oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 26 : [Chapter 23] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 เม.ย. 53

Chapter 23
ณ เมืองบิวตี้ฟูล
เมืองนี้สินะ รินกับแอลลี่มา แล้วพวกเธอจะพักที่ไหนกันนะกิลเลียมลอบถอนหายใจกับตัวเอง เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเริ่มค้นหานลินกับแอลลิซที่ไหนดี มองไปทางไหนก็มีแต่ที่พักเต็มไปหมดเลย
ไม่เป็นไรค่อยๆตามหาไปเดี๋ยวก็เจอชายหนุ่มปลอบใจตัวเอง ก่อนที่เขาจะค่อยๆเดินไปถามพนักงานตามโรงแรม แม่ค้าพ่อค้าขายพวกของสวยๆงามๆและพวกหญิงสาวที่มีผมสีทอง ผิวขาว หญิงสาวพวกนั้นเป็นอีกประเภทที่เขาถาม เผื่อคนที่เขาถามจะเป็นนลิน
 
ครึ่งวันผ่านไป
กิลเลียมยังไม่ละความพยายาม พยายามถามไปเรื่อยๆ แม้จะได้คำตอบซ้ำว่า เคยเห็นหญิงสาวคนนั้นไม่รู้ว่าเธอพักที่ไหน หรือ เธอไม่ได้พักที่นี้
ดวงอาทิตย์ขึ้นอยู่เหนือหัวของเขา บอกได้ว่าเวลานี้คือเวาลาเที่ยงวันแล้ว ร่างกายเมื่อใช้เดินใช้ถามคนมากว่าครึ่งวันแล้วย่อมต้องหน่อยเป็นธรรมดา ดวงตาสีทับทิมเหลือบเห็นน้ำพุที่อยู่ภายในสวนสาธรณะที่ร่มรื่น จึงเดินเข้าไปนั่งบริเวณนั้น ความกระหายน้ำทำให้เขาต้องหยิบกระติกน้ำขึ้นมาดื่ม แม้แขนขาจะล้าเพียงใด แต่หัวใจยังสั่งให้พยายามต่อไป ดวงตาคู่นั้นมองสังเกตไปรอบๆ
ดวงตาของเขาก็สะดุดกับด้านหลังของหญิงสาวคนหนึ่งผู้มีผมสีทองของเธอยาวลงมาถึงเอว ผิวขาวอมชมพู ชุดประโปรงสีเขียวอ่อนที่ประดับด้วยเครื่องประดับมากมาย ทำให้เขารู้ว่าเธอเป็นคนชั้นสูงอย่างแน่นอน เสี่ยววินาทีที่ใบหน้าของเธอหันมา เขาก็แน่ใจในทันทีเลยว่าเธอคนนั้นคือคนที่เขาตามหาอย่างแน่นอน
กิลเลียมรีบลุกขึ้นกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น ก่อนสะกิดเธอและถามเธอว่า คุณครับ พอจะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งไหมครับ เธอคนนั้นมีผมสีทองยาวถึงเอว ดวงตาสีฟ้า ผิวของเธอมีสีขาวราวกับไข่มุก ส่วนความสูงของเธอก็เท่าคุณเลย ผมกำลังตามหาเธออยู่เธอชื่อว่านลินนะครับ คุณพอจะเห็นเธอบ้างหรือเปล่า
หญิงสาวคนนั้นสะดุ้ง ลักษณะที่เขาบรรยายมานั้นล้วนแล้วแต่เป็นเธอทั้งนั้น เสียงนั้นอีกเป็นเสียงที่ของคนที่เธอหนีมา ทำไมมันอยู่ใกล้กับเธอเช่นนี้เล่า
ขอโทษนะคะ ฉันไม่เห็นเหมือนกันค่ะ ตอบจบเธอก็รีบเดินหนีชายหนุ่มคนนั้น
เขาคว้าแขนเธอไว้และดึงเข้ามาตัว ใบหน้าที่คุ้นเคยของเธอและเขาปรากฏขึ้นในสายตาของกันและกัน เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอเป็นใครเขาจึงรวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอดของเขา
ริน ทำไมรินต้องหนีฉันไปด้วย รินรู้ไหมว่าฉันรักรินมากแค่ไหน ทำไมล่ะริน ทำไมรินถึงไม่ยอมรักตอบบ้างเลย เสียงทุ้มต่ำเข้ามาในโสตประสาทของนลิน มันทำให้หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้น ในขณะเดี๋ยวกันมันก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก
กิล ฉันยังไม่พร้อมสำหรับคำตอบนั้น ตอนนี้ฉันไม่มีค่าที่นายจะรักหรอก กิล ฉันยังไม่แน่ใจอะไรในตัวเองสักอย่างเลย กิล ขอเวลาฉันหน่อยไม่ได้หรือ ถึงแม้เธอจะไม่ทำร้ายเขาแต่อย่างใด ถึงร่างกายของเขาจะไม่เจ็บปวด แต่หัวใจของเขามันเจ็บปวดจนช้าไปทั้งร่างกับคำพูดของเธอ
แล้วรินจะให้ฉันหรอไปถึงเมื่อไหร่ รินรู้ไหมว่าตอนนี้หัวใจของฉันมันเจ็บปวดมากเลยรู้ไหม ทั้งที่ฉันรอมาตลอดห้าปี หวังมาตลอดว่าเธอจะให้คำตอบที่ดีแก่ฉันได้ แต่รินไม่เคยที่จะให้คำตอบกับฉันเลย บอกแต่จะให้ฉันรอ รออีก ริน ฉันควรจะรอไปถึงเมื่อไหร่ สัมผัสสิหัวใจของฉัน มันอยากให้เธอเป็นคนดูแล มันเต้นรั่วทุกครั้งที่มีเธออยู่ข้างๆ ขอร้องเถอะรินอย่าให้ฉันรออีกเลยนะ เขาปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด จับมือทั้งสองข้างของเธอมาแนบไว้ที่หัวใจข้างซ้ายของเขา
น้ำตาค่อยๆไหลออกจากดวงตาของเธอ กิล ฉันขอโทษที่ทำให้นายเจ็บปวด ได้โปรดเถอะ กิล ขอฉันคิดทบทวนบางสิ่งบางอย่างก่อน ถึงวันนั้นที่ฉันแน่ใจกับความรู้สึกนั้นแล้ว ฉันจะกลับมาหานายเอง กิล นลินแกะมือของเธอออกจากมือของกิลเลียมช้าๆ
ริน อย่าหนีฉันไปนะ ฉันขาดเธอไม่ได้ ริน ได้โปรด เมื่อเธอวิ่งจากเขาไป เขาก็พยายามที่จะวิ่งตามเธอให้ทัน แต่ทำไมในเวลานี้เขาถึงรู้สึกว่าร่างกายเขาหนักอึ้ง ไม่มีแรงแม้แต่เดินต่อไปอีกแล้ว ภาพของเธอค่อยๆไกลจากเขาไปทุกที...ทุกที...
ร่างกายที่เหนื่อยล้าของเขาไม่สามารถไปไหนได้อีกแล้ว ก่อนที่เขาจะล้มลงพร้อมกับความคิดสุดท้ายว่า รินอย่าหนีฉันไปนะ....
 
