ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,291 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    30

    Overall
    2,291

ตอนที่ 18 : บทที่ 6 : หึงเงียบ หวงชัด [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    12 มี.ค. 62



“ไม่อยากทำงานกับผมแล้ว?” แอชเชอร์เลิกคิ้วใส่คนบอกความต้องการขึ้นมา หลังทำเงียบอยู่นาน ตั้งแต่ผู้ชายคนนั้นกลับไป “เพราะอะไร ไหนลองบอกผมมาหน่อยเถอะแม่คุณ”

“ไม่มีงานอะไรให้ฉันทำแล้วนี่คะ ทำไมฉันต้องอยู่ต่อด้วย” บอกโดยไม่ยอมสบตา

“อืม นั่นก็จริง แต่เราตกลงกันแล้วนี่ ว่าคุณจะช่วยผมดูแลโรงแรมนี้ ไปจนกว่าจะเข้าที่เข้าทาง คุณจะหันหลังให้กันกลางทางแบบนี้ได้ยังไง”

พรรณิภาเม้มปากแน่น หลังคุยกับอติเทพเมื่อตอนสาย เธอกับเขาเห็นตรงกัน ว่าเพื่อความปลอดภัยในชีวิต เธอควรจะไปจากเมืองนี้สักพัก ไหน ๆ ก็เหลือตัวคนเดียวแล้ว ไม่มีอะไรทำให้เธอยึดติดได้อีก ทั้งโรงแรม บ้าน รถ พันลภได้ขายเปลี่ยนเป็นเงินหมดแล้ว มันถึงเวลาออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น เมืองนี้ไม่มีที่ของเธออีกแล้ว...

“หรือคุณกังวลเรื่องความปลอดภัย ไม่ต้องห่วง ผมจะ...”

“คุณอยากให้ฉันอยู่ที่นี่ ทั้งที่รู้ดีว่ามีคนจ้องจะทำร้ายฉันอย่างนั้นเหรอคะ ฉันเป็นแค่คนธรรมดา ความกดดันแบบนี้มันหนักเกินไปสำหรับฉัน ฉันแค่อยากอยู่เงียบ ๆ อย่างปลอดภัยในที่ที่เป็นของฉันไม่ได้หรือ” พรรณิภาสวนขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบ

“อยู่กับผม คุณจะปลอดภัย” แอชเชอร์บอกน้ำเสียงหนักแน่น

“แล้วถ้าคุณกลับประเทศไป ฉันไม่ต้องเสี่ยงอีกเหรอคะ ไม่ดีกว่าค่ะ ยังไงฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว ไปตั้งแต่ตอนนี้เลยแล้วกัน เอาเป็นว่าฉันแจ้งให้คุณรู้แล้วนะคะ ขอตัวไปเก็บของก่อน” ร่างบางลุกขึ้นเดินหนีมาทันที หากก่อนจะถึงประตูแค่ไม่กี่ก้าว เสียงเข้มก็ดังขึ้นมาเนิบ ๆ  

“ที่ร่ำร้องอยากจะไปจากที่นี่ คงไม่ใช่เพราะอติเทพแนะนำให้ไปหรอกนะ”

รอยยิ้มจุก ๆ ผุดขึ้นมาที่มุมปากเล็ก

“ไม่ใช่เขาหรอกค่ะ ที่ทำให้ฉันอยากจะไป...ว๊าย!

“แล้วใครที่มันทำให้คุณคิดจะไปจากที่นี่ ไหนบอกว่ารักโรงแรมนี้นักหนา ทำไมหันหลังให้มันง่าย ๆ ล่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าหลายใจนะคุณ”

แอชเชอร์เข้ามาลากร่างบางไปกดไว้กับผนังห้องกระซิบถามเสียงเย็น พรรณิภามองแววตาดุดันของเขาแล้วพูดไม่ออก หลุบตาลงหนีเอามันดื้อ ๆ

เธอนะหรือหลายใจ?  

“อย่ามาทำเป็นเงียบใส่ผม”

“แล้วจะให้ฉันพูดอะไรอีก ในเมื่อพูดไปคุณก็ไม่ฟังอยู่ดี คุณก็เอาแต่บังคับฉันให้ทำตามที่อยากนั่นแหละ”  

“หึ ตกลงอติเทพบอกให้คุณหนีไปอยู่ที่อื่นใช่ไหม”

“...”

“พรรณิภา! ได้ ไม่ยอมพูดใช่ไหม งั้นผมจะทำให้คุณพูดเอง”

สิ้นเสียงกระซิบเข้มข้นนั้น ริมฝีปากหนาร้อนก็แนบเข้ากับปากเล็กแล้วเม้มแรง ๆ ด้วยต้องการสั่งสอน พรรณิภาเบิกตาโพรงขืนหน้าหนีอย่างไม่ยอมรับการกระทำของเขา แต่ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด พอก้มหน้าเอาปากหลบพ้น เขาก็เปลี่ยนเป็นไชร้ไปทั่วใบหน้าและลำคอ ความน้อยใจ ความเสียใจ และความไม่เข้าใจประดังประเดเข้ามาในหัวใจดวงน้อย

ใจร้าย...คนใจร้าย...ฮึก

ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมาช้า ๆ เมื่อรู้สึกว่าฝ่ายหญิงไม่ขัดขืนอีกแล้ว ภาพดวงหน้าแดงก่ำเคล้าน้ำตาคือสิ่งที่เห็น ดวงตาเรียวสวยที่เคยมองเขาหลายรูปแบบปิดนิ่งเหมือนไม่อยากรับรู้อะไร

“พั้นช์...”

