ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 22 : บทที่ 7 : ลึกซึ้งถึงใจ [3] จบบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    18 มี.ค. 62


แอชเชอร์ลืมตาขึ้นมาโบกมือไล่พวกที่ตามอติเทพเข้ามาเป็นโขยงกลับออกไป จากนั้นก็จ้องแขกด้วยสายตาคมกริบ ความห่วงใยที่เห็นจากแววตาของอีกฝ่ายทำให้เขาถอนหายใจยาว

“ผมเสียใจที่ดูแลพั้นช์ไม่ดีพอ ถ้าคุณเป็นห่วงเธอจริง ก็ไปสงบสติแล้วหาทางช่วยเธอซะ อย่ามากวนอารมณ์ผมที่นี่”

“คุณ!

“ถ้าไม่ไปก็นั่งลง แล้วบอกผมมาว่าคุณรู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับไอ้เลวนั่นบ้าง”

อติเทพสูดหายใจเข้าแรง ๆ ก่อนเดินไปนั่งลงถามหนุ่มลูกเสี้ยวด้วยอารมณ์ที่เย็นขึ้น “คุณจะหาทางช่วยน้องสาวผมใช่ไหม เราจะช่วยพั้นช์ได้ทันหรือเปล่า บางที...”

“เธอจะปลอดภัย ถ้าคุณช่วยกันหาทางช่วยอื่น ๆ ไม่ใช่มาเพ้อใส่ผมอยู่ตรงนี้”

“...” อติเทพพูดไม่ออก

ตอนนั้นเองใครคนหนึ่งก็เปิดประตูเดินเข้ามาบอกแอชเชอร์ด้วยสีหน้าดีใจ

“ข่าวดีครับนาย คุณผู้หญิงถูกพาตัวไปที่โกดังนอกเมือง ไม่ใช่สปาหรือผับเดิมที่เราเคยช่วยเธอออกมา”

“จริงเหรอ!” อติเทพแทบจะถลาเข้าไปเขย่าตัวถาม

ส่วนแอชเชอร์ก็ยืดตัวขึ้นถามเสียงเครียด “เธอปลอดภัยหรือเปล่า”

“เท่าที่ทราบ ตอนนี้ปลอดภัยดีครับ”

“อีคอนล่ะ”

“อยู่นี่” เจ้าตัวเดินตามเข้ามาพอดี เมื่อกี้เขาแวะเข้าห้องน้ำข้างนอก เลยช้ากว่าลูกน้องมือดีของแอชเชอร์ก้าวหนึ่ง “ฉันกับทีมเข้าตรวจสอบสปาของนายดำรงในวันนี้พอดี คนอย่างฉันไม่คุยกับระดับเล็ก ๆ ด้วยสิ เสี่ยนั่นเลยต้องออกมาเจอฉัน ถึงจะฟังไม่รู้เรื่องทั้งหมด แต่ตอนที่มันรับโทรศัพท์ลูกน้อง ฉันก็พอจะฟังออกจนรู้ว่ามันเอาเธอไปไว้ที่ไหน”  

แอชเชอร์เหยียดยิ้มเมื่อนึกถึงมาดนายตำรวจใหญ่ของเพื่อน เรื่องอื่น ๆ อีคอนก็ลอยไปลอยมาอย่างที่เห็น แต่ถ้ามันได้ลุยงานเมื่อไร มาดท่านจะมาทันที ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการค้าประเวณีหรือค้ามนุษย์แล้ว มันจะไม่ยอมลดราวาศอกให้เลย

อย่างเรื่องของเสี่ยดำรง พอมันไปสืบเองจนรู้ว่านอกจากบ่อนเถื่อนแล้ว เสี่ยนั่นยังมีเปิดสถานที่บริการค้าประเวณี และส่งเด็กสาวไปขายตัวในประเทศใกล้เคียงอีก อีคอนก็ประสานงานกลับไปยังสำนักงานใหญ่ เพื่อขออำนาจจัดการเรื่องนี้ทันที

วันนี้มันลงมือประกาศสักดาแบบนี้ เสี่ยดำรงคงดิ้นหนียาก...

