oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 9 : [Chapter 6](Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ต.ค. 52

Chapter 6

ในคอนเนอร์ ทุกคนได้รับรู้ถึงเรื่องที่องค์ชายกิลเลียมหายไป คำทำนายในอดีตกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ว่าบ้านไหนก็พากันพูดถึงเรื่องขององค์ชายกิลเลียมทั้งนั้น ส่วนทางผู้เฒ่าผู้แก่ต่างเข้าใจในเรื่องการหายตัวไปของกิลเลียมเป็นอย่างดี

ฝ่ายทางวังเมื่อยามรับรู้ ก็มีคนถึงสองคนที่ซึมลงไป นั่นคือแพมมลา และพาทริชชา ออฟ คอนเนอร์ น้องสาวฝาแฝดของกิลเลียม พวกเธออาการหนักถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับไป 2 วันเชียว เล่นเอาวังวุ่นวายไปตามๆกัน

เมื่อไหร่ท่านพี่จะกลับมาซักที พิงค์คิดถึงท่านพี่เด็กน้อยฝาแฝดทั้งสองนั่งเหมอลอยกัน อยู่ริมหน้าต่าง พวกเธอดูเหมือนกันมากไม่ว่าจะเป็นเรือนผมสีน้ำเงิน หรือตาสีแดงทัมทิม จนแทบแยกไม่ออกว่า ใครเป็นใคร

ฟิวส์ก็ด้วย ตอนนี้ความหวังสูงสุดของเธอคือ ให้กิลเลียมกลับมาให้เร็วที่สุด

 

            กรี๊ดดดดดดดดดดดด ดูโน่นสิตัวเอง ท่านกิลเลียมกับท่านนลินเดินมาทางนี้ด้วยล่ะ

            กรี๊ดดดดดดดดดด ท่านกิลเลียมหล่อจัง

            ช่าย ท่านนลินก็สวย กรี๊ดดดดดดดดดเสียงของบรรดาเด็กผู้หญิง พวกเธอมักจะพร่ำเพ้อทุกครั้งที่นลินหรือกิลเลียมเดินผ่าน

            เวลาได้ผ่านมาสี่เดือน กิลเลียมและนลินได้กลายเป็นป็อบปูล่าประจำโรงเรียนไปเสียแล้ว ไม่ว่าพวกเขาเดินไปทางไหน ต้องมีแต่เสียงกริ๊ดของเด็กสาวและสายตาของเด็กหนุ่มที่จ้องจีบนลิน ไม่ใช่แค่นั้นล็อกเกอร์ประจำตัวพวกเขา ยังเต็มไปด้วยจดหมายกับของขวัญทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ

            กิล ฉันเริ่มปวดหัวขึ้นมาตะหงิดๆแล้วเนี่ยนลินยกมือกุมศรีษะ บัดนี้เธอและกิลเลียมกลับมาอยู่กันที่ห้องในคอนโด

            ทำไมหรอกิลเลียมทำหน้าตาสงสัย

            ก็ตอนนี้เราเป็นที่จำตาไปทั่วโรงเรียน และไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็จะมีแต่เสียงกรี๊ดอันแสบหู บวกกับสายตาอันน่าสยดสยองของพวกผู้ชาย มันน่ารำคาญจะตายเธอรู้สึกหัวเสียกับการที่เธอต้องเป็นป็อบปูล่า

            เอาอย่างนี้ไหมล่ะ เราก็เดินแยกกัน

            ไม่มีทาง ถ้าเราเดินแยกกันคงแย่กว่านี้นลินคิดแล้วรู้สึกสยดสยองกับผลที่ตามมา

            ริน วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว

            13 กุมภาพันธ์ พ.ศ.XXXX” นลินหันไปมองปฏิทินก่อนเอ่ยตอบ

            อืม นี่ฉันอยากรู้วันเกิดของรินจัง บอกหน่อยจิว่ารินเกิดวันไหนเมื่อกิลเลียมสนิทกับ     ใครมากๆสรรพนามแทนตัวเองของเขาก็จะเปลี่ยนไปเป็น ฉัน

            29 พฤษภาคม

            สุดยอด เกิดหลังฉันแค่ 2 วันเอง

            นายเกิดวันที่ 27 พฤษภาคมหรอ

            ช่าย

            เอาอย่างนี้ไหม พอวันที่ 28 พฤษภาคมเรามาฉลองวันเกิดกัน

            ดีๆ

           

