oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 23 : [Chapter 20 ]100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ม.ค. 53

Chapter 20

                งานเข้าแน่เลยริน มิลลี่อยากไปช่วยจังเลย เสียงสดใสของนางฟ้าตัวน้อยผมสีฟ้า ดวงตาสีครามมองไปยังกระจกบานจิ๋วในมือของเธอ ซึ่งแสดงบทสนทนาของกิลเลียมและแอลเบิร์ท

มาไกลนั้น นางฟ้าผมทองกำลังมองกระจกบานจิ๋วอย่างหงุดหงิด ท่านพี่นะท่านพี่ทำไมทำกับลูกเราอย่างนี้ ถ้ากลับเข้าร่างเมื่อไหร่นะ ท่านพี่เจอดีแน่ ทำไมไปรับปากองค์ชายเรื่องรินแบบนั้นล่ะ ท่านพี่

รินหรอค่ะ ท่านน้ารู้จักเธอด้วยหรอค่ะดวงตาสีครามเบนสายตามาหานางฟ้าผมทอง

รู้จักสิ รินนะลูกสาวคนเดียวของฉันนะ ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ แล้วเธอเป็นใครทำไมรู้จักรินของฉันด้วย นางฟ้าผมทองเอ่ย พลางเม้มปากตัวเองหันหน้ามามองหน้าคนถาม

น้าคนนั้นสวยจังเลยสมแล้วที่แม่ลูกกับริน เธอสวยเหมือนรินเลย บางทีอาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ หนูชื่ออทีลเลียคะ หรือเรียกว่ามิลลี่ก็ได้ เป็นเพื่อนของรินค่ะ แล้วท่านน้าชื่อะไรหรอค่ะ

นทีจ๊ะ ว้าว ฉันดีใจจังเลยที่ได้เจอกับเพื่อนของลูกสาวฉัน เธอคงจะมีเรื่องของรินให้ฉันฟังเยอะเลยล่ะสิ เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย ฉันอยากรู้เรื่องของรินบ้าง อยากชดเชยให้เขาที่ไม่ได้ดูแลเขามาเป็นเวลา 13 ปี นทีหายหงุดหงิดได้เมื่อรู้ว่าอทีลเลียเป็นเพื่อนของลูกสาวของเธอ

หนูก็ไม่รู้อะไรมากหรอกนะค่ะ หนูเป็นเพื่อนกับรินได้ไม่กี่เดือนเองแล้วหนูก็จากเธอมาอทีลเลียหน้าเศร้าลงเมื่อเอ่ยจบ

นทีมองหน้าเพื่อนลูกสาวด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมล่ะจ๊ะ

หนูเป็นธิดาเทพคะ ธิดาเทพมีอายุได้มากสุดแค่ 15 ปีคะ นทีมองหน้าอทีลเลียอย่างเห็นใจ ท่านน้ารู้มั้ยค่ะ รินน่ารักมากเลย เธอทั้งอ่อนโยน อารมณ์ดี สวย และฉลาด แต่อ่อนแอและคิดมาก วันเวลาที่หนูได้อยู่กับนลินถึงแม้ว่ามันจะสั้น ทว่าหนูกลับมีความสุขที่มีรินอยู่ข้างๆ ทำให้บางครั้งหนูก็คิดอยากจะให้หนูได้อยู่กับรินตลอดไป ถ้าหนูไม่เป็นธิดาเทพคงจะดีกว่านี้ หนูจะได้อยู่กับรินตลอดไปตามสัญญา หนูจะได้ไม่ต้องทำให้รินเสียใจ ไข่มุกค่อยๆไหลออกมาจากดวงตา

อย่าคิดมาเลยนะจ๊ะ มิลลี่ ไว้วันหลังถ้าน้าได้ไปหาริน น้าจะบอกรินให้นะจ๊ะว่าหนูคิดถึงเขา นทีลูบหลังอทีลเลียเบาๆ

หนูรู้มั้ยจ๊ะ ในชีวิตของน้า น้าได้ทำหน้าที่แม่เพียง 7 ปีเอง ที่เหลือน้าได้แต่เฝ้ามองรินที่มีเรื่องทุกข์ใจเข้ามาหาเธอ อย่างที่น้าช่วยไม่ได้ ทำได้ก็แค่เฝ้ามอง แม้ว่าใจจะอยากเขาไปกอดปลอบโยนก็ตาม นทีบอกเล่เรื่องของตนเองให้อทีลเลีย

