ร่ายรักขจัดร้าย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,284 Views

  • 3 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23

    Overall
    2,284

ตอนที่ 15 : บทที่ 5 : ผมจะปกป้องคุณเอง [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    9 มี.ค. 62


เมื่อก้าวลงมาจากรถ เสี่ยดำรงก็ถามคนมารอรับด้วยสีหน้ากระชุ่มกระชวย

“เอาคนมาได้แล้วใช่ไหม”  

“ครับ ตอนนี้ผมให้คนพาเธอไปรอเสี่ยที่ห้องแล้ว”

ยิ้มสะใจปรากฏบนหน้าเสี่ยใหญ่ ขณะเดินนำลูกน้องเข้าไปยังห้องด้านใน ผ่านห้องโถงที่จัดไว้ให้พวกมือสมัครเล่นมาเสี่ยงโชค เดินตรงไปตามทางเล็กที่เชื่อมต่อกับคลับเลาน์ของสมาชิกระดับสูง เพราะห้องทำงานและห้องส่วนตัวของเขาอยู่ปลายทาง และพรรณิภาก็ถูกส่งมารอเขาอยู่ในนั้น...

เมื่อเดินไปถึงหน้าห้อง เสี่ยดำรงก็หมุนตัวกลับไปบอกลูกน้องคู่ใจ

“แกไปตรวจดูความเรียบร้อยรอฉันแล้วกัน”  

“ไม่ต้องห่วงครับเสี่ย ผมจะดูแลให้เอง เสี่ยใช้เวลากับเธอให้เต็มที่ได้เลยครับ” ลูกน้องหนุ่มใหญ่บอกยิ้ม ๆ

“หึหึ ฉันจะใช้มันให้เต็มที่แน่ ไป ๆ ฉันจะเข้าข้างในแล้ว”

แอ๊ด...

พอเปิดประตูเข้าไปเห็นร่างระหงในชุดบางพลิ้วนั่งรออยู่บนเตียงนอน เสี่ยใหญ่ก็ถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ

“...หนูสวยมาก”

พรรณิภาพยายามขมความรังเกียจเอาไว้ให้นานที่สุด อีกครั้งแล้วที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์นี้ แม้จะภาวนาให้ใครสักคนมาช่วย ก็ไม่สมหวัง ในที่สุดเธอก็ถูกพาตัวออกมาจากห้องนั้น เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดบางเบาปกปิดเนื้อตัวไว้แบบเลือนลาง ก่อนจะส่งเข้ามารอในห้องนี้ พวกมันยังใจดีปลดพันธนาการทุกอย่างออกให้  

รอให้เสี่ยดำเข้ามาจัดการเธอเอง!

ดวงหน้างามเบือนไปมองคนเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“คนของฉันคงไม่ได้ทำให้หนูเจ็บตัวหรอกใช่ไหม”

“เสี่ยอยากเจอฉันก็ไปที่โรงแรมเหมือนเคยไม่ดีกว่าหรือ วิธีการเชิญตัวมาแบบนี้ ฉันไม่ชอบ”  

 “ต้องโทษเรื่องที่หนูหักหลังฉันเอาโรงแรมไปยกให้คนอื่น” เขาบอกพลางสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างระหงมากขึ้น ยิ่งใกล้มาเท่าไร กลิ่นน้ำหอมที่เขาชอบยิ่งแรงมากขึ้น คนของเขาคงพรมให้เจ้าหล่อน

“เสี่ยจะให้ฉันทำงานใช้หนี้ไม่ใช่เหรอ ฉันเตรียมใจเอาไว้แล้ว ทำไมเสี่ยทำกับฉันแบบนี้ล่ะ”

“ก็นี้ไงละ งานที่หนูต้องทำเพื่อใช้หนี้แทนพ่อ มอบความสุขให้ผู้ชายอย่างฉัน!

“ฉันไม่อยากทำงานแบบนั้น ฉันสามารถใช้ความรู้ความสามารถช่วยงานอื่นของเสี่ยได้นะ” ว่าแล้วพรรณิการก็แสร้งผุดลุกขึ้นกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ ทั้งยังถอยหนีออกมาให้ไกลเหมือนกำลังหวาดกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ก่อนหน้านี้เธอได้เตรียมอาวุธรอเอาไว้หนึ่งอย่าง รอแค่เวลาลงมือเท่านั้น พอคิดว่าจะต้องลงมือด้วยตัวเอง มือเรียวก็สั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“ไม่เอาน่า งานพวกนั้นน่าปวดหัวจะตายไป งานที่ฉันจะให้หนูทำมันสบายกว่าเยอะ มานี่มา เดี๋ยวฉันจะช่วยสอนงานให้หนูเอง”

ร่างอ้วนเตี้ยเดินเข้ามาบอกแบบไม่สนใจเรื่องอื่น พอมันเอื้อมมือออกมาพรรณิภาก็ร้องห้ามเสียงหลง

“เดี๋ยวก่อน!

