แอบเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,801 Views

  • 22 Comments

  • 124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5,103

    Overall
    8,801

ตอนที่ 25 : บทที่ 10 : ยังไหวอยู่ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    22 ม.ค. 62


- Preview -


นรีกานต์มองร่างกายช่วงบนอันสมบูรณ์แบบของเขาแล้วหายใจติดขัด ดวงตากลมโตไล่มองตั้งแต่คอแกร่งลงมาช้าๆ กล้ามเป็นกล้าม อกเป็นอก หน้าท้องหรือก็เป็นลอนคลื่นลงมาเชียว

ถ้ายังมองแบบนั้นต่อ ฉันจะคิดว่าเธอโรคจิตกว่าแล้วนะ” เขาแซวเสียงกลั้วหัวเราะ

บ้า! นั่งเฉยๆ ไปเลยถ้าไม่อยากโดนฉันล้างแผลให้จนเยินกว่าเดิม”

“เข้าใจแล้วครับผม” 


 --------


 --------


คนเจ้าน้ำตารีบผละออกมาปาดน้ำตาควาญหาโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาผู้เป็นพ่อใหม่ ไม่มีท่าทีจะรู้สึกเลยว่าตนได้ถูกกอดไว้พักใหญ่ เพราะผู้เป็นพ่อแทบจะกดรับสายเธอทันทีที่สัญญาณต่อไปหา

“พ่อจ๋า...” พูดได้แค่นั้นดวงตากลมโตที่ยังแดงเรื่อก็เหล่มองสภาพคนเจ็บเล็กน้อย “เขาเจ็บอยู่จ้ะพ่อ แผลเขามันปริ”

“เอามานี่มา”

ทศวรรษดึงโทรศัพท์มาคุยเสียเอง แค่เขาเอ่ยคำว่า ‘คุณอา’ เสียงเข้มของแดนดินก็รัวด่ามาจนต้องเลื่อนมือถือออกห่างใบหู กะว่าทางนั้นเลิกด่าจึงเอามาแนบใหม่แล้วกรอกเสียงลงไป

“ตอนนี้ผมกับน้องอยู่แถวปากเซ คาดว่าจะหลบอยู่ที่นี่วันสองวัน แล้วจะกลับไป...ผมเกรงว่าพวกมันจะย้อนไปที่นาทองคำแล้วตามคุณอามานะสิครับ...ไม่ต้องห่วงครับ...ผมจะเรียกคนของผมจะมารับที่ชายแดน...วังเวียงหรือครับ

“วังเวียง? จริงด้วยค่ะ คุณปู่คุณย่าฉันอยู่ที่วังเวียง เราไปหาพวกท่านได้”

คนบางคนเพิ่งจะนึกได้ว่ามีญาติอยู่ทางนี้ แต่คนคุยสายก็แทบไม่สนใจมัน เพราะเขาตอบแดนดินไปอย่างวางแผนไว้แล้ว

“ไม่มีวังเวียงอยู่ในแผนครับ แผนคือเราจะกลับไปที่ฝั่งไทยในอีกสองวัน คนของผมจะมารับที่ด่านข้ามแดน เพื่อความปลอดภัยผมจะไม่กลับเข้าไปที่นาทองคำ คุณอามารอรับน้องที่ห้างใหญ่ริมถนนนอกเมืองได้เลย ผมจะพาน้องไปส่งที่นั่น ตามนี้นะครับ”

แล้วเขาก็กดวางโดยไม่รอคำตอบ จากนั้นก็โทรไปบอกคนสนิทถึงเรื่องที่เกิดขึ้นพร้อมสั่งงานทีเดียวจบ และกล่องยาสามัญก็ถูกเลื่อนเข้ามาหลังจากที่ทศวรรษวางสายจากลูกน้อง

“ถอดเสื้อออกสิคะ ฉันจะทำแผลให้”

ทศวรรษมองกล่องยาในมือนรีกานต์อย่างไม่ไว้ใจ

“ฉันไปเจอมาเมื่อกี้ มันยังไม่หมดอายุหรอกน่า” คนอุตส่าห์ไปเดินสำรวจจนได้ของมาค้อนขวับ

“แล้วเคยทำแผลมาก่อนหรือเปล่า”

“บ้าง”

“ฟังแล้วน่าไว้วางใจมากเลยครับ” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ถอดเสื้อออกมาวางไว้ข้างตัว

นรีกานต์มองร่างกายช่วงบนอันสมบูรณ์แบบของเขาแล้วหายใจติดขัด ดวงตากลมโตไล่มองตั้งแต่คอแกร่งลงมาช้าๆ กล้ามเป็นกล้าม อกเป็นอก หน้าท้องหรือก็เป็นลอนคลื่นลงมาเชียว