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่รินก็ไม่เคยโกรธคุณน้าเลยนะค่ะ ท่านน้ายังเป็นความทรงจำที่ดีของเธอเสมอ ท่านน้าไม่ต้องห่วงนะคะ รินรักท่านน้าเสมอ ทันทีที่อทีลเลียพูดจบ แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นหน้านที

ฉันต้องกลับไปทำหน้าที่แม่แล้วล่ะ นทีลุกขึ้นตรงไปยืนหน้าหลุมนั้น ก่อนหันมาทางอทีลเลีย

โชคดีนะค่ะ ท่านน้า อทีลเลียโบกมือให้กับนที นทียิ้มทรับก่อนจะกระโดดลงไปในหลุมนั้น เพื่อนำวิญญาณเข้าร่างมนุษย์ของตน

รินคงดีใจแน่เลย ถ้าได้ท่านน้าคนนั้นดูแลอีกครั้ง มิลลี่คนนั้นจะคอยมองรินจากที่ตรงนี้ มองรินมีความสุขนะ อทีลเลียกระซิบผ่านสายลม

 

ภายในห้องนอนสีฟ้า ร่างของหญิงผู้หนึ่งนอนหลับตาพลิ้มอยู่บนเตียงข้างหน้าต่าง ใบหน้าสีชมพูยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ผมสีน้ำตาลแผ่อยู่อยู่บนหมอน ข้างเตียงของเธอนั้นมีร่างของชายผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาเฝ้ามองเธอผู้หลับไหลด้วยความรัก

สักพักใหญ่เขาถึงจะค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ และโน้มตัวไปประทับริมฝีปากเขากับริมฝีปากของเธอผู้นั้น ก่อนกระซิบข้างหูเธอว่า ผมไปก่อนนะครับ นที

เขาคนนั้นค่อยๆผละจากเธอช้าๆ แต่ทว่ามือของเธอผู้หลับใหลนั้นกลับคว้าคอเสื้อของเข้และดึง จนทำให้เขาเสียหลัก ล้มลงทับตัวเธอ เธอผู้นั้นค่อยๆลืมตาช้าเผยให้เห็นดวงตาสีฟ้า ดวงตาคู่นั้นจ้องมองผู้เขาด้วยความกราดเกรี้ยว ทำไม ท่านพี่ถึงต้องไปสัญญากับองค์ชายอย่านั้นด้วย

นที เธอยังไม่ตายขอบคุณพระเจ้า แทนที่เขาจะตอบคำถามเธอ เขากลับกอดรัดเธอราวกับว่าถ้าไม่ได้กอดเธอในตอนนี้ เขาจะไม่มีโอกาสได้กอดเธออีกแล้ว

เธอผู้นั้นทุบหลังของเขาคนนั้น ด้วยความโกรธที่เขาไม่สนใจกับคำถามของเธอ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ท่านพี่ ตอบคำถามมากนะ

พี่ให้สัญญาไปแล้ว พี่ไม่สามารถผิดคำสัญญานั้นได้ ถ้าพี่รู้ก่อนว่าเขาจะขอพี่เช่นนี้ พี่ไม่มีทางที่จะให้คำมั่นสัญญากับเขาไปเช่นนั้นหรอก พี่มีลูสาวเพียงคนเดียว พี่ยังไม่อยากเสียเธอไปให้ใครหรอกนะ นที เขากระซิบบอกข้างหูของเธอผู้นั้น

ท่านพี่ทำไมท่านทำอย่างนี้ นทีตะโกนใส่หน้า พร้อมกับผลักเขาคนนั้นออกไปจากตัวของเธอ เธอโกรธเขา ถึงแม้เขาจะพูดแบบนั้น แต่ทว่าเธอ...

ปัง

ท่านพ่อค่ะ เกิดอะ... เสียงนลินเงียบหายไปเมื่อเธอมองเห็น ใครอีกคนนั้นที่นั่งอยู่บนตียงไม่ไกลจากท่านพ่อ แม่ นั้นแม่ใช่มั้ย รินคิดถึงแม่จังเลย นลินไม่รอช้าวิ่งเข้าหาผู้หญิงคนนั้นทันที

ริน รินลูกแม่ แม่ดีใจจังเลยที่ได้เจอลูกอีกครั้งนทีกอดรัดลูกสาวของตนแน่น ด้วยความกลัวว่าสิ่งที่ตนทำในตอนนี้จะเป็นเพียงความฝัน

ถึงแม้ว่าความคิดถึงหรือโหยหาจะมีมากแค่ไหน แต่ว่าความสงสัยนั้นมีมากกว่า นลินถึงกระซิบถามไปว่า แม่คะ ทำไมเมื่อ 13 ปีก่อนแม่ถึงจากรินไป ทำไมคะ แม่