“เอ๊ะ!” เสี่ยใหญ่หุบยิ้มทันที

“เอ่อ เสี่ยเพิ่งมาถึง จะให้ฉันบริการเลยได้ยังไง ฉันชอบคนสะอาดสะอ้าน เสี่ยเข้าไปอาบน้ำก่อนสิ”

ดำรงหรี่ตามองท่าทางอ่อนลงของหญิงสาวอย่างเดาใจ เห็นสีหน้าทนไม่ได้นั้นก็ก้มลงมองตัวเอง ถึงเขาจะไม่ได้เหงื่อท่วมตัวมา แต่ก็เหนียวตัวอยู่เหมือนกัน

“ก็ได้ ฉันอาบน้ำก่อนก็ได้ แต่หนูต้องเข้ามาขัดหลังให้ฉันนะ”

“...ก็ได้ค่ะ”

หลังจากนั้นชายวัยกลางคนก็สลัดเสื้อผ้าทิ้งจนเหลือแค่กางเกงใน ก้าวเดินอาด ๆ ไปนั่งลงในอ่างน้ำขนาดใหญ่ โดยมีพรรณิภายืนเหนียมอายอยู่ข้าง ๆ

“ไม่ต้องเขินอายไปหรอก เข้ามาถูกหลังให้ฉันสิหนู”

คนสะอิดสะเอียจจนไม่อยากมอง ทำใจมองอีกฝ่ายหันหลังให้ด้วยสายตาเย็นจัด ก่อนจะก้าวช้า ๆ เข้าไปนั่งลงริมอ่าง บอกไปว่า

“เดี๋ยวฉันนวดให้ก่อนดีไหมเสี่ย”

“หึหึ คิดจะถ่วงเวลางั้นเหรอ อยากทำอะไรก็ตามใจเลย ยังไงเธอก็หนีไม่พ้นมือฉันแน่ ถึงออกจากห้องนี้ไปได้ คนของฉันก็จะจับตัวเธอกลับมาให้ฉันอยู่ดี”

“ฉันรู้...” เสียงหวานเย็นจัดบอกขณะบีบมือข้างหนึ่งไปตามคอหนา อีกมือก็เอื้อมไปหยิบบางอย่างออกมารอ “แต่ก่อนจะมาจับตัวฉัน พวกเขาต้องช่วยเสี่ยก่อนนะ!

สิ้นประโยคนั้นสายไฟเส้นหนึ่งที่เสียบปลั๊กเอาไว้ ก็ถูกโยนลงไปในอ่าง พรรณิภารีบถอยออกมาจากคนที่ลุกขึ้นจากอ่างด้วยความตกใจ แต่กระแสไฟได้แล่นไปแล้ว เสี่ยดำรงจึงล้มลงไปนอนดิ้นกระตุกอยู่ในอ่างก่อนจะนิ่งไป เมื่อเธอดึงสายไฟออกมาตามเวลาที่กะเอาไว้ ว่าจะไม่เล่นงานเขาถึงชีวิต

หญิงสาวมองร่างแดงเถือกนั้นด้วยแววตาสาแก่ใจ

“เสี่ยอยากเล่นสนุก ๆ กับฉันก่อนนะ...” 

จากนั้นพรรณิภารีบออกมาคว้าเอาเสื้อสูทตัวนอกของเสี่ยดำรงมาคลุ่มร่างเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดแง้มประตูห้องออกดูลาดเลา

ไม่มีคน...

ดวงตาคมหวานขยายกว้างด้วยความดีใจ รีบผลุบออกมาจากห้องนั้นแล้วเดินตามเสียงอึกกะทึกออกไปเร็ว ๆ ทว่าปลายทางดันมีลูกน้องเสี่ยอ้วนยืนเฝ้าอยู่ ถ้าเดินออกไปมันต้องจำได้แน่

ขณะกำลังหันรีหันขวางอยู่นั่นเอง เสียงโวยวายของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา ลูกน้องสองคนนั้นมองหน้ากันแล้วรีบวิ่งไปดู พรรณิภาไม่รอช้าวิ่งออกจากโถงทางเดินเล็ก ๆ นี่ทันที ไม่นานเธอก็พบเลาน์มืดสลัวที่เต็มไปด้วยอบายมุขทั้งหลาย ผู้หญิงในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยเดินว่อนอยู่เต็มไปหมด และในซอกมุมหนึ่งของห้องก็กำลังมีเรื่องมีราวกันอยู่ เธอรีบสลัดเสื้อคลุมทิ้งแล้วแฝงตัวเดินไปกับสาว ๆ พวกนั้น

ประตูทางออกอยู่อีกไม่ไกลแล้ว...

“นี่! ฝากนี่ไปให้โต๊ะ...หน่อยสิ”

เธอหันไปรับเอาถาดเครื่องดื่มมา แล้วเดินตรงไปยังประตูที่เล็งเอาไว้ โดยไม่รู้เลยว่ามันจะเปิดออกไปไหน

“นั่นจะไปไหน หล่อนเพิ่งมาใหม่สินะ สาวเสิร์ฟใช้ประตูด้านหลังย่ะ ออกไปทางนั้นแล้วเจอแขกวีไอพีเข้า ยุ่งเลยนะ”

“ได้จ้ะ”

คนมาใหม่ส่งยิ้มอ่อนให้คนร้องทักเสียใจหาย ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังทางที่เห็นผู้หญิงหลายคนเดินเข้าเดินออก ทว่ายังไม่ทันจะเดินพ้น เสียงโหวกเหวกก็ดังขึ้นมาทางด้านหลัง พร้อมคำสั่งปิดทางเข้าทางออก


 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น