข้างใน...”

“นายครับ!

เสียงอีธานดังมาจากหูฟังที่ประชุมสายกันเอาไว้

“ผมเจอคนอีกกลุ่มกำลังต้อนผู้หญิงออกมาขึ้นรถตรงทางออกอีกด้าน ถ้ามองไม่ผิด ผมเห็นคุณพั้นช์ครับ!

“อย่าให้มันหนีไปได้ ฉันจะไปที่นั่นให้เร็วที่สุด!

รอผมก่อนนะพรรณิภา...

 

ดูจากสถานการณ์ที่พวกมันเร่งพาคนออกจากที่นี่แล้ว พรรณิภาคิดว่าคงมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นแน่ ๆ อาจจะเกี่ยวกับสิ่งที่แอชเชอร์กับอีคอนกำลังทำ เสี่ยดำรงคงถูกพวกเขาเล่นงานเข้าให้แล้ว ลูกน้องมันถึงได้เร่งร้อนพาคนย้ายออกจากที่นี่แบบนี้

หญิงสาวพยายามรวบรวมสติให้นิ่งมากที่สุด เพื่อให้สมองเปิดโล่งหาทางออกให้กับตัวเอง แต่ก็ทำได้ยากเต็มที เมื่อต้องคอยปลอบใจเด็กสาวที่ร้องไห้เสียขวัญอยู่ข้าง ๆ

“รีบเดินสิวะ!

“โอ้ย ฮือ ๆ ไอ้พวกบ้า!

ขณะที่พรรณิภาคิดอยู่นั่นเอง เด็กสาวก็ถูกผลักให้เดินไปยังรถตู้ซึ่งติดเครื่องรออยู่

“หุบปากแล้วรีบเดิน คิดว่าเดินช้าแล้วแกจะรอดหรือไง ยังไงคืนนี้แกก็จะถูกส่งข้ามไปประเทศอื่นแล้วโว้ย”

สิ้นเสียงมันร่างพรรณิภาก็ถูกผลักถลาตามเด็กสาวไปติด ๆ เธออยากจะหันกลับไปด่ามันแรง ๆ แต่ก็ต้องอดทนเอาไว้ ด้วยเคยเห็นสภาพบอบช้ำของคนที่เถียงพวกมันมาแล้ว ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ามันแยกพวกเธอสิบกว่าคนนี้ออกมาทำไม ผู้หญิงที่ถูกพาออกไปอีกทางคงจะถูกพาไปซ่อนตัวที่อื่น ส่วนพวกเธอก็จะส่งไปขายตัวในมาเลเซียอย่างที่เด็กสาวบอก สองมือที่ถูกมัดไว้ด้วยกันเหมือนกับคนอื่นกำหมัดแน่น

...ชีวิตเธอจะจบลงแบบนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย

“เฮ้ย! มึงก็เบา ๆ มือหน่อยสิวะ สินค้าพวกนี้จะบอบช้ำไม่ได้นะโว้ย” คนคุมคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกคนที่ผลักสองสาวให้เดินเร็ว ๆ

“ก็มันชักช้านี่หว่า เดี๋ยวก็ได้ซวยกันหมด”

“เออ ๆ ยังมีเวลาน่า มึงไปนั่งคุมรถคันแรกออกไปก่อนไป รถคันหลังกูจัดการเอง”

“ก็ได้ รีบตามออกมาแล้วกัน เราต้องรีบข้ามไปฝั่งโน้นก่อนเช้า”

บอกเสียงเข้มแล้วมันก็เดินไปที่รถตู้คันแรก ซึ่งมีเด็กสาวหลายคนขึ้นไปนั่งอยู่เรียบร้อยแล้ว พรรณิภากับคนที่เหลือก็ถูกต้อนให้เดินขึ้นรถคันที่สองเช่นกัน หญิงสาวพยายามถ่วงเวลาให้ตัวเองเป็นคนสุดท้ายที่ต้องขึ้นไปบนรถ ขณะกำลังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะหนีหรือยอมไปก่อน แล้วค่อยหาทางหนีตอนหลัง แขนเรียวก็ถูกลากให้เดินไปหลังรถ เธอรีบสะบัดหนีทันที

“จะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันนะ!

เสียงทุ้มเบากระซิบคืนมา “นี่ผมเอง...อย่าเพิ่งถามอะไร...เดินต่อไปตามปกติ...อย่าให้มันรู้ตัวเด็ดขาด”

แอชเชอร์!!

พรรณิภาเหลือกตามองคนตรงหน้าด้วยความดีใจ

“เดินตามผมมาเงียบ ๆ นะ”

หญิงสาวพยักหน้าเดินตามเขาไปทันที แต่แล้วเสียงเหี้ยมเย็นก็ดังขึ้นมาทางด้านหลัง...

“เดี๋ยวก่อนสิวะ คิดว่าฉันโง่จนมองไม่ออกหรือไง ว่าแกไม่ใช่พวกเดียวกัน ยกมือขึ้นแล้วหันหน้ามา!  


++++++++++++++++++++++

โดนจับได้แบบนี้ แอชเชอร์จะจัดการยังไงเนี่ย

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น