oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 8 : [Chapter 5](Rewrite26/06/2558)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 มิ.ย. 58

Chapter 5


เวลาผ่านไปครบหนึ่งสัปดาห์อย่างรวดเร็ว แม้เวลาจะผ่านไปรวดเร็วซักเพียงใด แต่กิลเลียมก็สามารถทำให้งานของนลินน้อยลงได้ จนเหลือแค่งานปกติของตนเองก่อนกำหนดถึงสามวัน

กิลเลียมเริ่มปฏิบัติการแรก ด้วยการใช้เส้นจากผู้อำนวยการ ฝากเข้าทำงานในคณะกรรมการในตำแหน่งเลขานุการของประธานนักเรียนระดับชั้น ม.3 ซึ่งอีกนัยหนึ่งคือผู้ช่วยของนลิน หลังจากนั้นเขาก็เริ่มใช้สิทธิ ไล่พวกที่เอางานมาให้นลินทำ ด้วยวิธีต่างๆ ไม่ว่าจะขู่ แกล้ง ก่อกวน ฯลฯ เท่าที่จะคิดได้ จนงานของนลินลดลงอย่างรวดเร็ว จนเธอเองยังตกใจ (แต่ไม่แสดงออก)

เมื่องานน้อยลงแล้ว นลินกับกิลเลียมกลับคอนโดได้เร็วกว่าแต่ก่อน วันนี้พวกเขาถึงคอนโดในเวลา หกโมงเย็น และถ้าเป็นแต่ก่อน นลินไม่มีทางจะกลับคอนโดเร็วขนาดนี้

ถึงเวลาทวงสัญญาแล้วสินะ นลินคิด เธอไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อน ว่าเขาจะมีความสามารถมากขนาดนี้

ริน ผมขอทวงรางวัลนะนลินพยักหน้าผมขอไม่ยากหรอก ผมแค่ขอให้คุณกลับไปเป็นนลินคนเดิม คนที่ร่าเริง อารมณ์ดี เป็นที่รัก ริน ทำให้ผมได้หรือเปล่า

หลังฟังคำขอของกิลเลียมจบ นลินถึงกับหน้าถอดสีซีดลงเรื่อยๆ ภายในต่อต้านกับสิ่งที่ถูกผนึกมาเป็นเวลานาน ภาพที่ถูกผู้เป้นเพื่อนแม่ทรยศ หักหลัง ว่าร้ายต่างๆนานา พุดขึ้นเป็นฉากๆ

ไม่ ฉันไม่อยากกลับไปเป็นคนอ่อนแออย่างนั้นอีกแล้วเธอตะโกน ยกมือสองข้างกุมศีรษะ พยายามไล่ภาพความทรงจำพวกนั้นออกไป

ทำไมล่ะ ริน นี้เธอคิดว่าเธอคนเดิมที่ร่าเริง อารมณ์ดี เป็นที่รัก เป็นคนอ่อนแองั้นหรอ ถ้ารินคิดอย่างนั้น ถือว่าเธอคิดผิดถนัดเลย ทำไมล่ะริน ทำไมเธอต้องทำให้ตัวเองเปลี่ยนไป เพราะคนๆเดียว คนที่มันเห็นแก่ตัว ทำไมล่ะริน ทำไมเธอถึงไม่คิดถึงจิตใจเพื่อนของเธอบ้างกิลเลียมใช้มือทั้งสองจับไล่ของนลิน พยายามจะจ้องมองตาของเธอ

นลินเมื่อได้ฟังดังนั้น ก็ลดมือลง และคิดได้นึกย้อนถึงภาพความหลัง ระหว่างเธอกับเพื่อนๆ ภาพของวันที่เธอค่อยๆตัดความสัมพันธ์ของพวกเขาทิ้งอย่างช้าๆ เธอรู้สึกว่าการกระทำที่ผ่านมาของเธอชั่งร้ายกาจเกินกว่าใครจะอภัยได้ ยิ่งคิดมากเท่าไหร่น้ำตาของนลินก็ค่อยๆไหลออกมามากขึ้น

