แอบเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,773 Views

  • 22 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21

    Overall
    9,773

ตอนที่ 15 : บทที่ 6 : มันดีต่อใจ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


- Preview -


นรีกานต์พยามไม่สบตาคนที่ยืนคุยกับหลานชายอยู่ข้างรั้วชะอมพุ่มหนา แต่กรองขวัญที่เดินมาด้วยกันนั้นถึงกับหรี่ตาถาม

“คนนี้เหรอ ที่แม่บอกว่ามาขอทำนาที่บ้านเรา”

“จ้ะ คนนี้แหละ”

ยังไม่ทันที่นรีกานต์จะแนะนำวีรกรรมของทศวรรษเพิ่มเติม พี่สาวก็ส่งเสียงไปทักทายเขาเหมือนรู้จักกันดี...

“สวัสดีค่ะคุณทศ” 


 +++++++++++

มาอ่านกันเลยจ้า

+++++++++++


ขณะที่ฤทัยรักษ์กับนรีกานต์กำลังช่วยกันเก็บโต๊ะอาหารเช้าอยู่ เด็กชายน่าตาหน้ารักวัยห้าขวบก็วิ่งเข้าไปโถมกายเข้ากอดอย่างแรง

“คุณยายจ๋า น้องพฤทธิ์กลับมาแล้ว!

เสียงสดใสร้องบอกพร้อมยิ้มเฉ่งเสียจนพวกที่ตามหลังมาได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ด้านคนถูกกอดก็เผยยิ้มหน้าบานไม่แพ้หลานชาย

“หลานยายกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ”

“คิดถึงคุณยายจังเลย”

“ปากหวาน” ว่าแล้วก็หอมแก้มยุ้ยอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ลืมพยักหน้ารับไหว้กรองขวัญกับภวัตที่อุ้มร่างเล็กจ้ำม่ำของลูกสาววัยสองขวบตามขึ้นมา “นึกว่าจะมาถึงกันค่ำๆ แม่กับน้องยังไม่ได้ทำของอร่อยให้เลย”

คุณแม่ลูกสองที่ยังงามละอ่อนหัวเราะเบาๆ ให้น้องสาว “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ครอบครัวหนูไม่ได้เห็นแก่ของกินสักหน่อย”

“พ่อกับแม่อาจจะไม่เห็นแก่กิน แต่ลูกหมูน้อยนี่สิ” นรีกานต์แกล้งเย้าหลานชายด้วยสีหน้ารู้ทัน  

“น้องพฤทธิ์เป็นลูกรักของพ่อวัตกับแม่ลูกเป็ด ไม่ใช่ลูกหมูนะครับ”

“งั้นของอร่อยๆ ที่คุณยายทำพฤทธิ์จะไม่กินใช่ไหม พ่อจะได้จัดการของพฤทธิ์ให้” ภวัตอดร่วมมือกับน้องภรรยาแกล้งลูกชายตัวเองไม่ได้

“คุณพ่อ!

พฤทธิ์หันไปทำหน้าย่นใส่บิดาจนทุกคนพากันหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะใบหน้าของเจ้าตัวนั้นถอดผู้เป็นบิดาออกมาไม่มีผิด หากโตเป็นหนุ่มคงจะหล่อเหลาเอาการเลยเชียว ตัวภวัตเองแม้จะมีอายุย่างเข้าเลขสี่ แต่ดีกรีความหล่อของเขาไม่ได้ลดลงเลย เช่นเดียวกับความเอาใจภรรยานั่นแล

ภวัตคือต้นตำรับสายเปย์ที่แท้ทรู...

“เอาละๆ เรื่องของกินเอาไว้ก่อน ตอนนี้ยายว่าน้องพฤทธิ์ไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนดีไหมครับ” ฤทัยรักษ์ช่วยตะล่อม เมื่อเห็นหลานชายยังอยู่ในชุดเดินทาง แต่เจ้าตัวน้อยกลับส่ายหน้าบอก

“ไม่ดีครับ น้องพฤทธิ์จะหาคุณตา”

ฟังแล้วคุณยายถึงกับค้อนใส่เจ้าตัวดี พอไม่ได้ดั่งใจก็ถามหาคนที่ตามใจตัวเองแบบถวายหัวเลยเชียว

“ไม่ดื้อนะครับ เดี๋ยวคุณตาก็กลับบ้านแล้ว ไปอาบน้ำปะแป้งหอมๆ กับแม่แล้วค่อยกลับมารอเล่นกับคุณตาดีกว่า” กรองขวัญกล่อมลูกชาย

“แต่ว่า...”

