oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 7 : [Chapter 4](Rewriteๅ26/06/2558)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 มิ.ย. 58

Chapter 4

ก็อก ก็อก ก็อก
เสียงเคาะประตูหน้าห้องของ ศ.ดร.วิหค แว่นฟ้า (ผู้อำนวยการ)’
ขออนุญาตค่ะผู้อำนวยการนลินพูด
เข้ามาสิ นลินเธอเข้าไปข้างใน โดยไม่ลืมลากกิลเลียมเข้ามาด้วย
นลินพาใครเข้ามาด้วยจ๊ะ หญิงวัยกลางคนที่นั่งเก้าอี้หันมาถาม อย่าสนอกสนใจ
ญาติค่ะหนูจะพาเขามาสมัครเรียนที่นี้ค่ะเธอดึงให้กิลเลียม นั่งลงข้างๆเธอ
เอาสิว่า แต่เธอชื่ออะไรหรือวิหคดึงกระดาษขึ้นมาให้นลินกรอก นลินจึงนั่งกรอก พลางฟังที่วิหคคุยกับกิลเลียม
ผมชื่อกิลเลียม ออฟ คอนเนอร์ครับ
นลินเขาเป็นอะไรกับเธอหรอจ๊ะ”  
เขาเป็นญาติทางพ่อค่ะ เป็นลูกของลุงค่ะ” 
อืม แล้วกิลเลียมอายุเท่าไหร่จ๊ะวิหคหันมองกิลเลียม
“14 ปีครับ
ผู้อำนวยการคะ หนูกรอกใบสมัครให้เสร็จแล้วค่ะ” 
ขอบใจจ๊ะ เท่านี้ก็หมดเรื่องแล้วนะ นลิน ครูขอคุยกับกิลเลียมตามลำพังได้ไหมจ๊ะกิลเลียมปั้นหน้าไม่ถูก ในใจคิดว่า มาวันแรกโดนเรียกเลยหรอ ตายแน่ๆ
ค่ะ หนูขอตัวนะคะนลินขอตัวออกไป ทิ้งกิลเลียมให้อยู่กับผู้อำนวยการตามลำพัง
กิลเลียมรู้ไหมว่า ทำไมครูถึงเรียกเธอไว้ก่อนวิหคจ้องหน้ากิลเลียม
ไม่ทราบครับกิลเลียมปฏิเสธ ผมก็อยากรู้อยู่เหมือนกันว่า ทำไมผู้อำนวยการคนนี้มีอะไรลับลมคมนัยอะไรนักหนา ถึงให้รินฟังด้วยไม่ได้
ครูรู้นะว่า นลินกับเธออยู่บ้านเดียวกันใช่มั้ยจ๊ะวิหคตั้งคำถามอีกครั้ง แถมยิ้มแบบแปลกให้กับกิลเลียมอีก
ครับกิลเลียมตอบ ในใจรู้สึกว่ารอยยิ้มของวิหคดูไม่น่าไม่วางใจ
 “ประเด็นคือ ครูต้องการให้เธอเปลี่ยนนิสัยของนลินให้กลับมาเหมือนเดิมเขาไม่เข้าใจว่า ทำไมเธอต้องให้เขาทำเรื่องเช่นนี้ด้วย ดูเหมือนวิหคจะรู้ข้อคล่องใจของเขา จึงเล่าเรื่องบางอย่างให้ฟัง
ครูจะเล่าประวัติคร่าวๆของนลินให้เธอฟัง เธอจะได้เข้าใจ นลินเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย ถึงแม้จะร่ำรวยแต่เธอก็ไม่เคยมีพ่อ เธออาศัยอยู่กับแม่ตามลำพัง แม่เธอเป็นคนอ่อนโยนน่ารัก เธออยากได้อะไรมักหามาให้ มีอะไรนลินก็จะระบายให้แม่เธอฟัง ซึ่งมันทำให้เธอในตอนนั้นเป็นเด็กร่าเริงเป็นมิตรกับทุกคน แถมซื่อมากอีกต่างหาก
แต่พอเธออายุได้ 7 ขวบ แม่ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอในตอนนั้น ก็ป่วยเป็นโรคมะเร็ง แล้วจากเธอไป ทิ้งมรดกไว้ มูลค่าประมาณ 100 ล้านบาท เธออาศัยอยู่คนเดียวสักพัก เพื่อนบ้านเก่าอ้างสนิทกับแม่เธอก็เข้ามา มีบทบาทในการดูแลเธอจนเธอไว้เนื้อเชื่อใจ หากสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
เธอโดนเพื่อนบ้านคนนั้นขโมยทรัพย์สินไปหลายสิบล้านบาท นั้นเป็นสาเหตุให้เธอฝังใจว่า เราไม่สามารถไว้ใจใครได้นอกจากตัวเอง หลังจากนั้นเธอก็เปลี่ยนเป็นคนละคนคนเย็นชา ไม่เป็นมิตร ชอบอยู่คนเดียว จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธออีกเลยกิลเลียมรับฟังด้วยความสนอกสนใจ จับรายละเอียดไม่พลาดแม้แต่ประโยคเดียว
ผู้อำนวยการครับ ผมจะพยายามให้รินกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้ ผมสัญญาครับกิลเลียมรับปากหนักแน่น
ดีมากงั้นเธอไปได้แล้ว
สวัสดีครับกิลเลียมลุกขึ้นทำความเคารพ
เดี๋ยวก่อนครูลืมบอกไปว่า เธออยู่ห้องเดียวกันกับนลินนะวิหคส่งยิ้มให้
ครับ” เขายิ้มตอบ ก่อนก้าวออกไป
ถึงเวลาแล้วสินะอีกไม่นานแน่ๆ รินจะต้องหายไปตามคำทำนายที่ถูกทำนายไว้ วิหคคิดในใจ ตอนนี้คงเธอเป็นคนในไม่กี่คนสินะที่ได้ยินคำทำนายแรกเกิดของนลิน หน้าที่ของเธอคงใกล้แล้ว ที่เหลือคงได้แต่หวังเท่านั้นให้กิลเลียมเปลี่ยนนิสัยของนลิน กลับมาเป็นเช่นเดิมก่อนจะไม่มีโอกาสพบเจอกันอีก.....
 
