ออมรักให้ล้นใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,329 Views

  • 55 Comments

  • 310 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    9

    Overall
    16,329

ตอนที่ 25 : ออมรักให้ล้นใจ [ตอนพิเศษ] : 3 แสบน้อยๆ ของพ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    29 ก.ค. 61




3

สามแสบน้อยๆ ของพ่อ

 


เมวินเพิ่งเข้าใจอารมณ์ของคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ตอนเจอเหตุการณ์จริง เวลาผ่านไปไม่กี่ปี เขามีลูกสามคนแล้ว หลังคลอดมนัสวินออกมาได้สองปี เพียงรักษ์ก็คลอดแฝดหญิงให้เขาอีกคู่ ยิ่งโตขึ้นมากเท่าไร ความแสบนั้นยิ่งโคลนนิ่งพี่มันออกมาเต็มๆ

“คุณพ่อขา หนูนีอยากกินหนมๆ คุณแม่บอกให้ขอคุณพ่อก่อน”

ชายหนุ่มยิ้มให้เจ้าของเสียงใสที่ยังพูดไม่ชัดพลางก้มลงอุ้มร่างน้อยขึ้นมาแนบอก เด็กหญิงมณีอร กฤตพัฒน์ ลูกสาวคนเล็กวัยสามขวบของเขาเอง นี่คงรีบวิ่งออกมารับทันทีที่ได้ยินเสียงรถมาจอดลงหน้าบ้าน เขาก้มลงถามลูกพลางเดินเข้าบ้าน

“รอพ่อกินหนมๆ ด้วยกันอยู่เหรอคะ แล้วนี่พี่หายไปไหนกันหมด หืม”

“พี่ๆ ขารออยู่ในบ้านค่า”

“แม่ขาล่ะคะ”

“แม่ขาไม่อยู่ค่า อาบน้ำป๋อมแป๋ม”

เจ้าตัวน้อยแจ้วเสียงบอกพอดีกับพ่อพาเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งพี่ๆ กำลังนั่งจ้องขนมตาเป็นมัน เมวินส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับภาพที่เห็น ข้าวเหนียวมะม่วงของโปรดของเขา เป็นหนึ่งในของโปรดของเด็กๆ เช่นกัน เจ้าตัวดีในอกนี่คงอยากกินเต็มที ถึงได้วิ่งออกมาหาเขา ไม่รออยู่ในบ้านเหมือนพี่ๆ ซึ่งถูกลงคำสั่งไว้แล้วว่าให้รอรับพ่ออยู่ในบ้าน

“คุณพ่อมาแล้ว” พี่ชายใหญ่มนัสวินร้องบอกน้องๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นพ่อ

“คุณพ่อขา”

เด็กหญิงที่น่าตาพิมพ์เดียวกับคนที่เมวินอุ้มอยู่รีบลุกขึ้นวิ่งเข้ามากอดขาใหญ่ของเขาเอาไว้ ยืดตัวยึกยักอยากให้พ่ออุ้มเหมือนที่อุ้มแฝดน้อง เมวินไม่ได้อุ้มแกขึ้นมา เพียงจับกระหม่อมเล็กแนบขามากขึ้นเท่านั้น ร่างเล็กเท่านี้แต่น้ำหนักเจ้าแฝดสองคนรวมกันนั้นไม่เบาเลย โดยเฉพาะคนที่เกาะขาเขาในเวลานี้ เจ้าคนนี้เป็นฝาแฝดคนโต เด็กหญิงมนวดี กฤตพัฒน์ นางฟ้าตัวน้อยอีกคนของเขา

“คุณพ่อรีบขึ้นไปอาบน้ำสิครับ วีจะดูแลน้องๆ ให้เอง รับรองไม่มีใครแตะขนมจนกว่าคุณพ่อกับคุณแม่จะลงมา” หัวโจกใหญ่ของบ้านเสนอขึ้นเสียงใสด้วยความหวังดี๊หวังดี

