ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,291 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    30

    Overall
    2,291

ตอนที่ 21 : บทที่ 7 : ลึกซึ้งถึงใจ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    16 มี.ค. 62


เวลาผ่านไปอีกหลายวัน ขณะเพื่อนรักออกไปสืบค้นเรื่องเหม็นเน่าของเสี่ยดำรง แอชเชอร์ก็กำลังสนุกกับการเล่นเอาล่อเอาเถิดกับคนในห้อง กระทั่งอีคอนส่งข่าวมาบอกว่าเรื่องเนื้อสดที่สืบมาได้ โหมดหยอกล้อได้เปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังทันที เขาสั่งอีธานไปตามพรรณิภามาพบที่ห้องทำงานในบ่ายวันหนึ่ง

“เห็นว่าคุณมีธุระสำคัญ” พรรณิภาเปิดปากก่อน หลังจากวันนั้นเธอก็เก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่ได้ลงมาทำงานกับเขาหากไม่มีเรื่องสำคัญ

ชายหนุ่มพยักหน้ารับพลางชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หน้าสวย “ไม่เจอกันตั้งสองวัน ขอดูหน่อยซิ เจ้าหญิงในห้องของผมสวยขึ้นหรือเปล่าเนี่ย”

พรรณิภาค้อนขวับ “เจ้าหญิงอะไรของคุณ”

“หึหึ ช่างมันเถอะ ไหน ๆ คุณก็ออกมาจากฐานที่มั่นของคุณแล้ว จะให้เกียรติทานข้าวกับผมสักมื้อได้หรือเปล่าครับ”

“มีเรื่องอะไรจะพูดก็พูดมาเลยค่ะ เรื่องบางอย่างไม่เหมาะจะพูดคุยกันตอนทานข้าวหรอกค่ะ ถ้าเป็นเรื่องที่เพื่อนคุณกำลังทำ มันยิ่งไม่เหมาะมาก ๆ เลยนะคะ”

แอชเชอร์แกล้งถอนหายใจที่ถูกรู้ทัน “แต่ผมหิวข้าวด้วยนี่นา เราไปทานข้าวก่อนแล้วค่อยกลับมาคุยที่นี่ก็ได้”

“ยังไม่ได้ทานอะไรเลยหรือคะ” พอเหลือบเห็นตัวเลขบนนาฬิกาหญิงสาวก็ทำหน้าดุทันที “บ่ายแก่ขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่ทานอีกคะ เดี๋ยวจะเป็นโรคกระเพาะเอานะ”

“ก็...กินคนเดียวมันไม่อร่อย”

“คุณอีธานก็อยู่นี่คะ”

“แหม มันไม่เจริญหูเจริญตาเหมือนสาว ๆ นี่”

พรรณิภากดยิ้มเย็นลุกขึ้นทันที “งั้นก็ไปเรียกสาว ๆ คนอื่นมาทานด้วยสิคะ คุณจะได้เจริญหูเจริญตา ฉันขอตัวก่อน”

“เดี๋ยวสิ!” มือใหญ่รั้งข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทัน “ผมล้อเล่นน่า ไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ เดี๋ยวผมจะให้คนไปส่งคุณที่สนามบินแล้ว”

“สนามบิน? ไปไหนคะ”

“คุณอยากไปเที่ยวต่างประเทศไม่ใช่เหรอ ตอนนี้คุณได้ไปแล้ว”

พรรณิภาบิดข้อมือออกแล้วถอยออกมามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาไม่เข้าใจ “ไหนบอกจะให้ฉันอยู่ต่อจนกว่าอะไร ๆ จะเข้าที่เข้าทาง”

“ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว” เขายักไหล่บอกง่าย ๆ

“เพราะเรื่องเสี่ยดำรงที่พวกคุณกำลังทำอยู่ใช่ไหม มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่คะ ยิ่งพวกคุณตอแยกับเขาเท่าไหร่ เขาจะเลิกสนใจฉันไปเองไม่ใช่เหรอ”

แอชเชอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สบสายตาไม่เข้าใจคู่นั้นแล้วทนไม่ไหว ยกมือแตะแก้มเนียนเบา ๆ พลางบอกข่าวที่เพื่อนส่งมาบอก “เสี่ยอ้วนมันกำลังสนใจคุณสุด ๆ ไปเลยคนสวย ตอนนี้มันออกจากโรงพยาบาลแล้ว กำลังตามหาตัวคุณที่โรงแรมนี้และบ้านญาติคุณให้ควัก โชคดีที่สองสามวันมานี้คุณเอาแต่หลบหน้าผมอยู่ในห้อง พวกมันเลยไม่รู้ข่าวคราวของคุณ เพื่อความปลอดภัย คุณต้องไปจากที่นี่สักพัก อยากไปที่ไหนบอกอีธานได้เลย เขาจะจัดการเรื่องตั๋วและที่พักให้คุณเอง”

“แต่ฉัน...”

“หรือพั้นช์อยากเข้าไปอยู่ในดงเนื้อสดของมันอีกครั้ง พั้นช์ทนเห็นสายตาลวนลามของพวกมันได้หรือ”   

“คุณ!

