oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 20 : [Chapter 17] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ม.ค. 53

Chapter 17

แม่คะ รินดีใจจังเลยที่แม่ไม่ได้เป็นอะไร รินเสียใจค่ะที่ดูแลบ้านหลังนี้ไม่ได้ จนขโมยขึ้น ทุกคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้เกือบจะตายกันหมด มันเป็นความผิดของรินเอง แม่ให้อภัยรินได้มั้ยค่ะ แสงไฟสลัวๆในห้องลับเผยให้เห็นร่างของนลินที่คุกขั่งฟับเพียบคุยกับโลงแช่งแข็ง ภายในมีหญิงสาวผมสีน้ำตาลสะลับทองยาวระบ่านอนหลับตาพริ้ม ดูแล้วเธอคนนี้ช่างมีความสุขเสียจริงๆ

คุณหนูไม่ผิดหรอกคะ คุณหนูจากไปที่แสนไกลจึงไม่สามารถกลับมาที่นี้ได้ แต่พวกเราทุกคนเห็นคุณหนูกลับมาช่วยพวกเราได้ทันเวลาพวกเราก็ถือว่าเป็นพระคุณอย่างสูงชาตินี้คงไม่มีวันชดใช้หมด น้อยก้าวออกจากมุดมือและนั่งลงกุมมือทั้งสองของนลินไว้

น้ำตาค่อยๆไหลออกจากดวงตาของนลิน แต่ถ้าหนูไม่ได้ไปกับกิลเลียม คฤหาสน์ก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ไม่ใช่หรอ ป้าน้อย

น้อยค่อยๆเอี้ยมมือไปลูบหัวนลิน คุณหนูเลือกไม่ได้นี้คะ ชะตามันกำหนดมาเช่นนี้คุณหนูไม่สามารถฝืนชะตาได้ เรื่องใดที่คุณหนูยังกังวลเกี่ยวกับที่นี้ ขอให้คุณหนูสบายใจเถอะค่ะ เพราะน้อยคนนี้ขอสาบานว่าจะดูแลคฤหาสนืหลังนี้ให้ดีที่สุด ขอให้คุณหนูอย่ากังวลเลย คุณหนูกลับไปหาคุณพ่อให้สบายใจดีกว่านะคะ

ป้าน้อยค่ะ อย่างไรหนูก็อดห่วงไม่ได้ เพราะร่างของแม่อยู่ในที่นี้ หนูอยากอยู่กับแม่นลินพยายามปาดน้ำตาของตัวเองออกให้หมด

ถ้าเป็นเช่นนั้นคุณหนูก้นำร่างของคุณนายกลับไปด้วยสิคะน้อยอมยิ้มน้อยๆและชักมือกลับมากุมมือนลินเหมือนเดิม

ทำได้หรอกคะ ป้าน้อยใบหน้าที่โศกเศร้าแปลงเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่สดใส

ได้สิคะ คุณหนู ก่อนคุณนายจะเสีย ท่านก็สั่งน้อยว่าถ้าเกิดปัญหาอย่างเช่นที่วันนี้ที่คุณหนูเจอ ก็ให้บอกให้คุณหนูนำร่างของท่านไปด้วยได้เลย

แต่…” ยังไม่ทันที่นลินจะได้พูดอะไรต่อก็มีเสียงตะโกนจากทางข้างบนว่า ริน เธออยู่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้นะ คนอื่นเขาตามหาจนเหนื่อยหมดแล้วนะ

แต่... นลินรั้นจะพูดต่อ ทว่าน้อยห้ามไว้ก่อน ไปเถอะค่ะ คุณหนูขึ้นไปหาคุณกิลเลียมและคุณเอริคเถอะค่ะ

แต่ริน...

