oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 22 : [Chapter 19] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ม.ค. 53

Chapter 19

คฤหาสน์เกเบรียลที่มีแต่เสียงหัวเราะและความสนุกสนานในเดือนที่ผ่านมาหายไป เมื่อเพื่อนของนลินและกิลเลียมทยอยกลับบ้านของตนเอง เพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อ หลังจากละทิ้งมันมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม คฤหาสน์กลับสู่ความสงบอีกครั้ง มันก็คงถึงเวลาแล้วสินะที่ผมเข้าจะกลับไปทำหน้าที่ที่พวกเขาจากมา...

กิล รินมีเรื่องจะบอกกิล กิลช่วยตามรินมาหน่อยสินลินสะกิดกิลเลียมที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องสมุด

กิลเลียมเงยหน้ามองนลินแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม เรื่องอะไรหรอ ริน หรือว่ารินจะสารภาพรักฉัน

ไม่ใช่กิล มันเป็นเรื่องที่สำคัญกว่านั้น เรื่องนี้เป็นเหตุผลหลักที่ฉันมาที่นี้หน้าของนลินไม่เปรื้อนยิ้มเหมือนเคย ราวกับจะบอกให้กิลเลียมรู้ว่านี้ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ

ก็ได้ฉันจะตามเธอไป เขาวางหนังสือลงและลุกขึ้นจากเก้าอี้

“’งั้นตามมา นลินเดินออกจากประตูห้องไปโดยมีกิลเลียมเดินตามไปติด

ริน ทำไมเราไม่คุยกันให้ห้องสมุดล่ะ ห้องนั้นก็ไม่มีใครอยู่ไม่ใช่หรอ

ไม่ได้มันเป็นเรื่องสำคัญมากที่ไม่สามารถเปิดเผยในที่แบบนั้นได้ มันต้องไปที่นั้นเท่านั้นมือข้างขวาของนลินยกกุญแจสีเงินขึ้น มือซ้ายสัมผัสกับกำแพงและเลื่อนอะไรบ้างอย่าง รูกุญแจโผล่ออกมา เธอไม่รอช้านำกุญแจสีเงินนั้นไขเข้าในรูนั้น เกิดกลไกประตูเลื่อนออกมา เผลให้เห็นบันได้ที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด

ริน เราจะไปในที่แบบนี้แน่หรอ

ใช่ อย่าช้าล่ะรีบตามมาเร็วๆนะ นลินเดินลงไปตามบันได กิลเลียมต้องรีบตามอย่างช่วยไม่ได้ ทำอย่างไรได้ความอยากรู้มันมีมากกว่าความกลัวสถานที่นลินจะพาไป

ปัง

แสงสว่างจากห้องข้างนอกหายไปเมื่อประตูนั้นปิดลง ความมืดเข้าครอบครองทั่วหมดเพียงชั่ววินาที ทำให้กิลเลียมหยุดเดิน แต่ทว่าสักพักเดียวแสงเทียนตามกำแพงก็กลับสว่างขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ห้องทั่วห้องสว่าง บันไดที่ตอนแรกดูว่าจะไม่มีที่สิ้นสุดง่ายๆกลับกลายเป็นว่ามันสั้นเพียง 20 กว่าก้าวก็สามารถลงถึงพื้นข้างล่างได้ แสงสว่างยังทำให้นลินที่เดินนำกิลเลียมเข้ามานั้นบัดนี้ลงไปยืนอยู่หน้าโลงสีขาวโลงหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องลับห้องนี้

กิลเลียมจึงรีบเดินเข้าไปหาเธอทันที รินนี้คือโลงของใครกัน

แม่ของฉันเอง เมื่อกิลเลียมก้าวเข้าไปใกล้โลงนั้นก็พบว่ามันไม่ได้เป็นโลงสีขาวตแต่อย่างใดมันเป็นโลงแก้วใสที่มีร่างของหญิงวัยสามสิบกว่าๆนอนหลับใหลอยู่ภายใน

กิลนี้คือความลับที่ฉันจะบอกนาย ร่างของท่านแม่ของฉันถูกแช่แข็งไว้ภายในนี้ ไม่ใช่ถูกฝังไว้ในสุสานอย่างที่ใครๆเข้าใจ เมื่อฉันฝันร้ายอย่างนั้น ฉันจึงอดกังวลไม่ได้ว่าจะมีคนบุกรุกห้องนี้ แล้วนำร่างของท่านแม่มาทำร้าย คิดได้ดังนั้นฉันจึงทนไม่ได้ เลยต้องกลับมาที่โลกนี้ หวังว่านายคงไม่โกรธฉันนะที่ไม่บอกความจริงต้องแต่แรก นลินยิ้มบางๆให้กิลเลียม แต่ว่าดวงตาของเธอกลับดูเศร้าสร้อยนัก