แม่ขอโทษจ๊ะ แม่ถูกใครสักคนดึงวิญญาณออกไป เพื่อชดใช้ให้กับสิ่งที่แม่ทำเมื่ออดีตชาติ นั้นเป็นเหตุให้แม่ต้องจากลูกไป แม่โชคดีนะรู้มั้น รินที่แม่ได้น้อยมารับใช้ เธอรู้เรื่องราวและเข้าใจมัน เธอจึงทำตามคำขอของแม่ที่ให้เก็บร่างของแม่ไว้อย่างนั้นอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เรื่องที่แม่ทำนั้นหวังว่ารินจะไม่โกรธแม่หรอกนะ นทีกระซิบข้างหู

นลินผละออกจากนที ดวงตามองเขาไปในดวงตาของนที ก่อนจะตอบยิ้มนทีไปว่า ไม่คะ รินไม่โกรธแม่เลยคะ ขอแค่แม่กลับมาอยู่กับริน รินก็ดีใจมากแล้ว แล้วนลินก็ซุกตัวไปในอ้อมกอดของนทีอีกครั้ง

แม่ดีใจนะ

นี้คุณนทีครับ คุณจะไม่สนใจผมที่อยู่ตรงนี้บ้างเลยหรอครับ แอลเบิร์ทถามอย่างหมั่นไส คนอะไรก็ไม่รู้เจอลูกกลับลืมคนที่เป็นสามีไปได้

ง่า ฉันไม่เคยเห็นท่านพ่อเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย ท่านพ่อดูแปลกๆนะอย่างไรไม่รู้สิ นลินคิดได้ดังนั้นจึงรีบผละจากนทีแล้วมานั่งตรงกลางระหว่างท่านพ่อกับแม่ของเธอ เพราะเธอกลัวว่าท่านพ่อและแม่ของเธอจะทะเลาะกัน อย่างน้อยถ้ามีเธอกั้นกลางท่านพ่อแม่คงไม่กล้าทะเลาะกันแน่ๆ

ริน อย่าไปยุ่งกับท่านพ่อของลูกเลยดีกว่า นทีดึงนลินให้อยู่ใกล้ตัวเอง

ท่านพ่อ แม่ นลินทำหน้าลำบากใจ เมื่อนทีทำอย่างนั้น ส่วนท่านพ่อของเธอส่งสายตาไม่พอใจมาให้ ทำให้เธอยิ่งลำบากใจมากขึ้น

สายตาของแอลเบิร์ทจ้องมองนทีนั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเธอเขาไป เขาหันหน้ามาหานลินก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่า ริน หนูออกไปก่อนนะ พ่อมีเรื่องจะคุยกับแม่ของลูก

เมื่อเห็นทางรอดหรือนลินจะไม่รีบคว้ามันเอาไว้ เธอรีบรับคำของแอลเบิร์ททันที ค่ะ ท่านพ่อแล้วนลินก็หันมาทางนทีก่อนพูดกับนทีว่า ไปก่อนนะค่ะ แม่ ไว้รินจะแวะมาคุยด้วยนะ ทันทีที่พูดจบเธอก็รีบย้ายตัวเองออกจากห้อง แถมยังแอบล็อกประตูให้อีกต่างหาก

นที ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาวเลยนะดวงตาสีครามนั้นฉาสยแววไม่พอใจกับการกระทำของเธออย่างชัดเจนมากจนน่ากลัว คนที่ตอนแรกเป็นคนวอนกลับกายเป็นคนกลัวแทน

นิด ขอโทษนะค่ะ ท่านพี่อย่าโกรธนิดเลยนะนทีอ้อนแอลเบิร์ทอย่างสุดความสามารถ แต่เขากลับไม่สนใจสักนิดเดียว คราวนี้คงง้อกันอีกนานเลยทีเดียว

 

ท่านน้าคนนี้ตลกจริงเลยนะ ไหนบอกว่าจะจัดการ กลับกลายเป็นว่าตัวเองต้องเป็นฝ่ายไปง้อเขา รินเป็นมีความสุขหรือเปล่านะ ที่ได้เห็นท่านน้าคนนั้นกลับมา นางฟ้าผมฟ้ารำพึงกับกระจกจิ๋ว

-----------------------100%----------------------------

 ขอโทษนะค่ะ ที่มาอัพช้า
อีกไม่นานก็จะสอบกันแล้ว
สู้ๆนะค่ะ '0'\/

68 ความคิดเห็น