นลิน เกเบรียล เฮอยู่ไหนออกมาเดี่ยวนี้นะ เอริคตะโกนเสียงดันลั่นบ้าน ทำให้นลินไม่มีทางเลือก เธอเดินออกจากห้องลับไป ย่างไม่เต็มใจนัก แต่เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัยเธอจึงจำเป็นต้องทำ ทั้งที่เธออยากคุณกับน้อยต่อ

คุณนายค่ะ ฉันทำถูกแล้วใช่มั้ยค่ะ น้อยสัมผัสกับโลงเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป

 

นี่ริน เธอไปไหนมารู้มั้ย ฉันกับกิลตามหาซะทั่วบ้านเลย มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอ เมื่อเจอหน้านลินเอริคก็บ่นเป็นอย่างแรก

ไม่มีอะไร ขอโทษนะที่ทำให้เหนื่อย นลินก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด

กิลเลียมสำรวจใบหน้าของนลินก็เหลือบไปเห็นคราบน้ำตา จึงเอ่ยขึ้นว่าริน เธอร้องไห้มาหรอ เกิดอะไรขึ้น

ไม่มีอะไร เมื่อคืนเรานอนดึกก็เลยง่วงนอน ก่อนมาหาพวกนายสองคนก็เลยหาวมากไปหน่อยน้ำตาก็เลยเยอะ

จริงหรอ กิลเลียมถามด้วยความเป็นห่วง

นลินพยักตอบรับ ก่อนพูดเปลี่ยนเรื่องว่า นี่พวกนายมีอะไรหรอ ถึงต้องตามหาฉัน

คือว่ามีคนเขาอยากเจอเธอ เอริคว่า หันหน้าสบตากับกิลเลียมอย่างรู้กัน ส่วยนลินได้แต่มองหน้าทั้งสองด้วยความสงสัย

ใครหรอ

ตามมาเดี่ยวก็รู้ แต่ต้องปิดตานะ กิลเลียมและเอริคจับมือและช่วยกันปิดตานลินคนละข้าง แล้วพานลินไปยังห้องรับแขก นลินเองก้เดินตามที่พวกเขาทั้งสองพาไปอย่างว่าง่าย

 

ทันทีที่กิลเลียมและเอริคพานลินมาถึง เสียงของคนมากมายก็ร้องเป็นคำเดียวว่า เซอร์ไพส์เอริคกิลเลียมค่อยๆชักมือออกจากนลิน

เมื่อไม่มีอะไรบดบังดวงตาแล้ว นลินก็เห็นเพื่อนสมัยเรียนหลายคนนั่งอยู่ภายในห้องรับแขก เธอถึงกับพูดไม่ถูกเลย พวกเธอ...

ไงริน หายไปตั้งนานเจอพวกเราถึงกับอึ้งเลยหรอ น้ำแซว

เปล่านะ รินคิดถึงพวกเธอจังเลย นลินเข้าไปกอดเพื่อนๆไล่ไปจนเกือบหมดทุกคน แต่พอเธอจะกอดผู้ชายกิลเลียมมักมาห้ามไว้เสมอ

จนสาวอดแซวไม่ได้ว่า นี่พวกนายไปเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่

สาว ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ พวกเขาเป็นญาติกันไม่ใช่หรอมาสต้าว่า กิลเลียมกับนลินต่างรู้สึกตกใจว่าสาวรู้เรื่องของพวกเธอได้อย่างไร

ใครว่าล่ะ สองคนนี้ไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด พ่อของกิลกับพ่อของรินเป็นเจ้านายกับลูกน้องต่างหาก

เธอรุ้ได้ยังไง สาวกิลเลียมถาม

พอดีฉันรู้มาจากนักเรียนที่ชื่อว่าแชเริน ออฟ คอนเนอร์น่ะ ฉันถามเธอเกี่ยวกับพวกเธอทั้งสองคน แชรี่ก็บอกว่าไม่รู้จักพวกเธอทั้งสองคน แต่บอกว่รารู้จักนามสกุลของริน แชรี่บอกว่านามสกุลของรินเป็นนามสกุลของลูกน้อง ส่วนนามสกุลของเธอเป็นนามสกุลของเจ้านาย แล้วก็ไม่เคยมีเกเบรียลและอฟฟ คอนเนอร์รุ่นไหนเคยแต่งงานกัน เพราะฉะนั้นพวกเธอจึงไม่สามารถเป็นญาติกันได้ สาวอธิบาย