“ถ้าพอใจแล้วก็ปล่อย ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คนอย่างคุณ!

 แอชเชอร์แตะจูบเบา ๆ ลงบนปากบวมเจ่อนั้น กระซิบบอกพร้อมรั้งร่างบางมากอดเอาไว้ “ขอโทษนะ ขอโทษที่รังแกคุณ ผมแค่โกรธที่คุณจะทิ้งผมไป”

“แล้วทำไมฉันจะทิ้งคุณไปไม่ได้”

เจอคำถามนี้เข้าไป เขาถึงกับพูดไม่ออก ทำไมเธอจะทิ้งเขาไปไม่ได้ ในเมื่อความสัมพันธ์ของเรา...

“ปล่อย!” พรรณิภาใช้แรงอันน้อยนิดผลักร่างหนาออก เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด ที่ไม่รู้เหมือนกันว่ามันมาจากไหน ไม้รู้ว่าที่อึดอัดอยู่ข้างในใจตอนนี้นั้นมันเป็นเพราะอะไร “ฉันไม่รู้ว่าคุณทำแบบนี้เพื่ออะไร บ้านเมืองคุณอาจไม่ถือสาเรื่องการแตะเนื้อต้องตัวกันแบบนี้ แต่ฉันถือ! ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ ไม่ใช่ผู้หญิงง่าย ๆ ที่จะยอมให้คุณกอดจูบตามใจ”

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นนะ” เขาเถียงทันที

“หึ แล้วคิดแบบไหนล่ะคะ วันนี้คุณกอดผู้หญิงมากี่คนแล้วล่ะ จูบมากี่ปากแล้ว คนที่คุณบอกว่าจะปลอดภัยถ้าอยู่ใกล้คุณอย่างฉันคนนี้ เป็นคนที่เท่าไหร่ของวัน”

“ไปกันใหญ่แล้ว คุณไปเอาที่ไหนมาพูดเนี่ย ผมไม่เคยทำแบบนั้นสักหน่อย ผมไม่ใช่คนหลายใจนะ”

หญิงสาวยิ้มหยัน “จะหลายใจไม่หลายใจก็ช่างคุณเถอะ แต่ฉันไม่อยากใกล้ชิดคุณในลักษณะนี้อีก กรุณาอย่าเข้าใกล้ฉันมากกว่านี้ ส่วนเรื่องโรงแรม หลังจากที่ฉันไปแล้ว คุณจะทำยังไงกับมันก็ตามใจ เพราะมันเป็นของคุณแล้ว ไม่เกี่ยวกับฉันอีกต่อไป จะทำให้มันเลิศเลอหรือทำให้มันพังเพก็แล้วแต่คุณเลย ขอลา ลาขาด!!

“หรือคุณจะเห็นผมอยู่กับผู้หญิงคนอื่น?” แอชเชอร์หรี่ตาถามหลังจับใจความสำคัญได้จากประโยคก่อนหน้านี้ พอเห็นการเม้มปากแน่นของเจ้าตัวก็ก้มลงไปบอกใกล้ ๆ อย่างไม่สนใจแรงดันจากแขนเล็ก “นี่คุณกำลังหึงผมอยู่นะ พรรณิภา”

“ฉันเปล่า! ทำไมฉันต้องหึงคุณด้วย คุณจะไปกอด ไปยิ้ม หรือไปหัวเราะกับใครก็ช่างสิ ฉันไม่รู้สึกหึงหวงคุณหรอก”

“คุณแอบชอบผมอยู่ คุณเลยหึงหวงผมหนักขนาดนี้สินะ”

“ฉันบอกว่าไม่ใช่ไง” เถียงหน้าดำหน้าแดง

“โอ๋ ไม่ต้องหึง ๆ ตอนนี้ผู้หญิงคนเดียวที่ผมอยู่ใกล้ชิดมากที่สุดก็คือคุณ สบายใจหายห่วงได้เลย” แขนใหญ่รั้งร่างเล็กเข้ามากอดเอาไว้แรง ๆ อีกครั้ง สีหน้าหงุดหงิดก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นชอบใจยกใหญ่ ขณะที่คนถูกกอดกำลังรู้สึกร้อนที่หน้าจนแทบจะเผาไหม้ตัวเองได้

“บอกว่าไม่ได้หึงไงเล่า ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!

“เดี๋ยวก็รู้...”


---------------------

เฮียเรามั่นหน้าไปอีกจ้าาาาาาาา

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น