แอบเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,636 Views

  • 19 Comments

  • 124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,938

    Overall
    8,636

ตอนที่ 6 : บทที่ 2 : แล้วเราก็พบกัน [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 716
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61





“ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าคุณมายืนแก้ผ้าทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ แต่มาทางไหน ช่วยกลับไปทางนั้นด้วย ที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างคุณ” นรีกานต์บอกเสียงเข้ม ดวงตากลมโตมองเขาอย่างดุดัน ถ้าเขาทำแบบนั้นอีกละก็ เธอจะให้พ่อจับไปไถนาแทนควายเสียเลย!

“หน้าตาก็น่ารักน่าเอ็นดู ทำไมพูดจาไม่น่าฟังเลย ฉันแก่กว่าหนูตั้งเยอะ” ว่าเปล่าไม่พอยังส่ายหน้าไปมาเหมือนระอาใจอีก

“คุณเองก็หน้าตาออกจะดี ทำไมนิสัยไม่ดีล่ะ พวกโรคจิต!

“นี่ชมว่าฉันหล่อ?” 

เขาเลิกคิ้วยิ้มให้อย่างที่รู้ดีว่ามันบาดใจสาวๆ มาหลายคน

“ไอ้บ้า!

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่สาวน้อยน่ารักคนนี้...

“หึหึ ชักน่าสนุกกว่าเดิมแล้วสิ” 

ทศวรรษหัวเราะเบาๆ ไล่หลังคนสะบัดเสียงใส่คนอื่นเขาแล้วแจ้นหนีไปทันที พอไม่เห็นตัวแล้วเขาถึงเดินเข้าบ้านบ้าง

“สาวที่ไหนเหรอครับ”

น้ำเสียงทะเล้นดังขึ้นทันทีที่ทศวรรษเดินกลับเข้ามาในบ้าน  

“หลานสาวคุณทวดคำหอม”  

“หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักดีนะครับ”

ชายหนุ่มปรายตามองลูกน้องปากดี ถ้ามันรู้ว่านรีกานต์เป็นเจ้าของฝ่ามือพิฆาตในวันที่เขาถูกผู้หญิงวางยาจนเอาตัวแทบไม่รอด มันยังจะคิดว่าเธอน่ารักอยู่อีกหรือเปล่า

“มองผมแบบนี้หมายความว่าไงครับ”

“ไอ้ที่สั่งให้ไปทำ ได้เรื่องยังไง”

วาทีหุบยิ้มแล้วรายงานน้ำเสียงจริงจัง “คาดว่านายทิตจะกลับมาในอีกประมาณยี่สิบนาทีพร้อมอาหารชุดใหญ่ครับ”

“ดี นายไปจัดจานรอเลย ฉันจะไปอาบน้ำ”

“ครับผม”

ขณะอาบน้ำอยู่ทศวรรษก็อดคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้ คนตัวเล็กทั้งดิ้นทั้งทุบเขาด้วยความตกใจที่ถูกดึงมากอดเอาไว้ แถมยังเกือบจะทำเสียเรื่อง จนเขาต้องดึงมาจูบปิดปากเอาไว้ ชายหนุ่มยกมือขึ้นจับปากตัวเองเบาๆ เมื่อรู้สึกเหมือนรอยจูบในวันนั้นยังอยู่

ในตอนที่เขาผละออกมานั้น หญิงสาวตั้งสติได้แล้วเรียบร้อย ฝ่ามือน้อยๆ เลยเหวี่ยงมาใส่หน้าเขาสองทีติดกัน

เจ็บจนจำได้ขึ้นใจ...

เมื่อกี้หากหมวกไม่บังเอาไว้เขาคงจำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว การที่เขาได้มาเจอเธอที่นี่อีกครั้ง อาจจะเป็นวาสนาเหมือนที่ใครบางคนบอกไว้


งี๊ดๆ”  

เสียงครางอ่อยๆ ของเจ้าเข้มพยายามแย่งความสนใจจากคนที่กำลังรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์ดับความหงุดหงิด  

โฮ่ง! งี๊ดๆ”

คราวนี้มันทั้งเห่าทั้งครางเรียก ดวงตากลมโตของนายสาวจึงยอมละจากหน้าคอมพิวเตอร์มามอง

อะไร แม่ทำงานอยู่ไม่เห็นเหรอ”

แผลบๆ

หิวแล้วเหรอ ตายจริง! นี่กี่โมงแล้วเนี่ย” นรีกานต์อุทานด้วยความตกใจ พอมองนาฬิกาบนฝาผนังก็ต้องรีบลุกขึ้น ปิดจอคอมฯ ที่เปิดดูภาพอาหารสวยๆ หาไอเดียใหม่ลงให้เรียบร้อยแล้วรีบออกมาจากออฟฟิศของพี่สาว “ตายๆ ค่ำแล้วฉันยังไม่กลับบ้านแบบนี้ต้องโดนบ่นแน่ ทำไมไม่เตือนแม่ให้เร็วกว่านี้นะพี่เข้ม”  

งี๊ดๆ ”

เออๆ ตามมาเร็วเข้า ชักช้าถูกแม่เฉ่งหูชาแน่”

บอกไปก็รีบเดินออกไปคว้าจักรยานของตนมาปั่นกลับบ้าน แต่พอพ้นรั้วบ้านสวนออกมาก็เจอมารผจญทันที

ปี๊ค ปี๊คคคค!

จะปั่นจักรยานไปไหนเหรอ” 

เจ้าของร่างสูงในชุดลำลองสีเข้มก้าวลงมาจากรถจิ๊ปสีดำคันใหญ่ เดินเข้ามาถามไถ่ราวรู้จักกันมานาน นรีกานต์บอกกลับไปเสียงห้วน 

เรื่องของฉัน”

“ฉันกำลังจะไปที่บ้านเรา อยากนั่งรถไปด้วยกันไหมล่ะ”

ห้ามไปนะ!”

“ทำไมฉันจะไปไม่ได้ล่ะ”

หญิงสาวขู่ทันที “ฉันจะฟ้องพ่อว่าคุณเคยทำอะไรกับฉันเอาไว้”

ทศวรรษเลิกคิ้วขึ้นสีหน้ายิ้มๆ เดินเข้าไปใกล้คนที่เอารถเอาหมามาขวางเขามากยิ่งขึ้น ฉันทำอะไร? จำคนผิดหรือเปล่าหนู เราเพิ่งเจอกันวันนี้เองนะสาวน้อย”  


++++++++++++++++++++++

โถถัง จะไปกันรอดไหมเนี่ย 

 

 
                   
                                                                                                      T
       B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

0 ความคิดเห็น