กิล ฉันมันร้ายกาจใช่ไหม ฉันมันเห็นแก่ตัวใช่ไหม ฉันมัน...ก่อนที่นลินจะพูดต่อ กิลเลียมก็ยื่นนิ้วชี้มาทาบที่ปากของเธอ เป็นเชิงให้เธอเงียบฟังเขาเสียก่อน

ฟังนะ ริน เธอไม่ได้เป็นคนร้ายกาจหรอก และเธอก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวด้วย ทั้งหมดเธอก็แค่คิดผิด ริน เธออย่าเอาเรื่องนี้มาใส่ใจมากนะ ถ้าเธอจะปรับปรุงตัว ผมเชื่อว่าเพื่อนของเธอ พวกเขาต้องเข้าและให้อภัยเธออย่างแน่นอน”  กิลเลียมดึงตัวนลินเข้ามากอด ลูบหัวปลอบโยน

ริน รู้ไหมเพื่อนๆยังรอคอยการกลับมาของเธอนะ

อืมนลินดันตัวออกมาจากอ้อมกอดของกิลเลียม หน้าจากซีดก็เริ่มแดงระเรื่อ แต่ไม่มีวี่แววของน้ำตาอีกแล้ว

แล้วจะให้ทำยังไงเธอจ้องมองกิลเลียม สีหน้าถูกปรับเปลี่ยนเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ทว่ามันก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาที่ชอบจับผิดคนอื่นของกิลเลียมไปได้ เพียงแต่เขาไม่คิดจะเอ่ยแซวอะไรตามนิสัย ทำตัวดูเหมือนรู้ไม่เห็น หากสังเกตดีๆจะพบว่าแววตาสีแดงเข้มคู่นั้นฉายแววขบขัน

ทำอย่างนี้......

 

เช้าวันต่อมา

กิล นายแน่ใจนะว่า จะไม่ทำผมฉันยุ่งนลินคิดสมเพชตัวเองขึ้นมาตะหงิดๆ ไม่อยากคิดถึงสภาพที่ออกมา หลังจากกิลเลียมทำผมให้เสร็จ

ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำยุ่งแน่ๆ ผมมั่นใจว่าจะออกมาดูดี เพราะผมก็ชอบนั่งเล่นหัวฟิวส์กับพิงค์เป็นประจำอยู่แล้วกิลเลียมมั่นใจในตนเองอย่างสูงว่า ผลที่ออกมาจะดีมากถึงมากที่สุด เนื่องจากน้องสาวฝาแฝดชอบมาหาเขาบ่อยๆ และถ้าบังเอิญว่าเขาว่าง เขามักชอบนั่งเล่นผมน้องทั้งสอง ซึ่งฟิวส์กับพิงค์ก็แย่งกันทำก่อนทุกที เพราะต่างคิดว่าท่านพี่ทำออกมาแล้วสวยที่สุดในคอนเนอร์

นายให้ฉันทำทรงนี้ไปโรงเรียนจริงๆหรอกิลเลียมพยักหน้า มองดูผมของนลินที่เขาจัดการถักเปียสองข้างให้

ฉันจะแกะออกนลินทำท่าจะดึงหนังยางออก แต่กิลเลียมกลับจับเอาไว้เสียก่อน

นี้ ถ้าอยากแกะออกก็ตามใจนะ แต่ถ้าให้ดีต้องอย่าลืมกะเวลาทำใหม่ด้วยนะเขากระซิบข้างหูนลิน

หมายความว่าไงเธอเบิกตากว้าง

ก็ไม่มีอะไรมากหรอก็แค่อีก 10 นาทีจะแปดโมงแล้ว ก็แค่นั้นเองเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ฮะเมื่อเธอได้ยินดังนั้น รีบคว้ากระเป๋าสองใบและลากกิลเลียมวิ่งออกจากห้องไป โดยเลิกสนใจทรงผมของตัวเองในทันที

 

โรงเรียน นาฬิกาอันใหญ่ของโรงเรียนชี้เข็มสั้นที่เลขเจ็ด ส่วนเข็มยาวชี้ที่เลขสิบสอง