            เอาล่ะค่ะ นักเรียนทุกคนวันนี้เป็นเทศการวันวาเลนไทน์ ครูจะให้นักเรียนทำอะไรก็ได้ เพราะครูถือว่า วันนี้เป็นวันหยุดของโรงเรียนเชิญสนุกให้เต็มที่ก็แล้วกันนะคะเสียงประกาศออกจากลำโพงตอนเช้าของวัน นักเรียนแต่ละต่างยิ้ม หัวเราะด้วยความดีใจ

            ขออภัยนะคะที่ต้องรบกวนเวลา ฉันนลิน เกเบรียล ขอประกาศว่าให้นักเรียนห้อง ม.3/3 กลับไปยังห้องก่อนนะคะ ย้ำ นักเรียนห้อง ม.3/3 กลับไปห้องก่อน ขอบคุณคะเธอประกาศเสร็จ ก็วิ่งกลับห้องเรียนทันที

 

            มีอะไรหรอจ๊ะริน ทำไมต้องเรียกพวกเรากลับห้องมาด้วยล่ะน้ำถาม ตอนนี้เพื่อนๆมารวมตัวกันที่ห้องแล้ว

            คือไม่มีอะไรมากหรอ กิล มานี้ดินลินเรียกกิลเลียมให้มาหาเธอ

            นายเป็นคนประกาศเธอกระซิบข้างหูเขา

            ต้องขอโทษที่รบกวนเวลา จริงๆก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ผมกับนลินจะบอกว่าวันที่ 28 พฤษภาคม เราจะจัดงานวันเกิดของผมและนลินควบกัน ก็เลยอยากจะเชิญเพื่อนไปร่วมงานวันเกิด

            ริน เธอเกิดวันที่ 29 พฤษภาคม ไม่ใช่หรอเอริคถาม

            ใช่ ฉันเกิดวันที่ 29 แต่พอฉันรู้ว่ากิลเลียมเกิดวันที่ 27 เลยจะจัดงานวันเกิดวันเดียวกัน จะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย เอริคว่าไม่ดีหรอนลินเอียงคอเล็กน้อย

            ดี

            มีใครมั้ยไม่ไป ช่วยยกมือให้ดูหน่อยกิลเลียมตะโกนถาม ไม่มีใครเลยยกมือ

            สรุปคือไปทุกคนนลินถามอีกครั้งเพื่อความแน่ ในห้องเพื่อนต่างพากันพยักหน้า

            ฉันไม่รบกวนเวลาพวกเธอแล้ว วันนี้ใครอยากจะทำอะไรก็เชิญเลยทุกคนในห้องต่างพากันแยกย้ายออกไป

 

            ท่านกิลเลียมค่ะ โปรดรับช็อกโกแลตจากหนูด้วยคะ

            จากหนูด้วย

            ของฉันด้วยนะคะ

            กรี๊ดดดดดดดดด รับของหนูด้วยนะ

            สุดหล่อ อย่าลืมรับของเดี้ยด้วยนะฮะ

            ฯลฯ

            เด็กผู้หญิงหลายคนต่างพากันมามุงรอบตัวกิลเลียม เพื่อให้ช็อกโกแลตที่ตนทำกับกิลเลียม วงของเด็กสาวกว้างขึ้นเรื่อยๆ

            เข้าแถวสิครับ ยื่นมาอย่างนี้ผมไม่มีทางรับหมดหรอกครับเด็กสาวทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นประเภทไหน เมื่อได้ยินที่กิลเลียมพูด ต่างพากันเข้าแถวเป็นระเบียบ กิลเลียมพยายามรับช็อกโกแลตจากเด็กสาวทุกคน

 

            อีกด้านหนึ่ง

            คุณนลินครับ โปรดรับดอกกุหลาบจากผมด้วยครับเด็กหนุ่มคนแรกยื่นดอกไม้มาให้นลิน ปัจจุบันเธอนั่งอยู่บนม้าหินข้างโรงเรียน

            ขอบคุณคะนลินรับมา

            นี่ครับ ของขวัญจากใจผม

            ช่อดอกไม้นี้ของผม ขอมอบให้กับคุณครับ

            ฯลฯ

            เด็กผู้ชายหลายคนต่างพากันเข้ามามอบดอกกุหลาบและของขวัญให้กับนลิน ตามเด็กหนุ่มคนแรก ซึ่งนลินก็รับมาแต่โดยดี และเอ่ยขอบคุณทุกคนที่เอาของมาให้ตน