“ถึงมันจะไหวตัวทันจนพวกฉันไม่เจออะไรที่เข้าข่ายค้าประเวณีหรือค้ามนุษย์ที่สปานั่น แต่ฉันรู้อยู่แล้วว่าที่นั่นไม่ได้เป็นรังใหญ่ของมัน แค่เล่นละครตบตาเท่านั้น เพื่อให้มันถูกกักตัวไว้ทางนี้ ระหว่างที่เราไปบุกค้นรังเก็บผู้หญิงของมัน” 

“จะจัดการยังไงต่อ ก็แล้วแต่แกเถอะ ฉันไม่อยากจะยุ่งด้วย แกแค่บอกสถานที่ที่พวกมันเอาตัวพั้นช์ไปไว้ก็พอ ฉันจะไปรับเธอเอง”

“บังเอิญพวกฉันจะไปที่นั่นพอดี อย่างที่บอก เราจะใช้กลยุทธ์ทำให้หัวหมุนอยู่สปาทางหนึ่ง ขณะเดียวกันก็ไปกวาดล้างรังพวกมันให้สิ้นซาก”

แอชเชอร์พยักหน้าลุกขึ้นเดินนำออกจากห้องไปทันที “จะไปก็รีบไป รออยู่ที่นี่นาน ๆ แล้วหงุดหงิดชะมัดเลย”

คนข้างหลังสบตากันอย่างปลง ๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าตามออกไป ไม่สนใจอติเพทที่ยืนนิ่งอยู่

“รอด้วย! ผมขอไปด้วยคน”

เจ้าพ่อสื่อท้องถิ่นวิ่งตามออกมาแทบไม่ทัน

 

“หากฉันสนุกเกินไป แกสามารถจัดการให้ฉันได้ใช่ไหมอีคอน” แอชเชอร์เอ่ยถามขึ้นเสียงเย็น เมื่อรถแล่นเข้าใกล้สถานที่อันเป็นจุดหมาย ตอนนี้พวกเขาอยู่ในชุดเซฟตี้อย่างดีเหมือนทีมบุกของอีคอนเรียบร้อย เป็นชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้า มองไม่ออกเลยว่าใครเป็นใคร

“มันก็ขึ้นอยู่กับขอบเขตความสนุกของแก” นายตำรวจหนุ่มบอกอย่างรู้นิสัยกันดี “แต่ถึงฉันจะจัดการไม่ได้ ลูกศิษย์ที่รักของผู้บังคับบัญชาใหญ่อย่างแก ก็คงจัดการเองได้ไม่ใช่เหรอ”  

ด้วยความสามารถอันแสนล้นเหลือ ไอ้นักเรียนตำรวจที่ผันไปเป็นเจ้าพ่อคาสิโนคนนี้เลยกลายเป็นลูกรักของตำรวจใหญ่หลายคน หากมันเอาดีด้านนี้คงรุ่งไปแล้ว 

“ไว้ฉันเจอตัวคนของฉันก่อน เราค่อยว่ากันอีกที”

“แหม ๆ ตอนนี้เธอกลายเป็นคนของแกไปแล้วเหรอวะ” อีคอนแซวให้เพื่อนลดความเครียดลง

“เป็นตั้งแต่ที่ฉันเจอเธอครั้งแรกแล้วว่ะ”

“มั่นไปอีก”

ตอนนั้นเองอีคอนก็ได้รับการติดต่อจากลูกน้อง เขายกมือให้ทุกคนในรถเงียบเสียงก่อน

“ว่าไง...อืม...โอเค...พวกฉันจะจัดการทางนี้ต่อเอง พวกนายจัดการเรื่องทางนั้นให้เรียบร้อย”

หลังจากตัดสายเรียบร้อยแล้วนายตำรวจหนุ่มก็บอกข้อมูลล่าสุดออกมาให้ทุกคนรู้

“พวกเราคิดถูกเผงเลยว่ะ มีคนมาช่วยเคลียร์ให้ปล่อยตัวนายดำรงออกไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เครื่องติดตามตัวที่เราแอบติดไว้ไม่ได้บอกว่าเขากลับบ้าน แต่กำลังตรงมาที่นี่”

“หรือมันจะมาหาพรรณิภา” แอชเชอร์นิ่วหน้าถาม ดึกป่านนี้แล้วมันจะนั่งรถถ่อมาที่นี่อีกทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะพรรณิภา

อีคอนส่ายหน้าบอกเสียงมั่นใจ “ฉันคิดว่ามันคงจะมาเก็บตัว โกดังแห่งนี้แทบจะอยู่บนพื้นที่ของอีกจังหวัด คนส่วนใหญ่คิดว่ามันกว้างขวางในภูเก็ตเท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าโกดังนี้เป็นของมัน แถมดูจากภายนอกยังเหมือนโกดังร้าง มันคงคิดว่าไม่มีใครตามมันมาถึงที่นี่”

“แล้วแกสืบเจอที่นี่ได้ยังไง”

“แกะรอยคนหลงอำนาจแบบมัน เป็นเรื่องง่ายมาก มันแทบไม่ระวังตัวเลยว่ามีใครตามดูอยู่” นายตำรวจหนุ่มบอกเสียงหยัน “โชคดีที่วันก่อนมันมาที่นี่ ฉันเลยได้รู้จักที่ตั้งรังใหญ่ของมัน และวางแผนจัดการมันในวันนี้ได้”