กิลเลียมนลินจ้องมองกิลเลียมอย่างกินเลือดกินเนื้อ เขาหลอกให้เธอหลงคิดว่าจะสาย ฝ่ายตัวเองก็ก้าวเดินช้าๆอย่างใจเย็น ไม่รีบร้อนอะไร จนตนต้องคอยลากมา ให้ถึงโรงเรียนภายใน 10 นาที

ช่วยไม่ได้นะ ริน เธออยากเชื่อผมเองนะเขาหยิบกระเป๋าจากข้างตัวนลินขึ้นพาดบ่า ด้วยท่าทีสบายๆ จนน่ากระทืบในสายตาของนลิน

อย่าอยู่เลย กิล ตายซะเถอะนลินเริ่มบ้าเลือดออกตัววิ่งไล่กิลเลียม ด้วยหวังว่า จะได้กระทืบคนสักทีสองที

แต่มีหรือกิลเลียมจะอยู่เฉยๆให้นลินกระทืบเอาง่ายๆ ไม่มีทางซะหรอก เขาวิ่งหนีตั้งแต่ก่อนนลินเริ่มออกตัวเสียอีก

หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้กินเรียบนลินตะโกน สายตากะระยะห่าง ซึ่งประมาณได้ว่าอีกหนึ่งช่วงขา

หยุดก็ไง่สิกิลเลียมตอบกลับ เร่งความเร็วขึ้น ทิ้งระยะห่างให้มากขึ้น

การวิ่งไล่ระหว่างกิลเลียมกับนลิน สร้างความตกใจให้กลับผู้พบเห็น เพราะไม่มีใครเชื่อว่าคนเย็นชาอย่างนลินจะตะโกนและวิ่งไล่คนอื่นได้

เมื่อวิหคมองนลินกับกิลเลียมจากห้องผู้อำนวยการ เธอถึงกับยิ้มให้กับตัวเอง และรู้สึกภาคภูมิใจเลือกคนไม่ผิด เบื้องลึกในจิตใจภาวนาให้เรื่องราวไม่ดำเนินไปตามคำทำนาย

 

พวกเขาวิ่งไล่กันมาจนถึงห้องเรียน

เอริค ช่วยด้วยกิลเลียมวิ่งมาหลบหลังเอริค ทำท่าเหมือนกับกลัวอะไรบางอย่างที่ตนหนีมา

เกิดอะไรขึ้นหรอ กิลกิลเลียมชี้นิ้วให้เอริคมองไปหน้าห้อง

เอริคมองตามนิ้วของกิลเลียม พบนลินหอบแฮกๆ สายตามองข้ามหัวเขาหรืออีกนัยคือจ้องกิลเลียมราวกับอยากจะฆ่าให้ตาย ทำให้เขาพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้

ริน อยากจะฆ่า กิลหรอ ได้ เดี๋ยวฉันช่วยจับเอริคเข้าล็อกแขนของกิลเลียมไขว่หลังไว้ไม่ให้หนีไปไหน ส่วนนลินก็ค่อยๆย่างเท้าเข้าหากิลเลียมช้าๆ ด้วยหน้าตาประดุจฆาตกรโรคจิต

ตายซะเถอะเธอต่อยท้องกิลเลียมไปทีหนึ่ง เล่นเอาเขาแทบทรุด

ปล่อยกิลเถอะ เอริคเอริคปล่อยตัวกิลเลียมลงไปนอนกองกุมท้องตัวเอง กิลเลียมคิดว่า คราวหลังมีเรื่องอะไรกับริน ฉันจะไม่พึ่งเอริคอีก เพราะเอริคเข้าข้างรินไม่ยอมช่วยฉัน

จำไว้วันหลังเล่นอย่างนี้อีก จะโดนหนักกว่านี้นลินก้าวข้ามตัวกิลเลียมไป เพื่อจะคุยกับเอริค