 

            ตอนเย็น

            ริน เธอได้ของมาเยอะเหมือนกันนี้กิลเลียมกำลังแบกกล่องช็อกโกแลตกลับบ้านกับนลิน

            นายก็ใช่ย่อยเหมือนกันในอ้อมแขนของนลินเต็มไปด้วยดอกไม้ และของขวัญมากมายหลากหลายชนิด

            ฉันคิดอะไรดีออกแล้วล่ะ เรามานับจำนวนของแข่งกันว่าใครได้มากกว่ากันเอาไหมกิลเลียมเสนอความคิดแปลกๆออกมาอีกแล้ว

            แล้วชนะได้อะไรล่ะคราวนี้นลินก็เล่นกับเขาด้วย

            ใครแพ้ต้องเป็นคนจ่ายและจัดการเรื่องการจัดงานวันเกิดทั้งหมด

            น่าสน ว่าแต่นายมีเงินหรอ

            ไม่มี แต่เอาอย่างนี้ถ้าฉันแพ้เธอก็ออกเงินไปก่อนเดี๋ยวฉันจะคืนให้ ถ้าฉันได้กลับบ้าน

            เอาอย่างนั้นก็ได้

 

            กว่าทั้งสองได้วางของขวัญลง ก็พากันปวดเมื่อยแขนไปตามกัน

            เริ่มนับกันเถอะนลินชวน

            หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

            ของฉันได้ 55 อย่าง แล้วนายละ กิลเด็กสาวเอ่ยขึ้น หลังจากนับของขวัญทั้งหมดซ้ำหลายรอบ

            ได้แค่ 53 กล่องเองโธ่ แพ้ไปแค่สองอันเอง กิลเลียมคิด

นายแพ้ อย่าลืมที่สัญญาแล้วกันนลินว่า

 จะพยายาม

Chapter 6
ปิดเทอม
กิล ฉันจะออกไปข้างนอกนะนลินพูดขึ้น สีหน้าของเธอดูจริงจังมากกว่าปกติ วันนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีชมพู กางเกงสีดำขายาว และสะพายเป้สีดำ
จะแต่งตัวสวยไปไหนหรอ รินกิลเลียมถาม เขาอยู่ในชุดไปรเวทโทนขาวดำ
ไปบ้านเก่า
ในใจของกิลเลียมประมวลผลได้ว่า ท่าทางต้องมีเรื่องแน่ๆเลย เท่าที่จำเรื่องที่อาจารย์วิหคเล่าให้ฟัง อย่างนี้ต้องตาม
ไปด้วยนะ
แล้วแต่
อืม
ไม่นานพวกเขาก็พากันออกจากคอนโดไป
 
คฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าของพวกเขา คฤหาสน์หลังนี้มีพื้นที่ใช่ส่อยเกือบๆ 20 ไร่ มันถูกออกแบบด้วยนักออกแบบชาวอังกฤษชื่อดัง จึงไม่แปลกเลยที่รูปแบบของมันจะเป็นสไตล์ยุโรป
กิลเลียมเกือบจะอ้างปากค้างเมื่อเห็นคฤหาสน์หลังนี้ เขารู้สึกมันสวยกว่าบ้านเขาเสียอีก ผิดกับนลิน เธอเดินเข้าไปกดกริ่งหน้าคฤหาสน์ ด้วยสีหน้าของเธอเรียบเฉยราวกับพึ่งเปลี่ยนเป็นคนเย็นชา
มีอะไร...คุณหนู เชิญเข้ามาเลยคะหญิงสาววัยกลางคนรีบร้อนเปิดประตูให้นลินและกิลเลียม ในทีแรกเธอนึกว่าคนมาติดต่อธุระ หากแต่ไม่ใช่คนที่มานี้กลับเป็นนลิน คุณหนูของเธอที่ทุกคนคิดว่า หนีออกจากบ้านเมื่อ 7 ปีก่อน
ขอบคุณคะ ป้าน้อยนลินเชิดหน้าเข้าไปในบ้าน กิลเลียมมองนลินอย่างงงๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร
คุณหนูกับเพื่อนของคุณหนู เชิญนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวน้อยจะไปเอาน้ำมาเสริฟให้ป้าน้อยเตรียมจะไปเอามาน้ำมาให้พวกเธอ ถ้านลินไม่เรียกไว้เสียก่อน
ไม่ต้องค่ะ ป้าน้อย ฉันต้องการพบคุณจินาพรเดี๋ยวนี้ ป้าน้อยช่วยไปเรียกให้หน่อยนะคะเธอเน้นเจตนารมณ์อย่างชัดเจน และนั่งลงบนโซฟาข้างๆกิลเลียม
ไม่ต้อง น้อย ฉันมาแล้วหญิงสาววัยกลางคนก้าวเดินลงมาจากบันได เสียงพูดของเธอเรียกให้นลินกับกิลเลียมหันไปดู เธอผู้นั้นมีเรือนผมสีดำสั้นประบ่า ดวงตาสีเดียวกับผมของเธอจ้องมองมาที่นลิน
มีอะไรหรอคะ คุณหนูหมดตัวจินาพรเยาะเย้ย ก่อนเดินมานั่งโซฟาอีกตัวหนึ่ง นลินไม่แสดงท่าทีใดๆออกมา ผิดกับกิลเลียม เขารู้สึกอยากจะกระทืบคนตรงหน้านี้
แค่จะมาเชิญ คุณ... ว้าย ขอโทษที ฉันพูดผิดไม่หน่อย ฉันต้องพูดว่า ฉันจะมาไล่คุณออกจากบ้านหลังนี้ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองหน้าของจินาพรอย่างเอาเรื่อง
ฉันไม่ไปตาสีนิลอีกคู่ก็จ้องกับมาอย่างไม่ยอมแพ้ ชายคนเดียวในที่นั้นคิดว่า ถ้าเขาไปอยู่ตรงกลางระหว่างสายตาทั้งคู่ เขาคงไม่เหลือแน่ๆ
ฉันมีทางเลือกเธอสองทาง ทางแรก ออกจากบ้านนี้ดีๆ ฉันจะให้เงินเธอไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ หนึ่งล้านบาท ทางที่สอง ดันทุรังอยู่ต่อไป ฉันจะไม่ทำอะไรเธอมากหรอกนะ แค่ไล่แบบที่คนอื่นๆ เขาไล่หมาจรจัดเด็กสาวพูดด้วยสายตาราบเรียบ หากแต่เด็ดขาด
แกไม่มีสิทธิไล่ฉันหญิงวัยกลางคนลุกขึ้นตะหวาด หน้าแดงขึ้นด้วยความโกรธจัด
หึหึ กล้าลองหรือเปล่าละคะนลินหัวเราะอย่างชั่วร้าย ทำเอาคนที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับผงะไปในทันที
เอา...คำพูดของจินาพรถูกขัดขึ้น ด้วยเสียงกดกริ๊งหน้าบ้าน
นลินยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
ขอโทษครับ คุณนลิน ผมมาช้าไปหน่อยชายวัยกลางคนวิ่งเข้ามาในคฤหาสน์ ผมของเขาบัดนี้กลายเป็นสีขาวหมดแล้ว ทำให้ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าแต่เดิมเขามีผมสีอะไร แต่มันบ่งบอกได้ถึงว่าชายคนนี้มีประสบการณ์ต่างๆมากมาย ดวงตาสีครามสบเข้ากับดวงตาสีดำของหญิงวัยไล่เลี่ยกัน เล่นเอาหญิงคนนั้นตกใจแทบนั่งไม่อยู่กับทีเลย
คุณทนาย คมขำคะ เชิญนั่งก่อนสิคะทนายนั่งลงตามที่นลินเชิญ
ว่าไงล่ะคะ คราวนี้จะเลือกทางไหนคะ
ฉะ ฉัน ละ เลือกทางแรก
ดีมากคะ ฉันจะให้เวลาคุณ 1 วันในการย้ายออกไป ถ้าพรุ่งนี้ 10 โมงเช้าฉันยังเห็นอยู่ที่นี้อีก คุณต้องออกไป โดยไม่ได้เงินไปสักแดงเดียว
เชอะ ฉันแอบไปขโมยเอาก็ได้
และอย่าคิดจะนำเงินออกจากตู้เซฟล่ะ เพราะมีหวังคุณจะไม่มีแขน เมื่อก้าวออกจากคฤหาสน์หลังนี้ หึหึนลินหัวเราะในลำคอ หากแต่ฟังแล้วจะรู้สึกถึงรังสีความชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากเสียงหัวเราะ จินาพรหน้าซีดไม่กล้าคิดทำอะไรอีก
จินาพร คุณไปได้แล้วนลินสั่ง จินาพรเดินจากไป อย่างไม่มีทางเลือก
อ้ากกกกกก วันนี้นลินน่ากลัวโคตรเลย อ้ากกกกกกกกก
คุณอานะคะ วันนี้ต้องขอขอบคุณคุณอามากนะคะ ที่อุส่ารีบบินมาจากฝรั่งเศส และมาช่วยหนูได้ทันเวลาพอดี
ไม่เป็นอะไรหรอก ริน คนกันเองทนายยื่นมือมาลูบหัวนลิน
ว่าแต่คุณอามีที่พักหรือยังคะ ถ้ายังพักที่นี้ก่อนก็ได้นะค่ะ เดี๋ยวหนูจะให้ป้าน้อยจัดห้องไว้ให้
ก็ได้ครับ ว่าแต่คนข้างหนูนี้ใครหรือครับทนายถาม
นั่งอยู่ตั้งนานพึ่งรู้สึกหรือไง ตาแก่
เขาชื่อกิลเลียม ออฟ คอนเนอร์คะ เป็นคนที่หนูช่วยเอาไว้ทันทีที่เด็กสาวผู้จบ ทนายถึงกับชงักไปเลย
ดูเมื่อว่าเขาต้องรู้เรื่องบางอย่างของเรา กิลเลียมสังเกตถึงความผิดปกติของทนาย
คุณอาคะ นลินเรียก ทนายหลุดออกจากพะวง
ครับ นลินจ้องมองคุณอาของเธอ ท่าทางเขาแปลกยังไงก็ไม่รู้สิ
คุณอาเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ
ไม่มีอะไรหรอครับ ริน ยินดีที่ได้รู้จักนะ กิล ผมชื่อทนาย คมขำเป็นเพื่อนของแม่นลินและเป็นทนายประจำตระกูลนื้ ทนายยื่นมือมาจับมือของกิลเลียม
เช่นกันครับ คุณทนาย
เรียกว่าคุณอาเหมือนกัน รินก็ได้ครับทนายยิ้ม
ครับ คุณอา กิลเลียมยิ้มตอบ
นลินมองสองคนสลับกันอย่างประหลาดใจ ดูเมื่อทั้งสองจะมีอะไรบ้างอย่างปิดฉันอาไว้ แต่ชั่งมันเถอะสักวันฉันจะต้องรู้ให้ได้
คุณอาคะ นี้ก็เที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรกินกันไหมคะ
ไม่ดีกว่าครับ อาพึ่งกินในเครื่องบินมายังอิ่มๆอยู่เลยทนายลูบท้องเบาๆ
ไม่เป็นไรคะ หนูขอตัวดีกว่าจะได้จัดเตรียมจะย้ายเข้ามาอยู่นลินลุกขึ้น ส่งผลให้กิลเลียมต้องลุกขึ้นตาม
ครับ เจอกันพรุ่งนี้นะ รินทนายโบกมือลา
สวัสดีคะ/ครับ นลินกับกิลเลียมยกมือไหว้ ก่อนลาจากไป
เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นเจ้าชายของคอนเนอร์ไม่ใช่หรอ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี้กับนลิน ทำไม ทำไม ในหัวของทนายเต็มไปด้วยความสงสัยในตัวของกิลเลียม
 