กิลเลียมเมื่อได้ยินความจริงที่นลินเล่าให้ฟังถึงกับอึ้ง ทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่นลินส่งมาให้เขาก็ตั้งสติได้ แล้วดึงนลินเข้ามากอด ใบหน้าของนลินซบลงบนไหล่ของเขา มือทั้งสองของเขาโอบกอดรอบเอวของนลิน ใบหน้าโน้มลงไปใกล้กับหูของเธอ ก่อนจะกระซิบเบาๆว่า ร้องเถอะนะ ริน อย่าเก็บมันไว้คนเดียว ร้องมาเถอะ ฉัจะเป็นคนซับน้ำตาให้เธอเอง

ฉันไม่ร้องหรอกน่ะ ถึงแม้จะปฏิเสธแบบนั้นแต่ว่านลิน น้ำตากลับค่อยไหลอาบแก้มและลงสู่เสื้อของกิลเลียม ทำให้กิลเลียมรู้ว่าบัดนี้นลินร้องไห้แล้ว เขาค่อยลูบหัวเธอเบาๆ เสียงสะอื้นของนลินค่อยดังขึ้นเรื่อยๆ มือทั้งสองกำเสื้อของเขาไว้แน่น น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด

เวลาผ่านไปเกือบค่อนชั่วโมงนลินถึงจะยอมหยุดร้องไห้

หญิงสาวผละออกจากแขนของชายหนุ่ม ขอบใจนะ กิล ที่นายปลอบฉัน ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ

นี้ริน สักวันหนึ่งเราต้องกลับไปยังคอนเนอร์แล้วเธอจะทำอย่างไรกับร่างของแม่ของเธอล่ะ กิลเลียมเปลี่ยนเรื่องราวกับบอกเธอว่าอย่าคิดมากเลยนะ

ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากเอาไปด้วย กิล นายช่วยฉันนะ ช่วยพาแม่ไปคอนเนอร์กับเรา ฉันไม่อยากกลับไปโดยไม่มีแม่ไปด้วย น้ำตาคลอเบ้าตาของหญิงสาวอีกครั้ง หญิงสาวจับแขนของชายหนุ่มเขย่าอย่างเร่งเร้าให้เขาตอบคำถาม

อืม ฉันสัญญา แต่ว่าก่อนอื่นเรามาหาทางกลับคอนเนอร์ก่อนดีกว่านะ รินกิลเลียมจับมือที่เขย่าตัวเขามากุมไว้

นลินสลัดมือจากกิลเลียม แล้วเดินสำรวจรอบโลง นี้ กิล เรามาลองสัมผัสโลงของท่านแม่ แล้วตั้งจิตอธิฐานให้ตัวเราสองคนไปยังคอนเนอร์กัน ทำเหมือนกับตอนที่เรามาไง

อืม กิลเลียมและนลินนำมือข้างหนึ่งของตัวเองสัมผัสกับโลง ส่วนอีกข้างจับมือกัน ในใจของทั้งสองอธิฐานต่อพระเจ้าขอให้ตัวเองกลับไปยังคอนเนอร์

ราวกับพระเจ้าจะตอบรับคำขอของทั้งสอง แสงสว่างปรากฏขึ้นจากมือข้างที่จับกันขยายวงกว้างครอบคลุมร่างของทั้งสองและโลง เวลาชั่ววินาทีแสงสว่างก็สงบลง ห้องเข้าสู่ความมืดร่างอขงคนสองคนกับโลงแช่แข็งก็หายไปจากห้องนี้

 

คุณหนูของน้อยไปแล้วสินะ ไปพร้อมกับคุณหนูกิลเลียม ไม่ต้องห่วงคฤหาสน์นี้นะค่ะ น้อยคนนั้นจะดูแลอย่างดีไม่ปล่อยให้มันเกิดเรื่องเช่นนั้นอีกแล้ว คุณหนูของน้อยไม่ต้องเป็นห่วงนะค่ะ เสียงของน้อยดังขึ้นในหัวของนลิน ก่อนที่แสงสว่างนั้นจะพอเธอกลับมาที่นี้ คอนเนอร์

ริน เราจะทำอย่างไรกับโลงนี้ดี กิลเลียมร้องเรียกนลิน ทำให้เธอลหลุดออกจากภวังค์ หันกลับมามองกิลเลียมและโลงของแม่

เรามาช่วยกันยกลงไปไว้ข้างหน้าหอคอยนี้ก่อนนะ แล้วฉันจะไปหาท่านพ่อให้คนเอารถมารับ เอาอย่างนี้มั้ยกิล นลินเสนอความคิด