ริน ริน ริน มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มผมสีม่วงยกขึ้นเพื่อจะคว้าอะไรบ้างอย่าง ก่อนที่เขาจะสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา
 ดวงตาสีทับทิมกระพริบขึ้นถี่ปรับให้เขากับแสงสว่างภายในห้อง ก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วห้อง ห้องนี้มีผนังสีขาว พื้นถูกปูด้วยไว้ เฟอร์นิเจอร์ให้ห้องส่วนให้เป็นไม้สีอ่อน มองรวมๆแล้วห้องนี้เขาไม่เคยเห็นเลยแม้แต่นิดเดียว
แกร๊ง
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา
ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเขาก็ถามขึ้นว่า แอลลี่ รินไปไหน รินอยู่กับเธอหรือเปล่า ทำไมฉันไม่เห็นเธอเลยล่ะ แอลลี่
ขอโทษด้วยนะ กิล รินไม่ได้อยู่กับฉันหรอก ถ้าเป็นเมื่อ 3 วันก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ไม่แล้วกิล รินเธอหนีไปแล้ว เธอไปจากนี้ได้ 3 วันแล้ว กิล แอลลิซทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงของกิลเลียม
แอลลี่ ได้โปรดบอกฉันเถอนะว่ารินไปไหน เขาคว้ามือทั้งสองข้างของเธอขึ้นกุม ดวงตาของเขาบอกเธอว่า เขาจริงจังกับเรื่องนี้มาก
แอลลิซถอนหายใจเบาๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา ก่อนเอ่ยบอกไปว่า กิล รินไปแล้วล่ะ เธอกลับไปยังโลกแล้วล่ะ
ฉันจะไปตามเธอเดี่ยวนี้แหละ แอลลี่ เขาทำท่าจะลุกขึ้น แอลลิซจึงใช้แรงที่มีทั้งหมดใช้มือทั้งสองกดไหล่ทั้งสองของเขาให้เขานอนลง
กิล ตอนนี้นายยังไปไหนไม่ได้ ตอนนี้นายไม่สบาย นายไม่มีสิทธิอออกจากห้องนี้
แต่ฉันต้องไปหารินนะ แอลลี่
ฉันรู้ว่านายห่วงเธอ ฉันเองก็ห่วงรินไม่ต่างจากนายเท่าไหร่หรอก กิล แต่ฉันก็ห่วงสุขภาพนายตอนนี้มากกว่า กิล นายไม่สบายอยู่รู้ไหม นายนอนไม่ได้สติมา 3 วันแล้ว นายต้องรอดูอาการอีกสักหน่อย เมื่อแน่ใจแล้วว่านายจะไม่เป็นอะไร ถึงวันนั้นฉันจะให้นายไปโดยไม่ขัดขวางเลยรินไม่เป็นไรหรอกกิล อย่าลืมสิว่ารินเกิดบนโลกเธออาศัยอยู่ที่นั้นมากกว่าที่นี้เสียอีก ฉันว่าเธอเอาตัวรอดได้อย่างแน่นอน กิล
แต่...
ไม่มีแต่ ถ้านายไม่เชื่อฉันวันหลังนายไม่ต้องมาเป็นเพื่อนฉันอีกเลย กิล เพื่อต้องเชื่อเพื่อนเข้าใจไหม กิล
เข้าใจแล้ว กิลเลียมยอมสงบแต่โดยดี เขายอมให้แอลลิซพาหมดมารักษาและดูแลอย่าใหล้ชิด หลังจากนั้น 4 วันกิลเลียมก็หายเป็นปกติ
 