วันรุ่งขึ้น
กิลเลียมกับนลินพากันขนของเข้าคฤหาสน์ และพวกเขาให้คนอื่นๆเช่าคอนโด ส่วนจินาพรออกจากคฤหาสน์ไปแต่โดยดี พร้อมกับเงินหนึ่งล้าน ที่นลินให้ไปเป็นทุนเริ่มต้นชีวิตใหม่
คุณอาคะ นลินนั่งลงข้างทนาย
ครับ รินทนายวางหนังสือพิมพ์ลง หันมองนลินที่บัดนี้มานั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกับตน และเผยยิ้มให้กับนลิน ด้วยความเอ็นดู
คุณอาจะอยู่ที่นี้ถึงวันไหนคะ
อืม อายังไม่แน่ใจเลย แต่รู้สึกว่าทั้งเดือนนี้ก็ไม่มีงานอะไรนะ เขาครุ่นคิดเรื่องงานว่า มีนัดที่ไหนอีกหรือเปล่า
เอาอย่างนี้สิค่ะ คุณอาก็อยู่ถึงวันที่ 28 เพื่อฉลองงานวันเกิดของหนูกับกิลก่อน นลินทำตาลุกวาว
ก็ได้จ๊ะ ทนายยิ้มให้
เย้ คุณอาน่ารักที่สุดเลยนลินกอดเอวทนาย อย่างออดอ้อน
 