ไง หายบ้าแล้วหรอเอริคยิ้ม

นี่ฉันไม่เคยบ้าย่ะ ที่ผ่านมาก็แค่ประชดตัวเองก็เท่านั้นนลินกอดอก หันข้างให้กับเอริค ทำเหมือนว่ากำลังงอนอยู่

ขอโทษครับ อย่าโกรธนะ ฉันแค่เดาสุ่มมั่วไปเองเอริคทำท่าอ้อนวอน ซึ่งนั้นทำให้ถึงกับกิลเลียมแอบอดคิดไม่ได้ว่า เอริค เหมือนตุ๊ดเลยอ่ะ

ฉันรู้นะว่านายคิดอะไรอยู่เอริคจ้องหน้ากิลเลียม เล่นเอากิลเลียมสะดุ้ง เขาพยุงตัวเองกลับมานั่งที่ หลังจากที่ตัวเองความเจ็บท้องบรรเทาลง

เอริค จริงๆนายก็ไม่ต้องขอโทษฉันก็ได้นะ เพราะฉันไม่ได้โกรธอะไร แถมคนผิดก็ไม่ใช่นายแต่เป็นฉัน ที่หลงผิดมาตลอด 7 ปี ฉะนั้นฉันต้องเป็นฝ่ายขอโทษนายถึงจะถูก ขอโทษนะนลินก้มหน้าลง

ไม่เป็นไรหรอก แต่เธอกลับมาเป็นคนเดิม ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ อย่าคิดมากนะเอริคขยี้หัวนลินเล่น

ไอ้พวกบ้า จะสวีทกันอีกนานไหม มองรอบตัวบ้างสิ เห็นไหมว่าคนอื่นเขามองกันหมดแล้วกิลเลียมตะโกนจากที่นั่งตัวเอง

ฉันไม่ได้สวีท โว้ย ตายไปซะเถอะ กิล หึหึเอริคเปลี่ยนเป้าหมาย ค่อยๆย่างเท้าหากิลเลียมช้าๆ น่าแปลกคราวนี้กิลเลียมไม่ได้เตรียมขยับตัวหนีไปไหน กลับเขายิ้มออกมาหน้าตาเฉยๆ ดูไม่เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้เสียเลย

3...2...1...

ออด ออด

นักเรียนแต่ละคนแยกย้ายกันนั่งที่ แววตาของเขาที่จ้องกิลเลียมอ่านออกได้ว่า ฝากไว้ก่อนเถอะ

เฮ้ย เกือบตาย ดีนะที่ฝีมือการนับถอยหลังของเรายังไม่ตกกิลเลียมรำพึงกับตัวเองเบาๆ โดยไม่ได้สนใจว่า คนนั่งข้างนั้นได้ยินสิ่งที่เขารำพึงหรือไม่

สวัสดีค่ะ นักเรียนโปร่งฟ้ายืนหน้าห้องเรียน

นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ

วันนี้ มีเรื่องอะไรน่าดีใจกันจ๊ะ เห็นมีความสุขกันทุกคนเลยเธอสังเกตหน้าตาของแต่ละคน ดูมีความสุขจนเกินหน้าเกินตา ผิดจากทุกๆวัน เธอคิดว่า เธอต้องตกข่าวหรือพลาดอะไรไปสักอย่างแน่นอน

ไม่อะไรหรอคะ/ครับทุกคนในห้องตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน

แน่นะจ๊ะ

ครับ/คะ

ใครเลขที่หนึ่งลุกขึ้นอยู่ดีๆอาจารย์สาวก็เปลี่ยนประเด็นไปเรียกเลขที่เฉยๆ

ผมครับกิลเลียมลุกขึ้น เพื่อนหันมามองเขา

เอาล่ะ กิลเลียมบอกหน่อยสิจ๊ะตอนเช้าเกิดอะไรขึ้นโปร่งฟ้าแพ่งเล็งกิลเลียม และสะดุ้งตากับนลิน เด็กสาวผู้เย็นชา วันนี้ต้องตาฝาดแน่ๆ เธอเห็นนลินถักเปีย

ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่.....ดวงตาสีม่วงหันไปมองดวงตาสีดำของนลินก่อน และหันต่อไปมองเอริค ในใจคิดแผนร้ายออกมาวันนี้นลินสวีทกับเอริคครับ

ทันทีที่เขาพูดจบ สร้างเสียงหัวเราะของเพื่อนได้ทั้งห้อง ยกเว้นนลินกับเอริคที่แข่งกันหน้าแดง โปร่งฟ้าถึงกับอ้าปากค้างกับข้อมูลที่เธอพึ่งรับรู้ กิลเลียมนั่งลง

ป้าบ

นลินตีหลังกิลเลียมเสียงดัง จนเพื่อนต่างพากันเงียบลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เจ็บนะ ริน ใจร้ายกิลเลียมส่งสายตาหน้าสงสารไปให้กับนลิน แต่หารู้ไม่ว่าสายตาอย่างนั้น ทำให้นลินอยากกระทืบกิลเลียมมากขึ้น

อาจารย์โปร่งฟ้าคะ หนูขออนุญาตไปทำธุระกับกิลเลียม สักครู่นะคะกิลเลียมเบิกตากว้างพยายามส่งสายตาไปอ้อนวอนโปร่งฟ้า อย่าอนุญาตนะครับ ตอนนี้เขาไม่สามารถพูดได้ เนื่องจากว่าถูกนลินกำกับอยู่

แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง อาจารย์สาวอนุญาตนลินอย่างง่ายดายเชิญเลยจ้า

จบกัน เขาไม่รอดแน่ๆ ไม่มีใครคิดจะช่วยเขาเลย ทุกคนใจร้าย กิลเลียมถูกนลินฉุด(กระชากลากถู)ออกจากห้อง

ปึง ปัง โครม โอ๊ย

เสียงดังออกมาจากหน้าห้อง ทำเอาคนในห้องต่างเสียวสันหลังกันไปตามๆกัน ไม่เว้นแม้แต่โปร่งฟ้า

เสร็จแล้วคะ หนูขออนุญาตเข้าห้องนะคะใบหน้าของนลินโผล่มาจากประตู เล่นเอาทุกคนสะดุ้ง โปร่งฟ้ารีบพยักหน้า โดยไม่อยากจะคิดถึงสภาพของกิลเลียม

ผมขอเข้าด้วยครับกิลเลียมโผล่ออกมาอีกคน ทุกคนต่างพากันสำรวจกิลเลียมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

มีอะไรหรอครับเขางงกับท่าทีของแต่ละคน

อ้าว นายไม่ได้โดนหรอ กิลนลินทำหน้าแปลกใจ

ใช่

งั้นใครโดนล่ะนลินและคนอื่นๆรีบออกไปมุงดูกัน

ว้าย มาสต้าหมดกันคาบอาจารย์โปร่งฟ้า ไม่มีใครได้เรียนคาบนี้เลย เพราะมัวแต่ช่วยกันพาเด็กชายผู้โชคร้ายโดนลูกหล เพียงแค่เขาเดินผ่านมาส่งโรงพยาบาล

---------------------100%--------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #45 warlcat (@chalita2538) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 16:42
    จะบอกว่าคำผิดยังเยอะอยู่นะ...

    แล้วก็ถ้ามีการแสดงสีหน้า มันจะสนุกกว่านี้เยอะเลย^ ^

    ปล.กิลแพ้ได้ไง ไม่ยอมม
    #45
    0
  2. #29 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2552 / 17:11

    วันหยุดโรงเรียนคือวันวาเลนไทน์

    ดีแหะ 555

    ชอบคำพูดของนลินที่

    ไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มีเสียงกรี๊ด..(อะไรต่อหว่า) ชอบตรงนี้อะ

    "กับสายตาอันน่าสยองขวัญของผู้ชาย" 555

    ชอบๆๆๆ

    อ่อ อาจจะไม่ได้อ่านนะเจ้าคะ พอดีเปิดเรียนแล้ว อ่านได้เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์TT^TT

    แง้ๆๆ

    #29
    0