เพื่อนในที่นั้นต่างเข้าใจอย่างตรงกัน มีกิลเลียมเท่านั้นที่ยังสงสัยกับเด็กสาวที่สาวพูดถึงว่า เธอคนนั้นมามีนามสกุลเหมือนเขาได้เช่นไร

แล้วเด็กที่ชื่อแชเรินนี้ พ่อแม่ของเธอชื่ออะไรหรอ

นี่นายอย่าบอกนะว่าไม่รู้

ใช่ ฉันไม่รู้จัก

สาวค้นกระเป๋าของตัวเอง เพื่อหารายชื่อผู้ปกครองของเด็กๆที่เธอสอน ก่อนบอกกิลเลียมว่ารู้สึกว่าพวกเขาชื่อคริซเชินกับเรเชลนะ

ฉันขอที่อยู่ของพวกเขาได้ไหม ฉันอยากรู้จักนะ

อือ ได้สิ กิล แล้วสาวก็ก้มลงไปหากระดาษมาจดที่อยู่ตามสมุดที่เธอหยิบมาก่อนหน้านี้ เมื่อจดเสร้จเธอจึงส่งให้เขา ขอบคุณมากนะ สาว

ไม่เป็นไร เราเพื่อนกัน

เดี๋ยวนะนี้สรุปว่า เธอกับนายไม่ได้เป็นญาติกัน แต่กิลกลับหวงริน ฉะนั้นก้แสดงว่าทั้งสองเป็นแฟนกันนะสิ เอริคแทรกขึ้นมา

ไม่/ใช่ กิลเลียมกับนลินตอบคำถามพร้อมกัน แต่คำตอบของทั้งสองกลับมีความหมายตรงข้ามกัน

สรุปเอายังไงกันแน่ ริน กิล มาตินยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย

สรุปว่าเราสองคนยังไม่ได้ตกลงกันว่าเป็นแฟนกัน นลินเน้นย่ำคำตอบอย่างชัดเจน กิลเลียมทำหน้าเบื่อก่อนพูดขึ้นว่า พวกนายดูรินสิ ฉันขอเป็นแฟนมาตลอด 5 ปี แต่ไม่มีวี่แววว่ารินจะยอมตกลงทุกครั้งไป คนเราอุส่าห์ขอเป็นแฟนนะ

นายก็เอาไอริซเป็นแฟนสิ รายนั้นเห็นเสนอหน้าอยากเป็นแฟนกับนายทุกวันเลย

ไม่เอา รายนั้นเราเกลียดมาก คนอะไรก็ไม่รู้ตามฉันได้ตลอด 24 ชั่วโมง น่ากลัวจะตาย มีแฟนแบบนั้นสู้ฉันยอมโสดไม่ดีกว่าหรอ มันไม่มีเวลาเป็นส่วนตัว เมื่อกิลเลียมพูดจบ เพื่อนๆต่างหัวเราะกับสิ่งที่เขาพูด

ไอ้เราก็นึกว่าชอบ จะได้สนองให้ไปอยู่กับเขาบ่อยๆ

อย่านะริน ฉันขอร้องล่ะ กิลเลียมรีบเกาะแขนอ้อนวอนนลิน แต่ทว่ามันกลับเป็นอะไรที่น่ามั่นไสในสายตาของนลิน เธอจึง...

พลัก โป๊ก โป๊ก

จัดการกับกิลเลียม ก่อนหันกลับมาพูดคุยกับเพื่อนสมัยเรียนอย่างสนุกสนาน

เด็กคนนั้นเกี่ยวข้องอันรใดกับเรากันแน่ ทำไมเธอถึงใช้นามสกุลนั้นได้ มันน่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนใช้นามสกุลนั้นได้ ทำไม ทำไม ทำไม ใครบางคนกำลังคิดถึงเรื่องที่ได้ยินมาอย่างไม่เข้าใจ

-----------------------100%----------------------------

68 ความคิดเห็น