แอบเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,774 Views

  • 22 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    9,774

ตอนที่ 24 : บทที่ 10 : ยังไหวอยู่ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 ม.ค. 62



ด้วยอำนาจเงินในกระเป๋าที่สามารถคว้าออกมาจากบ้านได้ทัน กับสถานะหลานชายคนขายผักขายปลาที่กุขึ้นมา ในเวลาบ่ายแก่ๆ ทศวรรษกับนรีกานต์ก็ได้มานั่งอยู่บนบ้านไม้หลังเล็กยกใต้ถุนสูง ซึ่งอยู่ห่างจากด่านข้ามแดนไม่มาก เป็นบ้านไม้เปิดโล่ง ไม่มีห้องนอนเป็นสัดส่วน มีเพียงชั้นวางของใส่ผ้าห่มหมอนมุ้งหนึ่งหลัง ส่วนห้องน้ำต้องเดินลงไปเข้าข้างล่าง

“สิอยู่กันจักมื้อกะตามสะบายเด้อ เฮือนนี้เป็นของลูกเฮาเอง มันไปเฮ็ดงานในเมือง เป็นปีพุ้นจั่งสิกลับมาเฮือน”

แม้จะโกรธเขาอยู่ แต่พอเห็นสีหน้าไม่เข้าใจตอนเจ้าของบ้านสูงวัยพูดด้วย นรีกานต์ก็อดอธิบายให้ฟังไม่ได้

“ลุงเขาบอกว่าให้อยู่ได้ตามสบาย บ้านนี้เป็นของลูกเขาเอง นานๆ พวกเขาถึงจะกลับบ้าน”

“อ่อ ขอบคุณมากครับ” ชายหนุ่มหันไปบอกเจ้าของบ้าน

“เออๆ จั่งได๋กะจั่งว่า ผ้าห่มหมอนมุ้งอยู่ในตู้นั่น ลุงเมือเฮือนก่อน เดี๋ยวสิให้เด็กน้อยเอาข้าวแลงมาให้เด้อ”

คราวนี้แกเพิ่มภาษามือมาด้วย ทศวรรษเลยพอจะรู้เรื่อง พยักหน้าส่งให้แกยิ้มๆ กว่าจะได้บริการดีเด่นเช่นนี้ เขาต้องเสียเงินสดไปเกือบหมดกระเป๋า

ลุงแกเองก็พยักหน้าส่งให้ด้วยท่าทางยิ้มแย้มเป็นมิตร ก่อนจะลุกขึ้นยืนบอกลา เดินลงบันไดไปขึ้นรถขับย้อนกลับเข้าไปในหมู่บ้าน เพราะบ้านหลังนี้ปลูกอยู่นอกหมู่บ้านของแกอีก...

 “เอาละ ตอนนี้ฉันก็ข้ามมาถึงนี่กับคุณแล้ว ต่อไปล่ะ”

เสียงเย็นชาถามขึ้นหลังทนอยู่เงียบๆ ได้สักพัก คนนอนหลับตานิ่งกับแผ่นไม้ยื่นโทรศัพท์มือถือแบบปุ่มกดส่งให้ทั้งที่ยังนอนอยู่อย่างนั้น

“โทรศัพท์! นี่คุณไปเอามาจากไหนเหรอคะ” นรีกานต์ปรี่เข้าไปนั่งลงข้างเขาแล้วคว้าเจ้าเครื่องสีดำมากดดู เธอพยายามมองหาตู้โทรศัพท์ที่ด่านข้ามแดนแล้ว แต่ด้วยความที่สมัยนี้ทุกคนต่างมีโทรศัพท์มือถือเป็นของตัวเอง ตู้โทรศัทพ์สาธารณะจึงหายไปราวกับไม่เคยมี

และที่ด่านนั่นก็ไม่มีแม้แต่โครงตู้ให้เห็น!

