ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 17 : บทที่ 6 : หึงเงียบ หวงชัด [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

  

 

แน่นอนว่าพาดหัวข่าวของสื่อท้องถิ่นในวันต่อมา ย่อมเป็นเรื่องเสี่ยดำรงถูกหามตัวส่งเข้าโรงพยาบาลกลางดึก อติเทพสั่งให้ลูกน้องนำเสนอข่าวนี้แบบไม่น้อยหน้าสื่อไหน แต่พอรู้ว่าต้นเหตุการช็อคหมดสติของเสี่ยใหญ่เป็นใคร เขาก็ถึงกับรีบแจ้นมาที่ธาราวิลล์หน้าตาตื่น

“พั้นช์!

“พี่เทพขา...”

พรรณิภาเห็นหน้าญาติผู้พี่ก็โผเข้าไปกอดเขาร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง ไม่รู้เลยว่าสายตาคมดุของผู้ชายที่เธอเดินออกมาด้วยนั้นได้วาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง

“พั้นช์เป็นอะไรหรือเปล่า มันทำอะไรพั้นช์บอกพี่มา พี่จะไปเอาเรื่องมันให้เอง!” อติเทพเห็นท่าทางร้องห่มร้องไห้ของน้องยิ่งตกใจ “เมื่อคืนพั้นช์หนีมาได้ยังไงนะ แล้วคุณ...”  

การชะงักของอติเทพ ทำให้พรรณิภาดันตัวออกมาจากอ้อมกอดเขา สงบสติอารมณ์ตัวเองแนะนำคนเดินเข้ามาด้วยกันเสียงเครือ

“เขาคือคุณแอชเชอร์ค่ะ แล้วนี่ก็พี่เทพ พี่ชายฉันเอง”

อติเทพยื่นมือออกไปหาผู้ชายที่เดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับพรรณิภา “ได้ยินชื่อคุณจากปากพั้นช์มาหลายครั้ง ยินดีที่ได้รู้จักครับ” 

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” แอชเชอร์ยื่นมือไปให้จับตามมารยาท

“ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยพั้นช์เอาไว้ตั้งหลายครั้ง ถ้าคุณไม่อยู่ด้วย อาจจะเกิดเรื่องร้าย ๆ ขึ้นกับพั้นช์ไปแล้ว เราขอขอบคุณจริง ๆ ครับ”

“ครับ คุณมาก็ดีแล้ว พรรณิภากำลังต้องการคนปลอบขวัญอยู่พอดี ผมมีธุระต้องไปทำ ขอตัวก่อนนะครับ” ถือโอกาสเอ่ยขอตัวเลย

“คุณจะออกไปไหนเหรอคะ” พรรณิภาท้วงออกมา

“มีธุระนิดหน่อยครับ”

บอกแค่นั้นแล้วร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกไปทันที โดยมีเลขาคนสนิทก้าวตามหลังไปติด ๆ เช่นเคย พรรณิภาเห็นท่าทางของเขาแล้วไม่สบายใจแปลก ๆ

“เขาคงมีธุระจริง ๆ อย่าไปสนใจเลย พั้นช์เล่าให้พี่ฟังก่อนดีกว่า เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ” อติเทพเอ่ยด้วยสีหน้าไม่สบายใจ ขณะลากหญิงสาวไปนั่งคุยกันที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แทนชุดโซฟารับแขก ที่เขาไม่รู้ว่ามันหายไปไหนแล้ว ปีนี้คงเป็นปีซวยของพรรณิภาแน่ ๆ เรื่องร้ายถึงได้ตามมาไม่หยุดไม่หย่อน

พรรณิภาฟังแล้วถอนหายใจยาว ๆ มองหน้าหล่อแบบไทยแท้ของญาติหนุ่มนิ่งนาน กว่าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง

“คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ...”