ครั้งนี้ฉันมาโผล่บ้านใครอีกเนี่ย นลินรำพึงกับตัวเอง เมื่อมองไปภายนอกหน้าต่างพบว่าแดดยังจ้าอยู่เลย แสดงให้เห็นว่าตอนนี้ยังคงไม่เลยเที่ยงวันไป
ริน มาได้ไงอ่ะ ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาริน
มาตร้านี่บ้านนายหรอ?” บริเวณที่นลินอยู่คาดว่าจะเป็นภายในห้องรับแขกของบ้าน ซึ่งถ้าเทียบกับบ้านของนลินล้วถือว่ามันเล็กกว่าถึง 10 เท่า มันทำให้คาดเดาได้ว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านหลังเล็กๆไม่ใหญ่โตเหมือนบ้านของเธอ มองสำรวจไปส้ำรวจมาก็พบว่าบ้านหลังนี้ถูกตบแต่งอย่างเรียบงว่าย ถึงแม้เฟอร์นิเจอร์มันจะไม่แพงไม่หรูหรา แต่บ้านหลังนี้ก็ดูอบอุ่น
อ้าว แล้วมาได้ไงเนี่ย ถึงไม่รู้ว่าเป็นบ้านใคร มาตร้าล้อ
ก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะมามั่วๆ
แล้วรินจะอยู่ที่นี้สักกี่วันดีครับ
ก็คงอีกสักพักใหญ่ นายจะให้ฉันอยู่ด้วยได้หรอ
ได้สิ แต่ว่าเธอหาทำให้ผมเข้าใจผิดกับสาวเด็ดขาด มิฉะนั้นแล้วเธอจะไม่ได้อยู่บ้านนี้อีกใบหน้าของมาตร้าดูจริงจังและเคร่งเครียดกับเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ
นลินสังเกตถึงความผิดปกติจึงถามออกไปว่า นี่นายเป็นแฟนกับสาวหรอ
ใช่
ไปเป็นมาเมื่อไร ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้างเลย
ริน เธอไม่อยู่ให้ผมบอกเองช่วยไม่ได้
นี่นายกวนฉันหรอ มาตร้า อยากโดนเมื่อตอนนั้นอีกไหมล่ะ มาตร้า
ตอนไหนหรอครับ
ก็ตอนที่นายโดนแทนกิลเลียมไง
ไม่ล่ะเกรงใจ
บทสนทนาระหว่างนลินกับมาตร้าก็ดำเนินไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ เวลานี้นลินมีความสุขกับการได้เจอเพื่อนเก่าอย่างมาตร้า โดยที่เธอลืมเรื่องซีเรียจก่อนหน้านี้หมดสิ้น เธอไม่รู้หรอกว่าอีกไม่นานคนๆนั้นที่เธอหนีจากมา จะมาตามเธอในอีกไม่ช้า...
---------------------100%--------------------------
ครบ100%แล้วค่ะ 
เราจะพยายามแต่งต่อนะค่ะ 
ระยะเวลาลงในแต่ละตอนอาจจะไม่เท่ากันนะค่ะ
 ต้องขอโทษ ณ ที่นี้ด้วย 
พอดีช่วงนี้ติดการ์ตูนอ่ะ
 

68 ความคิดเห็น