เมวินมองเห็นดวงตาวิบวับของเด็กอนุบาลหนึ่งแล้วปวดหัว ลูกชายเขาไปโรงเรียนได้ครึ่งเทอม ก็สร้างวีรกรรมราวกับเข้าไปเรียนเป็นปีๆ เชื่อเถอะว่าลับหลังเขาเมื่อไร เจ้าตัวดีคนพี่ต้องแบ่งสันปันส่วนข้าวเหนียวมะม่วงในจานให้น้องๆ กับตัวเองจนเกลี้ยง แล้วมาอ้อนให้เขาบอกแม่มันว่าหม่ำๆ ด้วยกันสี่คนจนเกลี้ยง ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ลูกชาย หิ้วเอาลูกสาวไปนั่งประกบข้างละคน แกล้งถามลูกชายเสียงเข้ม

“จะดูแลน้องหรือดูแลท้องกันแน่ เจ้าตัวดี”

“โธ่วววววว...คุณพ่อไม่เชื่อใจวีนี่นา วีแฟๆ กับทุกคนอยู่แล้ว” เด็กชายแสร้งยกแขนขึ้นกอดออกแล้วเมินหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความงอน

“เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ามาทำเป็นงอนกันน่า แค่แม่ของคุณลูกงอน พ่อก็จะแย่อยู่แล้วนะเจ้าวี” 

“ไม่เกี่ยว วีงอนก็วีงอน แม่งอนก็แม่งอน”

เมวินค้อนใส่ลูกชาย “แล้วทำอย่างไง วีถึงจะหายงอนพ่อ”

มนัสวินยังไม่ตอบ คู่แฝดข้างๆ ก็ชี้ไปยังจานมะม่วงหอมหวานแล้ว ผู้เป็นพ่อเห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมาลั่นห้อง

“โอเคๆ พ่อขาจะยกข้าวเหนียวมะม่วงพวกนี้ให้คุณลูกขาทั้งหมดเพื่อเป็นการง้อ ดีมั้ยครับ”

“ดีฮะ!” เจ้าตัวดีที่เมินหน้าหนีเมื่อกี้หันมาตอบพร้อมยิ้มเฉ่ง

“งั้นมาหอมแก้มคนละที แล้วไปเรียกป้าสาวมาเฝ้าด้วย พ่อจะขึ้นไปอาบน้ำแล้ว” เมวินบอกพลางยื่นแก้มออกไปรอจมูกเล็กๆ ของลูก ซึ่งเด็กๆ ก็ยืดตัวขึ้นมาหอมเขาแล้ววิ่งไปตามแม่บ้านใหญ่ทันที ชายหนุ่มได้แต่มองตามไปด้วยรอยยิ้ม นี่แหละความสุขเล็กๆ หลังกลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ ของเขา ส่วนความสุขโตๆ นะเหรอ...

ก็จูบแสนหวานจากแม่ขาของเด็กๆ ไงเล่า!


เพียงรักษ์เพิ่งจะก้าวออกมาจากห้องน้ำก็ถูกดันกลับเข้าไปด้านในพร้อมจูบร้อนๆ จากสามีที่รัก หญิงสาวอึกอักตั้งรับไม่ทันอยู่สักพักก่อนจะปรับลมหายใจคล้อยตามไปกับเขาอย่างว่าง่าย สองแขนของเธอยกขึ้นคล้องคอหนาของเขาเอาไว้เป็นหลัก แหงนหน้าตั้งรับจูบที่สามีกดลงมาแบบไม่ยอมแพ้ นานหลายนาทีกว่าเมวินจะยอมปล่อยให้เธอได้หายใจหายคอเอง

“ชื่นใจพี่...”

“อะไรค่ะ มาถึงก็จูบเอาๆ” เธอตัดพ้อเสียงพร่า

“ก็เมื่อเช้าไม่ได้ชื่นใจเพราะยัยหนูอยู่ด้วย พี่เลยยกยอดมาตอนเย็น”

เพียงรักษ์อมยิ้มให้คุณพ่อลูกสาม ปกติเช้าค่ำเธอกับเขาจะหวานกันด้วยจูบหรือหอมทันทีที่เห็นหน้า แต่พอมีเด็กๆ เพิ่มขึ้นมาเป็นสมาชิกของครอบครัว ความหวานจึงต้องระมัดระวังขึ้น ยิ่งเจ้าคนโตกำลังช่างซัก เจ้าแฝดน้อยกำลังช่างถามแบบนี้ ยิ่งต้องระวัง

