แอบเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,623 Views

  • 19 Comments

  • 124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,925

    Overall
    8,623

ตอนที่ 21 : บทที่ 9 : มาด้วยกัน ไปด้วยกัน [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    17 ม.ค. 62


         -----------


ไม่กี่นาทีต่อมาทศวรรษก็เปลี่ยนมาใส่ชุดม่อฮ่อมตัวใหญ่ ซึ่งเป็นเสื้อแบบกระดุมหน้าที่ใหญ่ที่สุดในตู้เสื้อผ้าของแดนดินแล้ว พอเขาจัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จ คำหอมก็บอกให้เดินตามนรีกานต์ลงมาใส่บาตรตรงถนนหน้าบ้าน เขาก็เดินตามเธอมาเงียบๆ พากันยืนรออยู่ไม่นาน พระสงฆ์สามรูปก็เดินเรียงแถวมาแต่ไกล

“ที่นี่เราจะใส่บาตรในท่านั่ง คุณพอจะไหวหรือเปล่าคะ” นรีกานต์ที่ถือถาดของใส่บาตรเอาไว้หันมาเงยหน้าขึ้นถามคนเจ็บ

“พอนั่งได้ครับ”

“โอเคค่ะ งั้นถอดรองเท้าแล้วนั่งลงเลย คุณใส่ถุงกับข้าวตามนะ ฉันจะใส่ข้าวสวยใส่ลงไปก่อน”

ทศวรรษมองนรีกานต์ถอดรองเท้านั่งลงคุกเข่ากับพื้นถนนที่ถูกปัดกวาดจนสะอาดแล้วทำตามเงียบๆ แม้จะรู้สึกเสียดแผลอยู่บ้าง เขานั่งลงข้างๆ ร่างเล็กแล้วเอื้อมมือไปรับถาดใหญ่มาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว พอดีกับพระเดินมาถึง

“นมัสการจ้ะหลวงพ่อ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อมขณะยกมือพนมขึ้นไหว้ จากนั้นจึงหันมาหยิบถุงข้าวสวยใส่ลงในบาตร คนตัวใหญ่ก็หยิบถุงกับข้าวใส่ตามลงไปเงียบๆ   

“หมั่นเฮ็ดบุญหลายๆ เด้อหนุ่ม จากหนักสิได้กลายเป็นเบา”

พระสูงวัยบอกกับทศวรรษด้วยน้ำเสียงเย็นใจ พอได้ยินท่านทักมาแบบนั้น นรีกานต์ก็เงยหน้าขึ้นถามทันที

“หลวงพ่อเว้าแนวนี้ แปลว่าดวงเพิ่นช่วงนี้บ่ค่อยดีแม่นบ่จ๊ะ”

“ในชีวิตคนเฮามีช่วงเวลาที่ดีและบ่ดีอยู่นำกัน หลวงพ่อเห็นหน้าตาเพิ่นหมองๆ ถ้าสร้างบุญสร้างกุศลเพิ่ม ทุกอย่างอาจสิดีขึ้น” บอกแค่นั้นแล้วท่านก็เดินจากไปเงียบๆ

ทศวรรษสังเกตว่าท่านมองเขาด้วยสายตานิ่ง...นาน...

 

“หลวงพ่อเพิ่นทัก?” คำหอมทวนเสียงแปลกใจ หลังนรีกานต์บอกว่าเกิดอะไรขึ้นตอนลงไปใส่บาตร

“ใช่จ้ะ ท่านบอกให้เขาหมั่นทำบุญ จากหนักจะได้กลายเป็นเบา”

“แล้วยังไงอีก”

“เท่านี้เลยจ้ะ หลวงพ่อท่านว่าคุณเขาหน้าตาหมองๆ”

คนฟังพลันหรี่ตามองหน้าทศวรรษซึ่งนั่งอยู่ถัดจากนรีกานต์ไปหน่อยหนึ่ง

“หลวงพ่อท่านทักมาแบบนี้ ถ้าไม่ลำบากอะไร ก็ทำตามที่ท่านแนะสักหน่อยนะพ่อคุณ”

“หากมีโอกาสผมคงได้เข้าไปกราบท่านที่วัดครับ”

“ไปกับทวดกับแม่อุ่นสิ เดี๋ยวสายๆ เราจะไปวัดกัน”

ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ตอบท่านไปว่า

“ผมก็อยากตามไปด้วยนะครับ แต่ผมนัดกับลูกน้องไว้แล้ว สายๆ คงต้องบอกลาคุณทวดกับทุกคน”