“อืม ใครนะที่อยากได้หุ่นยนตร์จนมาอ้อนบอกพ่อว่าจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังแม่ สงสัยพ่อคงหูฝาดไปเองสินะ”

“โธ่ว...พ่อวัตน่ะ”

ลูกชายครางเสียงละห้อย หากผู้เป็นพ่อไม่ได้ใจอ่อนเลย ภวัตยกนิ้วขึ้นมาส่งสัญญาณบอก

“พ่อจะนับหนึ่ง...”

“แม่ครับ พวกเรากลับบ้านไปอาบน้ำกันเถอะ!

คนที่เหลือพากันหัวเราะจนลั่นเลือน ต่อให้ดื้อรั้นฤทธิ์เยอะเพียงไร ขอแค่มีภวัตอยู่คอยจัดการ พฤทธิ์น้อยก็จะสิ้นฤทธิ์เดชอย่างน่าสงสาร   

 

เมื่อครอบครัวกรองขวัญกลับมาอยู่ที่บ้าน เรือนคำหอมก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข ทุกคนเข้ามานั่งล้อมวงกินข้าวกันง่ายๆ แม้จะแฝงด้วยการจิกกัดลูกเขยของแดนดิน แต่ก็สามารถสงบลงได้ด้วยการออดอ้อนของเด็กชายพฤทธิ์ ซึ่งเกาะติดผู้เป็นตาไม่ห่างตั้งแต่เจอกัน

กระทั่งของหวานถูกยกออกมาเสิร์ฟ...

“คุณตา ทำไมมันมีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่เลยครับ” พฤทธิ์ถามพลางตักเอาบัวลอยลูกใหญ่ในถ้วยขึ้นถามคุณตา ในถ้วยของเขามีทั้งก้อนเล็กก้อนใหญ่หลายสี ไม่เหมือนทุกครั้งที่มีแค่ลูกเล็กๆ เหมือนไข่จิ้งจก

“อืม ตัวใหญ่เป็นพ่อแม่ ตัวเล็กเป็นลูกของมันไง” คุณตาตอบหลานรักแบบคิดว่าแกน่าจะเข้าใจสุด

“เหมือนที่พฤทธิ์เป็นลูกพ่อวัตกับแม่เป็ดใช่ไหมครับ”

“ใช่ครับ”

หนูน้อยขมวดคิ้วยุ่งถามต่ออย่างคนช่างสงสัย “แล้วทำไมคุณตามีคุณยาย มีคุณแม่ มีคุณน้า แล้วทำไมน้าช้าง น้านา น้าวิน น้าวา ไม่มีลูกล่ะครับ”

“แคก!

สองในสี่ชื่อที่หลานชายเอ่ยออกมาถึงกับสำลักบัวลอยยัดใส่ที่เพิ่งตักเข้าปาก ขณะที่แดนดินก้มลงลูบผมหลานรักอย่างอ่อนโยน ตอบแกว่า

“เพราะตายังไม่อนุญาตให้คุณน้ามีไงครับ โดยเฉพาะน้าหนูนาของหลาน ตาจะไม่ยอมปล่อยให้มีง่ายๆ แน่นอน”

นรีกานต์ทำหน้าเมื่อยทันที “พ่อน่ะ วันๆ หนูนาก็อยู่แต่บ้านกับบ้าน  จะเข้าร้านทีช้างก็ตามไปด้วย ผู้ชายที่ไหนจะเข้ามาจีบหนูนาได้”

“ให้มันจริงเถอะ”

“แฮ่มๆ” ฤทัยรักษ์กระแอมเตือนสามี “อย่าให้มันมากไปค่ะ หนูอุ่นไม่พูดใช่ว่าเห็นด้วยนะ เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะโดน”

เห็นคุณตาโดนดุเข้า พฤทธิ์น้อยที่กลืนลูกบัวลอยเล็กใหญ่ไปเกือบหมดถ้วยระหว่างผู้ใหญ่คุยกัน ก็ลุกขึ้นกอดคอปลอบเสียงอ่อนเสียงหวาน

“จุ๊ๆ คุณตาไม่ต้องเสียใจนะครับ คุณยายทำดุไปงั้นเองแหละ เดี๋ยวคุณยายก็เอาขนมมาง้อแล้ว”

“...” แดนดิน

 