“แล้วนี้ไปไหนหมดแล้วคะ อย่าบอกนะ ว่าพี่วินปล่อยให้ทานของว่างกันอยู่ข้างล่าง”

สามีถึงกับเม้มปากเมื่อได้เจอภาพโหดเสียงเขียวของคุณแม่

“พี่วินนี่จริงๆ เลย ให้ลูกทานกันเองได้ยังไง หนูอุตส่าห์บอกให้ เพราะอยากให้พี่วินแบ่งลูกทาน แบบนี้คงทานข้าวเย็นกันไม่ได้แล้ว”

“มันก็ข้าวเหมือนกันละน่า” เขาเถียงไปเนียนๆ

“งั้นหนูจะให้แม่บ้านมูลข้าวให้พี่วินแทน...อื้อ”

เสียงหวานเข้มหายไปเมื่อถูกสามีจูบปิดปากเอาไว้เสีย เมวินไม่อยากพูดวนในอ่างเหมือนทุกครั้งที่เขาปล่อยให้ลูกทานขนมหวานก่อนข้าว ที่สำคัญเขาเองก็อยากทานของหวานก่อนมื้อเย็นเหมือนกัน!

ในขณะที่จูบสยบคำพูดเมียรัก มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ทึ้งเสื้อคลุมอาบน้ำของเธอออกจนหลุดลงไปกองกับพื้น เผยร่างเล็กขาวหมดจดให้เขาได้ชื่นชมเต็มที่ ชายหนุ่มดันร่างเล็กของเธอแนบติดผนังห้องน้ำด้านใน แล้วใช้เท้าดันประตูห้องน้ำปิดลงล็อคกันไว้เผื่อลูกๆ วิ่งขึ้นมา

“พี่...อื้อ...พอ....ค่ะ”

เมวินไม่สนใจแรงดิ้นเท่ามดตะนอยและเสียงห้ามปรามสั่นๆ ลดตัวลงซุกหน้ากับอกขาวนุ่มเนียน สูดกลิ่นกายนางเข้าไปเต็มปอดแล้วแนบมือนวดเฟ้นมันเบาๆ บัวงามเด้งรับสมผัสของเขาทันทีพร้อมอาการตัวสั่นถดหนีของภรรยา

“อย่าถอยสิคะ พี่ขอทานของหวานก่อนมื้อเย็นบ้างนะ”

“อ่าส์...”

เพียงรักษ์ได้แต่เงยหน้าขึ้นครางเสียงอ่อน เมื่อเมวินไม่บอกเปล่า แต่อ้าปากงับของหวานชิ้นแรกที่เขาชอบหนักหนาเข้าปาก

“อืม...หวานนุ่มเหมือนเดิม...”

ดวงตากลมโตหลับพริ้มลงกับเสียงพึมพัมของสามี ปล่อยให้เขาลูบไล้ดูดกลืนตามใจ หากเธอเป็นของหวานที่เขาต้องการ เธอก็พร้อมเสิร์ฟมันอย่างไม่เกี่ยงงอน

เขามีความสุข เธอก็มีความสุข

แต่เมวินไม่คิดจะลูบไล้นานขนาดนั้น เขาต้องทำเวลา ชายหนุ่มเลื่อนขึ้นมาจูบปากเธอแรงๆ พลางกระซิบบอกเสียงกระเส่า ขณะจัดการลอกคราบตัวเองออกจนหมด

“ทูนหัวพี่ขอไปไวนะคะ...เดี๋ยวลูกขึ้นมาตาม...”

กว่าเพียงรักษ์จะดึงสติจากจูบหวามไหวมารับสารเข้าสมอง ร่างเล็กของเธอก็ถูกเมวินดันเข้าหาตัวเองพร้อมกับเรียวขาข้างหนึ่งถูกยกขึ้นเปิดทางให้ความร้อนรุ่มของเขาแทรกเข้ามาในความอุ่นนุ่มของเธอได้รัดรึงแนบเสน่หา หญิงสาวถึงกับร้องครางระบายความรู้สึกที่กำลังรับมาจากเขา สองมือยกขึ้นยืดแขนใหญ่ไว้เป็นหลักรับแรงกดกระแทกเนิบช้า

“แน่นจังทูนหัว”

“ดี...มั้ย...อ่าส์...”

