แอบเสน่หา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,441 Views

  • 13 Comments

  • 106 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,743

    Overall
    7,441

ตอนที่ 13 : บทที่ 4 : มาทันเวลาพอดี [3] จบบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    8 ม.ค. 62




เช้าวันต่อมานรีกานต์ในชุดหนูหิ่นแบบประยุกต์ เปลี่ยนจากกระโปรงมาเป็นกางเกงขาบานทับด้วยเสื้อสีเหลืองนวลขึ้นขี่จักรยานปั่นออกมารที่บ้านสวน เธอเอารถเข้าไปจอดไว้ข้างออฟฟิศเหมือนทุกครั้ง แต่แทนที่จะเดินไปยังสวนดอกไม้ ก็เดินไปยังบ้านหลังข้างๆ ก่อน

“สวัดดีค่า มีใครอยู่หรือเปล่า”

“...”

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา

“มีใครอยู่ไหมค้า”

เรียกด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นอีก แผนจับภวัตลงโคลนพังไม่เป็นท่าไม่พอ ยังต้องบากหน้ามาดูแลเขาที่เข้ามาช่วยจนรอดจากเหตุเต้นท์ถล่มอีก

ชีวิต...

ขณะจะหมุนตัวกลับมา วาทีก็เดินออกมาถามด้วยสีหน้าง่วงนอน

“อ้าว! คุณหนูนั่นเอง มีธุระอะไรหรือครับ”

“ทวดให้เอาข้าวต้มมาให้ค่ะ” เธอบอกพลางยกตะกร้าที่ถือมาด้วยส่งให้เขาไป

“ข้าวต้ม? อ่อ เข้ามาก่อนสิครับ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีต้อง...”

ก่อนที่เธอจะบอกธุระ วาทีก็เอ่ยแทรกขึ้นสีหน้าหงอยๆ “ว้า นึกว่าคุณหนูว่างเสียอีก พอดีพวกเราต้องออกไปหว่านต้นกล้าข้าว กะจะขอให้คุณหนูช่วยอยู่เป็นเพื่อนเจ้านายเสียหน่อย เมื่อคืนก็บ่นเจ็บแขนๆ จนพวกเราต้องเฝ้ากันทั้งคืน”

“เอ่อ...” ต้นเหตุการบาดเจ็บของเจ้านายเขาพูดไม่ออก

“ถ้าคุณหนูไม่ว่างก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพวกเราผลัดกันกลับมาเฝ้าเจ้านายเหมือนเมื่อคืนก็ได้ ขอตัวนะครับ” คนพลัดกันนั่งเฝ้ายามเจ้านายกับน้องชายทั้งคืนหมุนตัวกลับทันที

“เดี๋ยวค่ะ!

มันได้ผล!

วาทีตีหน้าเศร้าหันกลับไปหาแขกสาวยามเช้า

“เดี๋ยวฉันช่วยดูแลเขาให้ระหว่างพวกคุณออกไปทำงานก็ได้ค่ะ”

คนเรียกคนอื่นเอาไว้บอกเสียงค่อย เห็นแก่ที่ทศวรรษยอมโดดเข้ามาช่วยเธอให้รอดตายจนตัวเองบาดเจ็บ เธอจะยอมๆ ให้สักครั้งก็แล้วกัน

“ขอบคุณมากครับ” วาทีรีบฉีกยิ้มรับหน้าบานเป็นกระด้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ เจ้านายพวกคุณเป็นแบบนี้เพราะช่วยฉันไว้นี่คะ ยังไงจะออกไปเมื่อไหร่ค่อยเรียกฉันนะคะ”

“ได้เลยครับ”

วาทีมองตามนรีกานต์ไปด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เจ้านายถึงกับพุ่งตัวเข้าไปช่วยเธอออกมาจากเต็นท์ที่กำลังพังลงมา ทั้งที่ตัวเองอยู่นอกเต้นท์แล้วแท้ๆ ลูกน้องที่น่ารักอย่างเขาจะยอมให้เธอพลาดโอกาสดูแลเจ้านายได้อย่างไรเล่า!