เอาล่ะ ทุกคน วันนี้มีนักเรียนใหม่ พึ่งสมัครเข้าโรงเรียน เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา เชิญเข้ามาสิจ๊ะ จะได้แนะนำตัวโปร่งฟ้าอาจารย์สาวสวย ผู้สอนวิชาคณิตศาสตร์เรียกเด็กหนุ่มเข้ามา
ทันทีที่กิลเลียมเดินเข้ามา นักเรียนหญิงต่างก็แสดงอาการดีใจจนออกนอกหน้า ยกเว้นนลิน เธอยังคงรักษาสีหน้าท่าทางได้เป็นอย่างดี
สวัสดีครับ เพื่อนๆ ผมชื่อกิลเลียม ออฟ คอนเนอร์ครับ เป็นญาติห่างๆของรินครับ ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะครับกิลเลียมยิ้มให้กับเพื่อนๆในห้อง
เด็กสาวหลายคนรู้สึกคลั่งไคลในตัวกิลเลียมด้วยหน้าตาอันหล่อเหลาและหุ่นอันงดงามราวกับเทพพระเจ้ากรีก พวกเธอไม่คิดจะสงสัยอะไรในตัวของเขาเลย ผิดกับเด็กหนุ่มในห้อง บางคนก็สงสัยในตัวกิลเลียมเต็มที่  ไม่ว่าจะเรื่องที่เขาเป็นญาติห่างๆของนลิน หรือการที่เขาเข้ามาเข้าเรียนกลางเทอมปลาย บางคนก็อิจฉาในรูปร่างหน้าตาของเขา
ฝากหัวใจด้วยก็ได้คะ ฉันยินดีรับอยู่แล้วคะเด็กผู้หญิงตาสีฟ้าตะโกน เด็กคนนั้นก็คือน้ำ กิลเลียมไม่ได้ว่าอะไร เขาเพียงฉีกยิ้มส่งกลับไปเท่านั้นเอง น้ำยกมือทั้งสองข้างกุมที่หน้าอกข้างขวารู้สึกเหมือนมีลูศรกมเทพมาปักเข้ากลางอกเต็มๆ
ไร้สาระนลินบ่นเบาๆ แต่มันกลับดังพอที่จะได้ยินทั้งห้อง นักเรียนหญิงต่างหันหน้าจ้องหน้านลินอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอ ส่วนนลินนะหรอ ไม่รู้สึกอันใดกับสายตาที่จ้องมา แถมเธอยังฟุบโต๊ะทำท่าจะหลับอีกต่างหาก
เอาละนักเรียน ครูให้กิลเลียมเขานั่งข้างนลินละกันนะจบกันสายตาของนักเรียนหญิงหันกลับมา จ้องอาจารย์สาวเตรียมประท้วง
ไม่มีแต่ค่ะ นักเรียนโปร่งฟ้ากระแทกเสียงทำหน้าโหด ไม่มีนักเรียนคนไหนกล้าประท้วงอีก เพราะต่างรู้ดีว่า อาจารย์โปร่งฟ้าเวลาใจดีจะใจดีมาก และเช่นเดียวกัน เมื่อโหดก็จะโหดมากด้วย
กิลเลียมนั่งลงข้างนลิน นักเรียนสาวคนอื่นๆหันมามอง เขาด้วยความเสียดายปนอิจฉา
ชอบเด่นนลินว่า
ขอโทษนะครับ ริน แต่ว่าตอนผมอยู่ที่คอนเนอร์ มันก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้วสาวๆ รุมล้อมจะให้ทำไงล่ะครับ คนมันเกิดมาหน้าตาดีกิลเลียมชมตัวเองให้นลินฟังเงียบๆ ตอนนี้โปร่งฟ้าเริ่มการสอนคณิตศาสตร์ขึ้นแล้ว
ถลกหนังหน้าออกมาสิเมื่อกิลเลียมฟังจบกลับรู้สึกเหมือนกับมีมีดแหลมๆปักตรงกลางหัวใจและกระชากออกมาอย่างแรง
ใจร้ายที่สุดประโยคนี้เป็นประโยคยุติการพูดคุยของนลินกับกิลเลียมในคาบอาจารย์โปร่งฟ้า
 