“ดีค่ะ ดีจนพี่อยากหยุดเวลาเอาไว้อย่างนี้ ให้พี่ได้อยู่ในตัวหนูแบบนี้นานๆ ครางออกมาสิที่รัก พี่อยากได้ยิน” คนทำเวลากระซิบบอกข้างขมับเล็กบาง

“หนู...อืม...“อื้อ!!

คนตั้งใจจะไม่ร้องให้สามีได้ใจมากไปกว่านี้ครางออกมาเสียงดัง เมื่อเขารุกคืบเข้าหาแบบหนักหน่วง

“ดีมั้ยจ๊ะ ท่านี้เลยนะ ที่ได้เจ้าวีมา อ่าส์...แน๊นแน่นทูนหัวของพี่”

“พี่วินบ้า!

“เอาแบบเจ้าวีอีกสักคนมั้ย พี่จะได้อัดแรงๆ ไปเลยทูนหัว”

เพียงรักษ์ซบหน้าลงกับคอหนาด้วยความรู้สึกแน่น...จนพูดไม่ออก ไอ้คำว่า อัดแรงๆน่ะ พี่ไม่จำเป็นต้องทำให้ดูติดๆ กันก็ได้เถอะ

เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ!

 

ใบหน้าเล็กเอียงคอมองบันไดรอเวลาให้พ่อกับแม่ปรากฏกายลงมา แต่รอแล้วรอเล่า จนใกล้เวลาทานข้าวเย็นกันแล้ว ก็ยังไม่มีใครลงมา

มนัสวินคิดในใจว่าพ่อต้องใช้วิชาบางอย่างรั้งให้แม่อยู่ข้างบน เพื่อให้พวกเขาพี่น้องได้กินข้าวเหนียวมะม่วงกันให้เต็มที่ ไม่อย่างนั้นแม่คงลงมาตั้งแต่พ่อขึ้นไปแล้ว แค่อาบน้ำป๋อมแป๋ม มันจะนานอะไรนักหนา แม่ไม่ปล่อยให้พวกเขาสามพี่น้องกินของหวานสบายใจเฉิบแบบนี้หรอก ต้องเป็นเพราะพ่อรั้งเอาไว้แน่ๆ

“หนูนี หนูดี คืนนี้ก่อนนอนเราต้องเข้าไปจุ๊บขอบคุณคุณพ่อนะ”

สองแฝดละสายตาจากหนังสือระบายสีของตน พวกแกมองพี่ชายแล้วพร้อมกัน

“แค่จุ๊บฝันดีไม่ได้เหยอ”

“ไม่ได้ ต้องจุ๊บขอบคุณที่คุณพ่อยอมสละข้าวเหนียมมะม่วง ด้วยการรั้งคุณแม่ไว้ข้างบนจนถึงตอนนี้ แล้วพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นแต่เช้ามาจุ๊บส่งคุณพ่อไปทำงานด้วยนะ”

“ค่า”

สองแฝดร้องบอกพร้อมพยักหน้าหงึกหงักให้พี่ชาย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาระบายสีในสมุดภาพต่อ 

เห็นน้องๆ ว่าง่ายถูกใจ มนัสวินก็พยักหน้าพอใจกับตัวเอง แต่ก็อดหันไปมองแถวบันไดอีกแว็บไม่ได้ ทำไมหนนี้พ่อถึงถ่วงเวลาแม่ให้พวกเขานานนักนะ

เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วโมง มันก็จะครบสองชั่วโมงแล้วนะพ่อ...






จบตอนพิเศษจ้าาาาา

มาพอให้หายคิดถึงครอบครัวน่ารักๆ ของพี่วินเนาะ

ขอบคุณที่ติดตามกันน๊า 

- มัญนิตา -




T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #55 paolavy (@paolavy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:21
    โอ้ย. อิหนู พ่อไม่ลงมาหรอกฮ่าาาาา
    #55
    0
  2. #54 kung2914 (@kung2914) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 15:45
    น่ารักจัง
    #54
    0