ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 : คนที่ไม่ควรเล่นด้วย [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    18 ก.พ. 62





พรรณิภาไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะสงบสติอารมณ์ถามให้แน่ชัด

“คุณเป็นเจ้าหนี้ของพ่อฉันจริง ๆ เหรอคะ เขาติดหนี้คุณเพราะอะไร ตั้งแต่ตอนไหน”

ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นมานั่งพิงผนังห้องใต้ท้องเรือช้า ๆ ก่อนจะตอบว่า

“เขาขอกู้เงินผมตอนบินไปเล่นสนุกที่ฮ่องกงน่ะ เรื่องมันก็ผ่านมาเป็นปี ๆ จนหนี้จะครบกำหนดในอีกเดือนสองเดือนนี้แล้ว จากประสบการณ์โดยตรงผมคิดว่าพ่อคุณไม่น่าจะใช้หนี้ทัน ผมเลยแวะมาตรวจดูสิ่งที่เขาใช้ค้ำเงินกู้ ว่ามันยังมีมูลค่าพอเอามาใช้แทนหนี้หรือเปล่า”

“เขาใช้อะไรค้ำหนี้คะ” ถามเสียงหวั่นใจ

“โรงแรมธาราวิลล์ไง” 

พรรณิภาพูดไม่ออก ธาราวิลล์ของเธอถูกเจ้าหนี้หมายตาอีกคนละ!

“ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีคนกล้าเข้ามาจับตัวลูกสาวคนเดียวของนายพันลภออกมาจากโรงแรม”

คนติดร่างแห่มาด้วยถามบ้าง แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ ประตูก็ถูกเปิดเข้ามา ตามด้วยไฟในห้องและเสียงแหบ ๆ ดังขึ้น

“ไงล่ะลูกสาวพันลภ เธอคงรู้จักฉันดีนะ ได้ข่าวว่าแอบสืบเรื่องฉันอยู่นี่ พรรณิภา”

เสี่ยดำรง!

แน่นอนว่าพรรณิภาจำได้ทันทีว่ามันเป็นใคร ผู้ชายรูปร่างเจ้าเนื้อที่เดินนำลูกน้องตัวใหญ่อีกสามคนเข้ามาในห้องก็คือเสี่ยดำรง เจ้าหนี้อีกคนที่บิดาเอาธาราวิลล์ไปจำนองไว้ เธอกำลังหาทางจัดการกับเขาอยู่

“ใครน่ะคุณ”

คนไม่รู้จักเสี่ยใหญ่ถามขึ้นมาในตอนนั้น พรรณิภาเลยต้องหันไปมองเขาเงียบ ๆ แสงสว่างจากหลอดไฟทำให้มองเห็นตัวตนเขาชัดเจนขึ้น ผู้ชายคนนี้มีผมสีดำเป็นประกาย แม้จะดูยุ่งเหยิงจากเหตุก่อนหน้านี้ แต่มันก็ไม่ได้กลบความลงตัวบนใบหน้าคมเข้มแบบหนุ่มเอเชียเลย แววตาสีดำของเขาในตอนนี้ดูนิ่ง ๆ มองแล้วอันตรายบอกไม่ถูก ฟังจากการแนะนำตัวเมื่อกี้กับสำเนียงการพูดไทยที่ชัดขนาดนี้ เขาคงเป็นหนุ่มลูกครึ่งหรือไม่ก็เป็นลูกเสี้ยวชาวไทย  

“คนนี้เหรอ ที่ส่งคนไปเอาตัวคุณมาลอยทะเล” แอชเชอร์ถามขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเธอไม่ยอมตอบ

“ใช่ ฉันเอง ที่สั่งให้คนไปเอาตัวผู้หญิงคนนี้มา”

เป็นเสี่ยดำรงที่ตอบขึ้นอย่างลำพองใจในสิ่งที่ทำ แถมยังบอกกับชายหนุ่มด้วยท่าทางระอาใจ

“แกคงเป็นอีกคนที่มาขุดคุ้ยเรื่องของฉันกับนังหนูนี่สินะ โรงแรมเก่า ๆ แบบนั้นจะยื้อไว้ทำไม ให้ฉันเอามาทำเป็นสถานที่สนุก ๆ ให้คนแบบพันลภเที่ยวไม่ดีกว่าเหรอ”

“ฝันไปเถอะ!” พรรณิภาบอกเสียงเข้ม

“หึหึ น่าเสียดายที่เธอคงไม่ได้เห็นว่าฉันฝันแม่นแค่ไหน เพราะนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นหน้าฉัน พรุ่งนี้เช้าหลังจากที่ฉันสนุกกับเธอจนหนำใจแล้ว ปลาแถวนี้จะได้ลิ้มรสเนื้อสด ๆ ของเธอต่อจากฉันแน่นอน เฮ้ย! เอาตัวผู้หญิงไปรอฉันที่ห้อง”

“อย่าเข้ามานะ!

