ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 16 : บทที่ 5 : ผมจะปกป้องคุณเอง [3] จบบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 มี.ค. 62


“เกิดอะไรขึ้น” แอชเชอร์ถามเสียงเครียด เมื่อเห็นคนที่อยู่ในโถงด้านในกำลังโวยวายเหมือนไม่พอใจ พวกเขาเพิ่งหาทางตามเสี่ยนั่นเข้ามาถึงประตูทางเข้าตรงนี้ จะซวยโดนจับได้เอาหรือเปล่าเนี่ย

อีธานที่มาด้วยกันแทรกตัวเข้าไปทำเนียนถามแขกคนหนึ่ง ไม่นานก็กลับมาบอก “พวกมันกำลังค้นหาผู้หญิงที่ทำร้ายนายดำรงอยู่ครับ ทางเข้าออกที่นี่กำลังจะถูกปิด”

“ผู้หญิงงั้นเหรอ” ชายหนุ่มนิ่วหน้า หรือจะเป็นพรรณิภา

“ครับ ยังไม่แน่ชัดว่าเป็นสาวบริการในนี้หรือเปล่า”

“หึหึ โดนทำร้ายเอาถึงตายเลยเหรอไง พวกมันถึงได้ค้นกันขนาดนี้”

“ได้ยินว่าช็อคหมดสติ หมอกำลังปั๊มหัวใจช่วยชีวิตอยู่ครับ”

คงไม่ใช่พรรณิภาแล้วละมั้ง...

“โอ๊ะ! นั่นจะใช่คนที่พวกเขาตามหาหรือเปล่าครับ”

ชายหนุ่มหันขวับตามเสียงเลขาคู่ใจ ร่างที่วิ่งกระเซอะกระเซิงผ่านไปในชุดบาง ๆ นั่นจะเป็นใครไปได้อีก

พรรณิภาตัวเป็น ๆ เลยนะนั่น!   

 

“ว๊าย!” พรรณิภาร้องเสียงหลงเมื่อถูกกระชากแขนออกไปยังมุมมืดข้างตึกอย่างเร็วและแรง แค่คิดว่าต้องกลับไปให้พวกมันย่ำยี เธอก็รีบสะบัดตัวหนีด้วยแรงฮึดสู้ เท้าในร้องเท้าส้นสูงที่พวกมันบังคับให้สวมก็ถีบรัวไปทั่ว

“ปล่อยฉันนะ! แกอยากตายหรือไง นี่ ๆ”

“หยุด ๆ นี่ผมเอง” คนฉุดกระซิบบอก

“ช่วยด้วยค้า อื้อ! อ่อยอั้น!!” เสียงหวีดหายไปเมื่อมือใหญ่เอื้อมมาปิดเอาไว้ นี่เธอจะหนีไม่รอดอย่างนั้นเหรอ!

“พรรณิภาหยุดดิ้น นี่ผมเอง แอชเชอร์ ถ้าไม่อยากให้พวกมันจับได้ก็เลิกดิ้นสักทีเถอะแม่คุณ!

หญิงสาวหยุดดิ้นทันที

“โอเค คุณทำดีมาก” บอกแค่นั้นแล้วเขาก็ไม่อธิบายให้เสียเวลา ยื่นหน้าออกไปมองซ้ายมองขวาแล้วตวัดร่างบางอุ้มขึ้นเดินไปที่รถทันที โดยมีอีธานวิ่งตามหลังมาติด ๆ 

พรรณิภาถูกพาตัวกลับมาที่เพนท์เฮาส์บนโรงแรมได้อย่างปลอดภัยก็จริง แต่ตลอดเวลาที่นั่งรถกลับมาหญิงสาวเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา แม้จะได้เสื้อคลุมจากแอชเชอร์ปกปิดร่างกาย แขนเล็กก็ยังกอดตัวเอาไว้อีกชั้น

“จะเล่าให้ฟังได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ร่างสูงเดินเข้ามาถามพร้อมกับวางแก้วเครื่องดื่มสีอำพันลงตรงหน้าคนนั่งเหม่อ “ดื่มนี่หน่อยสิ จะได้รู้สึกดีขึ้น”

“...”

“ถ้ารู้สึกไม่ดีก็เข้าไปนอนพักเถอะ พร้อมจะพูดเมื่อไหร่ ค่อยคุยกัน”

ดวงตาคมหวานเงยขึ้นมองหน้าเขาในที่สุด “คุณไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง ฉันนึกว่า...”