“ไม่ขยะแขยงแล้วหรือครับ สายตาลามก ๆ ของพวกนั้น”

พรรณิภากำหมัดมองหน้าหล่อ ๆ ด้วยความเคืองขุ่น เมื่อถูกขยี้ปมเรื่องที่ยังหวาดกลัว แต่ข้อเสนอของเขาก็น่าสนใจไม่น้อย

“ยังไงดี จะอยู่หรือจะไป” แอชเชอร์เลิกคิ้วถาม

“ไปก็ได้ค่ะ” บอกเสียงนิ่ง ขอหลบไปก่อนที่จะเกิดเรื่องแล้วกัน...

 

แผนการของแอชเชอร์จะเป็นไปได้ดีกว่านี้ หากว่าเขาได้เข้ามามีบทบาทในพื้นที่หลายปี แต่เมื่อเขาเป็นนักล่าต่างถิ่นที่เพิ่งย่างเท้าเข้ามาในถิ่นนี้ เขาจึงถูกอิทธิพลของเสี่ยดำรงเล่นงาน มันชื้อตัวพนักงานในโรงแรมให้หลอกล่อพรรณิภาออกไปหา ทั้งที่เธอกำลังเก็บกระเป๋าเตรียมไปเที่ยวยุโรปอยู่แท้ ๆ

คุณแอชเชอร์ต้องการพบคุณพั้นช์เป็นการส่วนตัวก่อนเดินทางค่ะ’

แค่ประโยคนี้ ก็ทำให้ทีมการ์ดเผลอทำพรรณิภาหายไป

เวลานี้แอชเชอร์ได้เข้าสู่โหมดอึมครึมอย่างที่ใครไม่กล้าเข้าใกล้ เขากำลังนั่งเอนหลังหลับตานิ่งอยู่ในห้องประชุมเล็กข้างห้องทำงาน

อีกครั้งแล้วที่พรรณิภาถูกจับตัวไป...

ครั้งแรกที่เขาเจอเธอ มันก็จับตัวเธอไปลอยทะเลแล้ว โชคดีที่มีเขาติดไปด้วยจึงรอดกลับมาได้ ไม่กี่วันก่อนมันเอาไปขายตัวที่บ่อน เธอก็หนีออกมาได้ทัน ครั้งนี้มันจะเอาไปทำอะไรที่ไหนอีก

ป่านนี้พรรณิภาจะเป็นนังไงบ้างก็ไม่รู้!

“คุณพั้นช์จะต้องปลอดภัยครับ” อีธานที่ยืนอยู่ห่าง ๆ บอกเสียงเข้ม เมื่อเห็นสีหน้าเจ้านาย ตอนนี้ทีมดูแลความเรียบร้อยส่วนหนึ่งได้ออกไปแกะรอยตามหาตัวพรรณิภาแล้ว อีกส่วนยืนนิ่งเป็นแถวอยู่หน้าห้อง รอคำสั่งต่อไป โดยพยายามไม่เข้ามากวนอารมณ์เจ้านายคนดี

“แค่ถูกมันจับตัว เธอยังกลัวจนตัวสั่นขนาดนั้น ถ้าพวกมันทำอะไรเธอ...”

แค่คิดว่าพรรณิภาอาจพลาดท่าเสียทีให้พวกมัน แอชเชอร์ก็ใจจะขาดแทน   

“ครั้งที่แล้วคุณพั้นช์ยังสู้จนรอดออกมาได้ ครั้งนี้เธอก็จะสู้จนรอดกลับมาอย่างปลอดภัยเช่นกันครับ”

“ฉันรู้ว่าพรรณิภาเข้มแข็งมาก ไม่เคยยอมแพ้ให้กับเรื่องอะไร และเธอจะทำทุกอย่างที่เป็นทางรอดให้ตัวเอง แต่ฉันก็กลัวอยู่ดี ความรู้สึกนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับฉันเลยอีธาน” ตอนนี้เขาเป็นห่วงพรรณิภาจนสั่นไปทั้งใจ เหมือนมันเกิดแผ่นดินไหวอยู่ในอกเขา

...การรู้สึกกับใครสักคนอย่างลึกซึ้งถึงใจ มันเป็นแบบนี้เอง

“ไม่ว่ายังไงเราจะช่วยเธอกลับมาครับ” อีธานพยามบรรเทาอารมณ์เจ้านายให้เย็นลง

ทว่าใครบางคนกลับไม่สนใจสถานการณ์ทางอารมณ์ของแอชเชอร์เลย เขาเปิดประตูพุ่งเข้ามาตะโกนใส่เขาด้วยท่าทางโมโหแกมเป็นห่วงคนที่หายไป

“คุณปล่อยให้พวกมันจับตัวพั้นช์ไปอีกได้ยังไง คุณก็รู้ว่ามันจ้องจะเอาตัวยัยพั้นช์ไป ทำไมไม่ดูแลเธอให้ดีกว่านี้ ป่านนี้น้องผมไม่โดนพวกมันทำอะไรต่อมิอะไรจนเสียหายหมดแล้วหรือไง!

จบกัน...

อีธานหลับตาครางในใจ

 


ฝาก e-book ด้วยนะคะ จัดโปรฯ 2 วันสุดท้ายแล้วน๊า 


T
B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น