ออด ออด
เสียงออดเป็นอันยุติการสอนของโปร่งฟ้า
เอาละนักเรียน วันนี้หมดเวลาแล้ว เจอกันวันพรุ่งนี้คาบแรกนะจ๊ะ เด็กๆอย่าเข้าห้องเรียนสายล่ะโปร่งฟ้าบอกลาเด็กๆ
นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพเสียงหัวหน้าห้องชายตะโกนเป็นสัญญาณกับเพื่อนๆ
สวัสดีค่ะ/ครับโปร่งฟ้าเดินออกจากห้อง
เด็กผู้หญิงต่างแย่งกันรุมล้อมและพูดคุยกับกิลเลียม
กิลเลียม ฉันชื่อน้ำนะ ฝากตัวและหัวใจด้วยนะกิลเลียมยิ้มให้
ครับ
ฉันด้วยเมื่อมีคนหนึ่งคนอื่นต้องตามมา นลินที่นอนหลับอยู่เกิดอาการสติแตก
น่ารำคาญเธอทิ้งท้าย ก่อนคว้ากระเป๋าเดินหนีความวุ่นวาย
ริน ไปไหนอ่ะกิลเลียมตะโกนถาม
ไปหาที่สงบเธอตอบและเดินหายไปทันที
กิลเลียมมีทําทางจะตามนลินไป แต่นักเรียนหญิงคนอื่นๆต่างดึงดัน ให้เขานั่งคุยกับพวกเธอก่อน
คือพวกเราไปหาที่คุยกันที่อื่นกันไม่ดีกว่าหรอ จะได้ไม่รบกวนพวกคนอื่นๆกิลเลียมเสนอ
สาวๆที่เหลือต่างเห็นด้วยอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เนื่องจากไม่ว่ากิลเลียมจะคิดอะไร พวกเธอก็ยินดีสนองตามที่เขาปรารถนา
กิลเลียมและสาวๆอีกสิบกว่าคนยกโขยงกัน ออกไปหาที่คุยกันข้างนอก ทิ้งให้เด็กผู้ชายอีกเก้าคนไว้ในห้อง
ว่ามั้ยเด็กใหม่นี้มันชักยังไงแล้วนะเด็กชายตาสีฟ้ากล่าว
ช่าย ฉันจำได้นะเอริคว่า นลินไม่เคยมีญาตินอกจากแม่ใช่ป่ะ พวกเราเด็กหนุ่มผมแดงหันกลับมองเอริคหรือเด็กผู้ชายตาสีฟ้า ผมสีทองที่มีรูปร่างสูงใหญ่อย่างคนเป็นนักกีฬาบาส
ใช่คนอื่นต่างลงความเห็น ก่อนแยกย้ายกันทำเวร
เอริคหันมองมาตินหรือเด็กหนุ่มผมแดง พวกเขาต่างเคยเป็นเพื่อนสนิทกับนลินเมื่อ 7 ปีก่อนตอนนั้น นลินเป็นคนเปิดเผย พวกเขาค่อนข้างรู้รายละเอียดชีวิตของเธอ ถึงแม้ตอนนี้ นลินจะไม่พูดคุยกันพวกเขาแล้วก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังคงหวังให้นลินกลับมาเป็นเมื่อเดิมแม้มันดูเลือนรางเต็มที
 