“หวังว่าเราจะจัดการมันได้ในคืนนี้”

“แน่นอน ในเมื่อมันตามมาแล้ว เราก็จะรอบุกรวบทีเดียวตอนมันมาถึงก็แล้วกัน”

“ตามนั้น” แอชเชอร์ว่าพร้อมกับสำรวจอุปกรณ์ป้องกันตัว ท่าทางเข้มขรึมของเขาทำให้สองคนที่รู้จักเขาดีไม่สบายใจนัก

หวังว่าแอชเชอร์จะไม่สนุกจนเกินไปอย่างที่บอกหรอกนะ...

ขณะเดียวกัน ชายหนึ่งคนที่ติดสร้อยห้อยตามคนพวกนี้มาด้วย ก็ พยายามเก็บข้อมูลอยู่ในเบาะด้านหลังรถตู้คันนี้เงียบ ๆ อติเทพไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้มาอยู่ในสถานการณ์บุกค้นสถานที่ของเสี่ยดำรง ผู้มีอิทธิพลรายใหญ่ในจังหวัด ซึ่งไม่มีใครกล้าเข้ามาวุ่นวายให้ตัวเองเดือดร้อน

แต่คนพวกนี้กำลังจะลงมือในไม่กี่นาทีที่จะถึงนี้แล้ว!!

 

“พี่ดูไม่โง่เลย ทำไมถูกพวกมันหลอกมาอยู่ในนี้ได้เหรอจ๊ะ”

เป็นคำถามที่ทำเอาพรรณิภาจุกตื้อไปเลยทีเดียว เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ เมื่อประสาทการรับรู้ทางสายตาบอกว่าที่นี่คือที่ไหน

ไม่ใช่เรือลำหนึ่งกลางทะเล

ไม่ใช่ผับที่พวกมันเคยเอาไปขังไว้

แต่เป็นโกดังเก็บผู้หญิงขนาดใหญ่!

ที่นี่เป็นโกดังที่พวกมันเอาไว้เก็บเด็กสาว ๆ ก่อนจะส่งออกไปทำงานให้ พรรณิภามองหน้าเด็กสาวที่เดินมานั่งลงข้าง ๆ เธอในมุมห้องฝั่งนี้ จากคำถามแล้ว เด็กสาวอายุสิบกว่าปีคนนี้คงจะถูกหลอกมา...

“หรือพี่เต็มใจมาเหมือนพี่สาวพวกนั้น” อีกฝ่ายถามพลางพยักหน้าไปทางกลุ่มสาว ๆ ที่กำลังนั่งคุยกันคิกคักอยู่อีกทาง

“มีคนเต็มใจมาทำงานแบบนี้ด้วยเหรอ?” พรรณิภาครางถามอย่างไม่รู้ตัว เด็กพวกนั้นอายุถึงยี่สิบกันหรือยังนั่น

“มีสิ คนที่เห็นเงินดีกว่าชีวิตคนอื่น มันไม่สนเรื่องอื่นหรอกจ้ะ อะไรที่ทำแล้วได้เงินเยอะ ๆ มันก็ทำหมดแหละ” น้ำเสียงเด็กสาวเย้ยหยันสุด ๆ 

“แล้วน้องล่ะ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้”

“พี่ยังไม่ตอบหนูเลย” เด็กสาวทวง

“พี่ถูกจับมา”

ได้ยินแบบนั้นเด็กสาวก็นิ่งไป ก่อนจะถามสีหน้าเหม่อลอย “พี่กลัวไหม หนูเห็นพวกมันพาคนอื่นเข้ามาทุกวัน ๆ แล้วก็พาขึ้นรถออกไปทุกวัน ๆ เหมือนกัน คนที่ออกไปไม่เคยได้กลับมาอีกเลย พวกนั้นบอกว่าใกล้จะถึงคิวพวกเราแล้ว...”

“นานแค่ไหน”

“ฮึก!

พรรณิภาเอื้อมมือออกไปจับมืออีกฝ่ายมากุมไว้อย่างปลอบใจ “ถ้าน้องรู้อะไรก็บอกพี่มา บางทีเราอาจจะหาทางหนีออกไปก่อนได้ทัน”

“ไม่ทันแล้วจ้ะพี่ ฮือออ...” เด็กสาวส่ายหน้าน้ำตาร่วงเผาะ

“ทำไม”

“พรุ่งนี้พวกมันจะพาเราไปขายที่มาเลเซีย”

!!

 +++++++++++++++++++++++++++++


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:59

    เเมืองภูเก็ต

    #3
    0