“ฉันขอลุงเขามา เธอจำเบอร์คนที่บ้านได้ใช่ไหม โทรออกได้เลย ลุงจัดการเรื่องสัญญาณให้แล้ว”

ไม่ต้องรอให้เขาบอกย้ำ นิ้วเล็กขาวก็จิ้มตัวเลขสิบตัวที่จำได้ขึ้นใจแล้วกดโทรออกทันที

 

“หนูนา!” แดนดินอุทานเรียกชื่อลูกสาวผ่านโทรศัพท์ที่เพิ่งรับสาย จากนั้นก็รัวถามต่อ “อยู่ที่ไหนลูก เป็นอะไรหรือเปล่า ใครทำอะไรหนู บอกพ่อมา พ่อจะไปจัดการมันเอง”

ก้องหล้าได้ยินชื่อนรีกานต์ก็ปรี่มาเอียงหูฟังด้วยคน ขับรถตามหาจนแทบจะทั่วตัวเมืองแล้ว พวกเขาก็ยังไม่เจอแม้แต่เงาของนรีกานต์ กำลังจะไปขอให้ทางตำรวจตรวจสอบหาทะเบียนรถที่นรีกานต์ใช้ขับหนีไปอยู่พอดี เจ้าตัวโทรมาเองแบบนี้ ข่าวดีแน่

“อยู่ลาว!”

ทั้งสองคนอุทานออกมาพร้อมกัน หลังได้รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน

“เขากล้าพาลูกสาวพ่อข้ามไปได้ยังไง เรียกไอ้ทศนั่นมาคุยกับพ่อเดี๋ยวนี้เลย!” แดนดินสั่งเสียงกร้าว แต่รออยู่นาน ก็ไม่มีเสียงใดๆ ตอบมาในสาย “หนูนา ยังอยู่หรือเปล่าลูก ฮัลโหล? หนูนา! หนู...”

เขาสบตากับก้องหล้าอย่างตกตะลึง หากได้ยินไม่ผิด เมื่อกี้หนูนาของเขากำลังแว้ดใส่ใครบางคน  

ลูกสาวเขากรี๊ดใส่คนก็เป็นเว้ย!!

 

“พ่ออยากคุยกับคุณ” นรีกานต์ยื่นโทรศัพท์คืนให้ทศวรรษด้วยสีหน้าสะใจนิดๆ รับรองว่าพ่อเธอต้องเฉ่งเขาจนหูชาแน่!

“ขอผ่านก่อนได้ไหม” ชายหนุ่มขอเสียงอ่อน

“ไม่ได้!

ทศวรรษถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมานั่ง ทั้งที่เจ็บแผลจะแย่ พอตั้งหลักได้ก็ถอยไปพิงหลังกับเสากลางบ้านเอาไว้

“ดูคุณไม่ค่อยดีนะคะ”

“ฉันไม่เป็นไร เอาโทรศัพท์มาสิ” เขาบอกพร้อมกับเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ แต่หญิงสาวดึงกลับไปก่อน

“มือคุณสั่น” นรีกานต์บอกเบาๆ พอทศวรรษลดมือลงจึงเห็นเลือดที่ซึมขึ้นมาบนเสื้อเขา เธอทำหน้าตื่นขึ้นมาทันที “แผลคุณ!”

“...ไม่เป็นไร”

เธอไม่เชื่อ รีบขยับเข้าไปเปิดดูแผล และมันก็ปริอย่างที่คิดเอาไว้

“ฉันยังไหวน่า” เจ้าตัวบอก

“เลือดซึมออกมาจับกันเป็นก้อนขนาดนี้แล้ว คุณยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไร ยังจะบอกว่าตัวเองไหวอีกเหรอ” นรีกานต์ปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที โทรศัพท์ที่ถือไว้ในมือถูกเขวี้ยงลงใส่อกเขาด้วยความโมโห “ไอ้คุณทศบ้าเอ้ย! เกิดแผลติดเชื้อขึ้นมาแล้วคุณเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไง ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ ฉันจะกลับบ้าน คุณได้ยินหรือเปล่าฉันอยากกลับบ้าน ฮือ...”

“อย่าร้องสิ บอกแล้วไง ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก” ทศวรรษทอดเสียงอ่อนปลอบคนโวยวายเสียงดัง แต่สุดท้ายกลับลงเอยด้วยน้ำตา พออีกฝ่ายยังไม่หยุดร้องไห้สักที ก็ยื่นแขนไปรั้งเข้ามากอดไว้กับไหล่ “เห็นไหมว่าฉันยังไม่เป็นไร ยังหายใจอยู่ ยิ่งเห็นเธอเป็นห่วง ฉันก็เหมือนจะหายดีขึ้นมาทันทีเลยนะ”

“ฮือ...อย่า...มาทำเป็นพูด...”

“จริงๆ แล้วไหนบอกจะให้คุยกับพ่อ หืม”

“พ่อ?”

 

         
                   
                                                                                                      T
       B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 kanda04 (@kanda04) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 12:34
    สนุก ดี

    มีความรักและการเกษตรแบบครอบครัว
    #2
    0