เดี๋ยวสิครับ เจ้าชายเด็กหนุ่มสะดุดกึกอยู่กับที่ หันดวงตาสีแดงเข้มมองหน้าทนายประจำตระกูลเกเบรียล
คุณเป็นใครกันแน่
จะคุยกันตรงนี้คงไม่เหมาะหรอกครับ มาคุยกันที่ห้องของผมดีกว่าชายวัยกลางคนผายมือเชิญเด็กชายไปที่ห้องของตน เด็กหนุ่มก็ตอบรับอย่างไม่มีทางเลือก เพราะความอยากรู้ของเขามีมากมาย จนตัวเขาเองยังคิดว่า ถ้าไม่รู้ภายในวันนี้ เขาต้องบ้าตายแน่ๆ
เจ้าเป็นใครกันแน่ กิลเลียมแทบจะตะโกนถามออกมา เมื่อเข้ามาภายในห้องแล้ว
จุ๊ๆ เบาๆหน่อยก็ได้นะครับ องค์ชายแห่งคอนเนอร์ เดี๋ยวรินก็ได้ยินหรอกครับ เจ้าชาย ทนายเอานิ้ววางที่ปากของกิลเลียม อย่างกวนประสาท
หากแต่กิลเลียมปัดมือของเขาออกไป ข้าถามอะไรเจ้ามีหน้าที่ต้องตอบเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนข้า
โธ่ๆ เจ้าชาย ใจเย็นสิครับ ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งในคอนเนอร์ ที่บังเอิญรู้จักพ่อของนลินก็เท่านั้นเองครับ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา
เจ้าเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจ สายตาที่เจ้ามองข้าแสดงถึงความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างชัดเจน เพราะฉะนั้นข้าว่าเจ้าคงไม่ใช่คนธรรมดาหรอก กิลเลียมสังเกตท่าทางของทนายทุกระเบียบนิ้ว
ช่างเป็นองค์ชายชั่งมีความปรีชาสามารถ แต่มันยังไม่ถึงเวลาหรอก ที่ท่านจะรู้ว่าผมเป็นใคร จงรู้แค่ว่าในโลกผมคือทนาย คมขำ ทนายประจำตระกูลเกเบรียลก็พอ ไม่ต้องห่วงเมื่อถึงเวลาผมจะบอกทุกอย่างให้ท่านรับรู้อย่างแน่นอน
กิลเลียมเดินออกจากห้องมา คำพูดของทนายทั้งหมดยังคงติดตรึงอยู่ในหัว แม้เขาจะอยากคิดหาคำตอบมากแค่ไหนเขาไม่สามารถทำได้ จนเขาต้องเก็บไว้เป็นสิ่งที่อยากรู้รอหาคำตอบ
---------------------100%-------------------
 

68 ความคิดเห็น

  1. #49 ★DOUBT★ (@doubt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2552 / 18:13
    2 ไร่ ?
    จะบอกว่า 2 ไร่ยัดคฤหาสน์ไม่ลงนะเออ
    2 ไร่ ไม่กว้างมากอ่ะจ่ะ บ้านหลังเดียวกับสวนก็เต็มกลืนแล้ว


    ปอลอ -- ยังอ่านไม่จบเน้อะ - -*
    #49
    0
  2. #48 warlcat (@chalita2538) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2552 / 19:37
    ชอบ นลิน ตอนนี้จัง>w<
    #48
    0
  3. #46 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 16:33

    *0*

    มีคนรู้แล้วววววววว ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #46
    0
  4. #44 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2552 / 21:55

    55555555555555+

    มาอ่านแว้วววววววววววววววววววค่ะ

    บทที่แล้ว นลินเก่งเนอะ 55 ช่อหรือดอกหว่า 555

    อัพๆๆ

    #44
    0
  5. #32 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2552 / 09:54
     50 %

    นลินน่ากลัวอ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #32
    0
  6. #31 need-not-to-know (@praewja) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2552 / 10:02

    อัพๆ

    อยากอ่านต่อออ

    #31
    0
  7. #30 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2552 / 19:02

    25%...


    อัพด่วนนนนนนนนนนนนนนนนน

    #30
    0