ถ้ายังมองแบบนั้นต่อ ฉันจะคิดว่าเธอโรคจิตกว่าแล้วนะ” เขาแซวเสียงกลั้วหัวเราะ

บ้า! นั่งเฉยๆ ไปเลยถ้าไม่อยากโดนฉันล้างแผลให้จนเยินกว่าเดิม”

“เข้าใจแล้วครับผม”


จัดการแผลให้ทศวรรษเสร็จได้ไม่นาน เด็กหญิงเด็กชายวัยสิบขวบสองคนก็ปั่นจักรยานเอากระติบข้าวเหนียวกับปิ่นโตอาหารมาส่งให้ที่บ้าน พร้อมไฟฉายอีกหนึ่งอัน

พอเด็กๆ กลับไปแล้วนรีกานต์ก็เอาปิ่นโตออกมาแยกดูอย่างสนใจ ไม่รู้ว่าอาหารทางนี้จะเหมือนทางบ้านเราหรือเปล่า แล้วก็พบว่าลุงแกหาอาหารง่ายๆ มาให้ เป็นไก่ย่างกับแกงอะไรสักอย่างที่เต็มไปด้วยผัก

ทานได้หรือเปล่า” คนนั่งมองเงียบๆ ถามขึ้น เขาบอกลุงว่าอาหารขอเป็นพวกง่ายๆ มื้อละอย่างสองอย่าง แล้วแกงนั่นคืออะไร

ได้สิคะ อันนี้เหมือนแกงเปอะบ้านเราเลย คุณเคยทานหรือเปล่า”

ไม่เคย ลงมือเถอะ ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันคงหิวแย่แล้ว”

เธอยักไหล่ คว้าแก้วมาตักเอาน้ำสะอาดในกระติกที่ลุงเจ้าของบ้านเอาลงจากรถมาวางไว้ให้ตั้งแต่ตอนมาถึง เดินไปล้างมือที่ระเบียงบ้านจนสะอาดดีจึงเดินกลับมา

ทศวรรษเห็นแบบนั้นก็พยายามลุกขึ้นยืนบ้าง  

ทำอะไรคะ”

“ก็...” เขาชะงักพร้อมกับมองมือตัวเอง

คุณไม่ต้องล้างหรอก เมื่อกี้ตอนล้างแผลฉันเอาแอลกอฮอล์ล้างให้แล้ว แผลคุณไม่ค่อยดี อย่าเพิ่งขยับตัวมากจะดีกว่า แล้วของกินพวกนี้คุณก็กินไม่ได้หรอก ต้องนี่เลย” นรีกานต์บอกพลางเลื่อนปิ่นโตชั้นสุดท้ายกับช้อนสั้นให้เขา

ทศวรรษมองกล่องเหล็กสีเหลืองหม่นๆ ที่ถูกเลื่อนมาให้นิ่ง ในนั้นมีข้าวต้มสีขาวนวลโรยผักนิดๆ อยู่เกือบเต็ม สายตาเขามองเลยไปยังไก่ย่างกับแกงที่วางอยู่ไม่ไกล แล้วเงยหน้าขึ้นถามเสียงเบา “เธอขอให้ลุงเขาทำให้ฉันเหรอ”

“ค่ะ ฉันขอข้าวต้มหมูสับไป แกคงหาเนื้อหมูไม่ทัน ถึงไม่ใส่มาให้”

“แล้วไม่ขอกับข้าวที่ตัวเองชอบบ้างล่ะ”

นรีกานต์ทำตาปริบใส่คนถาม จริงสินะ ทำไม่เธอไม่ขอกับข้าวที่ตัวเองอยากกินเล่า...

“แต่ยังไงก็ขอบใจนะ มันทำให้ฉันมีพลังขึ้นเยอะเลย”

“งั้นก็ลงมือทานเถอะค่ะ คุณจะได้มีแรงพาฉันกลับบ้าน”

“ไม่ต้องห่วง ยังไงฉันก็ต้องพาเธอกลับไปส่งให้ถึงมือพ่ออยู่แล้ว”

คนได้รับการเอาใจใส่บอกเสียงนุ่ม จากนั้นก็เริ่มรับทานมื้อค่ำมื้อแรกที่บ้านป่าเงียบๆ พอคนตัวเล็กเริ่มลงมือบ้าง เขาก็แอบมองด้วยสายตาอ่อนโยน...มาก

ขนาดโกรธเคืองที่เขาลากมาถึงนี่ นรีกานต์ก็ยังเป็นห่วงเรื่องอาหารการกินของเขา น่ารักจริง

 

 

 

 

 

 
                   
                                                                                                      T
       B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #11 1986p (@1986p) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:07
    น่ารักก็รักเลยค่ะคุณทศ
    #11
    0