แอบเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,778 Views

  • 22 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    9,778

ตอนที่ 23 : บทที่ 9 : มาด้วยกัน ไปด้วยกัน [3] จบบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ม.ค. 62


 


ด้านคนที่ตามมาไล่ล่าคนอื่นตามคำสั่งลับ ก็ถึงเบิกตามองกระจกข้างสลับกับกระจกมองหลังตาค้าง  

“เฮ้ยพี่! มีรถตามหลังมาเป็นสิบๆ เลย”

คนขับหน้าดุตะโกนบอกคนในรถ พอลูกพี่เหลียวหลังไปมอง ก็เห็นรถแห่มาเต็มถนน นำโดนรถกระบะคันเก่าที่เร่งตามมาตั้งแต่งแรก

รถเก่าบ้าบอคอแตกอะไรของมัน เครื่องแรงเป็นบ้า!

“เชี่ยอะไรของมันวะ อย่าไปสนใจ รีบขับตามพวกมันให้ทัน ลูกค้าสั่งว่าครั้งนี้เอาให้จบ กว่าเขาจะไปสืบจนรู้ว่ามันหนีมาอยู่ที่บ้านนอกนี่ไม่ใช่ง่ายๆ ถ้ามันหนีไปได้อีก เราจบแน่!

“อย่าห่วงเลยพี่ ฉันไม่ปล่อยมันไปแน่”

คนขับสับเกียร์เร่งเครื่องเร่งตามหลังรถทศวรรษไปจนเห็นไฟท้ายแดงๆ นาทีนั้นเอง รถเป้าหมายก็เลี้ยวออกสู่ถนนหลวง ขับเร่งเครื่องหนีไป

“รีบตามไป”

ลูกพี่สั่งเสียงกร้าวตอนที่รถกำลังชะลอเลี้ยวตาม แต่มันก็ทำได้แค่ชะลอ ไม่ทันได้หมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวตามสั่ง เพราะมีเสียงไซเรนตำรวจดังไล่หลังมาแบบสนั่นทุ่ง

“เชี่ยแล้วไง ตำรวจมาจากไหนวะ!”

“เอาไงดีพี่”

“หนีก่อนสิวะ มึงจะรอให้พ่อมึงหิ้วคอไปนอนในห้องกรงหรือไง!

 

ยี่สิบนาทีต่อมา...

“ลูกกูอยู่ไส!”

ชายวัยกลางคนนิ่วหน้ากับเสียงปานฟ้าผ่าของนายเก่า คนอะไรยิ่งอายุมากเท่าไร ก็ยิ่งดุมากขึ้นเท่านั้น เมื่อครู่นี่เขาก็พวกเยอะอยู่หรอก แต่พอเห็นตำรวจมา ชาวบ้านรถเครื่องทั้งหลายก็ชิ่งรถหนีกลับกันไปหมด เหลือแค่เขากับลูกน้องสามคนรออยู่ตรงสามแยกนี่ เนื่องจากว่า...

“กูถามว่าลูกกูอยู่ไส!” พอไม่ได้คำตอบแดนดินยิ่งกระชากเสียงถาม

“อิหล่าน้อยไปทางพี้” ชี้ไปทางซ้ายมือ จากนั้นก็ชี้ไปทางขวา “พวกที่มันขับรถไล่ยิงหนีไปทางพี้ ตำรวจเพิ่นขับตามไปแล้ว”

“ตำรวจมาได้ยังไง กูยังไม่ได้โทรบอกใครเรื่องนี้เลยนะ” 

“โอ้ย! ชาวบ้านเอารถขับนำกันมาเป็นสามสี่ทอด ขับรถปิดถนนไปเบิด คงสิมีคนแจ้งไปนั่นแหละ ตำรวจถึงมา”

ได้ยินแบบนั้นแดนดินก็มองไปรอบๆ ก่อนจะเดาแกมอาละวาดใส่ก้องหล้า “ชาวบ้านขับตามลูกกูไปแม่นบ่ แล้วมึงสร้างอิหยังอยู่นี่ คึบ่ขับตามลูกกูไป เกิดหนูนาเป็นหยังขึ้นมา มึงสิรับผิดชอบได้บ่!”