นายรู้ไหมว่า รินไปไหนครับ กิลเลียมกลับมาที่ห้อง พบเอริคเลยถามออกไป
ไปห้องคณะกรรมการนักเรียนเอริคตอบได้อย่างมั่นอกมั่นใจ
หรอแล้วมันอยู่ไหนหรือครับ
เดี๋ยวฉันพาไปเอริคเดินมาข้างๆกิลเลียม
ขอบใจ” 
นายชื่ออะไรหรอกิลเลียมยิงคำถามแรกทันทีตั้งแต่เขาก้าวแรก
คาโนะ เอริค หรือเรียกง่ายว่า เอริค
ส่วนผม นายคงรู้ชื่อแล้ว เรียกผมสั้นๆว่ากิลก็ได้
อืม กิลนายรู้จักนลินตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อเช้า
ฮะ แล้วนายไปเป็นญาติกับเธอได้ไงกันเอริคเบิกตาโต เมื่อรู้คำตอบ
ฮั่นแน่หึงนลินหรอกิลเลียมทำหน้าทะเล้นแอบคิดอะไรตลกๆในใจ อีกไม่นานตาเอริคคงถลนแน่ๆ หึหึ
เปล่า แค่ถามในฐานะคนที่เคยสนิทด้วย ถึงแม้เธอจะตีตัวออกห่างไปแล้วก็ตามดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเปลี่ยนมาฉายแววเศร้าๆยามเขานึกถึงเรื่องเก่าๆ
คือท่าน เออ พ่อของผมบอกผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้เท่าไหร่ แต่เมื่อพ่อส่งมานี้ ผมมีหน้าที่ต้องทำตามกิลเลียมตีหน้าเรียบเฉย ทั่งที่พึ่งโกหกคำโตออกมา
เอาละ ถึงแล้วห้องนี้ละ กิลเอริคชี้นิ้วไปที่ห้องประตูเหล็ก
ขอบคุณมากเอริค ผมไปแล้วนะ โชคดีกิลเลียมโบกมือลาเอริค
อืมถ้ากิลเลียมทำให้นลินเป็นหมือนเดิมก็ดีสิ เอริดคิดพลางถอนหายใจกับความคิดของตนเอง
 
รินกิลเลียมครางภาพที่เห็นคือนลินนั่งจมกองเอกสารที่กองซุมหัวเธอ คิดดูนะนลินนั่งอยู่ตรงกลางข้างตัวรายรอบไปด้วยเอกสาร ทั้งบนและข้างโต๊ะกิลเลียมเริ่มอยากช่วยเธอแล้วสิ
รินให้ผมช่วยไหมเขาถามด้วยความหวังดี
ไม่นลินกระชากเสียงตัดเยื่อใย
ริน ผมขอเงินไปซื้อของกินหน่อยสิครับ หิวอะกิลเลียมแบมือขอเงินนลิน เธอควักเงินให้เขาสองร้อยบาท เมื่อกิลเลียมได้เงินเข้าก็วิ่งออกไป ด้วยความดีใจ
นลินนั่งจมกองเอกสารต่อ วันนี้ก็เป็นเฉกเช่นทุกวัน เพียงแต่งานมากกว่า เพราะอีกไม่กี่วันจะมีงานประจำปี ทำให้งานของคณะกรรมการโรงเรียนเยอะขึ้นเป็นเท่าตัว และเมื่อมีงานเยอะขึ้น งานที่ปกติตกเป็นหน้าที่ของเธอก็ต้องเยอะขึ้นตามระเบียบ ท่าทางวันนี้นลินจะกลับบ้านดึกกว่าเดิมเสียอีก
 