 

“เดี๋ยวจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนคุณทศตอนพวกเราไม่อยู่นะครับ”

ทศวรรษเงยหน้าขึ้นจากชามข้าวต้มหมูสับในลักษณะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ถามว่า

“หมายความว่าพวกนายจะทิ้งฉันไว้ที่บ้านคนเดียวกับใครก็ไม่รู้อย่างนั้นหรือ ฉันเจ็บแขน ไม่ได้เจ็บขา ฉันจะไปด้วย”

“แน่ใจหรือครับ คนนี้เจ้านายถึงกับเอาตัวเข้าแลกมาแล้วนะ”

“เอาตัวเข้าแลกอะไรของนาย

“อย่าลีลาให้มาก รีบๆ บอกมา” วาทิตบอกขึ้นอย่างนึกรำคาญพี่ชายแทนเจ้านาย

“แหม ก็คนสวยข้างบ้านเรานี่ไงครับ ผมติดต่อไว้แล้ว เดี๋ยวพวกเราออกไปเมื่อไหร่ เธอก็มาเฝ้าเจ้านายเมื่อนั้นแหละ”

“คนสวยข้างบ้าน....หนูนา?” ทศวรรษหรี่ตาถาม

“ครับผม ข้าวต้มที่เจ้านายกินอยู่นั่น คุณหนูเธอก็เอามาส่งให้เมื่อเช้า ผมเลยขอให้เธอมาดูแลเจ้านาย ถูกใจหรือเปล่าครับ”

“เธอรับปากนายว่าจะมาอย่างนั้นเหรอ”

“ครับ พอพวกผมออกไปปุ๊บ เธอก็จะมาปั๊บเลย”

ทศวรรษไม่ได้เอ่ยชม เขาเพียงเหลือบตามองลูกน้องยิ้มๆ เท่านั้น...


นรีกานต์รอจนรถสีดำคันโก้เคลื่อนออกจากหน้าบ้านไปไกล จึงเดินถือสมุดจดงานเล่มเล็กไปที่บ้านพวกเขา

บ้านเงียบมาก...

“มาแล้วเหรอ”

“อุ้ย!”

ถึงกับสะดุ้งหนี เมื่ออยู่ดีๆ คนตัวใหญ่ก็โผล่เข้ามาในโถงในสภาพเฝือกหุ้มแขนห้อยคอมาด้วย

“อะไรจะขี้ตกใจขนาดนั้น มีเหตุการณ์อะไรทำให้จำฝังใจหรือสาวน้อย” ทศวรรษแกล้งถามขณะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ยาวกลางโถงนั่งเล่นกึ่งรับแขกของบ้าน เขาผายมือข้างที่ยังปกติเชิญให้หญิงสาวนั่งลง ทั้งที่ตัวเองสวมแค่กางเกงนอนกับเสื้อกล้ามตัวนิด “นั่งสิ พวกนั้นบอกว่าเธอจะมาดูแลฉันที่นี่”

“แค่ตอนนี้ค่ะ”

“ก็ยังดีที่มา”

นรีกานต์นั่งลงแล้วจึงเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณแบบจริงจังเลย ที่ช่วยฉันเอาไว้เมื่อวันก่อน ต้องขอบคุณมากนะคะ”

“ขอเอาเรื่องครั้งนี้มาหักล้างเรื่องครั้งนั้น จะได้หรือเปล่า” เขาขอ

“ถ้าคุณต้องการให้เป็นอย่างนั้น ฉันก็ไม่มีปัญหา” บอกเสียงเย็นชา 

“โอเค ถือว่าจบกันนะ”

“ค่ะ”

“เอาละ เธอรับปากคนของฉันว่าจะมาช่วยดูแลฉันใช่ไหม งั้นช่วยอาบน้ำให้หน่อยสิ อาบเองไม่ถนัด เจ็บแขน” ทศวรรษแกล้งบอกตาใสกิ้ก

หญิงสาวยิ้มเย็นบอกความตั้งใจด้วยสีหน้าเฉยชา “ฉันแค่รับปากว่าจะมาอยู่กับคุณระหว่างที่พวกเขาไม่อยู่ ถ้าคุณอยากอาบน้ำก็รอให้พวกเขากลับมาก่อนแล้วกันค่ะ ฉันไม่ยินดีจะช่วยคุณถึงขั้นนั้น”

“แล้วจะให้ฉันนั่งเน่าอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ”