“ตกใจเหรอ” ถามพลางส่งสัญญาณให้อีธานออกไปจากห้องแล้วเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ ร่างบาง “ผมควรจะตกใจมากกว่านะ ที่อยู่ดี ๆ คุณก็หายตัวไป พอตามไปช่วยกลับยิ่งตกใจมากกว่า ที่เห็นคุณวิ่งออกมาแบบ...คนไทยเรียกว่าอะไรนะ กระเซอะกระเซิงหรือเปล่า?”

“ฉันไม่มีทางเลือก” พรรณิภาค่อย ๆ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ถูกจับตัวไปกระทั่งหนีออกมาให้เขาฟัง สองมือกำชายเสื้อคลุมตัวใหญ่แน่น ตอนย้ำจุดประสงค์ของเสี่ยดำรง “เขาจะให้ฉันขายตัวใช้หนี้...”

บางอย่างในใจแอชเชอร์สั่นไหว เมื่อเห็นท่าทางอ่อนไหวนั้น ต้องเข้มแข็งแค่ไหน ผู้หญิงคนหนึ่งถึงคิดจะช็อตคนด้วยสายไฟ แล้วหนีออกมาท่ามกลางลูกน้องเป็นฝูงของมัน

“ไม่ว่าคุณจะไปอยู่ที่นั่นเพราะอะไร ฉันขอขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ขอบคุณที่ช่วยพาฉันหนีออกมาได้อีกครั้ง”

“ยินดีเสมอ”

“ตอนนี้เรี่ยวแรงฉันหายไปหมดแล้ว รบกวนให้คนของคุณเดินไปส่งที่ห้องหน่อยได้ไหมคะ ดึกแล้วฉันไม่กล้าเดินไปคนเดียว”

แอชเชอร์ส่ายหน้า “นอนที่นี่ผมจะดูแลคุณได้สะดวกกว่า”

“...”

เห็นเธอนั่งนิ่งมือใหญ่เลยเอื้อมออกไปหา กะบังคับพาเข้าไปนอนในห้องด้านใน แต่พรรณิภากลับปัดมือเขาทิ้งอย่างแรง พร้อมกับถดตัวหนีไปยืนอยู่ไกล ๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที  

“เป็นอะไร ไหนบอกว่ามันไม่ได้ทำอะไรคุณ”

“ไม่มีอะไรค่ะ เอาเป็นว่าคืนนี้ฉันขอรบกวนสักคืนนะคะ” พรรณิภาบอกแล้วเดินปรี่ไปหาห้องนอน แต่แอชเชอร์ไม่ปล่อยให้ความสงสัยค้างคา เขาเดินไปคว้าแขนเล็กดึงเข้ามาถาม

“มันทำอะไรคุณ”

“...”

คำตอบคือน้ำตาเม็ดใสที่คลออยู่แล้วหยดลงมาเป็นทางยาว

“พรรณิภา! ผมบอกให้พูด ตอนที่อยู่ในนั้นมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ!

“มันมองฉัน...”

“อะไรนะ”

สีหน้าท่าทางเอ๋อจัดของแอชเชอร์ ทำให้คนอารมณ์ไม่ปกติยิ่งโมโหมากขึ้น

“มันมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น สายตาน่าขยะแขยงเหมือนมีมือมันจับตัวฉันไปทั่ว ฉันเกลียดสายตาแบบนั้น คุณได้ยินไหม ว่าฉันเกลียด!!

คนตัวใหญ่ถอนหายใจโล่งอก ตวัดร่างบางมากอดปลอบ

“โอ๋...เราก็นึกว่าอะไร ไม่ต้องจำมันแล้วนะ ต่อไปผมจะมองคุณด้วยสายตาอื่น เอาแบบที่ไม่น่าขยะแขยงเลยนะ” ว่าแล้วเข้าก้มลงมองเข้าไปในตาคู่สวยอย่างหวานซึ้ง “ได้ภาพจำสายตาที่มองคุณแบบใหม่หรือยัง หวานพอไหมครับ”

“...”

แต่หญิงสาวไม่ได้คล้อยตาม กลับเบะปากซุกหน้ากับอกกว้างอย่างต้องการที่หลบภัย เธอไม่เคยถูกจับตัวไปแบบนี้ และไม่เคยมีใครกอดปลอบแบบนี้มานานมากแล้ว แม้แต่พ่อ...

“ไม่ต้องกลัว ผมจะปกป้องคุณเอง” แอชเชอร์บอกเสียงนุ่ม กระชับแขนกอดร่างบางแน่นกว่าเดิม ไม่รู้เลยว่าประโยคนี้จะทำให้ตนพัวพันกับพรรณิภาไปอีกนานแสนนาน...


-------------------------------

ฝากอีบุกด้วยจ้า

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น