ลูกน้องเก่าถึงกับคอหด สารภาพเสียงอ่อยๆ “ชาวบ้านหนีตำรวจไปไสบ่ฮู้แล้ว ส่วนพวกเฮากะอยากตามไปยุเด้ แต่น้ำมันรถบ่พอ แล่นมาฮอดนิกะบุญหัวปานได๋ล่ะ”

“น้ำมันบ่พอ...แสดงว่าหนูนาไปไสกะบ่ฮู้แล้ว” พ่อที่มีลูกสาวแท้ๆ อยู่คนเดียวครางออกมา

“บ่แม่นๆ ตอนนั้นพวกเฮาเห็นรถอิหล่าน้อยหนีพ้นจากพวกนั้นไปได้ไกลแล้ว กะเลยวางใจยอมถ่านายดินอยู่หม่องนี่”

แดนดินได้แต่ขบเขี้ยวเกี้ยวฟัน เป็นเวรเป็นกรรมของกูจริงๆ เลย

พับผ่ามันสิวะ!

 

“ฉันไม่ไปกับคุณนะ ปล่อยฉัน! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย”

“ปล่อยไม่ได้!”

“ได้สิ อีกหน่อยพ่อก็ตามมาแล้ว พ่อไม่ปล่อยให้ฉันเป็นอะไรหรอก”

ทศวรรษอดใจไม่ไหวลากคนปากดีเข้ามาบอกเสียงเข้ม “คงจะเป็นอย่างนั้น ถ้าเขารู้ว่าเราโดนไล่ล่าจนหลงมาถึงด่านข้ามไปประเทศเพื่อนบ้าน คนอะไร ถนนหนทางในจังหวัดบ้านเกิดตัวเองแท้ๆ ยังไม่รู้จัก”

“เอ้า!”

“หยุดพูด หยุดเกี่ยง แล้วขึ้นรถสักที มันเสียเวลา”

“ไม่ขึ้น! คุณคิดบ้าอะไร ทำไมฉันต้องหนีไปที่ลาวกับคุณด้วย ฉันต้องเข้าไปดูร้านทุกวันนะคุณ” คนตัวเล็กหาข้ออ้างพลางขืนตัวไว้ไม่ยอมขึ้นรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ที่มีร่องรอยการขนผักมาก่อน มองหารถตัวเองที่ไม่รู้ว่าเขาเอาไปจอดไว้ตรงไหนแล้วตาละห้อย

“เราหนีออกมาจากหมู่บ้านด้วยกัน จะให้ฉันหนีไปคนเดียวได้ยังไง อย่างน้อยข้ามไปหลบอยู่ฝั่งโน้นสักวันสองวันแล้วค่อยว่ากันเถอะ ฉันคุยกับลุงเขาแล้ว ไม่ต้องใช้บัตรอะไรก็ข้ามได้ เขาตรวจไม่เจอหรอก”

“ฉันไม่อยากไปกับคุณนี่”

“แต่เธอต้องไป!

ถึงตอนนี้พวกมันจะตามมาไม่ทัน แต่เมื่อพวกมันรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่นี่ พวกมันอาจจะพลิกแผ่นดินจังหวัดนี้ตามหาเขา ทางเดียวที่จะรอดหูรอดตา คือข้ามไปฝั่งลาวเสีย

...นรีกานต์ก็ต้องไป

พวกมันเห็นหน้าเธอแล้ว ถ้าถูกพวกมันจับตัวได้ เธอจะถูกเค้นสอบเพื่อหาเบาะแสของเขาแน่นอน และวิธีการที่พวกมันจะทำกับเธอ...  

เขาไม่อยากคิด!

แต่ดูเหมือนว่านรีกานต์จะคิดอะไรไม่ทันแล้วในตอนนี้ เธอปล่อยน้ำตาให้ร่วงเผาะๆ ลงมาตามแก้ม แต่ยังกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ตากลมที่เคยทอประกายน่ามอง เวลานี้มันมองเขาอย่างคับแค้นใจ

โกรธอีกแล้ว...

ทศวรรษเอื้อมมือไปปาดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มให้ “หยุดร้องเถอะ เธอแค่ไว้ใจฉัน ฉันจะดูแลเธอเอง”

“ฉันขอร้อง...ฉันไม่อยากไป”

“ขึ้นรถซะ! 

พ่อดินจ๋า ช่วยหนูนาด้วยยยยยยยย

 

 

---------------------------------------------------

พ่อดินจะมาช่วยไว้ทันไหมล่ะอิหนูเอ้ยย 5555 



 
                   
                                                                                                      T
       B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น