“อ้าว! จะไปอยู่ที่ไหนล่ะ มันจะปลอดภัยหรือพ่อ”

“คิดว่าปลอดภัยครับ ยังไงขอให้คุณทวดช่วยหาคนไปส่งผมที่ท่ารถได้หรือเปล่าครับ”

“ถามเจ้าดินเอานะ” พูดไปแล้วคำหอมก็นิ่วหน้า “แล้วนี่มันไปไหน”

“ยังไม่ตื่นเลยจ้ะ” ลูกสาวคนนอนตื่นสายบอกเสียงอ่อย

“ยังไม่ตื่น! ไปตามมาเลย วันนี้เป็นอะไรกันหมด สายแล้วทำไมยังไม่ตื่นกันอีก ปกติตื่นตั้งแต่ไก่ไม่โห่”

นรีกานต์ทำสีหน้ายิ้มแหย่ๆ ส่งให้ก่อนจะรีบลุกออกมาตามคน

ก็ไม่แปลกหรอกที่พ่อกับคเชนทร์จะตื่นสาย เมื่อคืนนี้ทั้งสองคนเล่นเปลี่ยนเวรกันมานั่งเฝ้ายามทศวรรษทั้งคืน ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนกันมานอนขวางประตูห้องเธอเช่นกัน

ไม่รู้ว่ากลัวคนร้านจะตามมา หรือกลัวเขาบุกเข้าหาเธอกันแน่!

 

หากย้อนเวลาได้...

นรีกานต์อยากจะย้อนไปวันงานบุญบั้งไฟ เธอจะไม่ไปดูการแข่งขันจุดบั้งไฟในวันนั้นเลย จะได้ไม่ติดค้างบุญคุณทศวรรษให้ทวดเอามาอ้างแล้วอ้างอีก แค่ทศวรรษอยากจะกลับมาเก็บของสำคัญที่บ้าน ทวดก็ให้เธอพาเขาขึ้นรถมาเอา เพราะพ่อกับน้องชายที่จะออกไปส่งเขายังท่ารถในเมืองกำลังอาบน้ำอยู่

เฮ้อ...

“รออยู่ในรถนี่แหละ เดี๋ยวฉันออกมา”

ทันทีที่รถจอดลงหน้าบ้านทศวรรษก็หันมาบอกแล้วก้าวลงจากรถไปทันที 

“ถึงไม่สั่ง ฉันก็ไม่ลงไปให้แดดเผาตัวเล่นหรอกย่ะ” เสียงหวานใสว่าตามหลังเขาไปทันทีเช่นกัน

แต่เป็นตอนที่ประตูรถปิดคืนแล้ว...

ระหว่างรอเขากลับออกมา นรีกานต์ก็เคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถมองไปเรื่อย จนสังเกตเห็นรถกระบะแปลกตาคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้าสวนผัก   

กรองขวัญถอยรถกระบะใหม่ออกมาขนผักอีกแล้วเหรอ?

ปึง!

เพล้ง!

“หยุดนะ!”

“เฮ้ย! มันหนีออกไปหน้าบ้านแล้ว!!”

คนกำลังใช่สมาธิเพ่งมองรถใหม่สะดุ้งโหย่ง หันขวับไปทางต้นเสียงโหวกเหวกหน้าตื่น ภาพที่เห็นคือทศวรรษกำลังวิ่งหน้าตั้งออกมาจากบ้าน ตรงมาเปิดประตูรถฝั่งที่เธอนั่งอยู่ แล้วดันตัวเองขึ้นมาจนเธอต้องย้ายมานั่งเบาะข้างคนขับแบบไม่เข้าใจสถานการณ์

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“จะหนีไปไหนวะ!”

นรีกานต์ถามขึ้นพร้อมเสียงตะโกนของผู้ชายหน้าตาหน้ากลัว พวกนั้นพากันวิ่งแห่ตามหลังทศวรรษออกมาเป็นพรวน  

เราต้องรีบออกไปจากที่นี้ หาที่จับดีๆ นะ จับเอาไว้ให้แน่นๆ ฉันจะเร่งความเร็วแล้ว”

“ห๊า!”


-----------

 มันตามมาแล้วจ้าาาาาาา

คุณทศหนีไปให้ได้นะ สู้เขา!



        

 




                   
                                                                                                      T
       B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น