แล้วแต่เธอเลย แต่เราต้องช่วยกันยกนะ เพราะในนี้ไม่สามาถใช้เวทมนตร์ได้

ด้วยความยินดีค่ะ

แล้วพวกเขาทั้งสองก็ช่วยกันยกโลงลงจากชั้นบนสุดของหอคอยมาหน้าหอคอย แต่พวกเขากลับไม่ต้องไปตามคนของแอลเบิรืทให้เหนื่อย เนื่องจากว่าแอลเบิร์ทและแอลเฟรดได้มารอพวกเข้าข้างหน้าหอคอย ราวกับรู้ว่าพวกเขาจะมาถึงในตอนนี้

ริน หนูเอาโลงของใครมากันน่ะ สิ้งที่เอ่ยเป็นอย่างแรก เมื่อเห็นนลินกับกิลเลียมช่วยกันยกโลงของใครซักคนมา

หลังจากที่นลินและกิลเลียมช่วยกันนำมาวางลงข้างหน้าของแอลเบิร์ท เธอจึงค่อยเอ่ยตอบท่านพ่อของตัวเองว่า ร่างของแม่ค่ะ ท่านพ่อ

ร่างของนทีหรอ แอลเบิร์ททรุดตัวลง เขาค่อยๆปัดโลงเอาไอน้ำที่เกาะตัวออก ทำให้เขาเห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้ารูปไข่สีขาวอมชมพูของเธอ ปากสีชมพูของเธอที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข ผมสีน้ำตาลของเธอ เขาจำเธอได้ ผู้หญิงที่เขาจากมาโดยไม่ได้บอกกล่าวอะไร ผู้หญิงที่เขาทำให้เธอต้องเสียใจหลายต่อหลายครั้ง ผู้หญิงที่ให้กำเนิดนลิน ลูกสาวที่เขารัก เขาจำได้ไม่ผิดแน่เธอคือ นที เกเบรียล ภรรยาของเขา คนที่เขารักที่สุด

ขอโทษนะ นที แอลเบิร์ทบอกกับหญิงที่เขารักผ่านโลงศพ

ท่านพ่อ เราไปกันเถอะ เราพาแม่กลับบ้านกันเถอะ ท่านพ่อ นลินสะกิดไหล่ของท่านพ่อ

อืม เราไปกันเถอะ แอลเฟรด ช่วยนำร่างของนทีและรินกลับบ้านไปก่อนนะ ข้ามีเรื่องต้องจัดการก่อน แอลเบิร์ทหันไปสั่งการกับน้องชาย

ครับ ท่านพี่ แอลเฟรดรีบปฏิบัติตามสิ่งที่แอลเบิร์ทสั่งมาอย่างเคร่งครัด รถมาค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าหอคอย

องค์ชายพะยะค่ะ หม่อมฉันขอบพระทัยองค์ชายมากที่คอยดูแลบุตรสาวของหม่อมฉันเป็นอย่างดี แถมยังพาคนที่หม่อมฉันรักมาหาหม่อมฉันอีก พระคุณขององค์ชายช่างมากมาย ชาตินี้หม่อมฉันไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดี ถ้าองค์ชายประสงค์สิ่งใดทรงบอกหม่อมฉันเถอะ หม่อมฉันจะหาทางนำเอามาถวายองค์ชายเอง แอลเบิร์ทคุกเข่าลงหน้ากิลเลียม

ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าขอบุตรสาวของเจ้า เจ้าจะให้ข้าได้หรือเปล่าล่ะ กิลเลียมพูดทีเล่นทีจริง

หม่อมฉันไม่สามารถตัดสินใจแทนบุตรสาวของหม่อมฉันได้ เพราะหม่อมฉันกับบุตรสาวของหม่อมฉันมันคนละคนกัน แต่ถ้าองค์ชายต้องการหม่อมฉันจะไม่ขวางและช่วยสนับสนุนก็แล้วกันนะขอรับ แอลเบิร์ทเมื่อได้ยินกิลเลียมของดังนั้นก็อดตกใจไม่ได้ แต่เมื่อเขาพูดอะไรไปแล้ว เขาจึงต้องรับผิดชอบ

เอาอย่างนั้นก็ได้ แล้วอย่าลืมสัญญาล่ะ ท่านดยุคแอลเบิร์ท กิลเลียมพูดทิ้งท้ายก่อนหายตัวไปกับสายลมที่พัดผ่านมา

ข้าไม่เคยคิดว่าก่อนเลยว่าองค์ชายจะกล้าขอ ข้าตรงๆอย่างนี้ แอลเบิร์ทคิด

-----------------------100%----------------------------

68 ความคิดเห็น