พรรณิภาพยายามดิ้นหนีมือปลาหมึกที่เข้ามาลากตัวเธอออกไปจากห้อง น้ำตาเริ่มปริ่มหน่วยตาเมื่อสู้แรงพวกมันไม่ได้ มองหาคนที่มาด้วยกัน เขาก็นั่งอยู่ที่เดิม ไม่สนใจเลยว่าเธอจะถูกพาไปไหน

“ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวคนของฉันก็เอามันไปโยนทะเลให้ปลากินเหมือนเธอนั่นแหละ”

เสี่ยใหญ่บอกเมื่อเห็นสายตาของพรรณิภา แต่เสียงเรียบเย็นกลับดังขึ้นมาในตอนที่พวกมันดึงร่างบางไปถึงประตู

“บางทีคนของแกอาจจะลงไปลอยอยู่ในทะเลแทนฉันก็ได้นะ”

“เดี๋ยวมึงก็รู้!

ผู้ชายสองคนที่ถูกสั่งให้จัดการแอชเชอร์บอกเสียงเหี้ยม เสี่ยดำรงแสยะยิ้มสั่งออกไปอีกว่า

“อย่าให้มันรอดไปได้...”

นั่นคือสิ่งที่พรรนิภาได้ยินก่อนที่จะถูกลากออกมาจากห้องนั้น...

พวกมันได้พาเธอไปไหนไกลเลย เพียงแต่ลากมาขังไว้ในห้องเล็กอีกห้องกับเสี่ยดำรงเท่านั้น ท่าทางหื่นกามที่อีกฝ่ายแสดงออกมาทำให้เธอเข้าใจแล้ว ว่าพวกมันเอาเรือยอร์ชลำใหญ่พาออกมาลอยอยู่กลางทะเลเป็นชั่วโมง แต่ไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง ก็เพื่อการนี้...  

รอเสี่ยดำรงมาจัดการเธอเอง...

“ไม่คิดเลยว่าฉันจะได้ลูกสาวคนสวยของพันลภเป็นเมีย”

เสี่ยใหญ่บอกแล้วก็ถอดเสื้อออก จนเห็นเนื้อพุงอวบ ๆ กระเพื่อมขึ้นลงน่าขยะแขยง

“อย่าเข้ามานะ!” เธอตวาดใส่พลางถอยหนีออกจากเตียงหลังเล็ก สายตาพยายามมองหาอาวุธมาจัดการมัน

“หึหึ อย่าหนีเลย ให้ฉันเล่นสนุกกับเธอก่อนตายหน่อยจะเป็นไรไป”

“ไม่มีทาง ฉันขอตายดีกว่าทนให้แกย่ำยี”

“แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีทางเลือกนะ ในห้องนี้ไม่มีอะไรทำให้เธอตายก่อนที่ฉันจะย่ำยีเลย”

พรรณิภากำหมัดแน่น ในห้องนี้ไม่มีอาวุธให้เธอใช้ทำร้ายมันหรือทำให้ตัวเองตายก่อนที่มันจะทำอะไรกับร่างกายนี้ และเธอก็ไม่อาจกัดลิ้นหรือโหม่งหัวกับกำแพงแล้วตายภายในสองวิเหมือนในหนังจีนได้!

“มามะ มาให้เสี่ยลิ้มรส...”

ปัง!

ทั้งสองคนสะดุ้งโหยงเมื่อประตูถูกยิงจนมันเปิดอ้าออก เสี่ยดำรงรีบก้มลงหาปืนที่เพิ่งจะทิ้งไว้บนกองเสื้อ หากยังไม่ทันได้เจอ ขมับเขาก็ถูกบางอย่างแนบประชิด



////

พรรณิภาจะรอดหรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ  ^^

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น