นลินครับผมกลับมาแล้วกิลเลียมกลับมาพร้อมกับข้าวสองกล่อง หลังหายไปครึ่งชั่วโมง นลินพยักหน้าทั่งที่ตายังคงอยู่กับเอกสาร
นาฬิกาบอกเวลา 20.00
รินครับ ผมซื้อข้าวกล่องมาฝาก กินกันเถอะ แล้วค่อยทำงานต่อเขาชวนนลิน
อืมนลินพยักหน้ารับแต่โดยดี เดินออกจากกองเอกสาร มานั่งรับประทานอาหารข้างกิลเลียมเงียบๆ
นี่ริน งานพวกนี้เป็นของเธอหมดเลยหรอกิลเลียมถามหลังจากตัวเองกินข้าวเสร็จแล้ว
นลินเพียงส่ายหน้าเบาๆเป็นคำตอบ
ในเมื่อมันไม่ใช่ของเธอแล้วทำไมเธอต้องทำด้วยล่ะ รินเขาจ้องมองเธอ
ไม่อยากมีปัญหาเธอวางช้อนลง และกลับไปทำงานต่อ
รินเอาอย่างนี้ไหมล่ะ ถ้าผมสามารถทำให้เธอมีแค่งานปกติของเธอได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ รินต้องทำตามที่ผมบอกนลินพยักหน้ารับ โดยไม่ใส่ใจอะไรมาก เธอไม่คิดว่ากิลเลียมที่พึ่งเข้าโรงเรียนมาเพียงวันเดียวจะมีอิทธิพลไปต่อกรกับพวกคณะกรรมการโรงเรียนคนอื่นๆได้
ผิดกับกิลเลียม เขามีความมั่นใจว่า เรื่องนี้เขาสามารถทำมันได้สำเร็จ เนื่องจากทุกครั้งที่ผ่านมาเมื่อเขาพยายามทำอะไรให้ถึงที่สุดแล้ว เขามักทำสิ่งนั้นออกมาเสร็จตามใจต้องการครั้งนี้ เขาเลยมีความมั่นใจว่าจะสำเร็จ 99.999999 % (แอบหลงตัวเองนิดๆ)
หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่พูดอะไรกันอีกเลยต่างคนต่างทำในสิ่งที่ตนเองต้องทำ เช่น นลินต้องทำงานส่วนกิลเลียมที่ว่างๆ นั่งคิดแผนการเอาชนะ สิ่งที่เขาท้านลินออกไป
เวลาล่วงเลยถึงตีหนึ่งกว่าทั้งสองจะได้กลับคอนโด ทำให้เมื่อถึงคอนโดแล้ว ต่างคนต่างเข้านอนและไม่พูดถึงเรื่องพนันเมื่อตอนหัวค่ำอีกเลย......
---------------------100%----------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #52 POO! (@jokkerman) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2552 / 09:53
    เราเดาไม่ออกเลยแฮะ
    ชื่อเรื่อง นครปริศนา
    แต่มาอยู่ในประเทศไทย
    แล้วนลินก็เริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว
    คงทำได้แต่อ่านไปเรื่อยๆ
    เพราะเดาเนื้อเรื่องต่อไปไม่ออกเลย
    #52
    0
  2. วันที่ 19 พฤษภาคม 2552 / 16:10
    มาอ่านแล้ว ลินน่ารักดี 

    ปล.อัพนิยายต่อด้วย ไม่มีไรอ่านเน่อ
    #28
    0
  3. #27 ~OหมีขาวO~ (@cakesof) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2552 / 10:21
    หึหึ อัพแว้วหรอเจ้าคะ เย้ๆๆๆๆ^_______________________________^

    หึหึ
    #27
    0