เสียงเล็กใสเจื้อยแจ้วจากสวนดอกไม้ด้านข้าง เรียกความสนใจจากคนที่นั่งอ่านอีเมลอยู่ตรงเก้าอี้ในสวนนั่งเล่นหลังบ้าน เขาอ่านอีเมลที่ค้างไว้จนจบแล้วถึงเดินไปชะเง้อดู

“คิกๆ เอานี่น้า”

ภาพที่เขาเห็นคือเด็กชายอายุประมาณห้าขวบกำลังเล่นกับสุนัขสองตัวอยู่ข้างแปลงดอกไม้ของนรีกานต์ ทั้งคนทั้งหมามอมกันไปทั้งตัว

“โฮ่งๆ งี๊ด...” 

เขาหรี่ตามองไอ้ตัวที่วิ่งเข้ามาเห่าใส่แล้วครางจบท้าย ดูแล้วน่าจะเป็นลูกหมาที่มักจะวิ่งตามหลังนรีกานต์มา

“ว่าไง เจ้านายแกไปไหนเสียล่ะ”

เห็นหมาแล้วก็คิดถึงคน...

พอเริ่มทำนา เขาก็ไม่ได้เห็นหน้าคนน่ารักเลย

“พี่เข้มไม่เอา เดี๋ยวน้านาดุเอานะ” เด็กชายหันมาเห็นเขาก็รีบวิ่งเข้ามาดุลูกหมา

“งี๊ด...”

แหนะ มีฟัง

“คุณลุงไม่ต้องกลัว พี่เข้มไม่กัดนะ มันแค่สงสัยว่าคุณลุงเป็นใคร”

ทศวรรษหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เจ้าตัวน้อยนี่รู้จักใช้คำพูดนัก ดูก็รู้ว่าตัวเองอยากรู้จักเขาเองแท้ๆ

“คุณลุงมาช่วยน้านาเก็บดอกไม้หรอ พฤทธิ์ก็มาช่วยเก็บดอกไม้เหมือนกัน”

“อืม แล้วน้านาไปไหน ทำไมหนูมาเล่นอยู่ตรงนี้คนเดียวครับ” ถามพลางมองหาร่างเล็กในสวน แต่ก็ไม่เห็นใครสักคน

พฤทธิ์ชี้ไปทางออฟฟิศของแม่แล้วเงยหน้าบอกคุณลุง “น้านาไปเอาหมวกมาให้พฤทธิ์ครับ สั่งให้พฤทธิ์เล่นกับพี่ๆ รออยู่ตรงนี้”

ชายหนุ่มมองพี่ๆ ที่กำลังจ้องเขาอย่างระแวดระวัง ไอ้ตัวเล็กออกจะเกร็งๆ เพราะเคยปะทะกับเขามาแล้ว หากตัวใหญ่กับจ้องเขานิ่งพร้อมที่จะกระโจนเข้าใส่ เห็นแล้วอดส่ายหน้าไม่ได้

นรีกานต์คิดอะไรอยู่ถึงฝากหลานไว้กับหมา!

“โอ๊ะ! น้านามาแล้ว แม่ก็มาด้วย” เสียงใสๆ ตะโกนบอกเมื่อหันไปเห็นน้าสาวกับแม่เดินเข้ามา

นรีกานต์พยามไม่สบตาคนยืนคุยกับหลานชายอยู่ข้างรั้วชะอมที่แตกยอดจนกลายเป็นพุ่มหนา แต่กรองขวัญนั้นถึงกับหรี่ตาถาม

“คนนี้เหรอ ที่แม่บอกว่ามาขอทำนาที่บ้านเรา”

“จ้ะ คนนี้แหละ”

ยังไม่ทันที่นรีกานต์จะแนะนำวีรกรรมของทศวรรษเพิ่มเติม พี่สาวก็ส่งเสียงไปทักทายเขาเหมือนรู้จักกันดี

“สวัสดีค่ะคุณทศ” 


-----------------------------------

เอ...ทำไมลูกเป็ดรู้จักคุณทศล่ะ ต้องติดตามกันนะคะ 


เอาละ เรามาขายของพร้อมด้วยนะตัวเอง e-book คุณทศกับหนูนาวางขายแล้วจ้า

ฝากอุดหนุนกันด้วยเด้อ นางลดราคาอยู่ด้วยนะจ๊ะ 



ส่วนต้นฉบับที่แท้ทรูของความเปย์ก็ด้านล่างนี่เลยค่ะ 
อาวัตคนดีของเรานั่นเอง ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

0 ความคิดเห็น