“แล้วแต่ค่ะ ถ้าอยากไปนอนเน่าอยู่ในห้องก็ตามใจ ส่วนฉันจะนั่งทำงานของฉันอยู่ตรงนี้เงียบๆ จนกว่าคนของคุณจะมา ตามนี้”

ทศวรรษถึงกับหลุดยิ้มให้คนตัวเล็ก “กลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอมากเลยหรือไง”

“ไม่เห็นต้องกลัวนี่คะ แค่ฉันร้องแก๊กเดียว คนงานในสวนพี่สาวฉันก็จะแห่มาที่บ้านนี้ทันที” คนคิดหลายอย่างกว่าจะมานั่งอยู่ตรงนี้ยักไหล่บอกแกนๆ

“โอเคๆ เดี๋ยวฉันขอไปจัดการตัวเองก่อนแล้วกัน”

“เชิญ”

บอกพร้อมผายมือเชิญอีกต่างหาก เห็นแล้วทศวรรษอดนึกหมั่นเขี้ยวไม่ได้ พอลุกเดินห่างจาเกือบจะถึงประตูห้อง เขาเลยแกล้งร้องออกมา

“โอ้ย!!”

ร้องเสร็จร่างสูงก็รีบทรุดนั่งลงงอแขนเหมือนเจ็บหนัก

“เป็นอะไรไปคะ! เจ็บแขนเหรอ เจ็บมากหรือเปล่า ทำไมคุณเดินไม่ระวังเลยนะ” นรีกานต์รีบเข้ามาดูอาการสีหน้าไม่สบายใจ เธอเพิ่งจะก้มลงเปิดสมุดในมือเขาก็ร้องขึ้นมาแล้ว “ขอดูหน่อย ไม่ใช่ว่าแขนหักไปแล้วนะ”  

ชายหนุ่มแกล้งนั่งพิงผนังหลับตานิ่งๆ ปล่อยให้พยาบาลจำเป็นได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่

“ไม่น่าจะหัก” เธอบอกเสียงค่อยหลังจับตรงนั้นบีบตรงนี้อยู่นาน

“หึหึ ไม่หักหรอก แค่ชนขอบประตูเบาๆ เท่านั้นเอง”

คนน่ารักถึงกับเหวอ “แล้วทำไมร้องอย่างกับจะตาย ฉันตกใจหมด”

“ก็มันเจ็บแปล๊บๆ ขึ้นมา ขอบใจนะที่เป็นห่วง” ทศวรรษขยิบตาให้แบบขี้แกล้ง อย่างที่น้อยคนจะได้เห็นมุมนี้ของเขา

แต่นรีกานต์กลับไม่ได้สนใจ เธอลุกขึ้นเดินกลับไปนั่งที่เดิมหน้าตาบูดบึ้ง

โกรธแล้วสิ...

ถึงจะดูออกแต่ชายหนุ่มก็อดหยอดไปอีกไม่ได้ “ระหว่างฉันเข้าไปจัดการตัวเองก็อย่าเพิ่งหนีกลับละ เดี๋ยวออกมาเล่นด้วยใหม่ ขอเวลาแป็บ”

“โรคจิต!

 

หลายนาทีผ่านไป ทศวรรษจึงก้าวออกมาจากห้อง เขาหัวเราะลั่นทันทีที่พบกับว่าคนตัวเล็กได้หนีกลับบ้านไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงจดหมายกระดาษหนึ่งแผ่น

ในเมื่อคุณช่วยเหลือตัวเองได้ดี ฉันก็คงไม่ต้องอยู่ด้วย หวังว่าคุณจะหายเจ็บเร็วๆ นะคะ

“หึหึ ชิ่งหนีไปจนได้ ยัยตัวแสบ”

ทศวรรษได้แต่ส่ายหน้าไปทางบ้านสวน คิดอีกทีนรีกานต์กลับไปก็ดีเหมือนกัน หากมีคนรู้ว่าเธอมาอยู่ที่บ้านกับเขาตามลำพัง มันคงไม่ดีแน่


+++++++++++++++++++++++++


คุณทศจะปล่อยให้หนูน้อยหลบหนีไปแบบนี้จริงๆ หรือ ตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นนะ

                   
                                                                                                       T
       B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 TThangme (@TThangme) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 08:53

    สู้ๆนะค่ะไรท์ ติดตามอยู่น้าาา
    #1
    0