 

อีธานเหลือบมองคนยืนล้วงกระเป๋ากางเกงจ้องทะเลยิ้ม ๆ ตั้งแต่เดินหนีออกมา เจ้านายท่านก็มีสีหน้าบูดสนิท บ่งบอกอาการหงุดหงิดอันไร้ที่มา

ราวกับจะรับรู้ว่าถูกแอบมอง แอชเชอร์จึงถามขึ้นเสียงเข้ม

“นายดำรงเป็นไงบ้าง จะออกจากโรงพยาบาลวันไหน ฉันว่าจะส่งของขวัญไปให้มันสักหน่อย”

“ยังครับ ข่าวว่ารู้สึกตัวแล้ว แต่ยังต้องรอดูอาการอีกที”

“คนชั่วมันก็ตายยากอย่างนี้แหละ” เสียงเข้มแขวะ

“เอ่อ คนของเรารายงานมา ว่าตอนเช้ามืดมีคนเข้ามาสอดส่องหาตัวคุณพรรณิภาที่โรงแรมหลายรอบ คิดว่าคงเป็นคนของนายดำรง เธอหายตัวมาหลังเกิดเหตุแบบนี้ พวกมันคงรู้ว่าเป็นฝีมือเธอ”

ถึงคนอื่นจะไม่รู้ว่าคนลงมือทำร้ายเสี่งดำรงเป็นใคร แต่คนเจ็บรู้ดีแก่ใจ มันไม่มีทางปล่อยให้พรรณิภาลอยนวลแน่ แอชเชอร์หมุนตัวกลับไปสั่งงานเสียงขรึม

“ทิ้งคนไว้เฝ้าบ่อนมันสองคน ที่เหลือกลับมารวมตัวกันที่นี่ อย่าให้พวกมันเอาตัวเธอไปได้อีก”

“แล้วเรื่องเมื่อคืนล่ะครับ คุณพรรณิภาจะแจ้งความหรือเปล่า”

“รอก่อน อีกสองวันอีคอนจะตามมา อย่าให้เรื่องไปอยู่ในมือตำรวจไทยเลย พวกเดียวกับมันทั้งนั้น”

“ครับ”

“พออีคอนมา เราคงมีงานใหญ่ให้ทำกัน”

อีธานถอยหายใจ ถ้าอีคอนโผล่มาแจม คงจะเป็น งานใหญ่จริง ๆ นั่นแหละ

“แอช?”

สองหนุ่มหันไปมองตามเสียงเรียกที่ดังขึ้นมาไกล ๆ แล้วเจ้าของชื่อก็เผยยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเรียก

“เมริน่า มาได้ไงน่ะ”

สาวสวยในชุดแมกซี่เดรสแบบเกาะอกตัวยาวเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มกว้างอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ และสิ่งแรกที่เธอทำก็คือโผเข้ากอดแอชเชอร์แน่น ๆ ก่อนจะผละออกมาพูดกับเขาด้วยอาการค้อนขวับ

“ฉันต้องถามคุณมากกว่า มาทำอะไรที่เมืองไทย อย่าบอกนะว่ามาพักผ่อน คนบ้างานอย่างคุณคงไม่มีวันนั้นหรอก”

แอชเชอร์หัวเราะเบา ๆ หากจะนับคนที่รู้จักเขาดี ก็คงต้องมีเมริน่าคนนี้รวมอยู่ด้วย ชายหนุ่มแตะแขนเรียวให้เดินไปนั่งคุยกันที่โต๊ะด้านหลัง ซึ่งมีร่มกางกันแดดยามสายให้

“แหนะ ทำเนียนไม่ตอบอีก” สาวเจ้าว่าเหน็บ ขณะนั่งลงบนเก้าอี้

“ผมมาดูงาน”

“เห็นมะ ฉันคิดผิดที่ไหน คนอย่างคุณในหัวก็มีแต่เรื่องงานเท่านั้น”

“ครับ ๆ คุณคิดถูกแล้วครับ แล้วคุณผู้หญิงมาทำอะไรที่ไทยครับ”

“แหม สวย ๆ อย่างฉันก็ต้องมาเที่ยวสิยะ”

อีธานเห็นเจ้านายมีเพื่อนคุยแล้ว จึงตัดสินใจหลบออกมาเงียบ ๆ ตอนนั้นเองสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาเดินลับมุมเสาโรงแรมออกไป

...พรรณิภา


 



T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

0 ความคิดเห็น